Συγκεκριμένα, η μητέρα του μικρού Χρήστου ήταν η Αθηνά Κατσαρά, ηλικίας 34 ετών.
Ήταν μεταξύ των 57 ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, στις 28 Φεβρουαρίου το 2023.
Παντρεμένη με τον Νικόλαο Ζήση, είχαν αποκτήσει μαζί και ένα παιδάκι τον Χρήστο που θέλησε να κάνει ένα δώρο στη μαμά του, που βρίσκεται πλέον στον παράδεισο, αφήνοντας ένα μπαλόνι στον ουρανό.
Αθηνά Κατσάρα – Νίκος Ζήσης: Η συγκλονιστική ιστορία του ζευγαριού που χωρίστηκε στο δυστύχημα στα Τέμπη
Ήταν ξημερώματα της 28ης Φεβρουαρίου όταν δυο τρένα – ένα επιβατικό και ένα εμπορικό – συγκρούστηκαν στην κοιλάδα των Τεμπών. Οι πρώτες πληροφορίες έκαναν λόγο για 8 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Όσο οι ώρες περνούσαν όμως, ο αριθμός των νεκρών αυξανόταν δραματικά, με τελικό απολογισμό, τους 57 νεκρούς.
Οι περισσότεροι ήταν φοιτητές, νέα παιδιά, ζευγάρια, γονείς, και κάποιοι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας. Άνθρωποι που πήγαιναν να συναντήσουν τους φίλους ή τους συγγενείς τους, άνθρωποι που ξεκίνησαν ένα ταξίδι με γέλια, χαρά, προσμονή και πολλά όνειρα, και δεν κατάφεραν να το ολοκληρώσουν ποτέ.
Ανάμεσα στους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή της εκείνη τη μοιραία βραδιά ήταν και η Αθηνά Κατσάρα. Μια 34χρονη γυναίκα από την Κατερίνη που επέβαινε στο μοιραίο τρένο μαζί με τον σύζυγό της. Την ώρα της σύγκρουσης το ζευγάρι δεν ήταν μαζί, καθώς ο άνδρας της Αθηνάς βρισκόταν στην τουαλέτα του βαγονιού. Η σύγκρουση τον βρήκε όρθιο, ενώ βάδιζε σε άλλο βαγόνι. Έσπασε δύο πλευρά και το ισχίο του.
«Θυμάμαι πολύ καλά όλες τις στιγμές μας στο τρένο του θανάτου. Πέντε λεπτά νωρίτερα ήμασταν στο κυλικείο, γυρίσαμε και καθίσαμε στις θέσεις μας, δεν πέρασαν πολλά λεπτά και όλα μαύρισαν. Η τελευταία της κουβέντα ήταν “Νίκο τον Χρήστο μας“, λες και ήξερε ότι θα φύγει και γω θα μείνω… Όπως βρέθηκα καρφωμένος πάνω σε μια λαμαρίνα, τσιμπιόμουν για να δω αν αυτό που ζούσα εκείνη τη στιγμή ήταν εφιάλτης ή πραγματικότητα… Άκουγα φωνές που λέγανε “καιγόμαστε” και φωνές που λέγαν “θα γίνει έκρηξη”. Μία κοπέλα ήταν περικυκλωμένη από φωτιά, και να μου ζητάει βοήθεια και να μην μπορώ να τη βοηθήσω και να της ζητάω συγγνώμη, να μην έχεις δύναμη να κουνηθείς και να βλέπεις το κλαδί με τη φωτιά να πέφτει πάνω στον ώμο…
Ο Θεός με βοήθησε και έκανα 6-7 βήματα και έφυγα από το σημείο όπου πλησίαζε η φωτιά… Όσο περνούσε η ώρα οι φωνές λιγόστευαν και τώρα στο λέω με δάκρυα στα μάτια γιατί κατάλαβα γιατί λιγόστευαν. Όχι επειδή απεγκλωβίστηκαν, αλλά επειδή κάηκαν ζωντανοί πολλές από αυτές τις ψυχούλες, είμαι σίγουρος…» περιέγραψε σε συνέντευξη του στο voria.gr για εκείνο το μοιραίο βράδυ ο Νίκος Ζήσης.
Screenshot
Η Αθηνά Κατσάρα και ο σύζυγός της, Νικόλαος Χρυσοβαλάντης Ζήσης, ήταν παντρεμένο από το 2019, ενώ είχαν αποκτήσει μαζί ένα παιδί, ένα αγοράκι που σήμερα είναι τριών ετών. Μετά τη σύγκρουση, ο Νικόλαος Ζήσης χρειάστηκε να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο για μερικές ημέρες, γεγονός που δεν του επέτρεψε να είναι παρών στην κηδεία της αγαπημένης του συζύγου.
Έναν χρόνο τώρα, ο Νικόλαος Χρυσοβαλάντης Ζήσης δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τον χαμό της αγαπημένης του Αθηνάς. Προσπαθεί όμως να είναι δυνατός για τον γιο του, που συχνά ζητάει τη μητέρα του, γεγονός που κάνει ακόμα πιο δύσκολη τη διαχείριση της απώλειάς του. Έναν χρόνο τώρα, ο Νικόλαος Χρυσοβαλάντης Ζήσης συνεχίζει να αγωνίζεται προκειμένου να τιμωρηθούν όλοι εκείνοι που ευθύνονται για τον θάνατο των 57 αυτών ψυχών, και ραγίζει καρδίες με τις αφιερωμένης στην αδικοχαμένη σύζυγό του αναρτήσεις.
Όταν η κατάσταση της υγείας ενός ανθρώπου φτάνει στο σημείο να μην μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί, η «συμπαράσταση ετέρου προσώπου» δεν είναι απλώς ένας ιατρικός όρος σε μια γνωμάτευση του ΚΕΠΑ. Είναι μια σκληρή καθημερινότητα που απαιτεί αυξημένα έξοδα για φροντίδα, φάρμακα και υποστήριξη.
Screenshot
Για τον λόγο αυτό, η πολιτεία προβλέπει το λεγόμενο Επίδομα Απολύτου Αναπηρίας.
Ακολουθεί ένας ξεκάθαρος οδηγός για το ποιος παίρνει τι, σύμφωνα με το ΕΦΚΑ.
Ποιοι είναι οι δικαιούχοι;
Δεν αρκεί μόνο η γνωμάτευση του ΚΕΠΑ. Πρέπει να συντρέχουν και οι σωστές ασφαλιστικές προϋποθέσεις:
Συνταξιούχοι λόγω Αναπηρίας: Είναι οι πρώτοι που το δικαιούνται. Αν το ΚΕΠΑ γράψει «ανάγκη συμπαράστασης», η σύνταξη αυξάνεται αυτόματα.
Συνταξιούχοι λόγω Θανάτου (Χηρείας): Εδώ χρειάζεται προσοχή. Το δικαιούστε μόνο αν ο άνθρωπος που «έφυγε» είχε πρωτοασφαλιστεί πριν το 1993. (Για τον τ. ΟΓΑ ισχύουν ειδικές διατάξεις ανάλογα με τον κλάδο ασφάλισης).
Συνταξιούχοι λόγω Γήρατος: Εδώ ο νόμος είναι δυστυχώς «κλειστός». Δεν δίνεται προσαύξηση, εκτός και αν ο συνταξιούχος είναι τυφλός.
Ασφαλισμένοι που δεν έχουν βγει στη σύνταξη: Αν εργάζεστε ακόμα ή δεν έχετε καταθέσει χαρτιά για σύνταξη, δεν δικαιούστε αυτό το βοήθημα, ακόμα και με γνωμάτευση ΚΕΠΑ.
