γράφει η Χαρά Ντάτση
Γυναίκα: ερωτικό, σαγηνευτικό ον, κόκκινα σαρκώδη χείλη, έντονα ζυγωματικά, σώμα χυμώδες με καμπύλες, στήθος πλούσιο και στητό, ψηλοτάκουνες γόβες που μακραίνουν το πόδι και τονίζουν τις καμπύλες, εφαρμοστό μίνι μαύρο φόρεμα…
Χμ, κάτι δεν πάει καλά μʾ αυτήν την περιγραφή. Ίσως γιατί αυτός είναι ο ορισμός του θηλυκού κι όχι της γυναίκας.
Τι είναι αλήθεια εκείνο που κάνει μια γυναίκα, πραγματικά γυναίκα; Τι την κάνει να ξεχωρίζει; Τι εννοούμε όταν λέμε «πραγματική γυναίκα»; Άραγε υπάρχει, ή μήπως πρόκειται για αστικό μύθο;
Μια πρώτη απάντηση είναι ότι σαφώς υπάρχει. Κυκλοφορεί ανάμεσά μας και οπωσδήποτε γνωρίζουμε αρκετές απʾ το είδος της, είτε το έχουμε συνειδητοποιήσει είτε όχι. Ίσως τώρα είναι μια ευκαιρία να τις αναγνωρίσουμε.
Η πραγματική γυναίκα είναι αυτή που ξεχωρίζει καταρχάς για τη στάση της απέναντι στη ζωή. Θετική, αισιόδοξη, χαμογελαστή, χαρούμενη, δύσκολα θα καταλάβεις πόσα ζόρια περνάει στην καθημερινότητά της.
Το γέλιο της ακούγεται σʾ όλο το γραφείο και όλοι αναρωτιούνται πώς γίνεται να μην έχει ποτέ τα «κάτω» της.
Θα βρει πάντα το θετικό σε κάθε κατάσταση αν και είναι έτοιμη να σου αναγνωρίσει το πόσο δύσκολα περνάς και να σου πει πόσο σε θαυμάζει, ακόμη κι αν δεν ανήκεις στο στενό της κύκλο. Έχοντας περάσει τις δικές της συμπληγάδες, ξέρει καλά πως αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι είναι αγάπη και αποδοχή. Και λίγο θαυμασμό.
Ξέρει καλά τον εαυτό της. Οι εμπειρίες και οι δυσκολίες της ζωής της την ανάγκασαν να γνωρίσει τα ισχυρά της σημεία καθώς και τα μειονεκτήματά της. Και τα έχει αποδεχτεί όλα, τα έχει αγκαλιάσει και τα έχει αγαπήσει.
Δεν την ενοχλούν και τόσο οι ατέλειες στο σώμα της, αφού ξέρει καλά πως το κυνήγι της τελειότητας είναι ένα παιχνίδι σικέ και δε θέλει πια να πάρει μέρος σε αυτό. Γιʾ αυτόν τον λόγο δεν την αγγίζουν οι αρνητικές κριτικές.
Εκείνη ξέρει καλύτερα τι είναι σημαντικό και τι όχι, τι αξίζει και τι όχι, σε ποια πράγματα αξίζει να επενδύσει την πολύτιμη ενέργειά της και σε ποια όχι.
Επιλέγει με μεγάλη προσοχή ποιος θα μείνει τελικά στη ζωή της. Γνωρίζει καλά πως δεν έχει την πολυτέλεια να αντέχει και νʾ ανέχεται κανέναν που της ρουφάει την ενέργεια.
Οι εμπειρίες της, της έχουν δώσει το πιο πολύτιμο μάθημα: να προστατεύει τον εαυτό της.
Ξέρει καλά πως ο χρόνος είναι σημαντικός, πως η στιγμή δε γυρνάει πίσω και πως η ζωή έχει νόημα μόνο αν τη μοιράζεσαι με ανθρώπους που σʾ αγαπούν και αγαπάς πραγματικά, που σε σέβονται και τους σέβεσαι, που σε εκτιμούν και τους εκτιμάς. Που έχουν αποδείξει με πράξεις ότι αξίζουν να είναι δίπλα σου.
Η πραγματική γυναίκα μπορεί να σε κοιτάξει στα μάτια και να σου πει την αλήθεια της, όσο κι αν δε σʾ αρέσει. Την ίδια στιγμή, σου δίνει το δικαίωμα να κάνεις το ίδιο, όσο κι αν δεν της αρέσει αυτό που θα ακούσει.
Γιατί ξέρει πως η αγάπη δεν έχει να κάνει με κτητικές αντωνυμίες και κτητικά επίθετα αλλά με ευτυχία και αρμονία. Γιʾ αυτό αφήνει ελεύθερους τους ανθρώπους που αγαπά να διαλέξουν που θέλουν να είναι, με μια προϋπόθεση: να γίνουν ευτυχισμένοι.
Δεν έχει ανάγκη κόλακες, ούτε ορδές ανδρών που θα τους κρατά «ζεστούς» για να νιώθει επιθυμητή, χωρίς να έχει πρόθεση να επιλέξει κάποιον. Ζει όμορφα μόνη της και αν επιλέξει κάποιον για σύντροφο, αυτός θα είναι σύντροφος ζωής.
Αν κάνει λάθος επιλογή, θα θρηνήσει για την απώλειά της και μετά θα επαναπροσδιορίσει τη ζωή της προχωρώντας με θάρρος και εμπιστοσύνη.
