Το όνομά του στους περισσότερους δεν θυμίζει πολλά. Ο πιο σεμνός Έλληνας τραγουδιστής έχει όμως ερμηνεύσει τραγούδια που τα γνωρίζουμε όλοι..

Κάποιοι λεν ότι ο καλύτερος θάνατος για ένα καλλιτέχνη, είναι να τον βρει πάνω στον κολοφώνα της δόξας του. Όμως, όταν αυτός έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία ένας ερμηνευτής έχει αρχίσει να γίνεται γνωστός κι αγαπητός και ξεκινά το επίπονο ανέβασμα προς την κορυφή, τότε μόνο ένα «γιατί» υπάρχει…

Κάπως έτσι έφυγε άδικα και πρόωρα από τη ζωή ο Διονύσης Θεοδόσης, ίσως ο καλύτερος ερμηνευτής που ανέδειξε το ελληνικό τραγούδι στη δεκαετία του ’80. Ένας τραγουδιστής με ήθος, ευγένεια, αξιοπρέπεια και φωνή που ανέδυε μια μελαγχολία κι «εσωστρέφεια», αλλά και συνάμα τόση τρυφερότητα και ομορφιά. Ώρες-ώρες, σου έδινε την εντύπωση ότι …ντρεπόταν να τραγουδήσει, δείγμα της ποιότητάς του ως ανθρώπου.

Ο Διονύσης Θεοδόσης γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1958 στο Ηράκλειο της Κρήτης και το τραγούδι υπήρχε στο αίμα του από πολύ μικρό παιδί, καθώς η μητέρα του ήταν τραγουδίστρια. Το 1973, σε ηλικία μόλις 15 ετών, παίρνει το δεύτερο βραβείο μεταξύ 20 υποψηφίων σ’ ένα διαγωνισμό ταλέντων που έγινε στη γενέτειρα πόλη του και λίγο μετά, κερδίζει το πρώτο σ’ ένα «παγκρήτιο» διαγωνισμό.

Αυτές οι επιτυχίες τον κάνουν περιζήτητο στο Ηράκλειο και συμμετέχει σχεδόν σε όλες τις μουσικές εκδηλώσεις που γίνονται εκεί. Το 1974, φτιάχνει ένα γκρουπ αποτελούμενο από συνομήλικους φίλους του, με σχεδόν αποκλειστικό ρεπερτόριο ξένα ροκ τραγούδια της εποχής, αλλά και παλαιότερα. Άλλωστε, αυτό το είδος τραγουδούσε κι εκείνος από το «επίσημο» ξεκίνημά του στο χώρο. Ωστόσο, το «συγκρότημα» διαλύεται έπειτα από μόλις επτά μήνες και ο νεαρός Διονύσης, συνεχίζει να τραγουδά μόνος του.

Δείτε το βίντεο:

Τελειώνοντας το Λύκειο, αποφασίζει να σπουδάσει οδοντιατρική και γράφεται στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, αφήνοντας πίσω του τη μουσική και τα όποια σχέδιά του για κάτι πιο «επαγγελματικό» πάνω σ’ αυτήν. Όμως, διακόπτει τις σπουδές του για να υπηρετήσει τη θητεία του κι εν συνεχεία, προσπαθεί να τις συνεχίσει στην Ιταλία, αλλά το βιβλίο της ζωής είχε γράψει διαφορετικά πράγματα για την πορεία του…

Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Σπανός και δισκογραφία

Στις 24 και 25 Σεπτεμβρίου 1981, λαμβάνει χώρα το 20ό Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο. Εκεί, ο 23χρονος Διονύσης Θεοδοσιάδης (όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα της εκδήλωσης) εμφανίζεται για πρώτη φορά στο ευρύ κοινό, ερμηνεύοντας το τραγούδι «Τα πάντα είσαι εσύ» σε μουσική της Χαρούλας Γρέτου και στίχους του Γιώργου Φραντζεσκάκη. Κατακτά την πέμπτη θέση μεταξύ 20 συμμετοχών και δημιουργεί άριστες εντυπώσεις με την παρουσία και τη φωνή του.

Σημειωτέον ότι εκείνο το Φεστιβάλ ήταν το ένα από τα δύο που δεν παρουσίασε ο Άλκης Στέας από το 1962 (ο ρόλος ανατέθηκε στη Μαρία Αλιφέρη) και ουσιαστικά υπογράφηκε η «ληξιαρχική πράξη θανάτου» του θεσμού, που συνέχισε να υπάρχει και τα επόμενα χρόνια, αλλά «ψυχορραγώντας».

Μαζί με τον Θεοδόση, συμμετείχαν ως ερμηνευτές μεταξύ άλλων η Ελένη Δήμου (νικήτρια με το «Μια αγάπη σαν κι αυτή»), η Αγνή Χατζηκοτάκη (γνωστότερη ως «Αγνή»), η Βάσια Ζήλου, ο Χρήστος Κυριαζής, αλλά και ο Αντύπας (Μασλουμίδης) και ο Γιάννης Βασιλείου…

Λίγο καιρό μετά, ο Διονύσης θα γνωριστεί με τον Γιάννη Σπανό και θ’ ακολουθήσει μια συνεργασία περίπου τριών ετών. Θα συμμετάσχει μαζί με άλλα νέα παιδιά σ’ ένα αξέχαστο πρόγραμμα στο “MICHEL” με τους Σπανό-Χατζηνάσιο (θα κυκλοφορήσει και σε διπλό δίσκο το 1984 με τίτλο «Μουσική πρόκληση»), ενώ θα ξεκινήσει και η παρουσία του στη δισκογραφία.

Αρχικά, θα λάβει μέρος στο άλμπουμ «Έξοδος κινδύνου» που ετοιμάζει ο Σπανός, με βασική ερμηνεύτρια την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και στίχους κυρίως της Λίνας Νικολακοπούλου και θα κάνει αίσθηση με τον «Έρωτα της Κυριακής», που ακούστηκε πολύ. Λίγο καιρό μετά, θα ερμηνεύσει σε ποίηση Κωστή Παλαμά και μουσική Μιχάλη Τερζή το υπέροχο «Το σπίτι που γεννήθηκα» και το «Ρωμαίικο ΙΙ» στο δίσκο «Όλη τη μουσική μεσ’ στην αγάπη βάλε», με βασικούς ερμηνευτές το Γιώργο Νταλάρα και τη Δήμητρα Γαλάνη.

