Με την ανακάλυψη του Photoshop, ο κόσμος της φωτογραφίας και της δημιουργίας άλλαξε για πάντα, όταν αυτό χρησιμοποιήθηκε από ανθρώπους και επιχειρήσεις.
Μια φωτογραφία που βγήκε χωρίς καλό χρώμα, ξαφνικά μπορεί να μεταμορφωθεί σε μια φωτογραφία γεμάτη λαμπερό χρώμα. Οι καλλιτέχνες έτσι, σε όλον τον κόσμο, έκαναν πραγματικότητα ότι σκέφτονταν με την βοήθεια αυτού του προγράμματος.
Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι το Photoshop κλείνει 26 χρόνια από τότε που βγήκε. Σήμερα, όταν βλέπουμε φωτογραφίες είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε ποια είναι από την κάμερα του φωτογράφου και ποιο από το κομπιούτερ. Ένα είναι σίγουρο, η πραγματικότητα και η φαντασία πέρασαν τις γραμμές τους.
Παρακάτω θα δείτε υπέροχες εικόνες που είναι πέρα από κάθε λογική. Από εσάς εξαρτάται να καταλάβετε εάν μια εικόνα είναι αληθινή ή αποτέλεσμα photoshop.
Γράψτε τις απαντήσεις σας σε χαρτί και δείτε τα αποτελέσματα στο τέλος της σελίδας.
Ο Howard Lee από το Aberystwyth της Ουαλίας σας κάνει αυτήν την ερώτηση: Μπορείτε να δείτε την διαφορά ανάμεσα στην εικόνα και την πραγματικότητα;Εάν ναι, τότε προσέξτε. Μπορεί να σας ξεγελάσει.
Η δουλειά του Lee είναι τόσο αληθοφανής, που πολλοί άνθρωποι δεν κατάφεραν να ξεχωρίσουν την διαφορά.
Έχει έναν τεράστιο αριθμό από θαυμαστές που τον ακολουθούν στα κοινωνικά δίκτυα αφού ανεβάζει εκπληκτικά βίντεο με την εργασία του (αποκαλύπτοντας και ποιο αντικείμενο είναι αληθινό και ποιο δεν είναι).
Μπορείτε να δείτε κάποιο δείγματα της δουλειάς του παρακάτω.Θα εκπλαγείτε τουλάχιστον με ένα από αυτά.
Δείτε αυτό το βίντεο. Αρχικά, φαίνεται πως είναι δυο σάντουιτς με λουκάνικο. Αλλά μόνο το ένα είναι αληθινό. Μπορείτε να ξεχωρίσετε ποιο;
Η φύση είναι γεμάτη με απίθανα, μοναδικά και όμορφα πράγματα. Κάποιες φορές πρέπει απλά να βγει κανείς από το σπίτι του για να δει την ομορφιά μόνος του. Αρκετά συχνά, οι άνθρωποι επιλέγουν να ταξιδέψουν μακριά, να σκαρφαλώσουν σε βουνά, να βουτήξουν στο νερό ή να μπουν σε σπηλιές για να θαυμάσουν τη φύση και μερικοί άλλοι έχουν την υπομονή να κυνηγούν καταιγίδες και να περιμένουν ώρες για την τέλεια λήψη.
Παρακάτω θα δείτε μια σειρά φωτογραφιών που δείχνουν την ομορφιά της φύσης και αποτελούν ένα πολύ ξεχωριστό θέαμα.
Ανθισμένοι λωτοί.
Προσγείωση με ομίχλη.
Αυτό είναι ένα πάρκο στην Αυστρία που κάθε καλοκαίρι γεμίζει με νερό και μετατρέπετε σε πραγματική λίμνη.
Ένας τυφώνας στη Γιούτα των ΗΠΑ.
Γιγάντιοι αμμόλοφοι στην έρημο Namib στο ηλιοβασίλεμα.
Μια πασχαλίτσα καλυμμένη με πρωινή δροσιά.
Bryce Canyon, νοτιοδυτική Γιούτα, ΗΠΑ.
Βροχή πάνω από το Denver.
Ένας σχηματισμός γης στο Isle of Skye, της Σκωτίας.
Ένα σχεδόν απίστευτο σύννεφο πάνω από τον τυφώνα Ridge του Σιατλ.
Γη στη Μοραβία της Τσεχίας.
