Πριν από δύο χρόνια και κάτι, ο δήμαρχος της Μήλου Γεράσιμος Δαμουλάκης είχε επισκεφθεί το Μουσείο του Λούβρου για να δει από κοντά την Αφροδίτη της Μήλου.
Αντί όμως να καταβάλει το ποσό του εισιτηρίου, όπως οποιοσδήποτε τυχαίος επισκέπτης, δήλωσε φθάνοντας στο γκισέ:
«Είμαι ο δήμαρχος της Μήλου, δεν δέχομαι να πληρώσω για να μπω στο μουσείο. Ηρθα να δω μόνο ένα και μόνο έκθεμα, την Αφροδίτη της Μήλου, το οποίο ανήκει στο νησί μου».
Από το ύφος του ήταν φανερό ότι το εννοούσε. Οι υπεύθυνοι του μουσείου, μετά σύντομη σύσκεψη, αποδέχθηκαν το αίτημα και κάλεσαν τον δήμαρχο και την παρέα του να περάσουν χωρίς να πληρώσουν το προβλεπόμενο αντίτιμο.
Οι πόρτες του μουσείου άνοιξαν, η ελληνική αποστολή κατευθύνθηκε στη μεγάλη αίθουσα που φιλοξενεί το διάσημο άγαλμα, έκατσαν λίγο να το κοιτούν με δέος και αποχώρησαν με την υπόσχεση ότι μια μέρα δεν θα χρειάζεται να κάνουν τόσο μεγάλο ταξίδι για να το θαυμάσουν.
Η Αφροδίτη της Μήλου χρονολογείται γύρω στο 100 π.Χ. Το 1821 ο Γάλλος πρεσβευτής Mαρκήσιος ντε Pιβιέρ δώρισε το άγαλμα στον Λουδοβίκο ΙΗ΄ και έκτοτε βρίσκεται στο Λούβρο.
Συγκέντρωση υπογραφών
Δυόμισι χρόνια μετά, οι προσπάθειες του δημάρχου Μήλου για επιστροφή του γλυπτού στο νησί εντείνονται, όπως αναφέρει ο ίδιος στην εφημερίδα Καθημερινή.
«Το θέμα με βασανίζει 15 χρόνια (σ.σ. πράγματι η φωτογραφία του στο σάιτ του δήμου έχει φόντο την Αφροδίτη), αλλά τώρα ωρίμασαν οι συνθήκες. Εχουμε πλέον τεκμηριωμένη θέση νομικών ότι όταν το άγαλμα βγήκε από το νησί δεν υπήρξε εμπορική πράξη, αλλά επρόκειτο για πράξη πολέμου.
Φορτώθηκε σε πολεμικό πλοίο της Γαλλίας και το πήρε Γάλλος αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού. Ημασταν σε περίοδο πολέμου», λέει ο κ. Δαμουλάκης. Εχει ήδη συγκροτήσει Επιτροπή Διεκδίκησης, η οποία μεταξύ άλλων θα φροντίσει το σχετικό αίτημα να συγκεντρώσει 1 εκατομμύριο υπογραφές, ώστε να συζητηθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
«Κάποιοι στη Μήλο νόμιζαν ότι κάνω πλάκα, αλλά εγώ πάντα το εννοούσα. Ηδη, όπως λέει, έχουν ξεκινήσει οι εργασίες αναστήλωσης ενός παλιού σχολείου θηλέων στην Πλάκα, την πρωτεύουσα του νησιού, «όπου θα μείνει μόνιμα η Αφροδίτη, που τώρα φιλοξενείται στη Γαλλία».
Το γλυπτό, που συμβολίζει τη γυναικεία ομορφιά και θηλυκότητα, είναι σκαλισμένη σε μάρμαρο παριανό, έχει ύψος 2,02 μ. και βάρος 900 κιλά. Χρονολογείται γύρω στο 100 π.Χ. Είχε βρεθεί τέτοιες μέρες το 1820 στο Κλήμα της Μήλου από τον αγρότη Γεώργιο Κεντρωτά, σπασμένο στα δύο.
Τα χέρια έλειπαν. Σύμφωνα με μία από τις εκδοχές, ο Γάλλος αξιωματικός Ολιβιέ Βουτιέ που βρισκόταν με το πολεμικό πλοίο «Εσταφέτ» στο λιμάνι για να ξεχειμωνιάσει, αντιλήφθηκε την αξία του αγάλματος. Ενημέρωσε τον πρόξενο της Γαλλίας στη Μήλο, που έσπευσε να το αγοράσει.