Σπουδαίων συνεργασιών συνέχεια…

Τα επόμενα χρόνια της δεκαετίας του ’80, θα τον βρουν κυρίως στο πλάι του Γιώργου Νταλάρα στις «ζωντανές» εμφανίσεις του σε όλα τα μέρη του κόσμου. Οι δυο τους θ’ αναπτύξουν μια βαθιά φιλία που θα μείνει δυνατή ως το πρόωρο τέλος του Θεοδόση, ενώ θα συνεργαστούν δισκογραφικά στα περίφημα “Latin”, όπου ο Διονύσης ξεχωρίζει με τα υπέροχα φωνητικά του.

Στο ενδιάμεσο, την περίοδο 1986-87 θα εμφανιστεί στο “TABOO” με τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τη Δήμητρα Γαλάνη και την Τάνια Τσανακλίδου και θα συμμετάσχει στο άλμπουμ «Παιχνίδι για δύο» που γράφει ο συνθέτης για τη Γαλάνη σε στίχους της Νικολακοπούλου. Θα πει μαζί της το «Για σένα εγώ» (μια πιο αργή και σε ρυθμό μπαλάντας βερσιόν του «Σ’ όποιον αρέσουμε» αλλά με διαφορετικό ρεφρέν), ενώ επρόκειτο να ηχογραφήσουνε μαζί και το ομότιτλο κομμάτι αλλά τελικώς αυτό έγινε με τον Γιάννη Πάριο.

Παράλληλα, θα συνεργαστεί και με τον Χρήστο Νικολόπουλο τραγουδώντας το πολύ γνωστό και πανέμορφο «Έτσι σ’ αγάπησα» -με δεύτερη φωνή τη Δήμητρα Γαλάνη- στον εμπορικά χρυσό δίσκο «Τραγούδια για τους φίλους μου», με τον συνθέτη σε στίχους Λευτέρη Χαψιάδη να δίνει 11 νέα τραγούδια σε ισάριθμους μεγάλους ερμηνευτές (Πάριος, Αλεξίου, Διονυσίου, Μητσιάς, Γαλάνη κ.α.) και για πρώτη φορά να ηχογραφεί ένα κομμάτι κι ο ίδιος.

Στο τέλος του 1987, θα έλθει και η συνεργασία με τον αξέχαστο Μάριο Τόκα στον -επίσης εμπορικά χρυσό-  δίσκο «Στη λεωφόρο της αγάπης» σε στίχους του Ανδρέα Νεοφυτίδη, βασισμένους στην ποίηση του Λουί Αραγκόν. Ο Διονύσης θα ξεχωρίσει ερμηνεύοντας το πασίγνωστο και υπέροχο «Κι όλο εγώ περίμενα», αλλά χαρίζοντάς μας και μια μοναδική ερμηνεία στο «Τριαντάφυλλο». Στο άλμπουμ συμμετέχουν επίσης ο Γιάννης Πάριος, η Χάρις Αλεξίου και η Δήμητρα Γαλάνη…

Ο μοναδικός προσωπικός δίσκος και το τέλος…

Το φθινόπωρο του 1989, έρχεται η στιγμή για την κυκλοφορία του πρώτου -και δυστυχώς τελευταίου- προσωπικού δίσκου του Διονύση Θεοδόση. Συνθέτης ο Θάνος Μικρούτσικος, στιχουργός ο Άλκης Αλκαίος (πλην δύο τραγουδιών) και τίτλος «Όσο κρατάει ένας καφές». Οι ερμηνείες του τραγουδιστή είναι έξοχες και ακούγονται πολύ το ομότιτλο, «Το μπουφάν» και το «Τις νύχτες που κυκλοφορώ», ενώ υπάρχει και το «Μια παλιά φωτογραφία» που θα γίνει πιο γνωστό το 1996, όταν θα το ηχογραφήσει ο Δημήτρης Μητροπάνος στο άλμπουμ «Στου αιώνα την παράγκα».

Ποιος ξεχνά το υπέροχο «Η νύχτα μυρίζει γιασεμί»;

Ο δρόμος για μια σπουδαία καριέρα έχει ανοίξει για τον τραγουδιστή, ο οποίος θα συμμετάσχει στο «ζωντανά» ηχογραφημένο διπλό άλμπουμ «Θεσσαλονίκη 12 και 5» των Χατζηνάσιου-Τόκα από τη μουσική «σύμπραξή» του στη συμπρωτεύουσα, αλλά θα τραγουδήσει και τα «Άδεια θρανία» του Κύπριου συνθέτη Μάριου Μελετίου, στον ομότιτλο δίσκο του δημιουργού το 1990.

Διονύσης Θεοδόσης, Γιώργος Νταλάρας & Τάνια Τσανακλίδου, στην Αυστραλία

Όμως, τότε ακριβώς είναι που η μοίρα θα δείξει το πιο σκληρό της πρόσωπο στον Διονύση. Θα προσβληθεί από την επάρατη νόσο, αλλά θα παλέψει μαζί της γενναία κι αθόρυβα για περίπου τρία χρόνια, χωρίς μάλιστα σχεδόν κανένας να γνωρίζει κάτι για την περιπέτειά του.

Ωστόσο, θα χάσει τη μάχη για τη ζωή μόλις στα 35 χρόνια του, στις 19 Οκτωβρίου 1993 σε νοσοκομείο του Λονδίνου, όπου επανειλημμένως είχε νοσηλευτεί. Λίγο πριν το τέλος του, θα πάρει το σχήμα του μοναχού και μ’ αυτό θα ταφεί στο Άγιον Όρος…

Όπως εύστοχα γράφτηκε μετά το θάνατό του, η ζωή και η καριέρα του διήρκεσαν «Όσο κρατάει ένας καφές» (από τον τίτλο του μοναδικού προσωπικού δίσκου του).

Όμως, μέσα σ’ αυτό το λίγο διάστημα πρόλαβε να κάνει σημαντικά πράγματα και ν’ αφήσει πίσω του ένα σπουδαίο έργο, αντιστρόφως ανάλογης αξίας από τη διάρκεια που είχε. Έτσι, θα υπάρχει για πάντα ανάμεσά μας για να μας θυμίζει ότι κάποτε τα βασικότερα προσόντα για καριέρα στο τραγούδι ήταν η αξιοπρέπεια, το ήθος, η σεμνότητα και μια υπέροχη φωνή…

Πηγή: musiccorner.gr / pancreta

Η Κλειώ Δενάρδου σε σπάνια εμφάνιση -Δείτε πώς είναι σήμερα η σπουδαία ερμηνεύτρια

Η τραγουδίστρια Κλειώ Δενάρδου βρέθηκε στο Κηποθέατρο Παπάγου με αφορμή τη συναυλία «Μίκης Θεοδωράκης στην σκηνή και στην οθόνη».

