Οι γυναίκες σήμερα ξοδεύουν πολλά λεφτά για την περιποίησή τους. Οι εταιρίες καλλυντικών υπόσχονται στις γυναίκες ότι θα δείχνουν πιο φρέσκιες, πιο νέες και πιο ποθητές. Σε μερικές περιπτώσεις, βέβαια η προσπάθεια των γυναικών να γίνουν πιο ελκυστικές ξεπερνάει τα όρια.

Αυτή η ανάγκη για καλλωπισμό υπάρχει από την αρχή της ανθρωπότητας. Κάθε κοινωνία έχει δική της εκδοχή για την ομορφιά και τα κατάλληλα μέσα για την επιτύχει. Δείτε παρακάτω μερικά από αυτά που έκαναν οι άνθρωποι για να δείχνουν όμορφοι.

Το μακιγιάζ έχει αναφερθεί στην Παλαιά Διαθήκη: H Ιεζαβέλ βάφει τα μάτια της, ενώ το βιβλίο της Έσθερ έχει μια λίστα με συνταγές ομορφιάς.

Στην Αρχαία Ρώμη, όσο πιο ανοιχτός ήταν ο τόνος της επιδερμίδας σου τόσο πιο ελκυστικός ήσουν. Για τον λόγο αυτό έβαζαν σκόνη από κιμωλία στην επιδερμίδα τους.

Στην αρχαία Αίγυπτο έβαφαν τα μάτια τους και οι άντρες και οι γυναίκες. Έβαζαν μαύρο μολύβι, όχι μόνο για το αισθητικό αποτέλεσμα, αλλά επίσης γιατί προστάτευε τα μάτια από τον ήλιο και τις μολύνσεις.

Η βασίλισσα της Αιγύπτου, Κλεοπάτρα, ήταν γνωστή για τις μεθόδους καλλωπισμού που χρησιμοποιούσε, όπως το να κάνει μπάνιο με γάλα και μέλι, να βάφει τα μαλλιά της με χένα και να κάνει απολέπιση με θαλάσσια άλατα και λάδι.

Οι γκέϊσες πετύχαιναν αυτό το χλωμό αποτέλεσμα στο πρόσωπό τους, αναμιγνύοντας σκόνη ρυζιού και νερό. Έβγαζαν τελείως τα φρύδια τους και μετά τα ξαναέβαφαν.

Το μανό πρωτοεμφανίστηκε στην Κίνα γύρω στο 3.000 π.Χ. Οι γυναίκες έκαναν ένα μείγμα από ασπράδι αβγού, ακακία και χρωματιστή σκόνη, για να δώσουν χρώμα στα νύχια τους.

Ο μύθος λέει ότι η κόρη του αυτοκράτορα Wu, πριγκίπισσα Shouyang, κοιμόταν κάτω από ένα δέντρο, όταν ένα δαμάσκηνο έπεσε στο κεφάλι της. Το λουλουδάτο αποτύπωμα ενέπνευσε τις γυναίκες στην Δυναστεία των Nan να ζωγραφίζουν λουλούδια στο μέτωπό τους.

Τα σχέδια Mehndi χρησιμοποιούνται στους γάμους στην Ινδία από το 300-400 μ.Χ. Τα σχέδια σχέδια αυτά ζωγραφίζονται πάνω στην νύφη και στις γυναίκες που θα πάνε στο γάμο.

Οι γυναίκες στην αρχαία Αραβία έβαζαν στα μαλλιά τους ούρα καμήλας, για να είναι πιο λαμπερά.

Οι γυναίκες στην Βενετία χρησιμοποιούσαν τα λουλούδια Deadly Nightshades και Belladonna, για να κάνουν τα μάτια τους να φαίνονται μεγαλύτερα. Τα λουλούδια, όμως, αυτά συχνά προκαλούσαν τύφλωση ή ακόμα και θάνατο.

Το 16ο αιώνα η βασίλισσα Ελισάβετ 1η έκανε το δέρμα της να φαίνεται πιο ανοιχτόχρωμο, βάζοντας λευκό μόλυβδο. Το χλωμό αποτέλεσμα έγινε γνωστό ως “η μάσκα της νιότης”.

Όσο οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν μόλυβδο για το δέρμα τους, τόσο έπεφταν τα μαλλιά τους. Χρησιμοποιούσαν τρίχες ποντικιού για να γεμίσουν το κενό στα φρύδια.

Οι Αζτέκοι έφτιαχναν κόκκινο κραγιόν, λιώνοντας σκαθάρια.

Οι ιθαγενείς Αμερικανοί χρησιμοποιούσαν φραγκόσυκα για την ενυδάτωση της επιδερμίδας τους.

Οι Ιθαγενείς Αμερικανοί βάφονταν για να καθορίζουν την θέση τους στην ομάδα, στις τελετές και στις μάχες.

Ο George Washington κατά καιρούς φορούσε κραγιόν, περούκα και πούδρα.