Το νέο όμως διέρρευσε και στο νησί έσπευσαν και άλλοι επίδοξοι αγοραστές. Καλύτερα παζάρια με τους Οθωμανούς φαίνεται ότι έκαναν οι Γάλλοι, που τελικά έφυγαν με το πολύτιμο «εμπόρευμα». Την 1η Μαρτίου του 1821 ο Γάλλος πρεσβευτής Mαρκήσιος ντε Pιβιέρ δώρισε το άγαλμα στον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΗ΄, για να τοποθετηθεί στο Λούβρο όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Ο ηθοποιός μαζί με την σύζυγό του Ρίτα Γουίλσον και τον γιο του, πήγανε κανονικά σε ορθόδοξη εκκλησία και κάνανε ανάσταση.
Πολλοί θα ήθελαν να είναι και στην θέση του Γιώργου Σατσίδη, ο οποίος βρίσκεται στο Λος Άντζελες και συνάντησε τον διάσημο ηθοποιό στην εκκλησία όπου είχε πάει για να κάνει και εκείνος ανάσταση με την γυναίκα του και τον γιο του.
Δείτε την εικόνα που πόσταρε στο instagram ο Γιώργος Σατσίδης, αλλά και αυτή που πόσταρε στο Instagram η Ρίτα Γουίλσον.
”Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι.” είπε κάποτε η Simon De Beauvoir και από τότε αυτή η φράση έχει χιλιοειπωθεί και χιλιομεταφραστεί.
Το να βαφτίζεσαι γυναίκα από βιολογικής πλευράς είναι η μια όψη, η άλλη θέλει δρόμο και πολύ κόπο, κορίτσι μου.
Η Γυναίκα, μπορεί να πατά γερά στα πόδια της, να βασίζεται στον εαυτό της και στις δυνατότητες της.
Είναι ανεξάρτητη. Είτε είναι έφηβη είτε παντρεμένη με δέκα παιδιά είτε ηλικιωμένη, το αίσθημα της αυτοδιάθεσης είναι τεράστιο μέσα της.
Δεν έχει καμία σημασία το επίπεδο μόρφωσής της, ούτε πόσα πτυχία έχει. Είναι πάντα πολιτισμένη και η ανωτερότητα κυλάει μέσα της.
Αν το θελήσει μπορεί να κάνει ό,τι και ένας άντρας, έχει πείσμα. Όμως έχει το θάρρος να παραδέχεται ότι κάποια πράγματα είναι προτιμότερο να τα κάνουν εκείνοι.
Επίσης, δεν υιοθετεί αντρικά πρότυπα συμπεριφοράς γιατί δεν της αρέσει να υποβαθμίζει την γυναικεία φύση της με αυτόν τον τρόπο.
Η ευγένεια τη χαρακτηρίζει, όμως, αν τη θίξεις ή την προσβάλεις θα σε τσακίσει με το λόγο της -που δεν θα περιέχει ποτέ λέξεις υβριστικής σημασίας- και θα σε αποτελειώσει με την υπερηφάνεια της.
Όταν θα ερωτευθεί, θα δώσει πολλά, τολμάει να αφήσει το πάθος να την παρασύρει, εξάλλου όταν μια γυναίκα είναι ερωτευμένη είναι ακόμα πιο γοητευτική και εκείνη το ξέρει, αλλά ποτέ δεν θα δοθεί! Και αν ακόμα πληγωθεί ξέρει να φεύγει με το κεφάλι ψηλά.
Δεν δίνει το κορμί της όπου λάχει! Πρέπει να καταφέρεις πρώτα να κάνεις έρωτα στο μυαλό της και έπειτα αν εκείνη το θέλει θα σου επιτρέψει να την κατακτήσεις.
Η Γυναίκα, δεν θα κάνει ποτέ εσκεμμένα έναν άντρα να ζηλέψει, ούτε θα κάνει ”κόλπα” για να τρέχει πίσω της για να ικανοποιείται ο εγωισμός της. Δεν έχει ανάγκη κάτι τέτοιο, δεν είναι ανασφαλής, πιστεύει στον εαυτό της.
Δε φοβάται να πει αυτό που νιώθει, η αλήθεια της είναι μια και μοναδική.
Το ένστικτό της και την αυξημένη γυναικεία διαίσθησή της θα τα εμπιστεύεται πάντα γιατί δεν θα αφήσουν κανένα να τη βλάψει.
