Οι γονείς μας, μας φροντίζουν όταν εμείς ακόμα δεν μπορούμε και είναι αυτοί που θα σταθούν πλάι μας και θα μας στηρίξουν όταν νιώθουμε πως τίποτα δεν πηγαίνει καλά. Πρόκειται για μια άνευ όρων αγάπη που δεν γνωρίζει το παραμικρό σύνορο.

Η σύμβουλος σχέσεων και life coach Lisa Schmidt έχασε τους γονείς της και έγραψε μία συγκινητική μνεία για εκείνους και για το πώς νιώθει. Εξηγεί πώς ο θάνατός τους την επηρέασε τόσο μακροπρόθεσμα, όσο και στην καθημερινότητά της. Λέει, επίσης, τις θετικές σκέψεις που την βοηθούν να αντιμετωπίσει τη μεγάλη αυτή απώλεια και αναμφίβολα, μας εμπνέει…

«Δεν νομίζω ότι μπορείς με κάποιον τρόπο να προετοιμαστείς για την απώλεια ενός γονιού. Είναι ένα ακόμα μεγάλο βήμα προς την ενήλικη ζωή, πιστεύω, το οποίο συμβαίνει σε μία φάση που έχεις σχεδόν γίνει φίλος με τον πατέρα ή τη μητέρα σου. Η σοφία τους έχει ενσταλάξει μέσα σου και ξέρεις πια πως όλα αυτά που έκαναν και έλεγαν και σε εκνεύριζαν ως έφηβο, ήταν από αγνή αγάπη, ενώ πιθανώς να σου έσωσαν τη ζωή μία-δύο φορές.

Έχασα και τους δύο γονείς μου με διαφορά δύο χρόνων. Τη μητέρα μου εντελώς απροσδόκητα και τον πατέρα μου σχετικά γρήγορα, ύστερα από διάγνωση καρκίνου. Η μητέρα μου ήταν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να δει βαθιά μέσα στην ψυχή μου και να με αφυπνίζει με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.

Μου έμαθε τι σημαίνει ανθρωπιά, ενσυναίσθηση και γενναιοδωρία. Ο πατέρας μου ήταν ο σαρκαστικός ρεαλιστής στο σπίτι και ένας από τους πιο μεγαλόψυχους ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ. Αν ήθελες να ακούσεις τα πράγματα με το όνομά τους, πήγαινες στον πατέρα μου.

Ο θρήνος ακολουθεί την πορεία του και έρχεται σε στάδια, αλλά δεν περίμενα ότι είναι κάτι που δεν περνά ποτέ εντελώς.

1.       Το τηλέφωνό μου βρίσκεται πλέον σε απόσταση αναπνοής κάθε βράδυ που κοιμάμαι, γιατί την τελευταία φορά που ήταν μακριά έχασα το τελευταίο τηλεφώνημα της μαμάς μου, λίγο πριν πεθάνει.

2.       Η σκέψη και μόνο του θανάτου της μητέρας μου, μερικές φορές, με έκανε σωματικά άρρωστη για τουλάχιστον έξι μήνες μετά. Κυριολεκτικά, έκανα εμετό.

3.       Οι θάνατοί τους κάποιες φορές έκαναν ό,τι είχε απομείνει από την οικογένειά μας να καταρρέει. Έκανα ό,τι μπορούσα για να τιμήσω τις επιθυμίες τους και αυτό, συχνά, με έκανε να φαίνομαι κακιά. Το βάρος ήταν τεράστιο, αλλά καταλαβαίνω γιατί διάλεξαν εμένα. Αυτό με έκανε ισχυρότερο άνθρωπο, άρα τους είμαι ευγνώμων.

4.       Θυμώνω που ο γιος μου δεν είχε την ευκαιρία να τους ζήσει ως παππούδες. Τα πέντε ανίψια μου τους έζησαν, όμως εγώ νιώθω αδικημένη. Θα τους είχε λατρέψει και εκείνοι το ίδιο.

5.       Δεν θα άλλαζα τον χρόνο μου μαζί τους με τίποτα, αλλά μερικές φορές σκέφτομαι, ότι ίσως να ήταν πιο εύκολο αν είχαν πεθάνει όταν εγώ ήμουν μικρή. Οι αναμνήσεις θα ήταν λιγότερες.