Μια σπουδαία συναυλία πραγματοποιήθηκε στο Κηποθέατρο Παπάγου με τίτλο «Μίκης Θεοδωράκης στην σκηνή και στην οθόνη, εν όψει των 100 χρόνων από την γέννηση του σπουδαίου Έλληνα συνθέτη. Πρόκειται για μια μουσική παράσταση με υπέροχα τραγούδια του μεγάλου συνθέτη από τον θέατρο και τον κινηματογράφο, που σφράγισαν μια ολόκληρη εποχή και έμειναν διαχρονικά κι αγαπημένα στο πέρασμα τόσων δεκαετιών.

Δείτε το βίντεο:

Ανάμεσα σε αυτούς που έδωσαν το παρών στην εκδήλωση ήταν η Κλειώ Δενάρδου, η σπουδαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια που έγραψε ιστορία στο ελληνικό τραγούδι.

Δείτε πώς είναι σήμερα η Κλειώ Δενάρδου:

Η αγαπημένη μας τραγουδιστρια Κλειω Δενάρδου σήμερα στα 89:

Η Κλειώ Δενάρδου γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1936, όμως από πολύ νωρίς εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Ο πατέρας της, μουσικός με συμμετοχές σε ιταλικές όπερες που έρχονταν στην Ελλάδα, ήταν εκείνος που τη μύησε στη μουσική και το τραγούδι. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών της χρόνων στην Εμπορική Σχολή Καλλιθέας, η ίδια συμμετείχε και στη φιλαρμονική, παίζοντας κορνέτο.

Τερρυ Χρυσος και Κλειώ Δεναρδου.

Αργότερα, συνέχισε τις μουσικές της σπουδές στο Εθνικό Ωδείο, εστιάζοντας στο κλασικό τραγούδι. Η καταξίωσή της ήρθε το 1969, όταν κέρδισε το πρώτο βραβείο στη Β΄ Ολυμπιάδα Τραγουδιού με το εμβληματικό «Πού να ’ναι ο ίσκιος σου Θεέ» σε μουσική Ζακ Ιακωβίδη και στίχους Μιχάλη Γαβριηλίδη. Ακολούθησαν σημαντικές διακρίσεις, τόσο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όσο και διεθνώς – σε πόλεις όπως η Βαρκελώνη, η Μαγιόρκα, το Ρίο ντε Τζανέιρο, το Βελιγράδι, η Σόφια και η Βαρσοβία.

Δείτε το βίντεο:

Από τις πρώτες της ηχογραφήσεις ήταν η «Μαργαρίτα – Μαγιοπούλα» του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε και η πρώτη ερμηνεύτρια του «Καράβια Αλήτες» του Μάνου Λοΐζου. Στην αθηναϊκή νύχτα συνεργάστηκε με γνωστούς τραγουδιστές όπως ο Τέρης Χρυσός και η Άντζελα Ζήλεια, ενώ στο θέατρο εμφανίστηκε δίπλα στη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Σωτήρη Μουστάκα, τη Μαίρη Χρονοπούλου και τη Μάρω Κοντού. Είχε επίσης συμμετοχές στον ελληνικό κινηματογράφο (π.χ. «Κοντσέρτο για πολυβόλα») και σπουδαίες διεθνείς εμφανίσεις σε ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία και Ευρώπη, με αποκορύφωμα το Carnegie Hall της Νέας Υόρκης.

Δείτε το βίντεο:

Αθερίδης σε Χρυσοχοΐδη: “Όταν άκουσα ότι γίνεται ελληνικό FBI έλεγα ότι είναι καραγκιοζιλίκι, μετά την εξιχνίαση της Marfin, τα παίρνω όλα πίσω”

Ο Θοδωρής Αθερίδης δεν μάσησε τα λόγια του και προχώρησε σε μια δημόσια παραδοχή που προκάλεσε αίσθηση. Μιλώντας παρουσία του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο γνωστός ηθοποιός όχι μόνο αναγνώρισε ότι είχε υποτιμήσει το σχέδιο για το λεγόμενο «Ελληνικό FBI», αλλά δήλωσε πως μετά τις τελευταίες εξελίξεις στην υπόθεση της Marfin, αλλάζει ολοκληρωτικά στάση.

Η τοποθέτησή του έγινε σε εκδήλωση για την ενδοοικογενειακή βία που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Παρασκευής στο Ηράκλειο Κρήτης, με τα λόγια του να τραβούν αμέσως τα βλέμματα και να συζητιούνται έντονα.

Δείτε το βίντεο:

Θοδωρής Αθερίδης: Η εξομολόγηση που δεν περίμενε κανείς

Ο αγαπημένος ηθοποιός παραδέχθηκε ότι, όταν είχε ακούσει για πρώτη φορά τις εξαγγελίες σχετικά με τη δημιουργία του Ελληνικού FBI, η αντίδρασή του ήταν εντελώς διαφορετική. «Επειδή στην Ελλάδα έχουμε την τάση να κοροϊδεύουμε πάρα πολύ, όταν άκουσα ότι θα δημιουργηθεί το Ελληνικό FBI κατουρήθηκα στα γέλια. Έλεγα ότι είναι καραγκιοζιλίκι. Και σήμερα εξιχνίασε κάτι που έχει αμαυρώσει την ελληνική κοινωνία», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η αναφορά του συνδέθηκε ευθέως με τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από την πολύκροτη υπόθεση της Marfin, μια υπόθεση που για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια παρέμενε ανοιχτή και σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

«Δεν μοιάζει με Έλληνα υπουργό»

Συνεχίζοντας την τοποθέτησή του, ο Θοδωρής Αθερίδης μίλησε με ιδιαίτερα θερμά λόγια για τον υπουργό Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τονίζοντας πως η κοινωνία χρειάζεται να εμπιστεύεται ανθρώπους που μπορούν να διαχειριστούν κρίσιμα ζητήματα ασφάλειας.

«Πρέπει να εμπιστευτούμε ανθρώπους όπως τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο οποίος δεν μοιάζει με Έλληνα υπουργό. Δεν το λέω επειδή είσαι παρών, αλλά μου θυμίζεις υπουργό άλλης δυτικής χώρας. Εγώ γελούσα για το Ελληνικό FBI, σήμερα τα παίρνω όλα πίσω», είπε απευθυνόμενος στον υπουργό.

Η συγκεκριμένη αποστροφή ήταν από τις στιγμές που ξεχώρισαν στην εκδήλωση, καθώς ο ηθοποιός εμφανίστηκε απόλυτα πεπεισμένος ότι είχε κάνει λανθασμένη εκτίμηση στο παρελθόν.