Σέβεται και υπερασπίζεται όλες τις γυναίκες. Δεν βλέπει ποτέ καμία ανταγωνιστικά. Δέχεται ότι η κάθε μια είναι μοναδική και ξεχωριστή.
Πάντα θα βοηθάει και θα προσφέρει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ έρμαιο των επιθυμιών των άλλων.
Την έμφυτη πονηριά της και την ασυναγώνιστη γυναικεία ευφυΐα της τα χρησιμοποιεί για καλό σκοπό και ποτέ για να βλάψει τους γύρω τις.
Έχει τη χάρη και το χάρισμα να σαγηνεύει με την ομορφιά και τη ζεστασιά της και όχι να σε δηλητηριάζει χρησιμοποιώντας τα.
Προστατεύει αυτούς που αγαπά, δίνει την ψυχή της.
Μπορεί να προσαρμοστεί σε οποιεσδήποτε συνθήκες και να τα καταφέρει μια χαρά ακόμα και όταν όλα είναι εναντίον της. Όσο ευαίσθητη και να δείχνει – και είναι- μέσα της κρύβει δύναμη.
Δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να παίξει με την υπόληψη της και να ποδοπατήσει την αξιοπρέπεια της. Ξέρει τι αξίζει, ξέρει να προσπερνάει και να πηγαίνει παρακάτω.
Είτε είναι κοκέτα είτε ατημέλητη γίνεται κομψή φορώντας τη θυληκότητά της.
Μπορεί να είναι προκλητική αλλά ποτέ πρόστυχη.
Γυναίκα ονομάζεσαι όταν είσαι αυθεντική.
Όταν χρησιμοποιείς το χαμόγελό σου για ασπίδα και όχι για όπλο.
Όταν ξέρεις ότι στο μυαλό σου επικρατεί η κόλαση, αλλά στη ψυχή σου έχεις τον παράδεισο.
Όταν είσαι δυνατή σαν ατσάλι και εύθραυστη σαν κρύσταλλο.
Όταν έχεις τον εγωισμό σου ψηλά μα την αξιοπρέπεια πιο ψηλά.
Σήμερα θα γνωρίσετε τους Γκέρσουιν, Μπάτερσκοτς, Μάριγκολντ και Μπρούνο, τα μωρά-κατσικάκια που είναι μόλις 1 ημέρας. Μαθαίνουν πρώτη φορά το πώς να πηδούν και κλέβουν την παράσταση. Το βίντεο δείχνει τις πρώτες τους προσπάθειες, στη φάρμα προϊόντων Σανφλάουερ του Μέιν. Ο ιδιοκτήτης αναφέρει: «Δεν είναι ακόμη ούτε μιας ημέρας και εκπαιδεύονται στα άλματα. Αύριο θα είναι ειδικοί.»
Επιπλέον, τα αξιολάτρευτα πλασματάκια φορούν χαριτωμένα πουλόβερ. Σύμφωνα με τον υπεύθυνο, τα έντυσαν έτσι χθες βράδυ επειδή είχε κρύο για τα νεογέννητα. Επίσης, η μητέρα τους Ραβέντι, δεν ήταν σίγουρη αν το άσπρο και το μαύρο κατσικάκι είναι δικά της και προσπάθησαν να τα καλύψουν. Η μητέρα νιώθει καλύτερα και τα περιποιείται όλα.
Ευτυχώς για τα ζωάκια, αυτή η φάρμα είναι διαφορετική από τις άλλες, στο θέμα της σφαγής. Επιτρέπουν στα πλάσματα να ζουν ήσυχα ως το τέλος, χωρίς να χάνουν τη ζωή τους όταν δεν είναι πλέον παραγωγικά.
Το αγρόκτημα αναφέρει πως φέρονται στα ζωάκια υπέροχα και σύντομα θα ξεκινήσουν μαθήματα γιόγκα. Αυτό, θα επιτρέπει στους ανθρώπους να μάθουν και να εκτιμήσουν τις απλές απολαύσεις της ζωής, όπως το χάιδεμα μιας κατσίκας και έναν περίπατο στην ύπαιθρο.
Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί, τα χαριτωμένα πλασματάκια.
Ο Γιάννης Γαλάτης αποκάλυψε πως πλήρωσε ΕΝΦΙΑ 92.000 ευρώ για τα σπίτια του, ενώ αναγκάστηκε να πουλήσει πριν δέκα μέρες το μεγάλο του σπίτι στην Πλάκα.