Πόσα χρήματα θα λάβετε; (Τα ποσά του 2026)
Το ποσό «κλειδώνει» ανάλογα με το πότε ξεκινήσατε να δουλεύετε:
Ασφαλισμένοι προ του 1993: Η σύνταξή σας αυξάνεται κατά 50%, με «ταβάνι» της προσαύξησης για φέτος (2026) είναι τα 671,40€.
Ασφαλισμένοι μετά το 1993: Εδώ το ποσό είναι σταθερό για όλους. Για το 2026, το επίδομα ανέρχεται στα 201,71€ τον μήνα.
Η ειδική περίπτωση της Παραπληγίας
Αν εκτός από την ανάγκη συμπαράστασης πάσχετε και από παραπληγία/τετραπληγία (με ποσοστό άνω του 67%), δικαιούστε το Εξωιδρυματικό Επίδομα.
Ωστόσο, καλό είναι να γνωρίζετε ότι ο ΕΦΚΑ δεν δίνει και τα δύο ολόκληρα. Θα σας χορηγήσει τη συμφερότερη παροχή, η οποία σήμερα αγγίζει τα 846,00€.
Πώς θα τα πάρετε; Δείτε αναλυτικά τη διαδικασία
Ξεχάστε τις ουρές και τα χαρτιά καθώς όλα πλέον γίνονται ηλεκτρονικά:
Βήμα 1ο: Αίτηση στην Εθνική Πύλη Αναπηρίας για εξέταση από ΚΕΠΑ.
Βήμα 2ο: Μόλις βγει η απόφαση, κάνετε ψηφιακή αίτηση στον e-ΕΦΚΑ (στην υπηρεσία για συνταξιοδότηση).
Έχετε περιθώριο 4 μηνών από τη μέρα που βγήκε η απόφαση του ΚΕΠΑ για να κάνετε την αίτηση στον ΕΦΚΑ. Αν το κάνετε μέσα σε αυτό το διάστημα, τα χρήματα θα σας δοθούν αναδρομικά από την ημερομηνία που ζητήσατε την πιστοποίηση αναπηρίας.
Με απλά λόγια, αν η υγεία σας απαιτεί άνθρωπο στο πλάι σας, μην το αφήνετε. Ελέγξτε την ημερομηνία της πρώτης σας ασφάλισης και ξεκινήστε τη διαδικασία ψηφιακά. Είναι ένα δικαίωμα που αναγνωρίζει την ανάγκη σας για αξιοπρεπή διαβίωση.
Σήμερα η γιορτή των Αγίων Θεοδώρων, γιατί θεωρείται άτυπο Ψυχοσάββατο
Σήμερα 28 Φεβρουαρίου τιμούμε τους Αγίους Θεοδώρους με κόλλυβα. Ανακαλύψτε το θαύμα που συνδέεται με τη γιορτή και γιατί θεωρείται άτυπο Ψυχοσάββατο.
Σήμερα γιορτάζουν τα ονόματα Κύρα, Κυρά, Κυράτσα, Κυράτσω, Κυράτση, Κυρατσούδα, Μαριάννα, Θεόδωρος, Θοδωρής, Θόδωρος, Τεό, Θεοδώρα, Δώρα, Θοδώρα, Δωρούλα και Ντόρα, προς τιμήν των Αγίων Κυράς και Μαράνας, καθώς και των Αγίων Θεοδώρων, οι οποίοι τιμώνται από την Ορθόδοξη Εκκλησία για την πίστη, το μαρτύριο και την προσφορά τους στον Χριστιανισμό.
Κάθε χρόνο, το πρώτο Σάββατο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων Θεοδώρων, δύο μεγαλομαρτύρων που φέρουν το ίδιο όνομα: τον Τήρωνα και τον Στρατηλάτη. Φέτος, η γιορτή των Αγίων Θεοδώρων πέφτει Σάββατο 28 Φεβρουαρίου και συνδέεται άρρηκτα με την προσφορά κόλλυβων, ένα έθιμο που πηγάζει από ένα εντυπωσιακό θαύμα.
Ποιοι είναι οι Άγιοι Θεόδωροι που τιμά η Εκκλησία
Οι δύο Άγιοι Θεόδωροι, ο Τήρων και ο Στρατηλάτης, αποτελούν σημαντικές μορφές του χριστιανικού μαρτυρολογίου. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων εορτάζεται ατομικά στις 17 Φεβρουαρίου, ενώ ο Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης τιμάται στις 8 Φεβρουαρίου. Η κοινή τους εορτή μετατέθηκε στο πρώτο Σάββατο της Σαρακοστής σύμφωνα με απόφαση της Συνόδου της Λαοδικείας. Η Σύνοδος καθόρισε ότι δεν πρέπει να εορτάζονται μνήμες αγίων κατά τη διάρκεια της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, αλλά να μεταφέρονται στο επόμενο Σάββατο ή Κυριακή. Αυτή η μετάθεση απέκτησε ιδιαίτερη σημασία λόγω του θαύματος που συνδέεται με τον Άγιο Θεόδωρο τον Τήρωνα.
Το θαύμα των κόλλυβων που σημάδεψε την παράδοση
Το θαύμα που τιμούμε κατά τη γιορτή των Αγίων Θεοδώρων συνέβη επί αυτοκρατορίας Ιουλιανού του Παραβάτη. Ο Ιουλιανός, παρά τη χριστιανική του αγωγή και τη χειροτονία του ως αναγνώστης, εγκατέλειψε την πίστη και επιδίωξε να αναβιώσει την ειδωλολατρία. Γνωρίζοντας ότι οι χριστιανοί ξεκινούσαν τη νηστεία της Σαρακοστής, σχεδίασε ένα πονηρό σχέδιο: διέταξε κρυφά να ραντιστούν όλα τα τρόφιμα της αγοράς της Κωνσταντινούπολης με αίμα από ειδωλολατρικές θυσίες, επιδιώκοντας να μολύνει πνευματικά τους πιστούς.
Τότε, κατά την εκκλησιαστική παράδοση, ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων παρουσιάστηκε σε όραμα στον Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Ευδόξιο. Του αποκάλυψε το σατανικό σχέδιο του αυτοκράτορα και τον παρότρυνε να προειδοποιήσει τους χριστιανούς. Ο άγιος συμβούλευσε να μην αγοράσουν τρόφιμα από την αγορά, αλλά να βράσουν σιτάρι και να τραφούν με κόλλυβα. Οι πιστοί ακολούθησαν την οδηγία και διαφύλαξαν την καθαρότητα της νηστείας τους. Προς ανάμνηση αυτού του σωτήριου θαύματος, η Εκκλησία καθιέρωσε την ετήσια εορτή το πρώτο Σάββατο της Σαρακοστής, αποδίδοντας δόξα στον Θεό και τιμή στον μεγαλομάρτυρα.
Γιατί η γιορτή των Αγίων Θεοδώρων θεωρείται άτυπο Ψυχοσάββατο
Η γιορτή των Αγίων Θεοδώρων φέρει τον χαρακτηρισμό του άτυπου Ψυχοσάββατου στη λαϊκή εκκλησιαστική παράδοση, παρόλο που δεν ανήκει στα επίσημα Ψυχοσάββατα. Η Εκκλησία έχει θεσπίσει δύο επίσημα Ψυχοσάββατα ετησίως: το πρώτο πριν την Κυριακή της Απόκρεω και το δεύτερο πριν την Κυριακή της Πεντηκοστής. Ωστόσο, το Σάββατο των Αγίων Θεοδώρων αναφέρεται συχνά ως Ψυχοσάββατο με άτυπο χαρακτήρα, καθώς σε πολλές περιοχές της Ελλάδας τελούνται μνημόσυνα για τους κεκοιμημένους.