6.       Πλέον ζητάω από τους ανθρώπους να μην παραπονιούνται για τους γονείς τους μπροστά μου. Τους κάνω κήρυγμα για το πόσο ευγνώμονες και ευλογημένοι πρέπει να νιώθουν που τους έχουν. Θα έδινα τα πάντα για να είμαι στη θέση τους! Τους θυμίζω πόσο γρήγορα περνά η ζωή…

7.       Νιώθω κάπως σα να είμαι χήρα –είναι σα να μπαίνεις σε ένα κλαμπ ανθρώπων που δεν ήθελες ποτέ να μπεις. Πώς μπορώ να επιστρέψω αυτή την ανεπιθύμητη συνδρομή, παρακαλώ;

8.       Μόνο άλλα «μέλη» του ίδιου κλαμπ είναι πραγματικά σε θέση να καταλάβουν τι συμβαίνει μέσα σου όταν χάσεις τους γονείς σου. Απλά σε νιώθουν –δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το εξηγήσω.

9.       Και ναι, η ζωή συνεχίζεται, όμως θα υπάρξουν στιγμές, ακόμα και πολλά χρόνια μετά, που θα καταρρέεις ακόμα, σα να συνέβη χθες.

10.   Όταν βλέπεις τους φίλους σου, ή και αγνώστους, με τις μαμάδες ή τους μπαμπάδες τους, κάποιες φορές ζηλεύεις. Φθονείς το οικογενειακό τους τραπέζι. Νευριάζεις που η μαμά σου δεν μπορεί να έρθει να σου κρατήσει για λίγο τα παιδιά. Τα μεγάλα γεγονότα της ζωής, δεν είναι ποτέ ξανά ίδια…

Να’μαι, λοιπόν, εδώ, 8 και 10 χρόνια μετά και υπάρχουν στιγμές που απλώνω το χέρι μου για να τους πάρω τηλέφωνο όταν κάτι σημαντικό συμβαίνει και τότε μου έρχεται, σαν πυροβολισμός, ότι δεν μπορώ να τους τηλεφωνήσω.

Ο θάνατός τους έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί και για πάντα τόσο εμένα όσο και το πώς βλέπω τον κόσμο. Με έναν παράξενο τρόπο με έχει κάνει να είμαι καλύτερος γονιός. Έχω πλέον οξεία συνείδηση της σημασίας που έχουν οι αναμνήσεις για τον γιο μου και της επίδρασης που θα έχω στη ζωή του, όσο βρίσκομαι ακόμα στη γη.

Του αξίζει να ξέρει πόσο πολύ τον αγαπάω και όταν θα φύγω, όλα αυτά που του μαθαίνω και ενσταλάζω μέσα του τώρα, θα είναι η διαθήκη μου.»

Η ισχιαλγία είναι μια από τις πιο συνηθισμένες αιτίες πόνου στη μέση και στα πόδια.

Συμβαίνει όταν το ισχιακό νεύρο—το μεγαλύτερο νεύρο του ανθρώπινου σώματος—ερεθίζεται ή συμπιέζεται, προκαλώντας δυσφορία που μπορεί να εκτείνεται από τη μέση μέχρι το πόδι.

chloros-orthopedikos.gr

Αν αντιμετωπίζετε αυτόν τον πόνο και σας έχουν προταθεί ασκήσεις αλλά δεν ξέρετε από πού να ξεκινήσετε, εδώ υπάρχουν τρεις απλές και ασφαλείς κινήσεις που μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση της ενόχλησης.

Άσκηση 1: Στροφή με διάταση γλουτών

Αυτή η άσκηση βοηθά στη μείωση της έντασης στη μέση και στους γλουτιαίους μύες, οι οποίοι συχνά πιέζουν το ισχιακό νεύρο.

Πώς να την κάνετε:

• Καθίστε στο πάτωμα ή σε ένα στρώμα.

• Περάστε το πόδι που έχει πρόβλημα πάνω από το υγιές πόδι.

• Κρατήστε το γόνατο με τα δυο σας χέρια και τραβήξτε απαλά προς το στήθος, στρέφοντας τον κορμό στην αντίθετη πλευρά.

• Μείνετε σε αυτή τη θέση για 15 δευτερόλεπτα, αναπνέοντας βαθιά.