Το 1912 οι Elizabeth Cady Staton και Charlotte Perkins Gilman έβαψαν τα χείλη τους κόκκινα σε διαμαρτυρία για τα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών.

Το 1910, το ράδιο άρχισε να χρησιμοποιείται σε κραγιόν, πούδρες και κρέμες. Αυτά τα προϊόντα υπόσχονταν μια πιο νεανική εμφάνιση.

Οι γυναίκες την εποχή του Εδουάρδου δεχόντουσαν πιέσεις από την κοινωνία για να δείχνουν ολοένα και νεότερες. Τότε άρχισαν να ανοίγουν τα πρώτα σαλόνια ομορφιάς. Οι γυναίκες έμπαιναν κρυφά, για να μην ξέρει ο κόσμος ότι ήθελαν βοήθεια για να είναι όμορφες.

Κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οι νοσοκόμες φορούσαν κραγιόν. Αυτό σήμαινε ότι ήταν πρώτα γυναίκες και μετά στρατιωτικοί.

Το 1996 η κυβέρνηση της Κουάλα Λουμπούρ στην Μαλαισία απαγόρευσε την εκτεταμένη χρήση κραγιόν, καθώς θεωρήθηκε ως πρόκληση για παράνομο σεξ.

Συχνά χρησιμοποιούνται κλίμακες βυθού για την δημιουργία σκιών.

Ο εμετός και τα κόπρανα των φαλαινών αποτελούν συστατικά των πιο ακριβών αρωμάτων στον κόσμο. Μισό λίτρο από αυτά τα αρώματα κοστίζει μέχρι και 10.000 δολάρια.

Το βιβλίο “Toilet of Flora” δημοσιεύτηκε το 1779. Περιείχε συνταγές για την μείωση των ρυτίδων, καθαρό δέρμα και απαλά μαλλιά.

Εγώ είμαι. Το «μωρό σου», η «φρεσκάδα σου», η «κοριτσάρα σου». Αυτή που μέχρι χθες έλιωνε για το γέλιο σου. Αυτή που κάθε φορά που δεν πήγαινε κάτι καλά, καθόταν κι έκλαιγε σαν μικρό παιδί. Δε σου αρνήθηκε ποτέ κάτι.

Σε αγάπησε πιο πολύ απ’ όσο ήσουν σε θέση να δεχτείς. Στα χέρια της ηρεμούσες. Γελάω νευρωτικά όταν θυμάμαι πόσα βράδια αποκοιμήθηκα βαμμένη για να σε περιμένω. Πόσο χαρτί έχω σπαταλήσει για να σου γράψω όλα αυτά που με πειράζουν κι έτρεμα να σου πω από το φόβο μη σε χάσω. Αυτομουντζώνομαι, ναι. Τώρα όμως ας ξανασυστηθούμε λιγάκι απ’ την αρχή.

Σε περίπτωση που έχεις ξεχάσει όλα αυτά που περάσαμε μαζί, σε ενημερώνω πως δε θα είμαι εδώ για να στα θυμίσω. Στα τηλεφωνήματα σου, σου εγγυώμαι, πως δε θα βρεις κανέναν. Μπορώ να φωνάξω πλέον δυνατά πως δε μου καίγεται καρφάκι. Δε νοούμαι να σπαταλήσω άλλη ενέργεια για να σε αγαπώ. Δε γουστάρω. Μη με εμποδίσεις να σου φύγω. Άλλωστε πλέον είμαι πολύ «μακριά» για να με πιάσεις.

Όχι, δεν έχω σκοπό ούτε να ντυθώ, να βαφτώ και να μπεκροπιώ σε κάποιο μπαρ περιμένοντας τον επόμενο ούτε να σου κάψω το αμάξι. Αυτά είναι για τα γυναικάκια που κυκλοφορούν εκεί έξω. Ούτε πρόκειται να σε κατηγορήσω σε τρίτους με την ελπίδα πως αυτή τη φορά θα συνετιστείς και θα καταλάβεις.

Να γυρίσεις και πάλι κρυμμένος πίσω από δικαιολογίες του κώλου. Αυτή τη φορά λοιπόν δε θα υπάρξει άλλη φορά. Θα προσποιηθώ πως δεν υπήρξες ποτέ. Κι αυτή, αγάπη μου, θα είναι η τιμωρία σου.

Δε με συγκινεί ούτε η προαγωγή που πήρες στη δουλειά ούτε η γάτα σου που γέννησε. Μην επινοήσεις τίποτα προκειμένου να με πλησιάσεις. Τα νέα σου, καρδιά, μου με αφήνουν παντελώς αδιάφορη. Δε ζήτησα να μάθω τίποτα απ’ όλα αυτά. Μου αρκεί να ξέρω πως θα μείνεις μακριά μου.

Τα δικά μου ωστόσο νέα στα χαρίζω απλόχερα. Βλέπεις πάντοτε ήμουν πιο γενναιόδωρη από σένα, καλέ μου. Μάθε πως είμαι πιο ήρεμη από ποτέ. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη ούτε να σε βρίσω ούτε να σου φωνάξω.

