Παιδιά που έγιναν γνωστά είτε από διάφορες παιδικές σειρές της Disney ή της Nickelodeon όπως η Miley Cyrus από το Hannah Montana, είτε από μεγάλες πασίγνωστες ταινίες όπως το Harry Potter στην οποία έπαιζε η Emma Watson και άλλες πολλές λίγο πιο παλιές ταινίες και σειρές.
Το σίγουρο είναι ότι τα παιδιά αυτά έχουν αλλάξει πάρα πολύ και έχουν γίνει αγνώριστοι. Όμορφες γυναίκες και γοητευτικοί άντρες.
Δείτε το βίντεο.
Ο Magnus Wennman είναι ένας βραβευμένος φωτορεπόρτερ από τη Στοκχόλμη και δημοσίευσε μια σειρά φωτογραφιών που αποκαλύπτει τι συμβαίνει με τα παιδιά στη Μέση Ανατολή και στις ακτές τις Ευρώπης καθώς ξεφεύγουν από τις συγκρούσεις στη Συρία. Για να δημιουργήσει τη σειρά με το όνομα «Where The Children Sleep» ταξίδεψε σε όλες τις περιοχές οπού οι πρόσφυγες και τα παιδιά τους τρέπονται σε φυγή ώστε να μάθει τις ιστορίες τους.
Σε μια συνέντευξή του στο CNN, ο Wennman, που πήρε τις φωτογραφίες για τη Σουηδική εφημερίδα Aftonbladet, είπε: « Η κρίση και οι συγκρούσεις μπορεί να είναι δύσκολα αντιληπτές στους ανθρώπους αλλά δεν υπάρχει τίποτα δύσκολα αντιληπτό σχετικά με τα παιδιά που χρειάζονται ένα ασφαλές μέρος για να κοιμηθούν. Αυτό είναι εύκολο να κατανοηθεί. Έχουν χάσει κάποιες ελπίδες. Χρειάζεται πολύ δύσκολο για ένα παιδί να σταματήσει να είναι παιδί και να σταματήσει να διασκεδάζει ακόμη και σε πραγματικά άσχημα μέρη.»
Περισσότερες πληροφορίες Instagram (h/t: aftonbladet, cnn)
Lamar, 5 ετών, Horgos, Σερβία
Στο σπίτι στη Βαγδάτη έμειναν οι κούκλες, το παιχνίδι τρενάκι και η μπάλα. Η Lamar συχνά μιλά για αυτά τα αντικείμενα όταν αναφέρονται στο σπίτι. Η βόμβα άλλαξε τα πάντα. Οι οικογένεια ήταν στο δρόμο για να αγοράσει φαγητό όταν η βόμβα έπεσε κοντά στο σπίτι τους. Η γιαγιά της Lamar, η Sara συμπληρώνει: «Δεν ήταν πιθανό να ζήσεις εκεί πέρα πια.» Μετά από 2 προσπάθειες να διασχίσουν τη θάλασσα από την Τουρκία σε μια μικρή, φουσκωτή βάρκα κατάφεραν να φτάσουν στα κλειστά σύνορα της Ουγγαρίας. Πλέον το μικρό κοριτσάκι κοιμάται σε μια κουβέρτα στο δάσος, φοβισμένη, παγωμένη και λυπημένη.
Abdullah, 5 ετών, Belgrad, Σερβία
Ο μικρός Abdullah έχει μια ασθένεια του αίματος. Τις τελευταίες 2 ημέρες κοιμάται έξω από τον κεντρικό σταθμό του Βελιγραδίου. Είδε τη δολοφονία της αδερφής του στο σπίτι τους στη Daraa. «Είναι ακόμη σε σοκ και έχει εφιάλτες κάθε βράδυ.» λέει η μητέρα του. Ο μικρός είναι κουρασμένος και άρρωστος αλλά η μητέρα του δεν έχει χρήματα για να του αγοράσει φάρμακα.
Ahmed, 6 ετών, Horgos, Σερβία
Είναι μετά τα μεσάνυχτα όταν ο Ahmed αποκοιμιέται στο χορτάρι. Οι ενήλικοι εξακολουθούν να κάθονται τριγύρω ενώ σχεδιάζουν πώς να βγουν από την Ουγγαρία χωρίς να δηλωθούν στις αρχές. Ο μικρός Ahmed είναι μόλις 6 ετών και μεταφέρει τη δική του τσάντα στις μεγάλες αποστάσεις που περπάτησε η οικογένειά του με τα πόδια. «Είναι γενναίος και κλαίει κάποιες φορές τα απογεύματα» είπε ο θείος του αγοριού που ανέλαβε τη φροντίδα του αφού ο πατέρας του σκοτώθηκε στη γενέτειρά τους την Deir ez-Zor στη βόρεια Συρία.
Maram, 8 ετών, Amman
Η 8 ετών Maram μόλις είχε επιστρέψει από το σχολείο όταν ο πύραυλος χτύπησε το σπίτι τους. Ένα κομμάτι της οροφής έπεσε ακριβώς επάνω της. Η μητέρα της τη μετέφερε σε ένα υπαίθριο νοσοκομείο και από εκεί αεροπορικώς στα σύνορα της Ιορδανίας. Το τραύμα που υπέστη στο κεφάλι προκάλεσε αιμορραγία στον εγκέφαλό της και για τις πρώτες 11 ημέρες η μικρή Maram ήταν σε κώμα. Πλέον έχει ξυπνήσει αλλά έχει ένα σπασμένο σαγόνι που δεν της επιτρέπει να μιλήσει.
Ralia, 7 ετών και Rahal 13 ετών, Beirut
Τα δύο παιδιά ζουν στους δρόμους της Βηρυτού. Είναι από τη Δαμασκό, όπου μια χειροβομβίδα σκότωσε τη μητέρα και τον αδερφό τους. Μαζί με τον πατέρα τους, κοιμούνται όπου βρουν για ένα χρόνο. Ξαπλώνουν ο ένας δίπλα στον άλλο σε κουτιά από χαρτόνι. Ο Rahaf λέει πως η αδερφή του φοβάται τα «κακά αγόρια» και κλαίει.