Τα κόλλυβα που προσφέρονται αυτή την ημέρα φέρουν διπλό συμβολισμό. Όταν προσφέρονται προς τιμήν των αγίων, αποτελούν ένδειξη ευλογίας και υπενθύμιση της νίκης τους κατά της αμαρτίας και του θανάτου. Ταυτόχρονα, παραπέμπουν συμβολικά στη μνήμη των κεκοιμημένων, καθώς τα κόλλυβα των μνημοσύνων έχουν σαφή αναφορά στην ανάσταση των νεκρών. Έτσι, η γιορτή των Αγίων Θεοδώρων συνδυάζει τη χαρά της τιμής των μαρτύρων με τη βαθιά εσχατολογική ελπίδα της Εκκλησίας για την ανάσταση.
Πότε διαβάζονται τα κόλλυβα στην Εκκλησία
Σύμφωνα με το εκκλησιαστικό τελετουργικό, τα κόλλυβα για τους Αγίους Θεοδώρους διαβάζονται σε δύο ακολουθίες. Η πρώτη τελείται το απόγευμα της Παρασκευής 27 Φεβρουαρίου κατά τον Εσπερινό με την Ακολουθία Κόλλυβων. Η δεύτερη πραγματοποιείται ανήμερα της γιορτής, το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου, κατά τον Όρθρο και τη Θεία Λειτουργία, που ακολουθείται επίσης από την Ακολουθία Κόλλυβων. Οι πιστοί που επιθυμούν να προσφέρουν κόλλυβα θα πρέπει να ενημερώσουν εγκαίρως τον ιερέα του ναού τους.
Συναντηθήκαμε σε ένα συμπαθητικό εστιατόριο στο Κουκάκι, στα μέσα Δεκεμβρίου. Στα δελτία ειδήσεων έπαιζαν «ψηλά» το ενδεχόμενο εκλογής μουφτή στη Θράκη, τo συνέδριο της Ν.Δ. και η πρωτοφανής κακοκαιρία στις ΗΠΑ. Ποια κακοκαιρία;
Στην Αθήνα είχε λαμπρό ήλιο και θερμοκρασίες φθινοπώρου. Η ανάλαφρη διάθεσή μου γρήγορα βάρυνε όταν αρχίσαμε να συζητούμε για το μέλλον της χώρας.
Η Μαρία Ευθυμίου ήταν ξεκάθαρη και με συγκεκριμένο σκεπτικό: η βαθιά και παρατεταμένη κρίση που περνάμε δεν μας έδωσε κανένα ουσιαστικό μάθημα. Η πλειονότητα του ελληνικού λαού δεν θέλει να αλλάξει, άρα οποιαδήποτε βελτίωση υπάρξει θα είναι προσωρινή. Δεν θα επιτρέψει να κάνουμε το άλμα που χρειάζεται. Εάν η δυσλειτουργία, η σήψη και η διάλυση παραταθούν, κάποιοι από τους γείτονές μας που εποφθαλμιούν θα μας διαμελίσουν και θα μας απορροφήσουν. Το να ακούς μια τέτοια μαύρη εκτίμηση από έναν άνθρωπο σοβαρό που σπάνια μιλάει στα Μέσα, αλλά έχει αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη της Ιστορίας, σου προκαλεί σύγκρυο.
– Μα δεν πιστεύετε ότι σιγά σιγά τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, ιδιαίτερα αν υπάρξει μια πολιτική ηγεσία στον τόπο που θα ενισχύσει την ανάπτυξη;
– Με τα μυαλά και τη νοοτροπία που έχουμε σήμερα, δεν σωζόμαστε. Μπορεί για ένα χρονικό διάστημα λίγων ετών να έρθουν περισσότερα κεφάλαια στην Ελλάδα και να υπάρξει ανάκαμψη. Θα είναι, όμως, πρόσκαιρη. Και θα ξαναβυθιστούμε – εάν πράττουμε τα ίδια. Μεγάλη ευκαιρία μας έδωσε, προ τριακονταπενταετίας, η είσοδός μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Εμείς, όμως, αντί να ταιριάξουμε με τα προηγμένα κράτη και να αλλάξουμε τα δυσλειτουργούντα σημεία μας, ενδιαφερθήκαμε μόνο για τα χρήματα. Οι πλούσιες και καλοδιοικούμενες χώρες, όμως, δεν έγιναν πλούσιες και καλοδιοικούμενες επειδή βρήκαν ξαφνικά χρήματα. Αμα ήταν έτσι, η Νιγηρία –που έχει πάμπλουτο υπέδαφος– θα ήταν μία από τις πιο πλούσιες και καλοδιοικούμενες χώρες του κόσμου. Δεν είναι θέμα πλούτου. Είναι πώς προσλαμβάνεις τον εαυτό σου και τη λειτουργία σου μέσα στην κοινωνία που ανήκεις. Είναι θέμα βαθύτατα πολιτικό, δηλαδή. Και αφορά όλη την κοινωνία, έναν έναν τον πολίτη.
– Ναι αλλά έχουμε προχωρήσει αρκετά τα τελευταία 30 χρόνια…
– Ασφαλώς. Αν δεις την Ελλάδα του ’49, όταν τελείωσε ο Εμφύλιος, ήταν μια χώρα καψαλισμένη από πάνω μέχρι κάτω. Η διαφορά εικόνας με σήμερα είναι τεράστια. Από τη δεκαετία του ’60 κιόλας είχε βελτιωθεί πολύ η χώρα. Και, βέβαια, μετά το ’80 ήρθαν πολλά χρήματα από την Ε.Ε. Aκοπα χρήματα. Τα οποία μας δίνονταν για να κάνουμε υποδομές, ώστε να μπορέσουμε να εκτοξεύσουμε την οικονομία μας και να συγκλίνουμε προς το ευρωπαϊκό επίπεδο. Εμείς διαχειριστήκαμε το πράγμα όπως το διαχειριστήκαμε. Χωρίς σοβαρότητα και αναμέτρηση με το μέλλον. Eτσι, ήρθε η κρίση. Και βλέπω γύρω μας χώρες που βρίσκονταν κάτω να ανεβαίνουν προς τα πάνω, ενώ εμείς που ήμασταν ψηλότερα να πέφτουμε συνεχώς. Σε όλους τους τομείς. Και πώς να μην κατρακυλάμε, όταν δεν θέλουμε να δούμε τον εαυτό μας και να αλλάξουμε. Eχουμε εθιστεί να είμαστε μωρά. Για όσα παθαίνουμε φταίνε πάντα οι άλλοι και ουδέποτε εμείς. Eτσι ανατρεφόμαστε και στις οικογένειές μας, όπου περιμένουμε οι γονείς μας να μας συντηρούν μέχρι τα γεράματά μας. Το ίδιο κάνουμε και με τις χώρες με τις οποίες μετέχουμε σε ευρύτερους συνασπισμούς. Περιμένουμε να μας νταντεύουν επίσης. Αενάως. Και να είμαστε, βέβαια, πάντοτε εν αγανακτήσει. Το να είμαστε «αγανακτισμένοι» είναι σταθερό σημείο μας. Eχουμε έφεση σ’ αυτό.