«Πλήρωσα 92.000 ευρώ ΕΝΦΙΑ για τα σπίτια τα παραδοσιακά που έχω, είχα την τρέλα να αγαπάω την παράδοση και να τα σώσω, είναι τα αγαπημένα μου παιδιά. Και τώρα πούλησα το μεγάλο, το ονειρεμένο μου σπίτι στην Πλάκα για να μπορώ να ανταπεξέλθω στον ΕΝΦΙΑ και σε όλα αυτά τα προβλήματα. Το πούλησα πριν δέκα μέρες», είπε ο Γιάννης Γαλάτης σε εκπομπή στο κανάλι «Ε».
Ο κόσμος είναι γεμάτος από παραδόσεις που φαίνονται παράξενες ή ακόμη και άτοπες, σε άλλους πολιτισμούς.
Σήμερα αποφασίσαμε να μάθουμε γιατί στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχουν 2 βρύσες.
#1 Ιστορικός λόγος
Τα σπίτια των περισσότερων Βρετανών, χρονολογούνται από τον 19ο ως τις αρχές του 20ου αιώνα. Τότε, δεν είχε εμφανιστεί ακόμη η κοινή βρύση με τις σύγχρονες παροχές. Ορισμένες κατοικίες είναι ακόμη παλαιότερες. Αυτό, είναι αποτέλεσμα του ότι η συγκεκριμένη περιοχή του κόσμου, δέχεται λίγους σεισμούς.
Όταν εμφανίστηκε η τάση για εσωτερικές υδραυλικές εγκαταστάσεις, ξεκίνησε με ένα απλό σύστημα αποστολής κρύου νερού απευθείας από το δίκτυο στην κουζίνα. Το ζεστό νερό προστέθηκε αργότερα, χωριστά. Έτσι, δημιουργήθηκε ένα διπλό σύστημα.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, υπάρχει ένας νόμος που απαγορεύει την ανάμειξη κρύου και καυτού νερού από έναν λέβητα. Το γεγονός είναι ότι δεν υπάρχει κεντρική θέρμανση στη χώρα, αλλά μια στήλη αερίου σε κάθε σπίτι (το οποίο οι Βρετανοί αποκαλούν κεντρική θέρμανση).
Παλαιότερα, ένας ειδικός κύλινδρος ήταν υποχρεωτικό μέρος του λέβητα. Το νερό θα μπορούσε να παραμείνει στάσιμο για καιρό και ο κύλινδρος θα μπορούσε να σκουριάσει, καθιστώντας το νερό ακατάλληλο για πόση. Προφανώς, αυτό δεν εμπόδιζε τους ανθρώπους να αναμείξουν το νερό. Ήταν απαραίτητο να εισαχθεί μια απαγόρευση μέσω νόμου. Στόχος ήταν να μην γίνεται ανάμειξη του κρύου νερού που ήταν κατάλληλο για πόση, με το ζεστό νερό από τον κύλινδρο.
Όταν χρησιμοποιείτε δύο χωριστές βρύσες, όλο το νερό αναμειγνύεται στο νεροχύτη, στη σωστή ποσότητα. Εκεί μπορείτε να πλένετε τα χέρια σας, ξοδεύοντας μόνο το νερό που χρησιμοποιείτε. Όταν έχετε κοινή βρύση, την ανοίγετε, επιλέγετε τη σωστή θερμοκρασία και έπειτα πλένετε τα χέρια σας. Με αυτό τον τρόπο, καταναλώνετε περισσότερο νερό.
Το τραγούδι του Ιβάν Σβιτάιλο ζάλισε την Βίκυ Σταυροπούλου. Η ηθοποιός ήθελε να πετάξει λουλούδι στην Μαρία Κωνσταντάκη που επίσης έκανε κέφι με την ερμηνεία του γοητευτικού χορογράφου, αλλά κατά λάθος της πέταξε αβγό το οποίο την βρήκε στο πρόσωπο….
«Μπράβο Ιβάν, μπράβο! Έφαγα αβγό για την πάρτη σου!» διαμαρτυρήθηκε η Μαρία Κωνσταντάκη.
«Νόμιζα ότι ήταν λουλούδι αλλά ήταν αβγό συγγνώμη! Παιδιά μου έφυγε αλήθεια…» απολογήθηκε η Βίκυ Σταυροπούλου.
«Παιδιά ζήλεψε η γυναίκα, ζήλεψε… Δεν πειράζει θα με παρηγορήσει ο Ιβάν» απάντησε η Μαρία Κωνσταντάκη και έγειρε προς το μέρος του.