Moyad, 5 ετών, Amman
Ο μικρός Moyad και η μητέρα του έπρεπε να αγοράσουν αλεύρι για να φτιάξουν σπανακόπιτα. Χέρι χέρι πήραν τον δρόμο για το supermarket στη Daraa. Περπάτησαν πίσω από ένα ταξί στο οποίο είχε τοποθετηθεί βόμβα και η γυναίκα πέθανε ακαριαία. Το αγόρι μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην Ιορδανία. Η οβίδα τραυμάτισε τον Moyad στο κεφάλι, την λεκάνη και την πλάτη του.
Walaa, 5 ετών, Dar-El-Ias
Η Walaa θέλει να πάει στο σπίτι της. Είχε το δικό της δωμάτιο στην Aleppo. Εκεί ποτέ δεν χρειάστηκε να κλάψει την ώρα του ύπνου αλλά στον προσφυγικό καταυλισμό κλαίει κάθε βράδυ. Το να βάζει το κεφάλι της στο μαξιλάρι είναι απαίσιο γιατί οι νυχτερινές ώρες είναι απαίσιες. Αυτό έκανε τη νύχτα που συνέβη η επίθεση. Η μητέρα της μικρής Walaa συχνά χτίζει ένα μικρό σπίτι από μαξιλάρια για να μάθει στην κόρη της πως δεν πρέπει να φοβάται.
Ahmad, 7 ετών, Horgos/Roszke
Ακόμη και ο ύπνος δεν είναι ελεύθερη ζώνη. Ο Ahmad ήταν σπίτι του όταν η βόμβα έπεσε εκεί, στο Idlib. Μια οβίδα τον χτύπησε στο κεφάλι αλλά επέζησε σε αντίθεση με τον μικρότερο αδερφό του που δεν τα κατάφερε. Η οικογένειά του ζούσε με τον γειτονικό πόλεμο για χρόνια αλλά χωρίς σπίτι δεν είχαν άλλη επιλογή και αναγκάστηκαν να φύγουν. Τώρα ο μικρός Ahmad ξαπλώνει ανάμεσα σε πολλούς άλλους πρόσφυγες στην άσφαλτο κατά μήκος της εθνικής οδού που οδηγεί στα κλειστά σύνορα της Ουγγαρίας. Αυτή είναι η 16 ημέρα της πτήσης τους. «Οι οικογένεια έχει κοιμηθεί σε στάσεις λεωφορείων, στο δρόμο και μέσα στο δάσος.» εξηγεί ο πατέρας του μικρού αγοριού.
Shiraz, 9 ετών, Suruc
Η Shiraz ήταν 3 ετών όταν υπέφερε από υψηλό πυρετό. Ο γιατρός διέγνωσε πολιομυελίτιδα και ενημέρωσε τους γονείς της να μην σπαταλήσουν πολλά χρήματα σε φάρμακα αφού το κορίτσι τους δεν είχε ευκαιρία. Μετά ήρθε ο πόλεμος. Η μητέρα της Shiraz, η Leila έκλαιγε ενώ περιέγραφε πως πήρε την κόρη της τυλιγμένη σε μια κουβέρτα και τη μετέφερε από τα σύνορα του Kobane στην Τουρκία. Η Shiraz που δεν μπορεί να μιλήσει, έλαβε μια κούνια στον προσφυγικό καταυλισμό και ξαπλώνει εκεί μέρα και νύχτα.
Shehd, 7 ετών
Η μικρή Shehd λατρεύει τη ζωγραφική αλλά πρόσφατα όλα τα σχέδια της έχουν το ίδιος θέμα, τα όπλα. «Τους έβλεπε όλη την ώρα, ήταν παντού» λέει η μητέρα της καθώς η κόρη της κοιμάται στο έδαφος δίπλα στα κλειστά σύνορα της Ουγγαρίας. Πλέον δεν ζωγραφίζει καθόλου καθώς οι γονείς της δεν έφεραν μαζί τους χρώματα και χαρτί. Η Shehd δεν παίζει πια. Η απόδραση έκανε τα παιδιά να μετατραπούν σε μεγάλους και να μοιράζονται τις ανησυχίες για το τι συμβαίνει μέσα σε μια ώρα ή μέρα. Κατά την περιπλάνησή της η οικογένεια έβρισκε δύσκολα τροφή. Μερικές μέρες έπρεπε να ζήσουν με τα μήλα που υπήρχαν στα δέντρα του δρόμου. Αν η οικογένεια ήξερε πόσο δύσκολο θα ήταν το ταξίδι της, θα επέλεγε να ρισκάρουν τις ζωές τους στη Συρία.
Amir, 20 μηνών, Zahle Fayda
Ο μόλις 20 μηνών Amir γεννήθηκε πρόσφυγας. Η μητέρα του, η 32 ετών Shahana πιστεύει πως ο μικρός τραυματίστηκε όταν ήταν ακόμη μέσα της καθώς δεν έχει πει ούτε μια λέξη. Οι οικογένεια ζει σε μια πλαστική σκηνή και ο Amir δεν έχει παιχνίδια με αποτέλεσμα να παίζει με ότι βρίσκει στο έδαφος. «Γελάει πολύ ακόμη κι αν δεν μιλάει.» συμπλήρωσε η μητέρα του.
Juliana, 2 ετών, Horgos, Σερβία
Έχει 34 βαθμούς Κελσίου, οι μύγες πλησιάζουν το πρόσωπο της Juliana και εκείνη γυρνά ανήσυχα μέσα στον ύπνο της. Η οικογένειά της περπάτησε μέσω της Σερβίας για 2 ημέρες. Αυτή είναι η τελευταία φάση μιας φυγής που ξεκίνησε πριν 3 μήνες. Η μητέρα του κοριτσιού απλώνει το λεπτό σάλι της στο έδαφος. Μερικά μέτρα μακριά από το μέρος οπού ξεκουράζονται περνά μια ατέρμονη ροή ανθρώπων. Είναι τέλος Αυγούστου και η Ουγγαρία πρόκειται να οχυρωθεί με αγκαθωτό σύρμα για να σταματήσει την έλευση των προσφύγων. Για μερικές μέρες ακόμα είναι πιθανό να περάσουν τα σύνορα του Horgos. Καθώς πλησιάζει το βράδυ, η οικογένεια της μικρής Julianna θα προχωρήσει προς τα εκεί.