Η προσωπική αναφορά στον Χρυσοχοΐδη

Ο ηθοποιός έκλεισε την ομιλία του με μια ιδιαίτερα προσωπική αναφορά προς τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, εκφράζοντας την εμπιστοσύνη του και δηλώνοντας έτοιμος να στηρίξει κάθε προσπάθεια απέναντι στη βία και την εγκληματικότητα. «Αγαπητέ Μιχάλη, σε γνωρίζω τόσα χρόνια και σου έχω τυφλή εμπιστοσύνη. Όποτε μας χρειαστείς, γιατί έχει χαθεί η μπάλα και οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν σε ποια κατάσταση βρίσκονται οι ίδιοι», ανέφερε ολοκληρώνοντας την τοποθέτησή του.

Οι δηλώσεις του προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων στο διαδίκτυο, όπου πολλοί χρήστες κατηγόρησαν τον ηθοποιό για παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας, καθώς έσπευσε να βγάλει τελεσίδικο πόρισμα για μια δικαστική υπόθεση σε εξέλιξη.

Marfin: Απολογούνται την Τρίτη οι δύο συλληφθέντες – Πώς οι Αρχές έφτασαν, 16 χρόνια μετά, στην εξιχνίαση της τραγωδίας

Ενώπιον της τακτικής ανακρίτριας θα βρεθούν μετά τις 11:00 το πρωί της Τρίτης 14 Ιουλίου οι δύο 42χρονοι που συνελήφθησαν για την υπόθεση της Marfin, προκειμένου να απολογηθούν για την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση κατά συρροή, η οποία αφορά τον θάνατο των τριών εργαζομένων της τράπεζας, ανάμεσά τους και μιας εγκύου γυναίκας.

Οι δύο κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν την Παρασκευή, υπό αυστηρά μέτρα ασφαλείας, στα δικαστήρια, όπου ζήτησαν και έλαβαν προθεσμία, ώστε να ενημερωθούν για το περιεχόμενο της δικογραφίας πριν δώσουν τις εξηγήσεις τους.

Την ίδια ώρα, οι ελληνικές αρχές κινούν τις διαδικασίες για τη σύλληψη και την έκδοση από το Ηνωμένο Βασίλειο της 46χρονης γυναίκας, η οποία φέρεται επίσης να εμπλέκεται στην υπόθεση.

Δείτε το βίντεο:

Η έρευνα που άνοιξε ξανά μετά από 16 χρόνια

Δεκαέξι χρόνια μετά τον εμπρησμό του υποκαταστήματος της Marfin στην οδό Σταδίου, οι αστυνομικές αρχές άνοιξαν εκ νέου τον φάκελο της υπόθεσης, παρά το γεγονός ότι η πρώτη ποινική διαδικασία είχε ολοκληρωθεί το 2016 χωρίς καταδίκη για τους φυσικούς αυτουργούς.

Η νέα έρευνα ξεκίνησε έπειτα από ένα ανώνυμο ηλεκτρονικό μήνυμα που εστάλη στο λεγόμενο «Ελληνικό FBI» και στο οποίο κατονομάζονταν τρία συγκεκριμένα πρόσωπα ως συμμετέχοντες στην εμπρηστική επίθεση.

Η πληροφορία αυτή αποτέλεσε την αφετηρία για έναν νέο κύκλο ερευνών, με τις Αρχές να αναζητούν επιπλέον αποδεικτικά στοιχεία που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν ή να διαψεύσουν τις καταγγελίες.

Ο ρόλος μιας παλαιότερης δικογραφίας

Καθοριστικής σημασίας αποδείχθηκε, σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, μια διαφορετική δικογραφία που δεν είχε καμία σχέση με την υπόθεση της Marfin.

Το 2020, κατά τη διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης στο Κουκάκι, κατασχέθηκαν ψηφιακά αρχεία στο πλαίσιο έρευνας για υποθέσεις που σχετίζονταν με εκρηκτικές ύλες.

Μέσα στο υλικό αυτό εντοπίστηκαν και τρεις φωτογραφίες από καλοκαιρινές διακοπές, στις οποίες εμφανίζονταν τα πρόσωπα που σήμερα κατηγορούνται για τον εμπρησμό της τράπεζας.

Δείτε το βίντεο:

Η τεχνολογία «έδεσε» τα στοιχεία

Οι ειδικοί προχώρησαν σε λεπτομερή ανάλυση του φωτογραφικού υλικού και το συνέκριναν με εικόνες που είχαν ληφθεί από τα επεισόδια της 5ης Μαΐου 2010, χρησιμοποιώντας σύγχρονες τεχνολογικές μεθόδους.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, τα πρόσωπα που απεικονίζονταν στις φωτογραφίες φορούσαν τα ίδια ρούχα με εκείνα που είχαν καταγραφεί να φορούν οι δράστες της εμπρηστικής επίθεσης στη Marfin.

Ακολούθησε ειδική εργαστηριακή πραγματογνωμοσύνη, η οποία, σύμφωνα με τη δικογραφία, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα άτομα των φωτογραφιών ταυτίζονται με τους εμπρηστές που είχαν καταγραφεί στο οπτικό υλικό της επίθεσης.

Το χρονικό της τραγωδίας

Η επίθεση σημειώθηκε στις 5 Μαΐου 2010, κατά τη διάρκεια της μεγάλης διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας εναντίον των μέτρων λιτότητας και του πρώτου μνημονίου.

Ομάδα κουκουλοφόρων επιτέθηκε στο υποκατάστημα της Marfin-Εγνατία στη Σταδίου, πετώντας μολότοφ και εύφλεκτο υλικό στο εσωτερικό του κτιρίου.

Η φωτιά εξαπλώθηκε μέσα σε λίγα λεπτά, ενώ πυκνοί καπνοί εγκλώβισαν εργαζόμενους στους επάνω ορόφους.

Οι περισσότεροι υπάλληλοι κατάφεραν να διαφύγουν από τον φωταγωγό και την ταράτσα, περνώντας σε διπλανό κτίριο.

Ωστόσο, ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης, η Παρασκευή Ζούλια και η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου δεν κατάφεραν να σωθούν.

Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή Φίλιππο Κουτσάφτη, ο θάνατός τους προκλήθηκε από την εισπνοή καπνού και τοξικών αερίων, που τους οδήγησαν σε απώλεια αισθήσεων και ασφυξία μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Η πρώτη δίκη και η αθώωση

Για την επίθεση είχε οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη ένας κατηγορούμενος, ο οποίος αντιμετώπισε βαρύ κατηγορητήριο για ανθρωποκτονίες, έκρηξη, κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών μηχανισμών και φθορά ξένης περιουσίας.

Το παραπεμπτικό βούλευμα έκανε λόγο και για δύο ακόμη άγνωστους συνεργούς.

Μετά από αλλεπάλληλες αναβολές, το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθηνών αποφάσισε τον Οκτώβριο του 2016 την αθώωσή του, κρίνοντας ότι δεν υπήρχαν επαρκείς αποδείξεις για την ενοχή του.