Οι σπηλιές Ik-Kil στη χερσόνησο Yucatan στο Μεξικό.
Ηλιοβασίλεμα στο Εθνικό Πάρκο Canyonlands.
Μια πραγματικά εκπληκτική καταιγίδα σε καναδικά λιβάδια.
Ένα πραγματικά εκπληκτικό φαινόμενο: τα παγωμένα κύματα. Προκλήθηκαν από τον παγωμένο χειμώνα του 2015 που έσπασε ρεκόρ κρύου.
Το παρακάτω τεστ είναι τόσο απλό και ταυτόχρονα μπορεί να αποκαλύψει πολλά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας. Η στάση που κοιμόμαστε μπορεί να δείχνει πολλά για την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε εκείνη την περίοδο και σταθερά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μας. Απλά δείτε τις παρακάτω εικόνες και επιλέξτε μια στάση ύπνου που επιλέγετε συνήθως, για να κοιμηθείτε.
Αν δεν μπορείτε να κοιμηθείτε χωρίς να κολλήσετε τα γόνατά σας, ενώ είστε ξαπλωμένοι στο πλάι, τότε είστε ένα ήρεμο και έμπιστο άτομο. Δεν είναι εύκολο για κάποιον να σας προσβάλλει και δεν φοβάστε το μέλλον. Δεν χάνετε το χαμόγελό σας ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές και προσαρμόζεστε εύκολα στις αλλαγές που συμβαίνουν στην ζωή σας.
Αν προτιμάτε την εμβρυακή θέση, τότε έχετε την ανάγκη να σας προστατεύουν και να σας δείχνουν κατανόηση. Η επιλογή αυτής της στάσης δείχνει, ότι θέλετε να αποκοπείτε από τα προβλήματα που αντιμετωπίζετε στην πραγματικότητα. Η ιδανική διέξοδος για τα ταλέντα σας είναι ο χορός ή η ζωγραφική.
Αν κοιμάστε μπρούμυτα και με τα χέρια και τα πόδια σας να προεξέχουν, τότε είστε γεννημένος ηγέτης. Είστε παρορμητικοί, σας αρέσει να παίρνεται πρωτοβουλίες και να έχετε τον έλεγχο της προσωπικής και επαγγελματικής σας ζωής. Σχεδιάζετε και οργανώνεται τα πάντα από πριν, γιατί δεν σας αρέσουν οι εκπλήξεις. Η μεγάλη σας επιμονή και το αίσθημα ευθύνης που έχετε σας βοηθούν να επιτυγχάνετε όλους τους στόχους σας.
Αν κοιμάστε ανάσκελα, τότε είστε ένα θετικό πρόσωπο, που αγαπά την ζωή και την καλή παρέα και έχει συνηθίσει να είναι το επίκεντρο της προσοχής. Είστε πεισματάρης και επίμονος, αλλά με ορθολογικό τρόπο και σας αρέσει να λέτε πάντα την αλήθεια. Οι άνθρωποι που κοιμούνται σε αυτή τη θέση έχουν συχνά πολύ ισχυρές προσωπικότητες.
Αν κοιμάστε σαν στρατιώτης σε στάση προσοχής, δηλαδή ξαπλωμένοι ανάσκελα και με τα χέρια σας στο πλάι, τότε είστε ένα ευπροσάρμοστο άτομο, που ξέρει ποιοι είναι οι στόχοι της ζωής του και προσπαθεί μόνος του να τους επιτύχει. Μπορεί να γίνεται αυστηρός και απαιτητικός, αλλά περισσότερο από όλα είστε απαιτητικός με τον εαυτό σας.
Αν κοιμάστε μπρούμυτα με το ένα πόδι λυγισμένο, τότε έχετε μια απρόβλεπτη προσωπικότητα, που του αρέσουν οι περιπέτειες, ενώ η διάθεσή σας μπορεί να αλλάξει τόσο γρήγορα που προκαλεί σύγχυση στους γύρω σας. Συχνά δυσκολεύεστε να πάρε πάρετε μια απόφαση ή να κάνετε μια επιλογή. Σε γενικές γραμμές σας αρέσει η σταθερότητα στην ζωή και την εργασία σας, καθώς και η γαλήνη και η πληρότητα.