Fara, 2 ετών, Azraq
Η μόλις 2 ετών Fara αγαπά το ποδόσφαιρο. Ο πατέρας της προσπαθεί να φτιάξει μπάλες τσαλακώνοντας οτιδήποτε μπορεί να βρει αλλά δεν κρατούν για πολύ. Κάθε βράδυ λέει καληνύχτα στην μικρή και την αδερφή της, την 9 ετών Tisam με την ελπίδα πως αύριο θα τους φέρει μια κατάλληλη μπάλα για να παίξουν. Όλα τα όνειρά του φαίνεται να είναι πέραν των ικανοτήτων του αλλά δεν παραιτείται από αυτά.
Abdul Karim, 17 ετών, Ελλάδα, Ομόνοια
Αθήνα, Ελλάδα. Ο Abdul Karim Addo δεν έχει πια άλλα χρήματα. Με τα τελευταία του ευρώ αγόρασε το εισιτήριο για το πλοίο. Τώρα περνά τη νύχτα στην πλατεία Ομονίας, μαζί με χιλιάδες άλλους πρόσφυγες που φτάνουν κάθε μέρα. Εδώ, διάφοροι επιτήδειοι βγάζουν χρήματα φτιάχνοντας πλαστά διαβατήρια και εισιτήρια, αλλά ο Abdul δεν μπορεί να πάει πουθενά. Κατάφερε να δανειστεί ένα τηλέφωνο και να τηλεφωνήσει στη μητέρα του στη Συρία, αλλά δεν μπορεί να της πει πόσο άσχημη είναι η κατάσταση. “Κλαίει και φοβάται για μένα, αλλά δε θέλω να τη στεναχωρώ πια”. Απλώνει την κουβέρτα του και ξαπλώνει. “Ονειρεύομαι δύο πράγματα: να κοιμηθώ ξανά σε κρεβάτι και να αγκαλιάσω τη μικρή μου αδερφή”.
Το κεντρικό κατάστημα του Ράλφ Λόρεν στη Νέα Υόρκη έκανε μία «μικρή» αλλαγή στα δοκιμαστήρια του… τοποθέτησε διαδραστικούς καθρέφτες.
Έτσι οι πελάτες, όπως είναι λογικό, δεν χρειάζεται να πάρουν ρούχα στα δοκιμαστήρια.
Με τις μεγάλες οθόνες αφής μπορεί κάποιος να κάνεις πολλές περισσότερες δραστηριότητες από ότι πριν.
Οι παρακάτω φωτογραφίες αποδεικνύουν γιατί η συγκεκριμένη πατέντα θα γίνει ανάρπαστη.
Ο καθένας δοκιμάζει ό,τι ρούχο και αξεσουάρ -που υπάρχει στο μαγαζί -επιθυμεί.
Ακόμη μπορούν να αλλάξουν τον φωτισμό του δωματίου.
Σε κάθε ρούχο υπάρχει δυνατότητα να διαλέξουν οποιοδήποτε χρώμα και μέγεθος επιθυμούν.
Το καλύτερο; Αν κάποιος τα βρήκε σκούρα, επικοινωνεί με κάποιον υπάλληλο, ο οποίος πηγαίνει να τον εξυπηρετήσει.
Τέλος αν κάτι άρεσει στον πελάτη, αλλά δεν θέλει να το αγοράσει, τότε δίνει τον αριθμό του κινητού και η συσκευή του στέλνει μήνυμα με τις πληροφορίες του προϊόντος.
Πηγή: businessinsider
Εχουμε δει γκολ και γκολ. Το έχουν βάλει οι ποδοσφαιριστές με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους.
Αλλά να βάλει γκολ ο άνεμος, πρώτη φορά…
Η Θάροκ αντιμετώπιζε την Ρόμφορντ. Ο στόπερ της πρώτης Καμάρλ Ντάνκαν ήθελε να διώξει την μπάλα από την άμυνα του προς την επίθεση με δυνατό βολέ. Την σούταρε, η μπάλα πήρε ύψος, αλλά οι άνεμοι 70 μιλίων που υπήρχαν εκείνη την στιγμή την έφεραν πίσω στην άμυνα, με αποτέλεσμα να σκάσει προ του τερματοφύλακα, να πάρει περίεργη τροχιά λόγω του αέρα και να μπει… γκολ!
Με αυτό προηγήθηκε η Ράμφορντ, αλλά η Θάροκ ισοφάρισε τελικά σε 1-1.
Δείτε το βίντεο
Η τέχνη των τατουάζ έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να ζωγραφίσουν το σώμα τους με μικρότερα ή μεγαλύτερα σχέδια. Κάποιοι, μάλιστα, μπορεί να μην έχουν αφήσει ούτε εκατοστό του σώματός τους χωρίς τατουάζ. Η ποικιλία των σχεδίων τεράστια. Οι καλλιτέχνες σχεδιάζουν ό,τι τους ζητήσει ο πελάτης τους. Πόσοι, όμως, θα αφήνατε να σας κάνουν τατουάζ στο χέρι χωρίς να ξέρετε το σχέδιο;
Ο Scott Cambell είναι ένας πολύ διάσημος και ταλαντούχος καλλιτέχνης τατουάζ.
Εδώ τον βλέπουμε να κάνει τατουάζ στον Marc Jacobs!
Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Lake Bell, η οποία για κάποιον περίεργο λόγο δεν έχει κανένα τατουάζ.
Έχει χτυπήσει τατουάζ στον Orlando Bloom, τον Josh Hartnett και την Penelope Kruz.