Έχει κατασκευαστεί από τον Michel Robillard, έναν συνταξιούχο επιπλοποιό, ο οποίος πέρασε έξι χρόνια κατασκευάζοντας το αυτοκίνητο στο συνεργείο του, κοντά στο Loches, στην κεντρική Γαλλία.
Και δεν πρόκειται απλώς για ένα αντίγραφο του εν λόγω αυτοκινήτου που αγαπήθηκε πολύ πριν από δεκαετίες σε διάφορες χώρες, αλλά είναι ένα όχημα που φέρει κανονικό κινητήρα και λειτουργεί στην εντέλεια.
Το αυτοκίνητο είναι πιστό αντίγραφο του πραγματικού, με ξύλο μέσα-έξω, ενώ πολλοί είναι οι επίδοξοι αγοραστές που έχουν προσεγγίσει τον δημιουργό.
Μετά από 6 χρόνια σκληρής και επίμονης δουλειάς, κατάφερε να κατασκευάσει ένα μοναδικό Citroen 2CV εξ ολοκλήρου από ξύλο, το οποίο μπορεί να τρέξει κανονικά στον δρόμο.
Ο Ρομπιγιάρ, που έχει πολλές, ξύλινες μακέτες, άρχισε το εγχείρημα να τις μετατρέψει σε ένα μοντέλο πραγματικού μεγέθους το 2011, ολοκληρώνοντάς το φέτος και βάζοντας στοίχημα το αυτοκίνητο να κυκλοφορήσει στο δρόμο φέτος το καλοκαίρι.
Ο Ρομπιγιάρ, που έχει πολλές, ξύλινες μακέτες, άρχισε το εγχείρημα να τις μετατρέψει σε ένα μοντέλο πραγματικού μεγέθους το 2011, ολοκληρώνοντάς το φέτος και βάζοντας στοίχημα το αυτοκίνητο να κυκλοφορήσει στο δρόμο φέτος το καλοκαίρι.
Ο Ρομπιγιάρ, που έχει πολλές, ξύλινες μακέτες, άρχισε το εγχείρημα να τις μετατρέψει σε ένα μοντέλο πραγματικού μεγέθους το 2011, ολοκληρώνοντάς το φέτος και βάζοντας στοίχημα το αυτοκίνητο να κυκλοφορήσει στο δρόμο φέτος το καλοκαίρι.
Για το αυτοκίνητο, ο ξυλουργός έφτιαξε 15 μακέτες, οι οποίες σήμερα κοσμούν τα ράφια του εργαστηρίου-μουσείου του που βρίσκεται μέσα στους αγρούς του Λος, στην περιοχή της Τουρ, στην κεντροδυτική Γαλλία.
Μια πανέμορφη κοπέλα από τη Φωκίδα, που έζησε τον 19ο αιώνα και έμεινε γνωστή στην ιστορία ως Μαρία Πενταγιώτισσα, είναι το πρόσωπο που θα μας απασχολήσει στο σημερινό άρθρο. Θα αναφέρουμε άγνωστα, καινούργια στοιχεία για την πολυτάραχη ζωή της και την “παρουσία” της σε πολλά μυθιστορήματα, δημοτικά (και όχι μόνο) τραγούδια, θεατρικά έργα, ταινίες κλπ.
Πολλές και πολλοί, ίσως νομίζουν ότι η Μαρία η Πενταγιώτισσα δεν ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Πρόκειται για εσφαλμένη εντύπωση. Εκείνο που δεν έχει ξεκαθαρίσει είναι κάποιες πτυχές της ζωής της. Υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές, αλληλοσυγκρουόμενες σε πολλά σημεία.
Η εκπάγλου καλλονής Ρουμελιώτισσα
Η Μαρία γεννήθηκε στους Πενταγιούς (από το Πέντε Άγιοι κατά τον Δ. Γεωργακά) Δωρίδος στη Φωκίδα, το 1821.
Ο πατέρας της, ήταν γραμμματοδιδάσκαλος, όπως και ο αδερφός της Θανάσης (δάσκαλοι δηλαδή των πρώτων, των βασικών γραμμάτων). Ήταν πολύ όμορφη και μάλιστα έμπαινε στην εκκλησία χωρίς μαντίλι (όχι μαντίλα, μην παρεξηγηθούμε…) στο κεφάλι, κάτι τολμηρό και… εκσυγχρονιστικό για την εποχή της. Οι συγχωριανές της ψιθύριζαν “ήρθε η πριμαντόνα”.