• Επιστρέψτε αργά στην αρχική θέση.

• Επαναλάβετε την άσκηση 3 με 4 φορές, εφόσον δεν προκαλεί ενόχληση.

Άσκηση 2: Διάταση οπίσθιου μηριαίου ξαπλωμένος

Ιδανική για την απελευθέρωση της έντασης στο πίσω μέρος του μηρού, που συχνά είναι σφιχτό σε όσους υποφέρουν από ισχιαλγία.

Πώς να την κάνετε:

• Ξαπλώστε ανάσκελα σε μια άνετη επιφάνεια.

• Φέρτε το πόδι που έχει το πρόβλημα προς την κοιλιά σας.

• Κρατήστε το κάτω από τον μηρό και τεντώστε αργά το γόνατό σας όσο μπορείτε χωρίς να πιέζετε υπερβολικά.

• Λυγίστε πάλι και επαναλάβετε την κίνηση.

• Κάντε 10 επαναλήψεις, σε 3 σετ με διαλείμματα ενδιάμεσα.

Άσκηση 3: Διάταση του απιοειδούς καθιστός

Ο απιοειδής μυς μπορεί να πιέσει το ισχιακό νεύρο αν είναι σφιγμένος. Αυτή η διάταση στοχεύει στη μείωση αυτής της πίεσης.

Πώς να την κάνετε:

• Καθίστε σε μια σταθερή καρέκλα ή άνετη επιφάνεια.

• Περάστε το πόδι που έχει πρόβλημα πάνω από το υγιές πόδι (σαν να σχηματίζετε τον αριθμό «4»).

• Κρατήστε την άκρη του ποδιού και κατεβάστε αργά το γόνατο προς το πάτωμα.

• Μείνετε σε αυτή τη θέση για 15 δευτερόλεπτα, χωρίς να πιέζετε υπερβολικά ή να κάνετε απότομες κινήσεις.

• Επαναλάβετε την κίνηση 3 με 4 φορές.

Επιπλέον συμβουλές

• Κάντε τις ασκήσεις με άνετα ρούχα και σε ήρεμο χώρο.

• Διατηρήστε σταθερή και χαλαρή αναπνοή κατά τη διάρκεια των ασκήσεων.

• Αποφύγετε τις ασκήσεις αν αισθανθείτε έντονο πόνο, σοβαρό μούδιασμα ή αδυναμία.

• Η συνέπεια είναι το κλειδί: κάνετε αυτές τις διατάσεις τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα για να δείτε βελτίωση.

Συνοψίζοντας:

Η ισχιαλγία μπορεί να περιορίζει σημαντικά, αλλά με σωστές, ήπιες και σταδιακές κινήσεις, μπορείτε να ανακουφίσετε μεγάλο μέρος της ενόχλησης. Αυτές οι τρεις ασκήσεις είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να ξεκινήσετε, πάντα με προσοχή και ακούγοντας τα σήματα του σώματός σας.

Δεν σου φαίνεται ότι υπάρχει κάτι πολύ παράξενο στον τρόπο που ο κόσμος βλέπει τις γυναίκες που στέκονται μόνες τους;

Είναι εκείνες οι γυναίκες που δεν βρίσκονται συνεχώς απορροφημένες σε ατελείωτες συνομιλίες και κοινωνικές υποχρεώσεις, ούτε γεμίζουν τον χρόνο τους με διαρκείς εξόδους και συναντήσεις. Εξαιτίας αυτού, συχνά θεωρούνται ντροπαλές ή κάπως ψυχρές, ή ακόμα και μοναχικές.

Η αλήθεια είναι ότι το να χαρακτηρίζεται κάποιος ως «χαμηλής κοινωνικότητας» ή να διατηρεί έναν μικρό κοινωνικό κύκλο συχνά σχετίζεται με συγκεκριμένα στοιχεία της προσωπικότητάς του. Για παράδειγμα, υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν την ηρεμία, την ενδοσκόπηση και τις πιο ουσιαστικές εμπειρίες, δίνοντας μεγαλύτερη αξία στον εσωτερικό τους κόσμο παρά στα εξωτερικά ερεθίσματα.

Αν συνειδητοποιήσεις ότι ο κοινωνικός σου κύκλος είναι πολύ μικρός, πιθανότατα θα αναγνωρίσεις και τα πέντε αυτά χαρακτηριστικά στον εαυτό σου.