Αν συνηθίζετε να κοιμάστε σε περισσότερες από μια στάσεις, αυτό σημαίνει, ότι έχετε μια πολύπλευρη προσωπικότητα με πολλά κρυμμένα βάθη, που ούτε εσείς ο ίδιος δεν έχετε κατανοήσει ακόμα.
Η περιφερειακή όραση αποτελεί μέρος του συνολικού οπτικού πεδίου, το οποίο είναι περίπου 190 μοίρες. Ωστόσο, έχει και αυτό τα ελαττώματά του και πολλές φορές, μάλιστα, μας κάνει να βλέπουμε πράγματα που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Παρακάτω θα βρείτε τον πιο έξυπνο τρόπο, για να επαληθεύσετε την εγκυρότητα της διαπίστωσης αυτής.
Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να επικεντρωθείτε στο σταυρό στο κέντρο της παρακάτω εικόνας, χωρίς να κοιτάξετε κάπου αλλού. Θα παρατηρήσετε πως η περιφερειακή σας όραση μετατρέπει τα πρόσωπα συνηθισμένων ανθρώπων σε πρόσωπα τεράτων.
Σιγά σιγά τα πρόσωπα αρχίζουν να παραμορφώνονται και μάλιστα όσο περισσότερο εστιάζουμε στο κέντρο της εικόνας τόσο μεγαλύτερη είναι η παραμόρφωση. Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό;
Υπάρχει μια περιοχή στον αμφιβληστροειδή μας, η οποία ονομάζεται κίτρινη κηλίδα. Εκεί είναι συγκεντρωμένος ο μεγαλύτερος αριθμός υποδοχέων στον βολβό του ματιού, χάρη στην οποία μπορούμε να δούμε μια συγκεκριμένη περιοχή με μεγαλύτερη ακρίβεια. Ας ονομάσουμε αυτή την περιοχή το κυρίως οπτικό πεδίο. Αυτό καλύπτει το 10% του φάσματος της όρασής μας και δείχνει που επικεντρώνονται τα μάτια μας.
Σε αυτή την περίπτωση το κυρίως οπτικό μας πεδίο μένει κενό. Υπάρχει μόνο μια μαύρη περιοχή με έναν λευκό σταυρό. Ο εγκέφαλος προσπαθεί να πάρει πληροφορίες από άλλες πηγές, που βρίσκονται έξω από το κυρίως οπτικό πεδίο( σ’ αυτήν την περίπτωση από τις εναλλασσόμενες εικόνες στα αριστερά και δεξιά). Οι πηγές αυτές δεν είναι πολύ αξιόπιστες και ο εγκέφαλος προσπαθεί να τις συνδυάσει σε μια εικόνα. Επιπλέον, προσπαθεί να επεξεργαστεί τις φωτογραφίες σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, δεδομένου ότι οι εικόνες αλλάζουν πολύ γρήγορα. Ως αποτέλεσμα, η ικανότητα να διακρίνει πρόσωπα χάνεται και ο εγκέφαλος απλά ενώνει διαφορετικά χαρακτηριστικά από διάφορα πρόσωπα σε ένα ενιαίο σύνολο. Εξαιτίας αυτού, θα καταλήξουμε να δούμε τα “τέρατα”.
Tο ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.
Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε. Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:
Παίξε,Χρήστο,το μπουζούκι,
ρίξε μια γλυκιά πενιά,
σαν γεμίσω το κεφάλι,
γύρνα το στη ζεϊμπεκιά.
(Τσέτσης)
Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι’ αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.
Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.
Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:
Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα
του θανάτου η καμπάνα και για μένα.
(Τσιτσάνης)
*****
Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου,
όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου.
(Βαμβακάρης)
Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα.
Είναι χορός μοναχικός. Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι’ αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.
Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός. Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι’ αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί. Και στο μάτι δεν κολλάει.
Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη.
Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά. (Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ’ όλους τους αρσενικούς εκεί μέσα.)
Η μεγάλη ταραχή είναι οι χωρικοί. Σε πλατείες χωριών, με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού ή άλλης γιορτής, κάτι καραμπουζουκλήδες ετεροδημότες χορεύουνε ζεϊμπέκικο στο χώμα· προφανώς για να δείξουνε στους συγχωριανούς τους πόσο μάγκες γίνανε στην πόλη.
Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν μπει στο νόημα κι ούτε μπορούν να εννοήσουν. Τα δικά τους ζόρια είναι κυκλικά· έρχονται, περνάνε και ξαναέρχονται σαν τις εποχές του χρόνου. Δεν είναι όλη η ζωή ρημάδι. Γι’ αυτό χορεύουν εξώστρεφα, κάνουν φούρλες, σηκώνουν το γόνατο ή όλο το πόδι, κοιτάνε τους γύρω αν τους προσέχουν, χαμογελάνε χορεύοντας. Μιλάνε με τον Θεό των βροχών και του ήλιου, όχι τον σκοτεινό Θεό του χαμόσπιτου και των καταγωγίων.
Δεν γίνεται καν λόγος για το τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως στα τηλεοπτικά σόου.
Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια.
Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν’ ανοίξει η γη να μπει». Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει. Πότε μ’ ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.
Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει.
Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει. Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες.
Μπορεί και να γίνει έτσι. Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο.
Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο.
* Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας: έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα».
Δημήτρης Μητροπάνος Ρόζα (live από το Ηρώδειο)
Άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου στην εφημερίδα Τα Νέα, 14/9/2002.
Ο Joel Rea είναι ένας Αυστραλός που προκαλεί τον θαυμασμό με τα δημιουργικά έργα του,σε εκατομμύρια ανθρώπους.
Οι εικόνες του αντανακλούν κυριολεκτικά την πραγματικότητα.
Κάθε ένα αριστούργημά του σε συναρπάζει και σε μεταφέρει σε έναν διαφορετικό κόσμο, τον δικό του κόσμο της δημιουργίας και της φαντασίας. Δείτε και μόνοι σας. Τα πρώτα δευτερόλεπτα θα νομίζετε ότι κοιτάζετε σε φωτογραφίες.
Σας παρουσιάζουμε τον Joel Rea. Κάθε λεπτομέρεια μετράει…
Οι άνθρωποι που ζωγραφίζει ο Joel φαίνονται τόσο αληθινοί! Κάθε κύτταρο του ανθρωπίνου σώματος ζωγραφίζεται με απίστευτη ακρίβεια.
Κοιτάξτε αυτό εδώ το κομμάτι: Είναι σαν να είσαι εκεί, στον βυθό, σαν να κολυμπάς μαζί της…
Να ο αγαπημένος μας ηθοποιός.
Ένας άνθρωπος και η αλληλεπίδρασή του με την στοιχειώδη δύναμη – ένα από τα κύρια θέματα στην δουλειά του ζωγράφου.
Γη και ουρανός, σαν την ελευθερία ή την αλήθεια, μέσα στην πέτρινη καρδιά κάποιου…
Πολύ φιλοσοφικό…
Αυτό το τεράστιο κύμα είναι παγωμένο στον χρόνο, υπακούοντας στο πινέλο του αφέντη.
Αφήστε όλες τις σκέψεις πίσω. Βυθιστείτε στον απίστευτο κόσμο αυτής της παράλληλης πραγματικότητας.
Ο Joel είναι λατρεύει τον Salvador Dali, που είναι το είδωλό του. Εάν ο μεγάλος ζωγράφος ζούσε, σίγουρα θα ήταν υπερήφανος για τον αυστραλιανό θαυμαστή του.
Τα ζώα έχουν την ικανότητα να διακρίνουν ποιους ανθρώπους αξίζει να εμπιστευτούν και ποιους όχι. Τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να χτίζουν πολύ ισχυρές και τρυφερές σχέσεις με τα ζώα, που βασίζονται στον αυθορμητισμό, το θάρρος και την ευγένεια.
Αυτού του είδους οι φιλίες είναι τόσο ξεχωριστές, ακριβώς επειδή μας δείχνουν τον μοναδικό δεσμό ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ζώα.
Δείτε παρακάτω μερικές φωτογραφίες που αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο αυτόν τον τρυφερό δεσμό.
Οι φίλοι αυτού του μικρού κοριτσιού είναι 10 φορές μεγαλύτεροι σε μέγεθος, αλλά η καρδιά τους είναι τόσο τρυφερή όσο και η δική της.
Τι άλλο να κάνεις, όταν απολαμβάνεις μια ηλιόλουστη μέρα;
Σσσς μην κάνετε θόρυβο!
Οι πατούσες του είναι πάντα ζεστές.