Θα πείσω μάλιστα τον εαυτό μου πως το άρωμα σου μου φέρνει αναγούλα και θα πάψω να το αναζητάω παντού. Δε θα επιδιώξω ουδέποτε να σε ξαναδώ. Αν κάπως, κάπου, κάποιο βράδυ σε δω μπροστά μου τυχαία, δε θα κλείσω τα μάτια μου. Υπόσχομαι να φορέσω αυτό το εκνευριστικό τυπικό χαμόγελο.

Ξέρεις, σαν εκείνο το δικό σου κάθε φορά που ούρλιαζα να με ακούσεις κι εσύ τηρούσες σιγήν ιχθύος. Ήσουν πάντοτε τόσο μα τόσο απασχολημένος να μου δώσεις απαντήσεις. Τώρα όμως η καρδιά μου, καρδιά μου, άλλαξε την ερώτηση.

Φαντάζομαι από τώρα το «κουταβίσιο» σου το βλέμμα. Το ξέρω καλά αυτό το βλέμμα εγώ. Θα βάλεις τα χέρια στις τσέπες και θα πηγαίνεις δεξιά κι αριστερά, δήθεν προβληματισμένος. Εγώ θα χαθώ μέσα στο πλήθος και θα περιμένεις όλο σιγουριά να αναβοσβήσει το κινητό σου και να ακούσεις τους λυγμούς μου. Βλέπεις, πάντα εγώ έριχνα τα μούτρα μου πρώτη. Αυτή τη φορά δε θα σου τηλεφωνήσω όμως. Τζάμπα περιμένεις.

Δε μου κόβεις άλλο την ανάσα. Δε μου φέρνεις άλλο ταραχή. Δε με αναγνωρίζεις λες. Εγώ είμαι όμως. Η ίδια που έκανες ό,τι ήθελες μέχρι χθες. Όχι πια σήμερα όμως. Δεν είναι ότι άλλαξα εγώ. Είναι που εσύ παρέμεινες ίδιος.

Μην ακούς τους φίλους σου, μωρό μου. Δεν αποτελεί μέρος κάποιας στρατηγικής όλο αυτό. Ξέρεις πως ποτέ μου δεν έπαιξα αυτό το παιχνίδι. Δεν είμαι η γυναίκα η δήθεν καπάτσα εγώ. Εάν ήθελα στρατηγική, θα έπαιζα σκάκι. Δε θέλω να σε κερδίσω και πάλι. Αποδέξου την αδιαφορία μου και μην έχεις αυταπάτες.

Και για να τελειώνουμε, μην κάνεις το λάθος κι έρθεις να με βρεις γονυπετής, σε περίπτωση που πέσουν τα τείχη του εγωισμού σου. Δεν έχω καμία όρεξη να σε απομυθοποιήσω. Να σε «σκοτώσω» με ηρεμία θέλω. Έτσι θα ηρεμήσω εγώ. Άντε γεια ανεπιστρεπτί, «έρωτα μου».

Νατάσα Δόμβρου για το pillowfights.gr

Οι μουσώνες μεταμορφώνουν την περιοχή Salalah.

Την εκπληκτική μεταμόρφωση περιοχής του Ομάν από στείρα έρημο σε καταπράσινη όαση αποτυπώνουν οι παρακάτω φωτογραφίες.

Συμβαίνει μια φορά το χρόνο και το φαινόμενο είναι γνωστό ως Salalah Khareef- ή μουσώνας Salalah- και μεταμορφώνει σχεδόν εν μία νυκτί μια λωρίδα ξερής γης σε σμαραγδένιο παράδεισο για τους ντόπιους αλλά και τα ζώα τους.

Διαρκεί περίπου τρεις μήνες, από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο, διάστημα κατά το οποίο η μέση θερμοκρασία πέφτει από 50 βαθμούς στους 20!

Οι συνθήκες ξηρασίας που διαρκούν εννέα μήνες σημαίνει πως το Salalah δεν περιλαμβάνει μόνιμες λίμνες ή τρεχούμενα ποτάμια- αλλά κατά τη διάρκεια των μουσώνων υπάρχουν ακόμα και καταρράκτες.

Η όαση έχει σχεδόν το μέγεθος της Τζαμάικα.

Εκεί ζουν εδώ και εκατοντάδες χρόνια οι Jibbali.

Μιλώντας στο CNN ο Andrew Anderson, αρχιτέκτονας τοπίου στον Βοτανικό Κήπο του Ομάν περιέγραψε πώς ορισμένες φορές η ομίχλη είναι τόσο πυκνή που δεν μπορεί κάποιος να δει το ίδιο του το χέρι μπροστά στο πρόσωπό του.

«Είναι ένα πραγματικό θαύμα, για εννέα μήνες η περιοχή είναι ξερή και κατά τη διάρκεια των μουσώνων μετατρέπεται σε ένα πλούσιο καταπράσινο υποτροπικό δάσος, με πυκνή βλάστηση και φουλ στην υγρασία», εξηγεί.

via