Για χάρη του τελευταίου του πρότζεκτ ο Scott δέχθηκε να κάνει τατουάζ σε διάφορους άγνωστους ανθρώπους δωρεάν. Βέβαια, υπήρχε και μια παγίδα! Οι άνθρωποι αυτοί έπρεπε να τον αφήσουν να ζωγραφίσει στο χέρι τους ό,τι ήθελε και δεν θα μπορούσαν να το δουν, παρά μόνο όταν θα είχε ολοκληρωθεί.
Οι συμμετέχοντες επιλέχθηκαν με κλήρωση. Μόλις επιλέγονταν, έβαζαν το χέρι τους μέσα στην τρύπα, όπου ο Cambell έκανε τα μαγικά του.
Απλά δείτε πόσο σκεπτική φαίνεται αυτή η γυναίκα.
Ή μήπως είναι φοβισμένη; Ποιος ξέρει;
Κάθε ένα από τα περίπου 25 τατουάζ που χτύπησε ο Cambell, καταλάμβανε αρκετό χώρο στον βραχίονα του κάθε συμμετέχοντα.
“Νομίζω, ότι υπάρχει κάτι μαγικό σε αυτή την τυχαία συνδιαλλαγή”, δήλωσε ο Cambell στους New York Times.
“Ως καλλιτέχνης τατουάζ δεν έχεις ποτέ απόλυτη ελευθερία να δημιουργήσεις. Οι άνθρωποι έχουν πάντα άποψη για αυτό που ζωγραφίζεις στο σώμα τους. Αυτό είναι πολύ καλό, γιατί κάποιες φορές εμπνέεσαι από αυτό και το αποτέλεσμα βγαίνει ακόμα καλύτερο”, υποστήριζει ο Cambell.
Αλλά! “Μπορεί, επίσης να είναι και εμπόδιο, διότι με οποιοδήποτε μέσο, είναι πάντα πιο αγνό το αποτέλεσμα, αν το κοινό δεν έχει ιδέα τι του κάνεις. Μπορείς να συγκεντρωθείς στην δουλειά σου, χωρίς να σε ανησυχεί τι σκέφτονται οι άλλοι.”
Ειρωνικά, ο Cambell ζωγράφισε μια νεκροκεφαλή με μια κορδέλα, που έγραφε “εμπιστοσύνη”, σε έναν από τους συμμετέχοντες.
Σε έναν άλλον ζωγράφισε ένα τεράστιο μάτι.
Σε αυτόν ζωγράφισε μια προειδοποίηση, ότι “δεν χρειάζονται πολλά λόγια”.
Μήπως αυτά τα τυχαία τατουάζ βοήθησαν να ενωθεί μια παρέα;
Ο Cambell ανάρτησε όλες τις φωτογραφρίες με τα έργα του στον λογαριασμό του στο Instagram με την ίδια λεζάντα: “Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σας!”
Έχω βαρεθεί να διαβάζω για Ελληνίδες μάνες και τους κανακάρηδές τους. Εντάξει, το καταλάβαμε, το εμπεδώσαμε. Η Ελληνίδα μάνα δε θα αφήσει ποτέ – ή σχεδόν ποτέ έστω – το γιόκα της να αγιάσει.
Μονίμως όλες θα τις ξινίζουν και καμιά δε θα είναι άξια για τον πρίγκιπά της. Οκ, δεν αντιλέγω, ποία μάνα δε θέλει το καλύτερο για το παιδί της; Όμως φτάνει πια. Καιρός να ακουστεί και η αντίθετη πλευρά. Η πλευρά του πατέρα που βλέπει την πριγκηπέσσα του με κάθε λογής αλήτη. Και σαφώς και θα το αναλύσουμε γιατί ξεκάθαρα ανήκω στην κατηγορία daddy’s little girl. Και καλά κάνω!
Πες, λοιπόν λατρεμένε μου πάτερα, ότι σε αξιώνει ο θεούλης και κανείς κόρη. Μεγάλο δώρο μέσα στα ροζουλιά του. Ένα μικρό αθώο μωράκι. Άντε να φανταστείς εσύ πως αυτό το πλάσμα, μέσα στην επόμενη δεκαπενταετία, θα σου αλλάξει τον αδόξαστο. Γιατί θα το κάνει, να είσαι σίγουρος.
Θα πεις κι εσύ, καλέ μου μπαμπά, μεγάλα λόγια, τύπου «σιγά μην τη δώσω εγώ για νύφη» «σιγά μην την αφήσω να βγαίνει με τον γκόμενο δεξιά κι αριστερά και να σουλατσάρει ανενόχλητη». Ε, σε πληροφορώ πως και θα την αφήσεις να βγει και νύφη θα τη δώσεις. Όσο και να χτυπιέσαι, όσο και να βράζεις από μέσα σου, θα την αφήσεις την πριγκίπισσα σου να βγει να πιει και να καταστραφεί.
Εσύ δε θα φωνάξεις για ζακέτα, ούτε θα γκρινιάξεις που δεν πήρες απάντηση στο τηλέφωνο. Θα τρέξεις τα ξημερώματα έξω από κάποιο κλαμπ να μαζέψεις τη μικρή να μη γυρνάει μόνη της στους δρόμους κι ας χτυπάει εσένα κρυφά το φυλλοκάρδι σου μέχρι να φτάσει μήνυμα «μπαμπά κοιμάσαι; μπορείς να έρθεις να με πάρεις;». Ξέρουμε, άλλωστε, πως οι μπαμπάδες έχετε το κακό συνήθειο να μην εξωτερικεύετε τις ανησυχίες σας, μη και δείξετε ευάλωτοι και σας παρεξηγήσουμε.
Ο Έλληνας πατέρας, όμως, θα κάνει κι άλλα πολλά για την κορούλα του. Θα πάει να την παρηγορήσει, όταν θα κλάψει πρώτη φορά για τους παιδικούς της έρωτες. Κι ας μην ξέρει πώς γίνεται, κι ας μην το ‘χει κάνει ποτέ του.