Μια πολλά υποσχόμενη συνάντηση.
Έχει περισσότερη πλάκα, όταν δουλεύεις μαζί με κάποιον άλλον. Ακόμα και αν δεν έρθει κανένας άλλος να βοηθήσει.
Είναι αχώριστοι από τότε που βρήκαν ο ένας τον άλλον!
Πρόβλημα που μοιράζεται είναι μισό πρόβλημα!
Κάποιες φορές το να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου σημαίνει, ότι μοιράζεσαι και τα όνειρά σου.
Τα μωρά πρέπει πάντα να είναι ενωμένα!
Ακόμα και τα άγρια ζώα μπορούν ενίοτε να είναι γλυκά και χαριτωμένα.
Τοκ- Τοκ! Ποιος είναι εκεί;
Εσύ και εγώ καταγόμαστε από την ίδια οικογένεια!
Αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά για έναν φίλο, τότε φροντίζεις να μην κρυώσει ποτέ!
Ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα είναι ο επόμενος φίλος σου. Πως σας φαίνεται αυτό το μικρό πλασματάκι;
Αυτήν την ονειρική γυναίκα, δεν γίνεται να μην την ερωτευτείς. Είναι αδύνατο κανείς να κοιτάει αυτήν την γυναίκα και να μην τη θαυμάζει. Δεν θα μπορείτε να ξεκολλήσετε τα μάτια σας από τις φωτογραφίες της.
Η Μόνικα ξεκίνησε πολύ νωρίς να δουλεύει με το μόντελινγκ. Στην πρώτη φωτογραφία, δεν είναι καν 18 και από τότε ήταν υπέροχη. Μετά από 35 χρόνια έχει καταφέρει να μην χάσει ούτε λίγο την ομορφιά της, αντιθέτως έγινε πιο όμορφη.
Ένας πατέρας έκανε κάτι απίστευτο για την κόρη του στα πλαίσια του DIY (φτιάξε το μόνος σου). Όταν η μικρή του είπε πως θέλει ένα δενδρόσπιτο νεράιδας έβαλε όλη του τη φαντασία για να της φτιάξει ένα.
Το έργο κράτησε 18 μήνες και κόστισε αρκετά αλλά όπως θα δείτε το αξίζει απόλυτα. Όταν δείτε το τελικό αποτέλεσμα θα εντυπωσιαστείτε και θα εκπλαγείτε από το πόσα πράγματα έπρεπε να κάνει για να το τελειοποιήσει.
Όλα ξεκίνησαν με μια ζωγραφιά. Ο άνδρας είναι καλλιτέχνης και αρχικά δυσκολεύτηκε να φτιάξει ένα δενδρόσπιτο που δεν ήταν τρομακτικό αλλά γλυκό.
Μετά ήρθε το μοντέλο κλίμακας. Χρησιμοποιώντας πλαστελίνη και κόντρα πλακέ, ο άνδρας έφτιαξε ένα μοντέλο 1:12 σε 25 λεπτά.
Φυσικά δεν θα μπορούσε να γίνει ένα δενδρόσπιτο χωρίς αρκετό χώρο. Αυτή η γωνία ήταν τέλεια.
Δεδομένου ότι το έργο θα έπαιρνε μήνες, έπρεπε να φτιάξει ένα χώρο εργασίας εκτός του δωματίου.
Ένα έργο σαν αυτό, βασίζεται στην ακρίβεια οπότε δημιουργήθηκαν γραμμές συγκεκριμένων εκατοστών για να ταιριάζουν με το αρχικό μοντέλο.
Μετά έπρεπε να ζωγραφιστεί το περίγραμμα στον τοίχο.
Εκεί, συγκολλήθηκε ένας σκελετός από χάλυβα. Έπρεπε να είναι αρκετά δυνατό ώστε να μπορεί η κόρη του να ανεβαίνει. Έτσι ο καλλιτέχνης αποφάσισε να χρησιμοποιήσει υλικά που αντέχουν τρεις ενήλικες ώστε να είναι σίγουρος για την αντοχή του.
Μετά δημιούργησε κλαδιά που ανεβαίνουν προς την κορυφή.
Στην πραγματικότητα ο πατέρας προσέλαβε έναν επαγγελματία γλύπτη που βρήκε στις αγγελίες για να του δείξει πώς να τα συνδέσει. Εξάλλου, όταν αναλαμβάνει κάποιος κάτι τόσο μεγάλο πρέπει να ξέρει ακριβώς τι κάνει.