1. «Αλλεργία» στην επιφανειακότητα

Οι κοινωνικές επαφές συνήθως συνοδεύονται από απλές, τυπικές κουβέντες της καθημερινότητας. Πρόκειται για ερωτήσεις όπως «Πώς πάει η δουλειά;» ή «Τι καιρός είναι αυτός;». Αυτού του είδους οι συζητήσεις κρατούν την κοινωνία σε λειτουργία. Για κάποιους είναι απολύτως φυσιολογικές. Όμως για τη γυναίκα που γνωρίζει λίγους ανθρώπους, αυτό είναι σταδιακά εξαντλητικό.

Στην ψυχολογία υπάρχει ο όρος «ουσιαστική συζήτηση», που αναφέρεται σε βαθιές και με νόημα κουβέντες, πέρα από την επιφάνεια. Σύμφωνα με μελέτη στο περιοδικό Psychological Science, η σχέση ανάμεσα στην ευτυχία και τις ουσιαστικές συζητήσεις ήταν ισχυρότερη από τη σχέση της ευτυχίας με τον αριθμό των κοινωνικών επαφών. Μάλιστα, οι πιο ικανοποιημένοι άνθρωποι είχαν διπλάσιο αριθμό τέτοιων συζητήσεων από τους λιγότερο ευτυχισμένους.

Οι γυναίκες που προτιμούν μικρούς κύκλους έχουν μια εσωτερική ανάγκη για βάθος. Δεν θέλουν να φαίνονται «βαθυστόχαστες»—απλώς τους φαίνεται κουραστικό να προσποιούνται ενδιαφέρον για όσα δεν έχουν ουσία. Όσο εστιάζεις στα βασικά, τόσο απομακρύνονται όσοι ζουν στην επιφάνεια, και μένουν λίγοι άνθρωποι που αναζητούν κάτι πιο ουσιαστικό.

2. Χαμηλή ανοχή στην κοινωνική “παράσταση”

Οι μεγάλες παρέες έχουν και έναν θεατρικό χαρακτήρα. Πρέπει να γελάς τη σωστή στιγμή και να συμμετέχεις σε αυτό που οι κοινωνιολόγοι ονομάζουν «κοινωνική περιποίηση». Στους ανθρώπους, το κουτσομπολιό είναι μια από τις βασικές μορφές της.

Ο εξελικτικός ψυχολόγος Ρόμπιν Ντάνμπαρ έχει επισημάνει ότι το κουτσομπολιό έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του ανθρώπου, επιτρέποντας τη δημιουργία μεγαλύτερων κοινωνικών ομάδων. Όμως για πολλές γυναίκες, αυτό το «τίμημα» είναι υπερβολικό.

Αν είσαι από εκείνες που νιώθουν άβολα όταν η συζήτηση στρέφεται στα προσωπικά των άλλων, τότε είναι πιθανό να αισθάνεσαι ξένη σε τέτοια περιβάλλοντα. Δεν είσαι επικριτική—απλώς δίνεις μεγαλύτερη αξία στην ακεραιότητα παρά στην εύκολη σύνδεση μέσω κουτσομπολιού. Και έτσι, αποστασιοποιείσαι από πολλές κοινωνικές καταστάσεις.

3. Υψηλή «κοινωνικο-συναισθηματική επιλεκτικότητα»

Η θεωρία της Κοινωνικο-συναισθηματικής Επιλεκτικότητας εξηγεί ότι όσο περισσότερο συνειδητοποιούμε τον περιορισμένο χρόνο μας, τόσο περισσότερο δίνουμε προτεραιότητα στις ουσιαστικές σχέσεις.

Αν έχεις λίγους φίλους, πιθανότατα διαχειρίζεσαι την κοινωνική σου ενέργεια σαν «λογαριασμό». Δεν σε ενδιαφέρει η ποσότητα, αλλά η ποιότητα. Προτιμάς να περάσεις ώρες με έναν άνθρωπο που σε καταλαβαίνει, παρά λίγο χρόνο με πολλούς που σε γνωρίζουν επιφανειακά.