– Πώς θα ενηλικιωθούμε και θα γίνουμε πιο ισχυροί;
– Για να γίνουμε πιο ισχυροί, θα πρέπει να συνομιλήσουμε με τον εαυτό μας και να πορευτούμε στη ζωή μας με εντιμότητα. Και όχι να καταφεύγουμε στη θρασυδειλία που δείχνουμε, δηλαδή να κοιτάμε πόσα θα αρπάξουμε, βρίζοντας κι από πάνω, κατηγορώντας τους άλλους για τα δικά μας λάθη κι ανεπάρκειες. Δεν γίνεται με τέτοια αναξιοπρέπεια να πορευθεί μια κοινωνία. Πρέπει να γίνουμε γενναίοι. Γενναίος είναι αυτός που αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και αποφασίζει να βασιστεί στις δυνάμεις του για να προχωρήσει. Να τηρήσει μιαν αντρίκια συμπεριφορά, όπως λέγαμε παλιά. Αλλά δεν νομίζω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Πολύ φοβάμαι ότι η μακρόσυρτη αδυναμία μας θα δώσει χώρο να απορροφηθούμε από άλλες δυνάμεις.
– Με βίαιο τρόπο εννοείτε;
– Eνα τμήμα της εξέλιξης αυτής αναπόφευκτα θα είναι βίαιο. Και θα μας οδηγήσει, σταδιακά, να χάσουμε την πολιτιστική μας ταυτότητα – την οποία, εξάλλου, οι ίδιοι αποποιούμεθα και για την οποία αδιαφορούμε. Oπως, π.χ., για τη γλώσσα μας.
– Θεωρείτε ότι η Τουρκία μπορεί να διαδραματίσει αυτό τον ρόλο;
– Η Τουρκία είναι μεγάλος παίκτης. Και εξ αυτού, εξαιρετικά επικίνδυνη. Πάντως, δεν θα είναι η Γερμανία αυτή που θα μας απορροφήσει, όπως λένε κάποιοι.
– Ναι, αλλά δεν βλέπω πολλούς να βγαίνουν και να τονίζουν ότι πρέπει να αλλάξουμε και να σοβαρευτούμε.
– Eχει λεχθεί σε όλους τους τόνους, από πολλούς και επί μακρόν. Εμείς, ωστόσο, δεν το ακούμε αυτό. Μας αρέσει να ζούμε μέσα στη συνωμοσιολογία: ότι όλοι μάς επιβουλεύονται, ότι μας ζηλεύουν για το ωραίο μας κλίμα, τη χαλαρή ζωή μας, τα ορυκτά μας κ.λπ. Μέχρι και σήμερα το ένα τρίτο του ελληνικού λαού πιστεύει ότι το ψεκάζουν. Οπότε τι συζητούμε; Από ποια βάση ξεκινάμε;
Αν βάλεις ταμπέλα «αριστερού», ό,τι και να κάνεις γίνεται ανεκτό
Η Μαρία Ευθυμίου θεωρεί ότι η χώρα συνεχίζει σήμερα να ταλανίζεται και να μην μπορεί να ξεπεράσει τον διχασμό και τις πληγές του Εμφυλίου. Μπορεί, λέει, ο Εμφύλιος να τελείωσε το ’49, πολιτικά, όμως, ο διχασμός μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς παρατείνεται, με μεταλλάξεις, μέχρι σήμερα. Μάλιστα, στη διάρκεια των δεκαετιών που κύλησαν, συνέβη μία ανατροπή: οι ηττημένοι του Εμφυλίου αναδείχθηκαν, μέσα από το λαϊκό αφήγημα, στους ηθικούς νικητές του. Μέσα στο υποσυνείδητο σημαντικού μέρους του ελληνικού λαού οι ηττημένοι του Εμφυλίου κατετάγησαν στα «παλικάρια», στους «κοινωνικά ευαίσθητους», στους «προοδευτικούς». Eτσι, στη Μεταπολίτευση, το οικοδόμημα της κοινωνίας περιστράφηκε υποδορίως γύρω από αυτό το αφήγημα. Ο καθένας παρουσίαζε τον εαυτό του ως «αριστερό», άρα ως «θύμα» της εκάστοτε «κακής κυβέρνησης» (που ο ίδιος πάντως εξέλεγε και παρωθούσε στα άθλια), ώστε να απαιτεί, υπό ιδεολογική κάλυψη, και άλλες παροχές και άλλες ασυδοσίες που δεν δικαιούνταν ούτε του αναλογούσαν.
Oπως αναφέρει στο τελευταίο βιβλίο της («Μόνο λίγα χιλιόμετρα. Ιστορίες για την Ιστορία», που γράφηκε σε συνεργασία με τον Μάκη Προβατά και κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο από τις εκδόσεις Πατάκη), με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, αντί ν’ αδράξουμε την ευκαιρία να επανεκκινήσουμε την κοινωνία μας σε μια νέα βάση, υγιή, βυθιστήκαμε στις αρρώστιες του παρελθόντος και είδαμε τον εαυτό μας σε αντιπαράθεση με τις προηγούμενες εποχές. Και καθώς αυτές οι προηγούμενες εποχές εμπεριείχαν πολύ και πολλές φορές υποκριτικό «πατριωτικό» λόγο, αποφασίσαμε ότι ο πατριωτισμός –το να πονάς δηλαδή και να φροντίζεις τη χώρα σου, να προστατεύεις την κοινωνία σου και το δημόσιο αγαθό– είναι «αντιδραστικό» και «φασιστικό», ενώ το να καταστρέφεις και να βανδαλίζεις τη δημόσια περιουσία της είναι «προοδευτικό».
Σημειώνει, στη συζήτησή μας, ότι, όπως λέει και ο Ζοζέ Σαραμάγκου, ο αριστερός λόγος σήμερα, αντί να υπερασπίζεται την αλήθεια, έχει γίνει η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για την κάλυψη κάθε αθλιότητας. Αν προλάβεις και βάλεις την ταμπέλα του «αριστερού», ό,τι και να κάνεις γίνεται ανεκτό από μια κοινωνία που φοβάται να καταγγείλει το κακό μην τύχει και τη χαρακτηρίσουν, οι με την ταμπέλα «αριστερός» φασίστες, «φασιστική» και «αντιδραστική».
Και φέρνει σαν παράδειγμα την τραγωδία της Marfin. Τους τρεις νεκρούς –μια γυναίκα από τους οποίους ήταν, μάλιστα, έγκυος– που κάηκαν στο κέντρο της Αθήνας από ομάδες «αγανακτισμένων αριστερών», οι οποίοι φώναζαν ηρωικά «να καείτε, να καείτε, να πάτε να γ…τε». Επειδή εργάζονταν, ενώ θα έπρεπε, κατά τη γνώμη των «αριστερών» διαδηλωτών, να απεργούν. Λες κι η απεργία είναι υποχρεωτική. Και γι’ αυτούς τους τρεις ανθρώπους δεν μιλάμε καθόλου επειδή κάηκαν από «αριστερούς». Δεν υπάρχει καμία μνεία. Πουθενά. Ούτε καν μία πλακέτα έξω από το κτίριο όπου κάηκαν ζωντανοί. Αντίθετα, τον τραγουδιστή Παύλο Φύσσα που μαχαιρώθηκε στον Πειραιά από κάποιες εγκληματικές φασιστικές ομάδες τον θυμόμαστε και τον τιμούμε – και σωστά πράττουμε. Τον θυμόμαστε, όμως, και τον τιμούμε επειδή οι δολοφόνοι ήσαν φασίστες και όχι αριστεροί. Αυτή, όμως, η ηθική δεν μπορεί, ως κοινωνία, να μας πάει πουθενά.
Χαμηλές απαιτήσεις
Από το 2006 η Μαρία Ευθυμίου έχει δώσει χιλιάδες διαλέξεις σε όλη την Ελλάδα διδάσκοντας Παγκόσμια και Ελληνική Ιστορία. Δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων έχουν προσέλθει στα μαθήματα αυτά για να μπορούν να ερμηνεύουν καλύτερα όσα συμβαίνουν γύρω τους.