Λέγεται μάλιστα, ότι ακόμα και η βασίλισσα Αμαλία έμεινε έκθαμβη από την ομορφιά της, όταν η Μαρία έσυρε τον χορό στη Λιβαδειά το 1845, προς τιμήν της.
Το σίγουρο είναι, ότι πολλοί άντρες την ερωτεύτηκαν. Αλλού αναφέρεται ότι είχε πολλούς εραστές, ενώ ο Δημήτρης Χρ. Χαλατσάς στα ”Ληστρικά Τραγούδια” εκδ. 2003, βιβλιοπωλείο της Εστίας, δεν γράφει κάτι τέτοιο.
Ο Χαλατσάς αναφέρει ότι το επώνυμό της ήταν Αθανασοπούλου και το Δασκαλοπούλου που γράφουν οι άλλοι, οφείλεται στο επάγγελμα του πατέρα και του αδερφού της.
Το ”Μαρή Δασκαλοπούλα” που υπάρχει σε πολλές εκδοχές του τραγουδιού ‘«Μαρία Πενταγιώτισσα» (”Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά”) και χρονολογείται γύρω στα 1848, παρερμηνεύθηκε από μεταγενέστερους συγγραφείς και θεωρήθηκε ως επώνυμό της.
Ο έρωτάς της με τον Τουρκάκη
Μετά από μια έντονη λογομαχία στη θέση “Πλαγιά της Γεραβίνας” έξω από τους Πενταγιούς, ο Γιώργος σκότωσε τον αδελφό της Μαρίας και τον έριξε σε ένα κάρκανο (φυσικό πηγάδι σε βράχους), με βάθος πάνω από 40 μέτρα και σκέπασε το στόμιο με πέτρες. Η έντονη δυσοσμία που αναδυόταν από το πηγάδι, οδήγησε τους συγχωριανούς της Μαρίας εκεί. Ένας τολμηρός κάτοικος των Πενταγιών, ο Κοντολούκας κατέβηκε δεμένος στον πυθμένα του κάρκανου και ανέβασε απ’ αυτό το άψυχο σώμα του Θανάση.
Ο Γιώργος συνελήφθη όπως και η Μαρία, που θεωρήθηκε συνεργός του. Στη συνέχεια δικάστηκαν από το Κακουργιοδικείο Μεσολογγίου. Ο μεν Γιώργος, καταδικάστηκε σε βαριά ποινή και οδηγήθηκε στις φυλακές της Πάτρας ενώ η Μαρία, σε ποινή δύο χρόνων την οποία εξέτισε στις φυλακές της Άμφισσας.
Και γι’ αυτό το ζήτημα υπάρχει διχογνωμία. Στη Βικιπαίδεια διαβάζουμε ότι η Μαρία αθωώθηκε, χάρη στην πίεση που άσκησε ο γιος ενός από τους ενόρκους, ο οποίος υπήρξε εραστής της ή λόγω της παρέμβασης δύο χωροφυλάκων, παλιών… αγαπητικών της. Η Εγκυκλοπαίδεια “ΠΑΠΥΡΟΣ – ΛΑΡΟΥΣ – ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ”, έκδοση 2007, στηριζόμενη στα έργα των Α. Κυριακού και Γ. Τσουκαλά “Μαρία Πενταγιώτισσα”, αναφέρει ότι ο Γιώργος (Τουρκάκης όπως τον αποκαλεί), ήταν σύζυγος μιας ξαδέλφης της Μαρίας και πατέρας ενός παιδιού.
Δραπέτευσε από τις φυλακές Λαμίας όπου είχαν κλειστεί οι δύο τους προσωρινά, χάρη σε “άνομες ενέργειες” της Μαρίας και σκότωσε τη γυναίκα και το παιδί του, ώστε να μπορέσει να παντρευτεί μελλοντικά την αγαπημένη του.
Ο Δ. Χαλατσάς, αναφέρει την εκδοχή που γράψαμε στην αρχή και προσθέτει ότι ίσως η Μαρία δημιούργησε σχέση και μέσα στη φυλακή, με κάποιον από τους χωροφύλακες φρουρούς της.
Όσο για την μικρή ποινή που της επιβλήθηκε γράφει ότι ο πρόεδρος των ενόρκων, διαπρεπής Μεσολογγίτης γιατρός, είπε χαρακτηριστικό: “Δεν άντεχα όπως την έβλεπα την καρα…άρα”, ήταν τόσο όμορφη!”.