Κατά τη διάρκεια της δίκης, αυτόπτες μάρτυρες είχαν καταθέσει ότι η επίθεση πραγματοποιήθηκε από οργανωμένη ομάδα με συντονισμένη δράση, ενώ πυροσβέστες είχαν αναφέρει ότι ορισμένοι διαδηλωτές παρεμπόδιζαν το έργο τους και άλλοι προσπαθούσαν να διευκολύνουν την πρόσβασή τους.

Δείτε το βίντεο:

Οι καταδίκες για τις ελλείψεις ασφαλείας

Παράλληλα, σε ξεχωριστή δίκη που ολοκληρώθηκε το 2013, καταδικάστηκαν ο διευθύνων σύμβουλος της Marfin, ο υπεύθυνος ασφαλείας και η διευθύντρια του συγκεκριμένου καταστήματος για ανθρωποκτονία από αμέλεια, αλλά και για τις σοβαρές παραλείψεις στα μέτρα πυρασφάλειας.

Η έρευνα είχε αποκαλύψει ότι:

• η έξοδος κινδύνου ήταν κλειδωμένη,
• το κατάστημα δεν διέθετε πιστοποιητικό πυρασφάλειας,
• δεν είχαν πραγματοποιηθεί ασκήσεις εκκένωσης,
• ενώ οι εργαζόμενοι παρέμειναν στις θέσεις τους παρά την προγραμματισμένη μεγάλη διαδήλωση και τους φόβους για επεισόδια.

Οι δύο πρώτοι καταδικάστηκαν σε 22 χρόνια κάθειρξης, ενώ η διευθύντρια σε πέντε χρόνια και έναν μήνα.

Στη συνέχεια επιδικάστηκαν σημαντικές αποζημιώσεις στις οικογένειες των θυμάτων και στους εργαζόμενους που εγκλωβίστηκαν στο κτίριο.

Η τραγωδία της Marfin παραμένει μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, έχοντας αφήσει βαθύ αποτύπωμα στον δημόσιο διάλογο και στη συλλογική μνήμη της χώρας. Οι τελευταίες εξελίξεις επαναφέρουν την υπόθεση στο επίκεντρο, με τη Δικαιοσύνη να καλείται πλέον να αξιολογήσει τα νέα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν ύστερα από δεκαέξι χρόνια ερευνών.

Μια ανάσα από το κέντρο της Αθήνας, μέσα στον πυκνό αστικό ιστό της γκρίζας μεγαλούπολης, υπάρχει ένα μικρό χωριό.

Μια γραφική συνοικία με πλινθόκτιστα μονώροφα σπίτια, ασβεστωμένες μάντρες, ξερολιθιές, μποστάνια, βοσκοτόπια και ασυναγώνιστη θέα. Φαίνεται απίστευτο! Το μοναδικό χωριό που βρίσκεται μέσα στην Αθήνα, τον Οικισμό Γ. Παπανδρέου, χτισμένο στην κορυφή των Τουρκοβουνίων. Από εκεί μπορείς να αγναντέψεις τον ορίζοντα, έχοντας θέα την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό, και στο «πιάτο» σου τις συνοικίες της πολύβουης Αθήνας.

Χωμάτινα μονοπάτια, σπίτια-παραπήγματα με ασβεστωμένες αυλές, σκουριασμένες αυλόπορτες, ξεφλουδισμένοι τοίχοι, κηπευτικές εκτάσεις, έρημες κατοικίες, γιγαντιαίες δεξαμενές νερού, ταχυδρομικές θυρίδες, κότες και κουνέλια που εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά σου, τα κελαϊδίσματα των πουλιών, βοσκοτόπια, μάντρες με σύρματα, οι ψαλμωδίες που ακούγονται από τους δύο ναούς, συνθέτουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα ‒ κι όλα αυτά σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο της πρωτεύουσας.

Τούτος ο τόπος ξεχωρίζει για τους συνεχείς αγώνες. Όλοι, εσωτερικοί μετανάστες και φτωχοί άνθρωποι.

O Οικισμός Παπανδρέου αποτελείται από περίπου 140 κατοικίες, ο μόνιμος πληθυσμός αγγίζει τα 800 άτομα, ενώ η συνολική έκταση ξεπερνά τα 100 στρέμματα. Ωστόσο, το περίπλοκο ιδιοκτησιακό καθεστώς ήταν για πολλά έτη η βασική αιτία των πολλαπλών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι κάτοικοι της περιοχής. Φυλακίσεις, απεργίες πείνας, κατεδαφίσεις, πρόστιμα, προθεσμίες, καταπατήσεις και εκβιασμοί έχουν καθορίσει την ταυτότητα του συνοικισμού.

Δείτε το βίντεο:

Η περιοχή ξεκίνησε να χτίζεται το 1944. Ωστόσο, ο κύριος όγκος των κτισμάτων ανεγέρθηκε τη δεκαετία του 1960, είτε από τους σημερινούς ιδιοκτήτες είτε από τους δικαιοπαρόχους τους. Κατά περιόδους το ελληνικό δημόσιο έχει αμφισβητήσει την ιδιοκτησία της εν λόγω έκτασης και αυτός είναι ο λόγος που έχουν εκδοθεί πολλές και αντιφατικές δικαστικές αποφάσεις.

Η περιοχή ονομάστηκε έτσι επειδή το 1964, όταν ήταν πρωθυπουργός ο Γεώργιος Παπανδρέου, παραχωρήθηκε σε άπορες οικογένειες μια έκταση 300 στρεμμάτων από την πλευρά του Πολυγώνου. Εκείνη την περίοδο άρχισαν να χτίζονται περίπου εκατό σπίτια και αυτό το κομμάτι του λόφου ονομάστηκε «Οικισμός Γ. Παπανδρέου». Μάλιστα, ο Αχαιός πολιτικός τους είχε δώσει την υπόσχεση ότι οι αυθαίρετες αυτές κατοικίες σύντομα θα νομιμοποιούνταν. Έναν χρόνο αργότερα η κυβέρνηση Παπανδρέου πέφτει και σε δύο χρόνια η δικτατορία των συνταγματαρχών, με απόφαση του Γεωργίου Παπαδόπουλου, αποφασίζει την απαλλοτρίωση της περιοχής με σκοπό την ανέγερση του Ναού του Σωτήρος προς εκπλήρωση του Τάματος του Έθνους, της υπόσχεσης των Ελλήνων επαναστατών του 1821 να φτιάξουν εκκλησία σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον οθωμανικό ζυγό.