Ως προς το θέμα της παιδείας, λέει πως στην κοινωνία έχει δημιουργηθεί ένα κλίμα χαμηλής απαιτητικότητας. Στα σχολεία όλοι οι μαθητές, έτσι κι αλλιώς, παίρνουν Α στο δημοτικό και 19 ή 20 στο γυμνάσιο, δουλέψουν δεν δουλέψουν, μάθουν δεν μάθουν. Εχουμε ένα απίθανο ποσοστό αριστούχων παγκοσμίως. Καμία σύγκριση με παλαιότερα. Ο απόφοιτος δημοτικού του σχολείου της γειτονιάς πριν από 40 χρόνια ήξερε πολύ περισσότερα από πολλούς αποφοίτους λυκείου σήμερα. Μετά το 1980 αποφασίσθηκε το κλίμα αυτό προκειμένου «να μην επιβαρυνθεί η ψυχή των παιδιών». Είναι κι αυτό άλλη μία έκφανση της δήθεν «αριστερής» πλευράς μας. Δηλαδή, του τίποτα.
Η συνάντηση
Το εστιατόριο «Η φάμπρικα του Ευφρόσυνου», το διάλεξε η Μαρία Ευθυμίου – της αρέσει και είναι κοντά στο σπίτι της, στο Κουκάκι. Ξεκινήσαμε το γεύμα με μια υπέροχη κολοκυθόσουπα βελουτέ και μοιραστήκαμε μια γευστική μερίδα ιτσλί πολίτικο (πλιγούρι γεμιστό με κιμά, κουκουνάρι και μπαχαρικά) και μια πολύχρωμη καροτοσαλάτα με μαϊντανό, φουντούκι, αμύγδαλο, λεμόνι, μηλόξιδο και λουκούμι φασκόμηλο. Ηπιαμε νερό και όχι αλκοόλ, γιατί και οι δύο θα πηγαίναμε απευθείας για δουλειά. Μας κέρασαν μια ζεστή μηλόπιτα. Ο λογαριασμός ήταν 35,90 ευρώ.
Oι σταθμοί της
1955
Γεννήθηκε στη Λάρισα.
1962
Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα.
1977
Πήρε πτυχίο από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
1981
Ξεκίνησε να διδάσκει Ιστορία στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
1982
Γεννήθηκε ο πρώτος γιος της.
1984
Ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στη Σορβόννη. Γεννήθηκε ο δεύτερος γιος της.
2013
Ελαβε το Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας στη μνήμη Β. Ξανθόπουλου – Στ. Πνευματικού.
Αθηνά Ωνάση: Το ιδιαίτερο λουκ της σε νέα δημόσια εμφάνιση στο Παρίσι
Η ανανεωμένη εικόνα της εγγονής του Αριστοτέλη Ωνάση στο show του Stéphane Rollan στην Εβδομάδα Υψηλής Ραπτικής στο Παρίσι.
Μία σπάνια δημόσια εμφάνιση πραγματοποίησε η Αθηνά Ωνάση. Μπορεί η εγγονή του Αριστοτέλη Ωνάση να έχει συνειδητά επιλέξει να κρατά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μακριά από την αυστηρά ιδιωτική της ζωή, όμως, η Εβδομάδα Υψηλής Ραπτικής στο Παρίσι και η πόλη του Φωτός φαίνεται ότι αποτέλεσαν την εξαίρεση στον συγκεκριμένο κανόνα.
Η χρυσή κληρονόμος, η οποία δεν αρέσκεται στις κοσμικές εμφανίσεις, έδωσε το παρών στο show του Γάλλου couturier Stéphane Rollan στην Paris Couture Week, το οποίο πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τετάρτης 27 Ιανουαρίου.
Μάλιστα, η Αθηνά Ωνάση πόζαρε στο επίσημο photocall, εντυπωσιάζοντας με τη δραματική μαύρη δημιουργία με κάπα που επέλεξε, αλλά και το hair style της. Το look της, το οποίο έμεινε πιστό στο ύφος που χαρακτηρίζει τις δημιουργίες του σχεδιαστή, ολοκλήρωσε με διακριτικά κοσμήματα.
Η πιο πρόσφατη εμφάνιση της Αθηνάς Ωνάση είχε πραγματοποιηθεί τον Ιούλιο του 2025 στο δείπνο που είχε παραθέσει η Sofia Coppola με αφορμή τη θερινή εκδοχή της Εβδομάδας Υψηλής Ραπτικής στο Παρίσι.
Η εγγονή του Αριστοτέλη Ωνάση ήταν ανάμεσα στους 300 αυστηρά καλεσμένους που είχαν λάβει πρόσκληση για το invitation-only event, το οποίο προσέλκυσε σημαντικούς εκπροσώπους της τέχνης, της μόδας, του σύγχρονου lifestyle, του enfant gâté της Ευρώπης στους κήπους του Musée des Arts Décoratifs.
Η μητέρα του Γεράσιμου Ιάσονα, του μοναδικού επιζώντα του πρώτου βαγονιού, προχώρησε μια σπαραχτική δήλωση.
Σε μία σπαραχτική δήλωση προχώρησε η μητέρα του Γεράσιμου Ιάσονα Γεωργιάδη, του μοναδικού επιζώντα του πρώτου βαγονιού, λίγο πριν τη συμπλήρωση τριών ετών από το εγκληματικό δυστύχημα των Τεμπών.
Η μητέρα του Γεράσιμου Ιάσονα, σε μία δήλωση που έδωσε στη δημοσιότητα ο δικηγόρος της, Όθωνας Παπαδόπουλος, λέει “ο κόσμος όλος, δύο πράσινα μάτια, γεμάτα δύναμη”.
“Και η Ελπίδα; Δώρο Θεού, και ανθρώπων ευλογημένων που καταθέτουν κάθε μέρα την ψυχή τους στην φροντίδα του παιδιού μου. Και η Ευχή; Για τη Δικαίωση. Για να μη χάσουμε τελείως τον εαυτό μας∙ την ανθρώπινη ταυτότητά μας“, συμπληρώνει.
Καταλήγει λέγοντας πως “το Έγκλημα κι η τιμωρία, πάνε πιασμένα απ’ το χέρι. Αργά ή γρηγορότερα∙ η Νέμεσις γνωρίζει απ’ την Δικαιοσύνη πιο καλά. Πάντα Ανεξαιρέτως. Της είναι αδιάφορα η δύναμη και τα λεφτά. Βοή Λαού… Παρέα με τα κόκκαλα, αρχίσανε να τρίζουν και οι καρέκλες”.
Υπενθυμίζεται πως ο 23χρονος φοιτητής είχε μεταφερθεί στο εξωτερικό για νοσηλεία και από τον Μάρτιο του 2025 έχει επιστρέψει στην Ελλάδα.
Δείτε το βίντεο:
Ολόκληρη η δήλωση της μητέρας του Γεράσιμου:
«Ακούω παντού: “Μαύρη Επέτειος… την αποφράδα εκείνη μέρα…1096 φορές, 1096 ημέρες…” Ξανά και ξανά. Για μένα είναι η ίδια κι απαράλλαχτη. Ο Χρόνος, δεν γιατρεύει. Γιατί το τραύμα είναι εδώ∙ μέσα μου, μπροστά μου. Ο κόσμος όλος, δύο πράσινα μάτια∙ γεμάτα δύναμη.
Και η Ελπίδα; Δώρο Θεού, και ανθρώπων ευλογημένων που καταθέτουν κάθε μέρα την ψυχή τους στην φροντίδα του παιδιού μου.