4. Άνεση με την αυτονομία

Το να είσαι μόνη δεν σημαίνει ότι νιώθεις μοναξιά—όμως η κοινωνία συχνά τα συγχέει. Οι γυναίκες με λίγους φίλους έχουν συνήθως υψηλή αυτονομία.

Δεν χρειάζονται επιβεβαίωση από άλλους για να νιώσουν καλά με τον εαυτό τους. Δεν χρειάζονται μια παρέα για να επιβεβαιώσει τις αποφάσεις ή την αξία τους. Αυτή η άνεση με τη μοναχικότητα δείχνει συναισθηματική ωριμότητα. Το μειονέκτημα; Δεν θα πάρεις κάποιον τηλέφωνο απλώς από βαρεμάρα.

5. Μια “υπερεπαγρυπνούσα” καρδιά

Ας είμαστε ειλικρινείς, ένας μικρός κύκλος μπορεί να είναι και άμυνα. Πολλές γυναίκες που αποφεύγουν μεγάλες παρέες έχουν βιώσει συναισθηματικές απογοητεύσεις.

Όταν προδίδεται η εμπιστοσύνη σου, ο εγκέφαλος γίνεται πιο ευαίσθητος στα κοινωνικά ερεθίσματα. Παρατηρείς λεπτομέρειες που άλλοι αγνοούν—μια έκφραση, μια ασυνέπεια. Και απομακρύνεσαι για να προστατευτείς. Το ερώτημα είναι: Έχεις μικρό κύκλο επειδή βρήκες τους «δικούς σου» ή επειδή έχτισες τοίχους;

Η ποιότητα είναι το μόνο που μετράει

Ακούμε συχνά για «επιδημία μοναξιάς» και την ανάγκη να κοινωνικοποιηθούμε περισσότερο. Όμως αυτό που αγνοείται είναι ότι δεν έχει σημασία πόσους ανθρώπους γνωρίζεις, αλλά πόσο ουσιαστική είναι η σύνδεση μαζί τους.

Η μοναξιά λειτουργεί σαν βιολογικό σήμα, όπως η πείνα. Μπορεί να είσαι με πολλούς ανθρώπους και να νιώθεις μόνος, ή να έχεις έναν μόνο άνθρωπο που σε καταλαβαίνει πραγματικά και να νιώθεις πλήρης.

Αν είσαι γυναίκα με πολύ μικρό κοινωνικό κύκλο, το πρώτο βήμα είναι να το αποδεχτείς. Δεν χρειάζεται να περιμένεις την έγκριση του κόσμου για να είσαι αυτό που είσαι. Η κοινωνία προωθεί την εξωστρέφεια ως προϋπόθεση επιτυχίας, αλλά το να γνωρίζεις τον εαυτό σου είναι από μόνο του μια γενναία επιλογή.

Ένας μικρός κύκλος δεν σημαίνει «μικρή» ζωή ούτε κοινωνική ανεπάρκεια. Αντίθετα, συχνά δείχνει ότι ζεις με σκοπό. Σημαίνει ότι έχεις υψηλά στάνταρ—όχι από αλαζονεία, αλλά επειδή εκτιμάς την εσωτερική σου γαλήνη.

Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο θορυβώδης και επιφανειακός, λίγοι μπορούν να «βουτήξουν» στα βαθιά. Αν έχεις βρει έστω έναν ή δύο ανθρώπους που μπορούν να σε ακολουθήσουν εκεί, δεν είσαι κοινωνικά ανεπαρκής—είσαι απλώς κοινωνικά προικισμένη.

Η παιδική ηλικία παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και των σχέσεων ενός ανθρώπου.

Όταν ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς την απαραίτητη συναισθηματική στήριξη και αγάπη, οι εμπειρίες αυτές μπορεί να επηρεάσουν τη συμπεριφορά και τον τρόπο που σχετίζεται με τους άλλους στην ενήλικη ζωή.

Πολλοί ειδικοί στον χώρο της Ψυχολογία εξηγούν ότι ορισμένες συνήθειες και αντιδράσεις μπορεί να έχουν ρίζες σε τέτοιες εμπειρίες. Η αναγνώριση αυτών των μοτίβων είναι το πρώτο βήμα για την κατανόηση του εαυτού και την προσωπική εξέλιξη.