Τότε είχαν επισκεφθεί την περιοχή διάφοροι κλητήρες, οι οποίοι θυροκολλούσαν τη διαταγή έξωσης. «Οι αντιδράσεις ήταν έντονες, οι κάτοικοι διαμαρτυρήθηκαν και η αστυνομία έβαλε φωτιά σε περισσότερα από 80 σπίτια. Τρία χρόνια μετά την πτώση της κάποιοι κατάφεραν να αποκτήσουν τίτλους ιδιοκτησίας και το 1993 η περιοχή, σύμφωνα με απόφαση του υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ, όχι μόνο υδροδοτήθηκε αλλά και ηλεκτροδοτήθηκε. Πραγματοποιήθηκαν κάποια ρυμοτομικά έργα και σταδιακά η περιοχή πέρασε στη δικαιοδοσία του δήμου Αθηναίων.

Έκτοτε, το ιδιοκτησιακό καθεστώς παραμένει διφορούμενο και ασαφές.

Τα περισσότερα σπίτια είναι πλινθόκτιστα, ενώ ξεχωρίζουν οι αμέτρητες γλάστρες που είναι χωμένες σε τενεκέδες. Οι ψαλμωδίες που ακούγονται από τον ιερό ναό της Αγίας Κυριακής δημιουργούν μια ατμόσφαιρα μυσταγωγίας.

Δείτε το βίντεο:

Εκεί βρίσκεται και το ιερό ησυχαστήριο του Προφήτη Ηλία. Ένα σπάνιο μοναστηριακό συγκρότημα, τοποθετημένο σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της Αθήνας.

Σ’ αυτή την πνευματική όαση, η οποία λειτουργεί ακατάπαυστα από το 1957, υπηρετούν συνολικά η ηγουμένη της μονής, τέσσερις μοναχές και μια δόκιμη.

Παραμονή και ανήμερα της γιορτής του Προφήτη Ηλία γίνεται ένα πολύ ωραίο πανηγύρι και πολύς κόσμος επισκέπτεται το ησυχαστήριο. Επίσης, κάθε Κυριακή το συγκεκριμένο μέρος αποτελεί μια σταθερή επιλογή πολλών Αθηναίων για εκδρομή.

Σε τόσο κοντινή απόσταση υπάρχουν ακόμη σημεία ενδιαφέροντος που διατηρούν αναλλοίωτη τη φυσιογνωμία τους και συγκροτούν μια άλλη πόλη εντός των τειχών. Στην υψηλότερη κορυφή της λοφοσειράς στα Τουρκοβούνια στην Αθήνα, ο Οικισμός Παπανδρέου εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να προσφέρει ένα σπάνιο ταξίδι στον χρόνο και τις μνήμες του χθες.

Με πληροφορίες από: lifo.gr

Οι ιστορίες από παλιά αντικείμενα πάντα μας γοητεύουν. Πράγματα που υπάρχουν εκεί χρόνια, τα βλέπουμε, χωρίς όμως να ξέρουμε ποια είναι η προέλευση και η χρήση τους.

Αποκλείεται να μην έχεις δει και εσύ, έξω από παλιά σπίτια και κτίρια, δίπλα από την είσοδο, ένα ορθογώνιο σίδερο. To ποδόμακτρο!

Σαν παιδί, θα έχεις ανέβει πάνω του ή θα έχεις σκοντάψει σε αυτό.

Αυτή η σιδερένια ορθογώνια λάμα που είναι βιδωμένη στο έδαφος δεν είναι καθόλου τυχαία. Είχε έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης κάποτε και κρύβει μεγάλη ιστορία.

Το σίδερο, λοιπόν, αυτό ονομάζεται ποδόμακτρο ή ξελασπωτήρας εξώπορτας. Η λέξη «ποδόμακτρο» προέρχεται από το πόδι και το μάκτρον, όπου μάκτρον είναι οτιδήποτε χρησιμοποιούμε για να σκουπιστούμε.

Υπήρχε έξω από όλα τα σπίτια, δίπλα από την πόρτα, στο έδαφος και η χρήση του ήταν πολύ πρακτική για την εποχή. Εκεί καθάριζαν οι άνθρωποι τα παπούτσια και τις σόλες τους από τις λάσπες πριν μπουν στο σπίτι. Όταν ακόμη οι δρόμοι των πόλεων ήταν χωμάτινοι, ο ξελασπωτήρας ήταν απαραίτητος.

Οι τεχνίτες και οι σιδηρουργοί δημιουργούσαν μάλιστα πρωτότυπα και καλαίσθητα σχέδια και σχήματα, ώστε να ταιριάζουν με τα ωραία, αρχοντικά σπίτια.

Το διακοσμητικό αυτό πλέον θεωρείται ρετρό αλλά κοσμεί ακόμη πολλά vintage ή νεοκλασικά σπίτια που έχουν ανακαινισθεί. Ήταν σε χρήση ακόμη και μέχρι τη δεκαετία του 1950. Πλέον τα περισσότερα είναι σκουριασμένα, να θυμίζουν μια άλλη, περασμένη εποχή.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει τη μητέρα μας ή τη γιαγιά μας να λέει: «Άγιε μου Φανούριε, φανέρωσέ μου αυτό και εγώ θα σου φτιάξω μια Φανουρόπιτα».

Ο νεοφανής Άγιος Φανούριος είναι, στη λαϊκή μας παράδοση, μέγας ευρετής απωλεσθέντων αντικειμένων. Αυτή ακριβώς η ιδιότητα δημιoύργησε το ιδιότυπο λατρευτικό υπόβαθρο της προσφοράς του εθιμικού γλυκού άρτου, της φανουρόπιτας, η οποία αφού ευλογηθεί από τον ιερέα, μοιράζεται στους παρευρισκομένους.

Ο Φανούριος φανερώνει!

Γι’αυτό στις εικόνες παριστάνεται να κρατά στο χέρι αναμμένο κερί και στην πίστη του λαού έχει θέση μάντη.

Η λατρεία του Αγίου Φανουρίου φαίνεται ότι ξεκινά από τη Ρόδο, όπου κατά την παράδοση βρέθηκε η εικόνα του, όταν έσκαβαν σε ερείπια παλαιού ναού έξω από τα τείχη της πόλης. Ο Μητροπολίτης Ρόδου Νείλος (1355-1369) διάβασε την επιγραφή “Άγιος Φανούριος”. Η εικόνα παρίστανε ένα νέο ντυμένο με στρατιωτική ενδυμασία, ο οποίος κρατούσε σταυρό με λαμπάδα και ήταν πλαισιωμένος από 12 σκηνές του μαρτυρίου του. Ο Μητροπολίτης καθιέρωσε ημερομηνία εορτής του Αγίου Φανουρίου την ημέρα εύρεσης της εικόνας του (27 Αυγούστου).