Και η Ευχή; Για τη Δικαίωση. Για να μη χάσουμε τελείως τον εαυτό μας∙ την ανθρώπινη ταυτότητά μας.
Σε όσους λοιπόν εκλήθησαν για να απολογηθούν και σε όσους -ελπίζω- στην πορεία να κληθούν, έχω να πω: Το Έγκλημα κι η τιμωρία, πάνε πιασμένα απ’ το χέρι. Αργά ή γρηγορότερα∙ η Νέμεσις γνωρίζει απ’ την Δικαιοσύνη πιο καλά. Πάντα Ανεξαιρέτως. Της είναι αδιάφορα η δύναμη και τα λεφτά. Βοή Λαού… Παρέα με τα κόκκαλα, αρχίσανε να τρίζουν και οι καρέκλες».
Δείτε το βίντεο:
Συγκλονίζει ο πατέρας του μοναδικού επιζώντα από το πρώτο βαγόνι
Χθες, ο πατέρας του Γεράσιμου, Διονύσης Γεωργιάδης με δήλωση του την οποία και απέστειλε ο συνήγορος της οικογένειας ενόψει της 3η επετείου από την τραγική εκείνη ημέρα της 28ης Φεβρουαρίου μιλά για την καθημερινή μάχη που δίνει ο γιος του και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.
“Ο Γεράσιμος βιώνει και αντέχει το δικό του Γολγοθά. Τρία χρόνια η καρδιά του χτυπά δυνατά. Καθημερινός Γολγοθάς τόσο για το υπέροχο ηρωικό αυτό παλικάρι, όσο και για όλη μας την οικογένεια, που προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο, να παραμείνει όρθια, δυνατή αλλά και αντάξια των δυσκολιών και του ανείπωτου, ατελείωτου, ανελέητου πόνου, (σωματικού και ψυχικού).
Πέθανε η ηθοποιός Καίτη Βουτσάκη – Η ανάρτηση του Σπύρου Μπιμπίλα
Έφυγε σήμερα (27/2) από τη ζωή η χορεύτρια, τραγουδίστρια και ηθοποιός, Καίτη Βουτσάκη. Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή ο Σπύρος Μπιμπίλας, μέσα από ανάρτησή του στα social media.
«Έφυγε σήμερα από τη ζωή μια γυναίκα-θρύλος που δυστυχώς το πέρασμα του πανδαμάτορα χρόνου την έκανε να ξεχαστεί από τις νεότερες γενιές..
Η σπουδαία Ελληνίδα της Αλεξάνδρειας (γεννημένη το 1927) Καίτη Βουτσάκη με την πλούσια ιστορία, που μεσουράνησε στην Αίγυπτο και τον αιγυπτιακό κινηματογράφο ως ηθοποιός και χορεύτρια κι αργότερα, με τον διωγμό των Ελλήνων από την Αίγυπτο, εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και δούλεψε εδώ στο θέατρο και τον κινηματογράφο ως χορεύτρια του οριεντάλ. Στην Αίγυπτο ήταν γνωστή ως Kitty.
Πολλοί τη θεωρούσαν νεκρή εδώ και χρόνια, δεν εμφανιζόταν πουθενά, όμως το ΤΑΣΕΗ μέσω του μέλους μας και παλιού συναδέλφου Γιάννη Χριστόπουλου, που τον ευχαριστούμε για όλη του την προσφορά, την είχε εντοπίσει εκεί που ζούσε αθόρυβα με τις αναμνήσεις της. Επί χρόνια οι πρεσβείες των Αραβικών κρατών την αναζητούσαν μέσω του ΤΑΣΕΗ. Στο ετήσιο θεατρικό ημερολόγιο του 2020 με θέμα τους Έλληνες καλλιτέχνες του εξωτερικού την είχαμε τιμήσει με μεγάλο αφιέρωμα..
Στα 96 της έφυγε αφήνοντας πίσω της πλούσιο υλικό στο YouTube… Αναζητήστε την για να θαυμάσετε ένα μεγάλο ταλέντο και μια άλλη εποχή.. Πατήστε Kaiti Kitty ή Ketty Voutsakis», σημείωσε ο Σπύρος Μπιμπίλας για τον θάνατο της Καίτης Βουτσάκη.
“Καίτη Βουτσάκη” η διάσημη Ελληνίδα χορεύτρια και ηθοποιός του Αιγυπτιακού κινηματογράφου εδώ τι βλέπουμε σε νούμερο μουσικοχορευτικό στην Ελλάδα σε επιθεώρηση μαζί της ο Γιάννης Βρανάς και ο Γιάννης Χριστόπουλος.
Βασίλης Μπούτσης: Αντίο σε ένα παιδί από τη Γλυφάδα που «έζησε όπως ήθελε»
Σε ηλικία μόλις 43 ετών έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου ο Βασίλης Μπούτσης, ύστερα από τέσσερις μήνες νοσηλείας σε κωματώδη κατάσταση, συνέπεια ανακοπής καρδιάς που υπέστη.
Ο Βασίλης Μπούτσης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 43 ετών, σκορπίζοντας βαθιά θλίψη στην κοινωνία της Γλυφάδας.
Ένα παιδί της περιοχής, ιδιαίτερα αγαπητό στη γενιά του, που τα τελευταία χρόνια είχε επιλέξει συνειδητά να αφήσει την Αθήνα και να εγκατασταθεί στο Δίκορφο Ιωαννίνων, πραγματοποιώντας ένα όνειρο που, όπως έλεγε ο ίδιος, κουβαλούσε από πάντα.
Σε ηλικία μόλις 43 ετών έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου ο Βασίλης Μπούτσης, ύστερα από τέσσερις μήνες νοσηλείας σε κωματώδη κατάσταση, συνέπεια ανακοπής καρδιάς που υπέστη. Φίλοι του περιγράφουν στο NouPou ότι, καθώς έμενε μόνος, η βοήθεια άργησε να φτάσει και η καθυστέρηση στον εντοπισμό του αποδείχθηκε καθοριστική: Παρά τη μάχη που ο ίδιος έδωσε όλο αυτό το διάστημα της νοσηλείας του, τελικά ο Βασίλης δεν τα κατάφερε. Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε βαθιά θλίψη στη Γλυφάδα, όπου ο Βασίλης ήταν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και αγαπητά πρόσωπα της γενιάς του.
Μοναχοπαίδι, γιος δύο γιατρών, μεγάλωσε στα νότια, πήγε σχολείο στη Γλυφάδα και διαμόρφωσε από νωρίς έναν μεγάλο κύκλο φίλων που τον συνόδευσε σε όλη του τη ζωή. Έχασε τη μητέρα του σε μικρή ηλικία, μια απώλεια που τον σημάδεψε, χωρίς όμως να αλλοιώσει την ανοιχτή και φωτεινή του φύση. Όσοι τον γνώριζαν κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο με σπάνια καλοσύνη, κοινωνικότητα και αυθεντική χαρά για τη ζωή.
Επαγγελματικά δραστηριοποιήθηκε για χρόνια στον όμιλο Σταθοκωστόπουλου, ενώ στη συνέχεια προχώρησε και σε δικές του επιχειρηματικές κινήσεις, όπως το άνοιγμα ενός beach bar στην παραλία της Βούλας. Το καλοκαίρι, η θάλασσα, οι παρέες και η έντονη κοινωνική ζωή ήταν στοιχεία που ταίριαζαν απόλυτα με την ιδιοσυγκρασία του, όπως μας μεταφέρουν άνθρωποι που τον γνώριζαν.
Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, πήρε μια απόφαση που, όπως έλεγε ο ίδιος, κουβαλούσε μέσα του από πάντα. Επέλεξε να αφήσει την Αθήνα και να μετακομίσει μόνιμα στο Δίκορφο Ιωαννίνων, το χωριό της μητέρας και της γιαγιάς του. Εκεί, κοντά στη φύση, αναζήτησε μια πιο ήσυχη, ουσιαστική καθημερινότητα, μακριά από το άγχος και την ένταση της πόλης. Σε φίλους του περιέγραφε με ενθουσιασμό τα πρωινά που περπατούσε ή έτρεχε δίπλα στη λίμνη Ιωαννίνων, τη σιωπή, την καθαρότητα του τοπίου.
Η δημοσιογράφος Πάμελα Λύτρα γνώριζε τον Βασίλη από παιδί – ήδη από το νηπιαγωγείο – και περιγράφει στο NouPou έναν άνθρωπο «με τα ίδια φωτεινά μάτια και το ίδιο παιδικό χαμόγελο» στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές. «Όλοι έχουν να πουν κάτι όμορφο για εκείνον. Δεν είναι τυχαίο», σημειώνει. Θυμάται όταν πριν από μερικά χρόνια εκείνος πήρε τη μεγάλη απόφαση να φύγει από την Αθήνα και να εγκατασταθεί μόνιμα στο Δίκορφο, μια επιλογή που δεν ήταν παρορμητική, αλλά βαθιά ριζωμένη επιθυμία ζωής. «Τον έβλεπες να φωτίζεται όταν σου μιλούσε για τη ζωή του εκεί. Σου περιέγραφε τις στιγμές του με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό».
Σε μία από τις τελευταίες τους συνομιλίες τής είχε πει: «Είμαι εκεί που πάντα ήθελα να είμαι». Μια φράση που σήμερα αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος. «Είχαμε κρατήσει επαφή», συνεχίζει, «και κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν έχω νέα του, δεν απαντούσε στα μηνύματα. Τότε άρχισα να σκέφτομαι ότι κάτι δεν πάει καλά». Η ανησυχία της, όπως αποδείχθηκε, δεν ήταν αβάσιμη.
Η Μαριλίζα Γραμμένου, συμμαθήτριά του από τα σχολικά χρόνια, διηγείται στο NouPou: «Με τον Βασίλη ήμασταν μαζί στο σχολείο. Ήταν ένα φοβερά λαμπερό πλάσμα. Παρότι βίωσε δυσκολίες σε πολύ μικρή ηλικία, κατάφερε αυτές οι δυσκολίες να μη του στερήσουν ούτε την παιδικότητά του, ούτε τη λάμψη και την καλοσύνη του, ούτε τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο».
Ιδιαίτερη σημασία δίνει και εκείνη στην απόφασή του να φύγει από την Αθήνα και να εγκατασταθεί στο χωριό. «Χαίρομαι που τα τελευταία χρόνια της ζωής του κατάφερε να ζήσει το όνειρό του, να πάει στο χωριό, να φύγει από το στρες και το άγχος. Αυτό που λέμε όλοι “δεν βαριέσαι, θα το κάνουμε του χρόνου”, ο Βασίλης το έκανε. Ήταν ένας άνθρωπος που έζησε τη ζωή με το κουτάλι. Είχε εμπειρίες για δέκα ζωές. Είχε ζήσει και τα δύσκολα και τα όμορφα, αλλά όταν τον συναναστρεφόσουν ένιωθες μόνο την καλοσύνη του. Άλλοι άνθρωποι, με λιγότερα προβλήματα από εκείνον, δεν καταφέρνουν να είναι πάντα τόσο καλοί και θετικοί. Έβλεπε όμορφα τους ανθρώπους, γιατί ήταν “όμορφος” ο ίδιος».
Ο γνωστός σεφ Γιώργος Παπακώστας θυμάται, μέσα από προσωπική του ανάρτηση στα social media, ένα περιστατικό από τα σχολικά τους χρόνια. Όπως περιέγραψε, σε μια περίοδο που δεχόταν bullying από συμμαθητή του, ο Βασίλης παρενέβη αποφασιστικά και τον προστάτευσε, χωρίς να έχουν ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους:
«Το πολύ μακρινό ‘96 άλλαξα σχολεία και πήγα σε ένα ιδιωτικό που μόλις είχε ανοίξει. Όλοι ήμασταν καινούριοι εκεί και λίγα παιδιά γνωρίζονταν μεταξύ τους, άρα τις πρώτες εβδομάδας χτιζόντουσαν οι παρέες και οι καινούριες φιλίες. Όμως μαζί με τις παρέες χτιζόταν και η ανάγκη κάποιων “κακών παιδιών” να επιβληθούν. Να δοκιμάσουν τα όρια, να βγάλουν κόμπλεξ και να δείξουν τη δύναμή τους. Ένα από αυτά τα παιδιά, μεγαλόσωμο και γυμνασμένο, με παρέες μεγαλύτεων επέλεξε να μου κάνει bullying σε κάθε ευκαιρία που έβρισκε. Εγώ είχα μεγαλώσει σε ένα σπίτι όπου η ευγένεια ήταν σχεδόν υποχρεωτική. Στα μαγαζιά του μπαμπά που πήγαινα και δούλευα μερικά Σαββατοκύριακα ο πληθυντικός μεταξύ του προσωπικού ήταν κανόνας. Ακόμα και στο χωριό που πηγαίναμε διακοπές υπήρχε αγάπη και μια προστασία από όλους. Δεν είχα βιώσει ποτέ μου την αδικία, τη βία, τον χλευασμό και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω στο bullying. Απλά ευχόμουν να βαρεθεί να ασχολείται. Μία μέρα λοιπόν που αυτό το παιδί με ενοχλούσε και εγώ δεν μπορούσα να αμυνθώ, έτυχε να μπει στην αίθουσα ο Βασίλης. Και αυτός ήταν μαγκάκος, γυμνασμένο, με ξυρισμένο μαλλί αλλά με μία καλοσύνη στο βλέμα. Δεν θυμάμαι να γνωριζόμασταν ιδιαίτερα. Ίσως να είχαμε συστηθεί απλά. Έπιασε όμως τον άλλον και τον απείλησε να μην με ξαναπλησιάσει, όπως και έγινε. Ποτέ δεν κάναμε παρέα με τον Βασίλη, πάντα υπήρχε μια αμοιβαία συμπάθεια, βρισκόμασταν αραιά και που σε γάμους φίλων, αλλά μέχρι εκεί. Δεν του είπα ποτέ ευχαριστώ για τότε, ίσως γιατί τόσα χρόνια δεν το θυμόμουν καν. Ίσως να μην το θυμόμουν σαν κάτι σημαντικό. Μέχρι σήμερα το πρωί… που έμαθα ότι ο Βασίλης έφυγε. Αντίο ρε Βασίλη! Θα στα πω από κοντά όταν βρεθούμε πάλι. Εις το επανιδείν».
Αυτή η ιστορία ίσως να αποτυπώνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τον χαρακτήρα του Βασίλη: παρών όταν χρειαζόταν, γενναιόδωρος, με καλοσύνη και ενσυναίσθηση. Ένας άνθρωπος που αγαπήθηκε από μια ολόκληρη πόλη, η οποία σήμερα τον αποχαιρετά μουδιασμένη και βαθιά συγκινημένη. Ένας πρόωρος αποχαιρετισμός σε έναν άνθρωπο που έζησε με ένταση, αυθεντικότητα και ανοιχτή καρδιά.
Η τελετή αποχαιρετισμού του Βασίλη Μπούτση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 28/2 στις 13:30 στο Αποτεφρωτήριο Ριτσώνας, παρουσία συγγενών, φίλων και ανθρώπων που θέλουν να του πουν το τελευταίο αντίο.