Μεγαλώνοντας, πολλοί από εμάς συνειδητοποιούμε ότι κάποια κομμάτια της παιδικής μας ηλικίας συνεχίζουν να μας επηρεάζουν πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζαμε. Το αν νιώσαμε αγάπη, αποδοχή και ασφάλεια δεν είναι κάτι που αφορά μόνο το παρελθόν.

Τα βιώματα αυτά γίνονται ο τρόπος που σχετιζόμαστε, που αγαπάμε, που μαλώνουμε, που ζητάμε βοήθεια ή που δεν ζητάμε ποτέ.

Όταν ένα παιδί δεν ένιωσε ότι αγαπήθηκε όπως το είχε ανάγκη, συχνά μεγαλώνει κουβαλώντας αόρατα βάρη. Αυτά τα βάρη δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά. Κρύβονται όμως σε μικρές, καθημερινές συνήθειες που επηρεάζουν τις σχέσεις, την αυτοεκτίμηση και την ψυχική υγεία.

Ακολουθούν δέκα συνηθισμένες συμπεριφορές που συναντάμε συχνά σε ανθρώπους που δεν ένιωσαν επαρκή αγάπη στην παιδική τους ηλικία.

1. Προσπαθούν διαρκώς να αποδείξουν την αξία τους

Πολλοί άνθρωποι που δεν ένιωσαν άνευ όρων αγάπη ως παιδιά πιστεύουν ότι πρέπει να κερδίσουν την αποδοχή. Υπεραποδίδουν στη δουλειά, γίνονται οι φίλοι που είναι πάντα διαθέσιμοι, οι σύντροφοι που δίνουν τα πάντα. Στο μυαλό τους η χρησιμότητα ταυτίζεται με την αγάπη.

Αν δεν είναι απαραίτητοι, φοβούνται ότι δεν είναι και αγαπητοί.

2. Όταν πληγώνονται, προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι αντί να απομακρυνθούν

Αν κάποιος τους φερθεί άσχημα, δεν αποστασιοποιούνται εύκολα. Αντίθετα, προσπαθούν περισσότερο. Σκέφτονται ότι αν γίνουν αρκετά καλοί, αρκετά υπομονετικοί ή αρκετά υποστηρικτικοί, ο άλλος θα αλλάξει.

Η ανάγκη για αποδοχή είναι τόσο βαθιά, που συχνά ανέχονται συμπεριφορές που τους πληγώνουν.

3. Φοβούνται μήπως ενοχλούν ή προσβάλλουν

Έχουν την αίσθηση ότι κάθε τους λέξη μπορεί να ενοχλήσει. Ζητούν συγγνώμη διαρκώς, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος. Συχνά υπερεξηγούν όσα κάνουν, σαν να πρέπει να απολογηθούν εκ των προτέρων για την ύπαρξή τους.

Η εσωτερική τους φωνή λέει διαρκώς «Μήπως φταίω εγώ;».

4. Χρησιμοποιούν το χιούμορ ως ασπίδα

Γελούν με τον πόνο τους. Κάνουν αστεία για δύσκολες εμπειρίες. Το χιούμορ γίνεται τρόπος να κρατούν τους άλλους κοντά, χωρίς να αποκαλύπτουν πόσο πληγωμένοι νιώθουν πραγματικά.

Είναι πιο εύκολο να γελάσεις παρά να πεις «Πονάω».

5. Δίνουν υπερβολικά και δυσκολεύονται να λάβουν

Στις σχέσεις τους προσφέρουν τα πάντα. Χρόνο, ενέργεια, φροντίδα. Όταν όμως έρθει η στιγμή να ζητήσουν κάτι για τον εαυτό τους, νιώθουν ενοχές. Η ξεκούραση μοιάζει πολυτέλεια και η ανάγκη τους μοιάζει βάρος για τους άλλους.

Έχουν μάθει ότι η αγάπη κερδίζεται με θυσία.

6. Δυσκολεύονται να δεχτούν κομπλιμέντα και βοήθεια

Όταν κάποιος τους επαινεί, συχνά το απορρίπτουν. Νιώθουν σαν απατεώνες που κάποια στιγμή θα αποκαλυφθούν. Δεν ζητούν βοήθεια, γιατί έμαθαν από νωρίς ότι πρέπει να τα καταφέρνουν μόνοι τους.