Το ένστικτο της προστασίας που του βγαίνει τόσο φυσικά, θα ξυπνήσει μέσα του και θα έρθει με τον πιο αδέξιο και γλυκό τρόπο, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, να απειλήσει με δολοφονίες προς απανταχού φταίχτη και μη. Είναι μυστικά συμφωνημένα που δεν ειπώθηκαν ποτέ μεταξύ πατέρα και κόρης, αλλά ξέρουν καλά κι οι δύο.
Ο μπαμπάς που δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του, είναι αυτός που δε θα χαλάσει χατήρι στο κορίτσι του. Γιατί η μικρή σουσού ξέρει πώς θα σε τουμπάρει καλέ μου πατέρα. Θα σου κάνει τις γλύκες που δε μπορείς να αντισταθείς. Θα σε παρακαλέσει να της κάνεις το χατήρι με αυτό το νάζι που μόνο εκείνη ξέρει να χρησιμοποιεί τόσο καλά.
Με λίγα λόγια, ο Έλληνας πατέρας δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με την Ελληνίδα μάνα. Δε θα γκρινιάξει, ούτε θα σου κάνει τη ζωή πατίνι, αν δεν εγκρίνει.
Αντίθετα, θα σου κάνει μούτρα και θα σε κοιτάει σαν βρεγμένο γατί, γιατί δεν ξέρει τι να κάνει που σε βλέπει να μεγαλώνεις και να φεύγεις από την αγκαλιά του. Μην του κρατάς κακία όλα από αγάπη γίνονται.
Υ.Γ. Προς όλους τους μπαμπάδες εκεί έξω. Όσους πρίγκιπες και να βρούμε, εσείς θα είστε πάντα οι βασιλιάδες μας.
Επιμέλεια Κειμένου Κατερίνας Καλή: Σοφία Καλπαζίδου – pillowfights.gr
Η βουδιστική φιλοσοφία του Ζεν δεν ψάχνει για το νόημα της ζωής. Αντίθετα, μας βοηθάει να ξεπεράσουμε ικανοποιητικά τα εμπόδια, που θα συναντήσουμε. Μας διδάσκει την αρετή της υπομονής, να είμαστε προσεκτικοί για το τι συμβαίνει κάθε στιγμή και να επικεντρωνόμαστε στο εδώ και στο τώρα.
Δείτε παρακάτω 25 συμβουλές, βγαλμένες από την σοφία της βουδιστικής φιλοσοφίας. Υποδεικνύουν ένα διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης της ζωής, που μπορεί να δώσει λύσεις σε πολύ σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζετε ή θα αντιμετωπίσετε στο μέλλον.
Χορηγία σε άπορες μητέρες της Σύρου από το πρόγραμμα “Νάσος Χανδακάς” , δια μέσω του Ροταριανού Ομίλου Ερμούπολης.
Ο διακεκριμένος επιστήμονας Στέφανος Χανδακάς, Μαιευτήρας – Ενδοσκοπικός Χειρουργός-Γυναικολόγος, Επιμελητής Μαιευτικής Γυναικολογίας, Princess Royal University Hospital, London, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών και Λέκτορας Imperial College London , είναι χορηγός του ετήσιου προγράμματος μητρότητας «ΝΑΣΟΣ ΧΑΝΔΑΚΑΣ», εις μνήμη του Πατέρα του Νάσου επίσης διακεκριμένου Συριανού επιστήμονα.
Στη παραπάνω χορηγία περιλαμβάνεται δωρεάν παρακολούθηση της εγκυμοσύνης και όλα τα έξοδα τοκετού . Η Χορηγία γίνεται δια μέσω του Ροταριανού Ομίλου Ερμούπολης , και Δυνατότητα Συμμετοχής έχουν, άπορες μητέρες που έχουν γεννηθεί και κατοικούν στην Σύρο.
Τα δικαιολογητικά για την αξιολόγηση συμμετοχής θα σταλούν έως της 11 /12/2015 προς: Ροταριανό Όμιλο Ερμουπόλεως Τ.Θ. 42 84100 ΣΥΡΟΣ
Ο φάκελος πρέπει να περιλαμβάνει:
α) Πρόσφατο πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης
β) Το τελευταίο Αντίγραφο Ε9
γ)Φωτοτυπία του τελευταίου Εκκαθαριστικού της φορολογικής δήλωσης και τηλέφωνα επικοινωνίας.
Πηγή: http://cyclades24.gr
Μπορεί να έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που βρισκόμασταν πίσω από τα θρανία του Δημοτικού, όμως πάντα θα μείνουν χαραγμένα στις μνήμες μας εικόνες, παιχνίδια, πράγματα, καταστάσεις, πλάκες. Τόσο μακρινές και τόσο κοντινές ταυτόχρονα οι αναμνήσεις αυτές. Σαν να ήταν χθες που τσακωνόμασταν με τον διπλανό μας, επειδή πέρασε τη διαχωριστική γραμμή στο θρανίο. Σαν να ήταν χθες που κάναμε συλλογές από αυτοκόλλητα και πιστεύαμε ότι Όποιος Διαβάζει Είναι Βλάκας. Είστε έτοιμοι για μία επιστροφή στις σχολικές αίθουσες του Δημοτικού;
Η γόμα που ποτέ δεν έσβηνε το στυλό
Παραμένει ένα αιώνιο ερώτημα: Γιατί έλεγαν ότι το μπλε μέρος το στυλό; Όσοι από εμάς το επιχειρούσαν, το μόνο που κατάφερναν είναι είτε να κάνουν μπλε μουτζούρες στο τετράδιο τους είτε να σκίζουν το χαρτί. Είναι η μεγαλύτερη κοροϊδία των παιδικών χρόνων κι η πιο εκνευριστική.
Το «Σχοινάκι» ή «Λάστιχο»
«Ντριιιννν». Μόλις ακουγόταν ο χαρακτηριστικός ήχος του κουδουνιού για διάλειμμα, τα κορίτσια κυρίως (αλλά και τα αγόρια) έτρεχαν με το λάστιχο κι άρχιζαν το γνωστό στιχάκι που αντηχούσε σε κάθε γωνιά του προαυλίου: «Τσαφ, τσουφ, το τρένο περνά, μέσα, έξω, πατά!»