Μετά την αποφυλάκισή της (εδώ όλες οι πηγές συμφωνούν), παντρεύτηκε τον χήρο αγρότη Αρμάου, από το γειτονικό στους Πενταγιούς χωριό Παλαιοκάτουνο (σήμερα Κροκύλιο).
Ανέθρεψε τα 4 παιδιά του, ωστόσο η ίδια δεν απόκτησε παιδιά. Πέθανε το 1885.
(Παρά)Λογοτεχνία – Θεατρικά έργα και ταινίες για τη Μαρία την Πενταγιώτισσα
Η ιστορία της Μαρίας της Πενταγιώτισσας έγινε γνωστή σε όλη την Ελλάδα. Άρχισε έτσι να “κινείται” στα όρια του θρύλου. Ο Κωστής Παλαμάς στην ποιητική συλλογή “Τα Μάτια της Ψυχής μου” (1890) της αφιέρωσε πολύστιχο ποίημα όπου ύμνησε την ομορφιά της. Για τη Μαρία, έγραψαν ο Π. Νιρβάνας, ο Δ. Καμπούρογλου (κυρίως για τα τελευταία χρόνια της ζωής της, μερικά από τα οποία μάλιστα, κατά μία εκδοχή, πέρασε σε μοναστήρι) και ο Α. Καρκαβίτσας (περιοδικό “Εστία”, τόμος ΚΗ’, σελ. 97-100, 1889). Ο μεγάλος όμως πεζογράφος μας γράφει αρκετές ανακρίβειες στο σχετικό κείμενο.
Εκτός από δημοτικό τραγούδι που γνώρισε δεκάδες ερμηνείες και παραλλαγές, η Μαρία η Πενταγιώτισσα έγινε ακόμα ρομαντικό μυθιστόρημα, θεατρικό έργο, παράσταση του θεάτρου σκιών, μυθιστόρημα σε συνέχειες που δημοσιεύθηκε σε εφημερίδες, αλλά κυρίως ληστρικό μυθιστόρημα!
Έτσι σε μια σειρά μυθιστορημάτων του Α. Κυριακού (από το 1905 ως το 1923) εμφανίζεται ως λησταρχίνα, κάτι τελείως ανακριβές, καθώς η Πενταγιώτισσα ποτέ δεν είχε καμία σχέση με καμία ληστεία.
Το 1927-1928, επισκέφθηκε τους Πενταγιούς ο Αχιλλέας Μαδράς για να συγκεντρώσει υλικό για κινηματογραφική ταινία, με θέμα τη ζωή της Μαρίας. Βρήκε όμως κλειστά στόματα. Η ταινία παρ’ όλα αυτά, γυρίστηκε και προβλήθηκε το 1929. Τίτλος της, φυσικά, “Μαρία Πενταγιώτισσα”. Κι εδώ η υπόθεση ξεφεύγει από την πραγματικότητα, καθώς η Μαρία εγκαταλείπει το χωριό της και ακολουθεί τον αγαπημένο της, ένα γενναίο λήσταρχο, στα βουνά. Αν και δέχτηκε κακές κριτικές, χαρακτηρίστηκε ως “εθνική μας ταινία” από το κοινό και πολλά έντυπα της εποχής. Στην ταινία, πρωταγωνιστούσαν: Φρίντα Πουπελίνα (με το ψευδώνυμο Νένα Μάη), Αιμίλιος Βεάκης, Αχιλλέας Μαδράς (ο… νονός του σαρδάμ για όσους δεν το γνωρίζουν) κ.ά.
Το κράτος ενίσχυσε τον Μαδρά με στρατιώτες και πολεμικό υλικό για τις ανάγκες της ταινίας. Το φιλμ έγινε ομιλόν το 1939 στο Χόλιγουντ και προβλήθηκε με μεγάλη επιτυχία στην Αθήνα.
Το 1957, προβλήθηκε η ταινία “Μαρία Πενταγιώτισσα” σε σενάριο και σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου. Πρωταγωνιστούσαν σ’ αυτή οι: Αλίκη Βουγιουκλάκη, Ανδρέας Μπάρκουλης, Στέφανος Στρατηγός, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Θόδωρος Μορίδης, Κώστας Χατζηχρήστος, Θανάσης Βέγγος κ.ά.
Η ταινία έκοψε 31.254 εισιτήρια και εκτόξευσε τη δημοτικότητα της Αλίκης Βουγιουκλάκη στα ύψη.