Από τη Ρόδο η λατρεία του εξαπλώθηκε στα κοντινά νησιά και κυρίως στην Κρήτη, όπου υπάρχουν σήμερα τρία σπουδαία μοναστήρια και δεκάδες ναοί στα οποία τιμάται .

Η παράδοση για την Φανουρόπιτα λέει ότι η Μητέρα του Αγίου Φανουρίου ήταν αμαρτωλή. Ήταν λέγεται σκληρή, άπονη και αυστηρή με τους φτωχούς και τους συμπεριφερόταν σχεδόν απάνθρωπα. Μάλιστα για τον αμετανόητο χαρακτήρα της πήγε στην κόλαση. Προσπάθησε να τη σώσει ο γιος της, αλλά η κακία της δεν τον άφησε. Ο αρχάγγελος Μιχαήλ μαζί με τον άγιο Φανούριο την τράβηξαν με την βοήθεια κρεμμυδόφυλου (που κάποτε είχε δώσει με το ζόρι σε ένα ζητιάνο) και όταν πιάστηκαν τρεις γυναίκες μαζί της. Αυτή η άπονη της έσπρωξε μέσα στην κόλαση. Έτσι είπε ο αρχάγγελος στον Άγιο Φανούριο ή μητέρα σου διέπραξε μεγάλη κακία. Δεν μπορώ να την βοηθήσω.

Ο Άγιος Φανούριος παρακάλεσε με δάκρυα πόνου να μην φτιάχνουν τίποτα γι’αυτόν, αλλά μόνο για την ψυχή της μάνα του και η προσευχή του λέγεται ότι εισακούστηκε στον Θεό.

Αυτός είναι ο λόγος που οι νοικοκυρές φτιάχνουν την ημέρα αυτή φανουρόπιτες και αφού τις πάνε στην εκκλησία και ευλογηθούν τις μοιράζουν στη γειτονιά και στο εκκλησίασμα, με τη σύσταση να ευχηθούν να συχωρεθεί η μάνα του Αγίου «Ο Θεός σχωρέστ’ τη μάνα του Αγίου Φανουρίου».

Οι πιστοί ζητούν να τους φανερώσει ο Άγιος Φανούριος…

“Τον Άγιο Φανούριο έκανε αρκετά δημοφιλή η παρήχηση του ονόματός του προς το φαίνω, φανερώνω. Είναι ο Άγιος που φανερώνει τα χαμένα ζώα ή πράγματα κ.α. Εννοείται ότι το αίτημα συνοδεύεται και με ορισμένα τάματα. Π.χ. οι άνθρωποι όταν έχουν πράγμα χαμένο τάζουν: Άγιε μου Φανούριε, φανέρωσέ μου το… και θα σου κάνω μια Φανουρόπιτα για την ψυχή της μάνα σου! Ύστερα βρίσκουν αυτό που έχασαν . Τότε κάνουν μια Φανουρόπιτα και τη μοιράζουν στον κόσμο λέγοντας: “Πάρτε να σ’χωρέστε” (δηλαδή τη μάνα του Αγίου).

“Για τον Άγιο Φανούριο ο λαός μας λέει πολλά. “Είναι ο Άγιος”, λένε “που φανερώνει τα κλεμμένα ζα και τα χαμένα πράγματα”. Σε άλλους τους φανερώνει τον καλό δρόμο. “Του φέγγει”, λέει ο λαός για κάποιον που πάει καλά στην ζωή του. “Του φέγγει ο Άγιος Φανούριος”. Γι’αυτό στις εικόνες παριστάνεται να κρατάει στο χέρι κερί αναμμένο και να φωτίζει. ” (Βασίλη Λαμνάτου, “Οι μήνες στην αγροτική και ποιμενική ζωή του λαού μας”)

“Στην Κύπρο, στην Κρήτη και σε άλλες περιοχές, ο Άγιος μπορεί να φανερώσει στην κάθε ανύπαντρη κοπέλα το μέλλοντα σύζυγό της! “Οι ανύπαντρες κοπέλες που θέλουν να παντρευτούν ετοιμάζουν φανουρόπιτα για να φανερωθεί ο υποψήφιος γαμπρός”.

Στη Σκιάθο “πίτα στον Άγιο τάζουν και οι γυναίκες που τον παρακάλεσαν να τους φανερώσει το γαμπρό που θα κάμουν στην κόρη τους”.

Στη Φλώρινα, η φανουρόπιτα (που την πάνε οι ελεύθερες κοπέλες στην εκκλησιά) χρησιμοποιείται ως μέσον με ένα κομμάτι που βάζουν κάτω απ’το προσκέφαλο για να τις φανερώσει ο Άγιος στον ύπνο τους το μέλλοντα σύζυγο.

Θρήνος για τη Μαρέβα Μητσοτάκη: Πέθανε η «δεύτερη μαμά» της – Το συγκινητικό «αντίο» που ραγίζει καρδιές

Μια ιδιαίτερα δύσκολη και συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή βιώνει η Μαρέβα Μητσοτάκη, η οποία αποχαιρέτησε δημόσια μια γυναίκα που κατείχε ξεχωριστή θέση στη ζωή και στην καρδιά της. Πρόκειται για την Ντανιέλ Λόντερ Ραζή, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών.

Δείτε την ανάρτηση της:

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Mareva Grabowski-Mitsotaki (@marevagrabowskimitsotaki)

Η σύζυγος του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, θέλησε να πει το δικό της «αντίο» μέσα από τα social media, αποκαλύπτοντας παράλληλα τον ιδιαίτερα στενό δεσμό που τη συνέδεε με την Ντανιέλ Λόντερ Ραζή. Δεν την αποχαιρέτησε απλώς ως μια αγαπημένη φίλη ή ως έναν σημαντικό άνθρωπο του περιβάλλοντός της, αλλά ως τη «δεύτερη μαμά» της.

Μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στα social media, η Μαρέβα Μητσοτάκη δημοσίευσε μια φωτογραφία της Ντανιέλ Λόντερ Ραζή, συνοδεύοντάς την με λίγες αλλά βαθιά συγκινητικές λέξεις.

«Rip to my second mum, Danielle Loder Razi. You will be missed. ♥️💔», έγραψε χαρακτηριστικά.

Σε ελεύθερη μετάφραση: «Αναπαύσου εν ειρήνη, δεύτερη μαμά μου, Ντανιέλ Λόντερ Ραζή. Θα μας λείψεις. ♥️💔».

Η φράση «second mum» που επέλεξε η Μαρέβα Μητσοτάκη αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη σχέση που είχαν αναπτύξει οι δύο γυναίκες. Η Danielle Loder-Razis φαίνεται πως δεν ήταν απλώς ένα οικείο ή αγαπημένο πρόσωπο, αλλά ένας άνθρωπος που είχε διαδραματίσει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στη ζωή της.