Η ζωγραφιά …κατατεθέν, το «SMILE»
Μπορούσες να το βρεις ζωγραφισμένο στα θρανία, στους τοίχους της τάξης και φυσικά στα τετράδια μας!
Ο πράσινος πίνακας κι η κιμωλία
Ο ήχος της κιμωλίας στον πίνακα ήταν πραγματικά χαρακτηριστικός και πολλές φορές …ανατριχιαστικός.
Οι Ευχούληδες
Τους έβλεπες παντού. Σε μολύβια, πάνω σε θρανία, να κρέμονται από τσάντες, παντού. Και πραγματικά ποτέ δεν ήταν ένας αρκετός. Θέλαμε να έχουμε στη διάθεση μας όλους τους Ευχούληδες με όλα τα πιθανά χρώματα που υπήρχαν. Να τους χαϊδεύουμε τα μαλλιά και να κάνουμε ευχές!
Οι τάπες
Είτε ξέραμε να παίζουμε είτε όχι, η συλλογή από τάπες ήταν το μεγαλύτερο trend της εποχής. Αγοράζαμε Cheetos (ακόμα κι αν δεν μας άρεσαν) μόνο και μόνο για να μεγαλώσουμε τη συλλογή μας. Κι αν τύχαινε κάποιο πόκεμον ίδιο με αυτά που είχαμε, ψάχναμε απεγνωσμένα σε κάθε διάλειμμα κάποιον που είναι διατεθειμένος να ανταλλάξει μαζί μας το δικό του «διπλό» που εμάς μας έλειπε. Εννοείται πως πάντα τις μεταφέραμε με τη μέγιστη προσοχή ενώ οι πιο μυημένοι είχαν προμηθευτεί και …ειδικές θήκες!
Η βαθμολόγηση με κλίμακα Α,Β,Γ,Δ
Ούτε 20, ούτε 17, ούτε 14, ούτε 10 ή 8, αλλά Α! Φυσικά οι δάσκαλοι έκαναν τις δικές τους τροποποιήσεις στη βαθμολογία: Α; Α-, Β+, Α!!!
Το λεύκωμα
Όλοι θυμόμαστε τις ερωτήσεις τύπου «Ποιος είναι ο αγαπημένος σου τραγουδιστής;», «Τι ζώδιο είσαι;», «Ποια γνώμη έχεις για εμένα;». Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι απαντούσαμε με παρατσούκλια κι όχι με τα πραγματικά μας ονόματα. Τέλος, αλησμόνητος παραμένει ο μυστικός φάκελος όπου ο καθένας έγραφε με ποιον/α είναι ερωτευμένος.
Τα αρχικά Ο.Ε.Δ.Β. στα οπισθόφυλλα των βιβλίων
Το πιο αστείο πράγμα που μπορεί κάποιος να θυμάται από τα χρόνια του σχολείου είναι τα ακρωνύμια που δίναμε όπως «Όποιος Διαβάζει Είναι Βλάκας» ή το πιο επαναστατικό «ΟΔάσκαλος Είναι Βλάκας». Στην πραγματικότητα σήμαινε: Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων.
Η διαχωριστική γραμμή στα θρανία
Κάθε φορά που τσακωνόμασταν με τον διπλανό ή τη διπλανή μας, η μεγάλη διαχωριστική γραμμή στη μέση του θρανίου ήταν η «ποινή» του/της. Δεν είχε το δικαίωμα να περάσει τα «σύνορα» της μαύρης γραφής, όχι μόνο αυτός/ή αλλά και τα πράγματα του/της .Όταν τα βρίσκαμε πάλι (ήταν θέμα ωρών) με τον/τη συμμαθητή/τρια μας, σβήναμε γρήγορα-γρήγορα τη διαχωριστική γραμμή, δείχνοντας έτσι πως όλα είναι όπως πριν.
Η συλλογή αυτοκόλλητων
Πολλοί από εμάς είχαμε τουλάχιστον ένα άλμπουμ (όχι φωτογραφιών) γεμάτο με αυτοκόλλητα. Επίσης, πολλές φορές κάναμε ανταλλαγή με αυτοκόλλητα που μας άρεσαν περισσότερο με κάποιον συμμαθητή μας, κάτι που κάποιες φορές κατέληγε σε τσακωμό.
ΤΟ ΣΤΥΛΟ-ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ
Ήταν απαραίτητο στην κασετίνα κάθε μαθητή.
Ο Γραφούλης
Τα κεσεδάκια γιαουρτιού που «καλλιεργούσαμε» φακές.
Από την στιγμή που οι γονείς μας έβαλαν το βρεγμένο βαμβάκι με τις φακές στο άδειο κεσεδάκι του γιαουρτιού μέχρι τη μέρα που άρχισαν να ξεπροβάλλουν τα πρώτα κοτσανάκια, δεν είχαμε πουθενά αλλού το μυαλό μας. Ίσως στην αρχή να ήμασταν ελαφρώς απογοητευμένοι, μιας και δεν βλέπαμε πρόοδο, όμως στο τέλος φουσκώναμε από περηφάνια και ψάχναμε ποιος έχεις τις καλύτερες φακές στην τάξη!