Εδώ, μπορείτε να δείτε τον σκελετό του δέντρου ολοκληρωμένο.
Έπειτα, ήρθε η ώρα για το «δέρμα» του δέντρου που κατασκευάστηκε από φύλλα μετάλλου.
Ήταν μια χρονοβόρα διαδικασία αλλά τελικά τα κατάφερε.
Στη συνέχεια, τοποθετήθηκαν τα φώτα νεράιδας με χαμηλή τάση που ήταν ύψιστης σημασίας.
Έπειτα το σκυρόδερμα. Ανατήχθηκε με πολυεστέρα για επιπλέον αντοχή.
Χαρτιά τοποθετήθηκαν στα εξωτερικά κλαδιά.
Έπειτα έφτασε η ώρα για το διασκεδαστικό κομμάτι. Έπρεπε να βάψουν το δέντρο.
Ξεκίνησε με σκούρο ύφασμα και στη συνέχεια πιο ανοιχτό.
Η μπογιά που χρησιμοποιήθηκε έδωσε στα κλαδιά μεγαλύτερο βάθος.
Ο αφοσιωμένος πατέρας κράτησε αυτή την εικόνα κοντά του ώστε να παρακινεί τον εαυτό του κατά τη διάρκεια των δύσκολων τμημάτων.
Επιπλέον έβαψε και τους τοίχους του δωματίου για να του δώσει μια εντελώς διαφορετική και νέα όψη.
Ρύθμισε και συνδύασε σωστά τα χρώματα δίπλα στο δέντρο.
Για να πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα χρησιμοποίησε ένα μάλλινο μαξιλαράκι.
Έπειτα τοποθέτησε ξύλινα πατώματα.
Εγκατέστησε χαλί γύρω από το δέντρο γιατί σίγουρα χρειάζεται να υπάρχει γρασίδι.
Αντικαταστάθηκαν ακόμη και τα πόμολα.
Κόπηκαν τα παράθυρα.
Χρησιμοποιήθηκε χαρτί ακουαρέλας αντί για γυάλινο παράθυρο.
Ο πατέρας χρωμάτισε τα τζάμια ώστε να μοιάζει με όμορφο φως που προέρχεται από το εσωτερικό του δενδρόσπιτου. Στην πραγματικότητα τα χαρτιά ήταν τόσο λεπτά που επιτρέχουν το αληθινό φως να μπει.
Χρησιμοποιήθηκαν μετασχηματιστές (προστατευμένοι φυσικά) για να δίνουν ενέργεια σε όλα.
Κάθε μικρό παράθυρο είχε ένα μικρό φως στο εσωτερικό του.
Η πόρτα της νεράιδας είναι επίσης αξιολάτρευτη.
Χρησιμοποιήθηκε το εργαλείο Dremmel για να γίνουν οι λεπτομέρειες στο ξύλο με μετά το έβαψαν.
Προστέθηκαν απίστευτες λεπτομέρειες.
Φυσικά υπάρχουν και κλαδιά και φύλλα από σιλικόνη όπως επίσης και στη βάση τους.
Στη συνέχεια έφτασε η ώρα για την φανταχτερή απομίμηση του φυλλώματος.
Τι θα ήταν το δενδρόσπιτο της νεράιδας χωρίς φτέρες;
Στο δέντρο υπάρχουν 5 φωλιές πουλιών.
Πεταλούδες και πουλιά με υπέροχες λεπτομέρειες.
Όπως επίσης και μπάλες φτιαγμένες στο χέρι.
Προστέθηκαν έξι σειρές από λαμπάκια που περιέχουν και ρυθμιστή.
Αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα.
Δεν είναι υπέροχο; Δείτε το παιδάκι να απολαμβάνει όσα έφτιαξε ο πατέρας του.
Αυτό θα ήταν σίγουρα κάτι που θα ήθελε κάθε κοριτσάκι.
Σύμφωνα με τον κατασκευαστή, το έργο κόστισε περίπου4.250 δολάρια και του πήρε 350 ώρες. Αν και είναι χρονοβόρο, αξίζει τον κόπο. Σίγουρα θα το θέλατε και εσείς για τα παιδιά σας.
Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει. Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες.