Η δημόσια εξομολόγηση της Μαρέβας Μητσοτάκη αποκτά έτσι ακόμη μεγαλύτερη συναισθηματική βαρύτητα, καθώς πίσω από τις ελάχιστες λέξεις της ανάρτησής της κρύβεται ένας πολύ ισχυρός προσωπικός δεσμός.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Elena’s Diary Blog (@elenasdiary_blog)

Ποια ήταν η Ντανιέλ Λόντερ-Ραζή

Η Ντανιέλ Λόντερ-Ραζή υπήρξε μια γυναίκα με ξεχωριστή παρουσία και προσωπικότητα, έχοντας συνδέσει τη ζωή της με τη μόδα, το Παρίσι, την Αθήνα, τον κινηματογράφο, αλλά και τους κοσμοπολίτικους κύκλους της υψηλής κοινωνίας.

Γεννήθηκε σε μια οικογένεια που είχε στενή σχέση με την υποκριτική και τον κινηματογράφο. Ήταν κόρη του Άγγλου ηθοποιού John Loder, ο οποίος είχε σημαντική πορεία στον κινηματογράφο και στο Hollywood, και της Γαλλίδας ηθοποιού Micheline Cheirel.

Μεγαλώνοντας μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο τέχνη, κινηματογράφο και έντονες προσωπικότητες, η Danielle Loder-Razis χάραξε τη δική της διαδρομή. Αντί να ακολουθήσει ακριβώς τα επαγγελματικά βήματα των γονιών της, στράφηκε αρχικά στον χώρο της μόδας.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 άρχισε να εργάζεται ως μοντέλο, ενώ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 το όνομά της συνδέθηκε με τη μεγάλη παρισινή μόδα.

Συνεργάστηκε με κορυφαίους οίκους της εποχής, μεταξύ των οποίων οι Chanel και Guy Laroche, αποτελώντας ένα από τα πρόσωπα που εξέφραζαν την κομψότητα και τη φινέτσα εκείνων των χρόνων.

Η χαρακτηριστική παρουσία, η φυσική κομψότητα και το προσωπικό της στιλ την έκαναν να ξεχωρίσει σε μια περίοδο κατά την οποία τα μοντέλα δεν λειτουργούσαν απλώς ως πρόσωπα διαφημιστικών εκστρατειών. Είχαν καθοριστικό ρόλο στην παρουσίαση των συλλογών και στη διαμόρφωση της αισθητικής και της ταυτότητας των μεγάλων οίκων μόδας.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη frenchie.gr (@frenchie.gr)

Η γνωριμία με τον Φοίβο Ραζή και η νέα ζωή στην Ελλάδα

Καθοριστικό κεφάλαιο στην προσωπική ζωή της Danielle Loder-Razis αποτέλεσε η γνωριμία της με τον Φοίβο Ραζή, έναν Έλληνα με σπουδές στη Σορβόννη και έντονη παρουσία στους κοσμοπολίτικους κύκλους του Παρισιού.

Οι δυο τους ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν. Η Danielle αποφάσισε στη συνέχεια να ακολουθήσει τον σύζυγό της στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής της στο Παρίσι και ξεκινώντας ένα καινούργιο κεφάλαιο στην Αθήνα.

Στην Ελλάδα δημιούργησαν τη δική τους οικογένεια και απέκτησαν δύο κόρες. Το ζευγάρι έζησε μαζί για δεκαετίες, μέχρι τον θάνατο του Φοίβου Ραζή το 2007.

Η εγκατάστασή της στην Αθήνα, πάντως, δεν σήμανε το τέλος της επαγγελματικής δραστηριότητάς της. Η Danielle Loder-Razis εξακολούθησε να ασχολείται με το μόντελινγκ, ενώ παράλληλα πέρασε και από τον χώρο του ελληνικού κινηματογράφου.

Μεταξύ άλλων, εμφανίστηκε στην ταινία «Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο», με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, αλλά και στην «Αναζήτηση», με την Έλενα Ναθαναήλ.

Έτσι, η Danielle Loder-Razis κατάφερε να συνδέσει δύο διαφορετικούς κόσμους που χαρακτήρισαν τη ζωή της: από τη μία τη μεγάλη ευρωπαϊκή μόδα και το Παρίσι και από την άλλη την Αθήνα και τον ελληνικό κινηματογράφο.

Η κόρη της Αλεξάνδρα και το brand Frenchie

Η ιδιαίτερη αισθητική και η διαχρονική κομψότητα της Danielle Loder-Razis δεν περιορίστηκαν στη δική της επαγγελματική διαδρομή, αλλά άφησαν το αποτύπωμά τους και στις επόμενες γενιές.

Η κόρη της, Αλεξάνδρα, δημιούργησε το brand Frenchie, έχοντας ως βασική πηγή έμπνευσης τη μητέρα της και τη χαρακτηριστική γαλλική φινέτσα που εκείνη εκπροσωπούσε σε ολόκληρη τη ζωή της.

Η εικόνα, το στιλ και η αισθητική της Danielle αποτέλεσαν, παράλληλα, πηγή έμπνευσης και για ανθρώπους της ελληνικής μόδας. Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο γνωστός σχεδιαστής Βασίλης Ζούλιας, για τον οποίο η Danielle Loder-Razis αποτέλεσε μούσα.

Η ζωή της υπήρξε ένα ιδιαίτερο ταξίδι ανάμεσα σε διαφορετικές χώρες, εποχές και κόσμους: από το καλλιτεχνικό οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε και το Παρίσι της υψηλής μόδας μέχρι την Ελλάδα, την οικογένεια και τις εμφανίσεις της στον ελληνικό κινηματογράφο.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη maisonzoulias (@maison.zoulias)

Η Danielle Loder-Razis έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, αφήνοντας πίσω της τις δύο κόρες της, τα εγγόνια της, αλλά και το αποτύπωμα μιας ολόκληρης εποχής που χαρακτηριζόταν από φινέτσα, μόδα και διαχρονική κομψότητα.

Για τη Μαρέβα Μητσοτάκη, όμως, η Danielle Loder-Razis ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια γυναίκα με ξεχωριστή διαδρομή στον χώρο της μόδας και της κοσμοπολίτικης Αθήνας.

Ήταν, όπως η ίδια επέλεξε να την αποκαλέσει στο τελευταίο και συγκινητικό αντίο της, η «δεύτερη μαμά» της.

Και μέσα σε μόλις λίγες λέξεις, η Μαρέβα Μητσοτάκη κατάφερε να αποτυπώσει το μέγεθος της απώλειας και τη βαθιά αγάπη που ένιωθε για εκείνη:

«Αναπαύσου εν ειρήνη, δεύτερη μαμά μου. Θα μας λείψεις».