Το μάθημα «Εικαστικές Τέχνες» που πολλές φορές δεν γινόταν
Δυστυχώς, οι δάσκαλοι έκαναν πως δεν υπήρχε το μάθημα, αντικαθιστώντας το με Μαθηματικά, Γλώσσα, Εμείς κι ο Κόσμος κ.λ.π
Η αντιγραφή νέων λέξεων στο πίσω μέρος του βιβλίου της Γλώσσας
Εδώ τα λόγια είναι περιττά. Στην ανάμνηση και μόνο, πονάει το χέρι μας…
Τις ομάδες «αγόρια vs κορίτσια»
Μια αιώνια μάχη. Ο ανταγωνισμός μεταξύ αγοριών και κοριτσιών ήταν τόσο μεγάλος, που τα συνθηματάκια που λέγαμε μεταξύ μας, ξεχείλιζαν από έμπνευση! Κάποια από αυτά είναι πραγματικά αξέχαστα: «Αγόρια ιππότες, κορίτσια μαύρες κότες», «Κορίτσια στο σπίτι, αγόρια στη Βουλή, να πλένετε τα σώβρακα του Καραμανλή», «Κορίτσια μπαλαρίνες, αγόρια μαύρες χήνες», Φτα-φτα-φτάσαμε, και τα αγόρια βράσαμε, με αλάτι και πιπέρι, να τα φάνε οι συμπεθέροι!». Φυσικά είχαμε κάνει παραλλαγή ακόμα και το «Ένα μικρό καράβι» και συγκεκριμένα: «Κι ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια, κι ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια, που ήταν σαν-σαν-σαν σκυλόψαρα!»
Το Ανθολόγιο
Πόσες προσπάθειες είχαμε κάνει πια για να μάθουμε αυτό το «Ντήλι ντήλι το καντήλι, που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντήλι.»!! Αλλά και το Αρνίτσι-Μπίτσι δεν πήγαινε πίσω…
Το μπουγέλωμα στο τέλος της χρονιάς
Εποχές δημοτικού και ανελέητο κυνηγητό με …κουβάδες νερού, πηγαίνουν μαζί!
Οι γιορτές της αποφοίτησης
Μπορεί τα παιδιά στο Γυμνάσιο και το Λύκειο να προετοιμάζονταν ένα μήνα για τις ενδοσχολικές εξετάσεις, εμείς, από την άλλη, προετοιμαζόμασταν ένα μήνα για τη γιορτή της αποφοίτησης. Κάναμε πρόβες για τραγούδια, παραδοσιακούς χορούς, ακροβάτικα, φριστάλειρ (γακα μακα φοουν) και πολλά άλλα για να μας θαυμάσουν οι γονείς μας!
Γράφει ο/η Γιάννης Συκιανάκης – neopolis,gr
Τα σπήλαια κεντρίζουν το ενδιαφέρον καθώς η εξερεύνησή τους κρύβει πολλές εκπλήξεις και εικόνες που μαγεύουν τους επισκέπτες. Η Ελλάδα έχει πολλά επισκέψιμα σπήλαια σε όλη την επικράτεια που γίνονται πόλος έλξης για την ομορφιά και την απόκοσμη ατμόσφαιρα που υπάρχει στο εσωτερικό τους.
Σταλακτίτες και σταλαγμίτες, υπόγειες λίμνες και παράδοξοι σχηματισμοί βράχων εχουν την τιμητική τους κεντρίζοντας το ενδιαφέρον ντόπιων και ξένων. Ας δούμε στη συνέχεια μερικά από τα πιο όμορφα ελληνικά σπήλαια…
Σπήλαιο Περάματος
Βρίσκεται μόλις 5 χλμ. από το κέντρο της πόλης των Ιωαννίνων, επάνω στο λόφο Γορίτσα. Οι παρυφές του αγγίζουν τη λίμνη Παμβώτιδα. Είναι το πιο μεγάλο σε έκταση σπήλαιο στην Ελλάδα καλύπτοντας μια έκταση 14,8 στρεμμάτων και το 6ο σε μήκος διαδρόμων (1.700 μ.). Ανακαλύφθηκε το 1942 από το ζεύγος Πετρόχειλου.
Βλυχάδα Δυρού
Βρίσκεται στο νομό Λακωνίας, στην περιοχή της πανέμορφης Μάνης, λίγα χιλιόμετρα βόρεια από την κοινότητα του Πύργου Δυρού. Πρόκειται για το πιο όμορφο λιμναίο σπήλαιο στην Ελλάδα και στον κόσμο γενικά, αφού θεωρείται ως το πιο εντυπωσιακό ανάμεσα στα Παντιράκ της Νότιας Γαλλίας και τη Ζάιτα της Βηρυτού. Η διαδρομή, που κρατάει περίπου 45 λεπτά και έχει μήκος 3.100 μ., γίνεται με βάρκες, τις οποίες οδηγούν ντόπιοι ξεναγοί.
Αλεπότρυπα Δυρού
Είναι ένα από τα πιο σημαντικά σπήλαια με αρχαιολογικό ενδιαφέρον, της Μάνης αλλά και της Ελλάδας γενικότερα και βρίσκεται στον όρμο του Δυρού, 200 μέτρα απόσταση από το σπήλαιο Βλυχάδα. Πρόκειται για αρκετά μεγάλο σπήλαιο που στο παρελθόν υπήρξε κοίτη υπόγειου ποταμού. Ανακαλύφθηκε τυχαία το 1958 και από τότε έχει τραβήξει το ενδιαφέρον των αρχαιολόγων για τα πολύ σημαντικά ευρήματα που έχουν βρεθεί μέσα του.
Σπήλαιο Λιμνών
Το πανέμορφο αυτό σπήλαιο βρίσκεται κοντά στο χωριό Καστριά της Αχαΐας, 16,5 χλμ. από τα Καλάβρυτα, στον ορεινό όγκο του Χελμού, σε υψόμετρο 800 μ. περίπου. Το αξιοποιημένο μήκος του σπηλαίου ανέρχεται σε 500 μ., ενώ το συνολικό μήκος του είναι 2 χλμ. περίπου. Εκτός από τις μυστηριώδεις στοές, τους λαβυρινθώδεις διαδρόμους και τους σταλακτικούς σχηματισμούς, το σπήλαιο έχει κάτι που δεν υπάρχει σε άλλα γνωστά σπήλαια. Στο εσωτερικό του υπάρχουν 13 αλλεπάλληλες κλιμακωτές -και μάλιστα σε τρία διαφορετικά επίπεδα- λίμνες, που το καθιστούν μοναδικό στο είδος του στον κόσμο.