Υπάρχει και ταινία του 1967, με τίτλο “Η Κόρη της Πενταγιώτισσας” σε σενάριο Νέστορα Μάτσα και σκηνοθεσία Αντώνη Τέμπου. Σ’ αυτήν πρωταγωνιστούν: Γιώτα Σοϊμίρη, Χάρης Παναγιώτου, Θόδωρος Μορίδης, Στέφανος Στρατηγός, Σωτήρης Μουστάκας κ.ά. Η ταινία έκοψε 55.483 εισιτήρια.
Τέλος, σύμφωνα με το βιβλίο του Δ. Χαλατσά “Ληστρικά Τραγούδια”, η δικογραφία του Κακουργιοδικείου Μεσολογγίου για την υπόθεση της Μαρίας της Πενταγιώτισσας και του “Τουρκάκη” υπήρχε στο Εφετείο Πατρών ως το 1957. Από τότε… αγνοείται η τύχη της!
Ανάμεσα στα δεκάδες δημοτικά τραγούδια για τη Μαρία, υπάρχει κι ένα λαϊκό, του 1969, ερμηνευμένο από τον Γιώργο Ταλιούρη (“Στολίδι Είσαι Μόνη σου”, “Εσύ Είσαι Αριστοκράτισσα” κ.ά.). Επιλέξαμε αυτό, ως κάτι διαφορετικό για το τέλος αυτού του διαφορετικού, πιστεύουμε, άρθρου για τη Μαρία την Πενταγιώτισσα!
Όσες οπτικές ψευδαισθήσεις και να δείτε, ποτέ δεν είναι αρκετές. Υπάρχουν εκατοντάδες που διαμορφώνονται με διαφορετικό τρόπο και έχουν διαφορετικά αποτελέσματα. Παρακάτω, θα βρείτε 11 ιδιαίτερα οπτικά κόλπα για να περάσετε λίγο χρόνο ευχάριστα.
Όταν αυτή η σοκολάτα 5 x 5 κόβεται και αλλάζει σημεία, αφήνει ένα επιπλέον κομμάτι. Μπορείτε να το δοκιμάσετε και με μια κανονική σοκολάτα ή απλά να παρατηρήσετε την ψευδαίσθηση καλύτερα.
Είναι μια ψευδαίσθηση του Κρις Γουέστολ. Ένα φλιτζάνι βρίσκεται στο τραπέζι και δίπλα του είναι ένας κύβος με ένα μικρότερο φλιτζάνι. Ωστόσο, κοιτάζοντάς τα από μια διαφορετική οπτική γωνία, θα δείτε πως ο κύβος είναι σχεδιασμένος και τα φλιτζάνια έχουν το ίδιο μέγεθος.
Μπορεί να φαίνεται ότι οι γραμμές έχουν καμπύλες, αλλά στην πραγματικότητα είναι όλες παράλληλες. Η ψευδαίσθηση ανακαλύφθηκε από τον Ρ. Γκρέγκορι, στον τοίχο ενός καφέ στο Μπρίστολ, εξ ου και το όνομά της.
Με την πρώτη ματιά, ο πύργος στα δεξιά φαίνεται να γέρνει σε μεγαλύτερη γωνία από αυτόν στα αριστερά. Ωστόσο, οι εικόνες είναι ίδιες. Το οπτικό μας σύστημα βλέπει τις δύο εικόνες ως σύνολο και έτσι μας κάνει να σκεφτούμε πως είναι διαφορετικές.
Κάθε ένα από τα 12 λιλά σημεία, εξαφανίζεται για περίπου 0,1 δευτερόλεπτα από έναν κύκλο που κινείται. Αν κοιτάξετε ακριβώς στον σταυρό, θα δείτε πρώτα το πράσινο σημείο και έπειτα τις λιλά κηλίδες να εξαφανίζονται.
Τα παιδιά θα δουν δελφίνια που παίζουν ενώ οι ενήλικες κάτι διαφορετικό. Αυτό συμβαίνει γιατί τα παιδιά, δεν έχουν «εικόνες ενηλίκων» στην μνήμη τους. Η εικόνα δημιουργήθηκε από τον Σάντρο Ντελ-Πρέτ και ονομάζεται «Μήνυμα Αγάπης από τα Δελφίνια».
Αυτή η ψευδαίσθηση είναι ένα πραγματικό έργο τέχνης από τον Ρομπ Γκονσάλβες, έναν Καναδό ζωγράφο του μαγικού ρεαλισμού. Ανάλογα με το που κοιτάτε, μπορείτε να δείτε αψίδες μιας μακράς γέφυρας ή τα πανιά πλοίων.