Η υπερβολική αυτάρκεια δεν είναι πάντα δύναμη. Συχνά είναι μηχανισμός επιβίωσης.

7. Περιμένουν ότι η αγάπη θα τελειώσει

Ακόμη και σε υγιείς σχέσεις, βρίσκονται σε ετοιμότητα. Περιμένουν την απόρριψη. Προετοιμάζονται για το τέλος, γιατί έτσι νιώθουν πιο ασφαλείς. Θέλουν διαβεβαίωση, αλλά φοβούνται να τη ζητήσουν μήπως φανούν υπερβολικοί.

Όταν ακούν «Σ’ αγαπώ», δεν χαλαρώνουν εύκολα. Αναζητούν αποδείξεις, γιατί κάποτε τα λόγια δεν συνοδεύονταν από πράξεις.

8. Έχουν ασταθή εικόνα για τον εαυτό τους

Η αίσθηση ταυτότητας μπορεί να είναι εύθραυστη. Αν ως παιδιά επαινούνταν μόνο για τις επιδόσεις τους και όχι για το ποια ήταν, μεγαλώνουν συνδέοντας την αξία τους με την απόδοση. Η κριτική τους διαλύει, γιατί δεν ξεχωρίζουν την πράξη από την προσωπικότητα.

Δεν ξέρουν ποιοι είναι χωρίς την έγκριση των άλλων.

9. «Σκανάρουν» διαρκώς το περιβάλλον τους

Μπαίνοντας σε έναν χώρο, διαβάζουν τα πρόσωπα, τον τόνο της φωνής, την ατμόσφαιρα. Είναι σε εγρήγορση για πιθανή ένταση ή απόρριψη. Αυτή η ικανότητα αναπτύχθηκε σε περιβάλλοντα όπου η συναισθηματική αστάθεια ήταν συχνή.

Το σώμα τους έμαθε να εντοπίζει τον κίνδυνο πριν καν εμφανιστεί.

10. Ανέχονται την κακομεταχείριση και σαμποτάρουν τον εαυτό τους

Μπορεί να δικαιολογούν άσχημες συμπεριφορές ή να επιλέγουν σχέσεις που αναπαράγουν οικεία αλλά ανθυγιεινά μοτίβα. Το γνώριμο, ακόμη κι αν πονά, μοιάζει πιο ασφαλές από το άγνωστο.

Κάποιες φορές, όταν όλα πηγαίνουν καλά, απομακρύνονται. Σαν να φοβούνται ότι αν δεν φύγουν πρώτοι, θα εγκαταλειφθούν.

Κι όμως… υπάρχει δρόμος επούλωσης

Το να αναγνωρίζει κανείς αυτές τις συνήθειες δεν σημαίνει ότι είναι καταδικασμένος να ζει έτσι. Η επίγνωση είναι το πρώτο βήμα. Η ψυχοθεραπεία, οι υγιείς σχέσεις και η αυτοσυμπόνια μπορούν να βοηθήσουν ένα άτομο να επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει αγάπη και ασφάλεια.

Κανένα παιδί δεν φταίει που δεν αγαπήθηκε όπως είχε ανάγκη. Και κανένας ενήλικας δεν είναι υποχρεωμένος να μείνει για πάντα φυλακισμένος στα μοτίβα που έμαθε τότε.

Η κατανόηση του παρελθόντος μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο να βελτιώσει το παρόν και το μέλλον του.

Πολλές συμπεριφορές που φαίνονται δύσκολες ή ανεξήγητες συχνά έχουν βαθύτερες ρίζες στις εμπειρίες της παιδικής ηλικίας. Η ενημέρωση, η αυτογνωσία και, όταν χρειάζεται, η στήριξη από ειδικούς μπορούν να συμβάλουν στην προσωπική ισορροπία και στην ανάπτυξη πιο υγιών σχέσεων.

Αν αυτό το θέμα σου φάνηκε ενδιαφέρον ή πιστεύεις ότι μπορεί να βοηθήσει και άλλους να κατανοήσουν καλύτερα τον εαυτό τους, μοιράσου το άρθρο.

Η συζήτηση γύρω από την ψυχική υγεία είναι σημαντική και βοηθά πολλούς ανθρώπους να κάνουν μικρά αλλά ουσιαστικά βήματα προς μια καλύτερη ζωή.