Σπήλαιο Πηγών Αγγίτη
Το σπήλαιο βρίσκεται στο νομό Δράμας, κοντά στο χωριό Κοκκινόγεια. Είναι ένα από τα ελάχιστα στην Ελλάδα που διασχίζεται από ποτάμι (Αγγίτη). Πρόκειται για το δεύτερο μεγαλύτερο σε μήκος σπήλαιο της χώρας, μετά το σπήλαιο Δυρού, με μήκος 13 χλμ. και υψομετρική διαφορά 400 μέτρα. Έχει εξερευνηθεί σε βάθος 8,5 χλμ. από ομάδα Γάλλων σπηλαιολόγων.
Σπήλαιο Ελεφάντων
Στην περιοχή Δρέπανο του Ακρωτηρίου, στο νομό Χανίων και έξω από τον κόλπο της Σούδας, βρίσκεται το σπήλαιο Ελεφάντων το οποίο ανακαλύφθηκε τυχαία από ψαροντουφεκά. Η είσοδός του (πλάτους 9 μ. και ύψους 6,5 μ.) βρίσκεται σήμερα σε βάθος 10 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και συνεχίζει σε ένα τούνελ μήκους περίπου 40 μ., στο τέλος του οποίου ο δύτης αντικρίζει ένα μοναδικό θέαμα, μια σπηλιά πραγματικά τεράστια με 50 μ. μήκος, 50 μ. πλάτος και ύψος 6 μ. περίπου! Το σημαντικότερο εύρημα εδώ ήταν ο εντοπισμός παλαιοντολογικού υλικού, το οποίο διαπιστώθηκε ότι αποτελείται κυρίως από οστά ελεφάντων.
Σπήλαιο Πιτσών
Βρίσκεται κοντά στο Ξυλόκαστρο του νομού Κορινθίας κι ανακαλύφθηκε το 1934 τυχαία από βοσκούς της περιοχής. Η ποσότητα ειδωλίων πού βρέθηκαν μέσα σ’ αυτό οδήγησε την Αρχαιολογική Υπηρεσία σε ανασκαφική έρευνα, κατά την οποία βρέθηκαν πάρα πολλά αφιερώματα.
Σπήλαιο Κάψια
Βρίσκεται περίπου 1,5 χλμ. βόρεια του χωριού Κάψια και 15 χλμ. μακριά από την Τρίπολη, στο νομό Αρκαδίας και θεωρείται ένα από τα πιο αξιόλογα σπήλαια στην Ελλάδα. Το σπήλαιο, γνωστό με το όνομα «καταβόθρες του Κάψια», ερευνήθηκε πρώτη φορά το 1887 από τον Γάλλο αρχαιολόγο Γουσταύο Φουζέρ και οι ειδικοί το έχουν κατατάξει στα 10 πιο αξιόλογα σπήλαια της χώρας. Πολύχρωμοι σταλακτίτες και σταλαγμίτες δημιουργούν σχηματισμούς μοναδικής ομορφιάς, αλλά και εντυπωσιακές αντανακλάσεις στο εσωτερικό του.
Σπήλαιο Αλιστράτης
Το σπήλαιο Αλιστράτης είναι ένα από τα ομορφότερα αλλά και μεγαλύτερα της χώρας. Βρίσκεται 6 χλμ. νοτιοδυτικά της ομώνυμης κωμόπολης και απέχει από τις Σέρρες 50 χλμ., από τη Δράμα 25 χλμ. και από την Καβάλα 55 χλμ. Είναι τουριστικά αξιοποιημένο και λειτουργεί όλες τις μέρες του χρόνου. Το σπήλαιο, εκτός από τον πλουσιότατο διάκοσμο που διαθέτει και εντυπωσιάζει, χαρακτηρίζεται και για το επίσης πλούσιο βιολογικό ενδιαφέρον του.
Σπήλαιο Καστανιάς
Γνωστό και ως σπήλαιο του Αγίου Ανδρέα (από το ομώνυμο εκκλησάκι κοντά του), πλούσιο σε ποικιλία σχημάτων και χρωμάτων, κατατάσσεται δεύτερο στο είδος του στην Ευρώπη. Βρίσκεται στο δήμο Βοιών, στο πρώτο «πόδι» της Πελοποννήσου, στην ανατολική απόληξη του Πάρνωνα, κοντά στη Νεάπολη. Είναι ένα από τα πιο όμορφα αξιοποιημένα σπήλαια, αρμονικά δεμένο με το φυσικό περιβάλλον.
Σπήλαιο του Ορφέα
Από τη στιγμή που ανακαλύφτηκε στην Αλιστράτη τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον, όχι μόνο για το μέγεθος και την ομορφιά του, αλλά κυρίως για τα παλαιοντολογικά και αρχαιολογικά ευρήματα που έκρυβε για χιλιάδες χρόνια.Τμήματα ανθρώπινων κρανίων, υπολείμματα φωτιάς, αντικείμενα καθημερινής χρήσης, καμένα κόκαλα ζώων αλλά και λίθινα και οστέινα εργαλεία μαρτυρούν το ρόλο του σπηλαίου στην εξελισσόμενη ιστορία του ανθρώπου στη Ελλάδα. Είναι ένα επίπεδο σπήλαιο με 400 μέτρα μήκος, πλούσιο διάκοσμο και με τους χαρακτηριστικούς ογκώδεις σταλακτίτες του να εντυπωσιάζουν από την πρώτη κιόλας αίθουσα.
Σπήλαιο Δράκου
Βρίσκεται στην Καστοριά και είναι ένα από τα πιο σύγχρονα σπήλαια στα Βαλκάνια. Έχουν φτιαχτεί ειδικές διαδρομές κατάλληλα διαμορφωμένες με σεβασμό προς το περιβάλλον και μια πλωτή γέφυρα από την οποία μπορεί κανείς να δει τις 7 λίμνες που υπάρχουν μέσα στη σπηλιά. Είναι το μοναδικό σπήλαιο στην Ελλάδα με λίμνες γλυκού νερού κι αυτό λόγω της εγγύτητας με τη λίμνη της Καστοριάς. Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε το 1940 από κατοίκους της Καστοριάς.