Η πραγματική γυναίκα έχει φίλες που αγαπά και εκτιμά. Όχι πολλές, μα αποτελούν κεφάλαιο στη ζωή της και κάθε απώλεια της στοιχίζει. Γιʾ αυτήν η φιλία είναι αξία σταθερή και διαχρονική.
Η πραγματική γυναίκα δεν έχει ανάγκη το έντονο μακιγιάζ, τα φάνσυ ρούχα, τα προκλητικά φορέματα, τις γόβες στιλέτο, τα μαλλιά κομμωτηρίου.
Τραβάει τα βλέμματα ακόμη και με τζιν και πουλόβερ ενώ διασχίζει μια πλατεία. Σε κερδίζει με το φωτεινό χαμόγελό της και το σπινθηροβόλο βλέμμα της. Με το χιούμορ και την ομορφιά της ψυχής της.
Κι άμα θέλει, ξέρει να φορέσει το κοντό μαύρο φόρεμα με τις ψηλοτάκουνες κόκκινες γόβες και το κόκκινο κραγιόν και να σε κάνει δικό της για πάντα.
Γιατί η πραγματική γυναίκα κρύβει μέσα της το πιο φλογερό θηλυκό.
Πρώτη δημοσίευση; ilov.gr
Καταρράκτες… Έδεσσας! Οι λέξεις πάνε μαζί, δεν μπορείς να διανοηθείς τη μία χωρίς την άλλη. Οι καταρράκτες έκαναν διάσημο το όνομα της πόλης κι εκείνη έφτιαξε για χάρη τους ένα μαγευτικό περιβάλλον, για να μπορούν τα νερά να τρέχουν ανενόχλητα κι ορμητικά. Έτσι όπως πρέπει…
Η βόλτα και η γνωριμία με την πόλη της Εδεσσας ξεκινά και τελειώνει στους περίφημους καταρράκτες.
Τι κι αν κάποτε ήταν έξι ή επτά, όπως μαρτυρούν κάποιες γκραβούρες εποχής; Οι καταρράκτες που θα δεις σήμερα στην Εδεσσα αξίζουν και με το παραπάνω να… χαλάσεις για χάρη τους ολόκληρη τη μνήμη της φωτογραφικής σου μηχανής… Παντού στην πόλη θα δεις πινακίδες που σε κατευθύνουν προς το «Πάρκο Καταρρακτών».
Ένας μεγάλος χώρος γεμάτος ψηλά πλατάνια, ανθισμένα παρτέρια και φιδογυριστά δρομάκια γεμάτα κιτρινοκόκκινα (λόγω εποχής) φύλλα που πέφτουν απ’ τα δέντρα, κάνοντας το σκηνικό ακόμη πιο ατμοσφαιρικό.
Κάποτε η πρόσβαση μέχρι το σημείο όπου σήμερα τα φλας αστράφτουν επί 24ώρου βάσεως δεν ήταν τόσο εύκολη. Αντί για το διαμορφωμένο πάρκο υπήρχε πυκνή βλάστηση και απότομη εδαφική κλίση που δεν επέτρεπε τα… τετ α τετ με τους καταρράκτες.
Μόλις στην Κατοχή άρχισε να διαμορφώνεται ο χώρος, για να φτάσει σήμερα να γίνει ένα υπέροχο πάρκο που όλη τη μέρα (αλλά και τη νύχτα) γεμίζει από τουρίστες και όχι μόνο.
Αφού βγάλεις τις απαραίτητες φωτογραφίες από τη μεγάλη βεράντα με τα παγκάκια, μπροστά στον Κάρανο, ακολούθησε τα σκαλοπάτια που θα σε οδηγήσουν πίσω από τον καταρράκτη, σε ένα ειδικά διαμορφωμένο μπαλκονάκι απ’ όπου θα δεις τα νερά να ορμούν κάθετα ακριβώς μπροστά σου, σε απόσταση… χειραψίας!
Έπειτα, κατεβαίνοντας σε χαμηλότερο επίπεδο, και πατώντας πολύ προσεκτικά στα σκαλοπάτια, γιατί τα νερά τα καθιστούν πολύ γλιστερά, θα φτάσεις σε άλλο έναν καταρράκτη· ή μήπως σε δύο;
Τα βράχια της πλαγιάς εδώ «κόβουν» τον καταρράκτη στα δύο, δημιουργώντας δύο δίδυμους καταρράκτες. Θα ξανανέβεις πάλι από τα ίδια σκαλοπάτια, για να μπεις στο μικρό αλλά εντυπωσιακό Σπήλαιο των Καταρρακτών, πίσω ακριβώς από τον Κάρανο.
Πρόκειται για μια στενή στοά μήκους λίγων μέτρων (περίπου 20), όπου θα δεις περίεργους σχηματισμούς στα βράχια, γέννημα κι αυτοί του αέναου παιχνιδίσματος του νερού με την πέτρα.
Τέλος, ό,τι ώρα κι αν έρθεις στον Κάρανο, θυμήσου πως πρέπει να επιστρέψεις κατά το βραδάκι. Περίπου στις επτάμισι το απόγευμα ο καταρράκτης φωτίζεται με εναλλασσόμενα χρώματα, πράσινο, κόκκινο, πορτοκαλί, μοβ, μπλε, που τονίζουν ακόμη περισσότερο αυτό το θαύμα της φύσης.