Τέμπη: «Η Κωνσταντοπούλου εκμεταλλεύτηκε την τραγωδία» δηλώνει η μητέρα του μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας
Η Σταυρούλα Καρύδη, μία ημέρα πριν από τη συμπλήρωση τριών ετών από το πολύνεκρο δυστύχημα, λέει ότι η οικογένειά της δεν δέχθηκε στήριξη και αφήνει αιχμές για πολιτική αξιοποίηση της τραγωδίας.
Η αίσθηση εγκατάλειψης που βίωσε η οικογένεια του μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας, αλλά και η κόπωση από τη διαρκή ανακύκλωση σεναρίων γύρω από την υπόθεση των Τεμπών, βρέθηκαν στο επίκεντρο όσων δήλωσε η Σταυρούλα Καρύδη, μιλώντας το πρωί της Παρασκευής (27.02.2026) στα Παραπολιτικά 90,1, μία ημέρα πριν από την επέτειο των τριών χρόνων από το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα. Ερωτηθείσα δε αν η τραγωδία αξιοποιήθηκε και πολιτικά, κατονόμασε τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.
«Κανείς δεν ήρθε σε επαφή μαζί μας, κανείς δεν μας βοήθησε και κανείς δεν πρότεινε και τίποτα», ανέφερε η μητέρα του μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας που συγκρούστηκε με το Intercity 62 στα Τέμπη. Σημείωσε δε ότι πέρασε «από πολλές φάσεις» και ότι σήμερα αισθάνεται «λίγο πιο δικαιωμένη» σε σχέση με πέρυσι, όταν –όπως είπε– κυκλοφορούσαν σενάρια που επιχειρούσαν να ενοχοποιήσουν τον γιο της.
Η Σταυρούλα Καρύδη υποστήριξε ότι οι υπόνοιες αυτές «έχουν φύγει από τους εργαζόμενους», χωρίς ωστόσο να αλλάζει η ουσία της υπόθεσης. Συνέδεσε δε τη σύγχυση που δημιουργήθηκε με τον τρόπο διαχείρισης του πεδίου μετά τη σύγκρουση, λέγοντας ότι «καταπατήθηκε κάθε νόμος» και ότι η υπόθεση των Τεμπών «διαιωνίζεται εδώ και τρία χρόνια» με αποτέλεσμα να «διχάζει κόσμο».
Ερωτηθείσα σχετικά, επεσήμανε ότι –κατά την εκτίμησή της– το κλίμα αξιοποιήθηκε και πολιτικά, κατονομάζοντας την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας ως παράδειγμα «πολιτικού προσώπου» που, όπως είπε, ήταν και δικηγόρος θυμάτων. «Αυτό το εκμεταλλεύτηκαν και πολιτικά πρόσωπα, οι οποίοι ήταν και δικηγόροι θυμάτων, όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου» είπε χαρακτηριστικά.
Για το βίντεο που ανάρτησε η Μαρία Καρυστιανού ενόψει της επετείου, η Σταυρούλα Καρύδη δήλωσε ότι δεν σοκαρίστηκε, εκτιμώντας πως κινήθηκε «εντός επιτρεπτών ορίων ενημέρωσης».
Αναφερόμενη στην επικείμενη δίκη για το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα τόνισε πως ζητούμενο είναι η δικαίωση και να μην αντιμετωπιστεί η υπόθεση ως «ένα απλό τροχαίο», υπογραμμίζοντας ότι υπήρχαν προειδοποιήσεις εργαζομένων, ενώ έκλεισε με αναφορά στο δυστύχημα στο εργοστάσιο «Βιολάντα», λέγοντας ότι της θύμισε τον κίνδυνο «να ζήσουμε νέα Τέμπη».
Τραγωδία στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος: 67χρονη ΑμεΑ έπεσε από αναβατόριο και εξέπνευσε στο νοσοκομείο
Πώς έγινε η τραγωδία στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος με την 67χρονη ΑμεΑ: Ποια ήταν η «αγωνίστρια της ζωής» Μαρία Λαδά.
Η ράμπα είχε ένα μεγάλο κενό, ο οδηγός του μικρού λεωφορείου των ΑμεΑ προσπάθησε να την πάρει στην αγκαλιά του, άλλα έπεσαν και οι δύο μαζί στο κενό.
Η άτυχη επιβάτιδα Μαρία Λαδά που τραυματίστηκε θανάσιμα στο «Ελευθέριος Βενιζέλος»
Στο πένθος έχει βυθιστεί η Κεφαλονιά με τον τραγικό θάνατο της Μαρίας Λαδά που έπεσε στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Η πρόεδρος της ένωσης ΑμεΑ «Υπερίων», περιέγραψε τα όσα συνέβησαν στον αερολιμένα Αθηνών.
Η 67χρονη ΑμεΑ ήταν ιδρυτικό μέλος της ένωσης «Υπερίων» και η πρόεδρός του, Σοφία Μαροπούλου, αποκάλυψε τι ακριβώς συνέβη.
Η Μαρία Λαδά έφτασε στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» με πτήση από την Κεφαλονιά. Επιβιβάστηκε κανονικά στο μικρό λεωφορείο των ΑμεΑ γιατί είχε ένα μικρό εξάρτημα-τροχοφόρο που το οδηγούσε η ίδια για να λειτουργεί υποστηρικτικά, να τη στηρίζει, να τη βοηθάει όπως περιέγραψε η κα Μαροπούλου.
«Φτάνοντας λίγο πριν τις αφίξεις εκεί που κατεβαίνουμε συνήθως όλοι η ράμπα δεν μπορούσε να προσαρμοστεί κανονικά στην είσοδο αυτού του μικρού λεωφορείου και άφηνε ένα μεγάλο κενό. Αντί να κληθούν οι τεχνικοί και λοιποί, ο οδηγός του μικρού λεωφορείου των ΑμεΑ προσπάθησε να την πάρει στην αγκαλιά του; Κάπως έτσι έχω μάθει από την οικογένεια που επισκέφτηκα στο σπίτι. Τη βοηθούσε άλλα έπεσαν και οι δύο μαζί στο κενό. Τελικά ναι, είναι κατοχυρωμένο, μου το ανέφερε η οικογένεια, χτύπησε στον θώρακα πολύ δυνατά μπροστά. Κατά τις απόψεις κάποιων γιατρών υπέστη εσωτερική αιμορραγία», συμπλήρωσε η κυρία Μαροπούλου είπε στον ραδιοφωνικό σταθμό COSMOS 96,5 σύμφωνα με το inkefalonia.gr.
Αφήστε να δω την υγεία μου πρώτα και μετά βλέπουμε
Η Μαρία Λαδά είχε τις αισθήσεις της της καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταφοράς της στο μικρό νοσοκομείο στο αεροδρόμιο. «Ρωτήσανε μέσα στο κακό που διακατείχε τη Μαρία και τον αδερφό της που τη συνόδευε, αν θέλουν να καλέσουν την αστυνομία ή κάτι άλλο. Και η απάντηση που έδωσε ήταν “αφήστε πρώτα να δω την υγεία μου και μετά βλέπουμε”. Παράλληλα ειδοποιήθηκε το 166, την πήρε από εκεί και την πήγε στο νοσοκομείο Γεννηματά και εκεί ξεκίνησαν οι διαδικασίες των εξετάσεων. Αλλά σιγά-σιγά τα δείγματα που έδινε η ίδια ήταν αρνητικά και γύρω στις 12:00 έφυγε με έναν πολύ άγριο θάνατο, με όλα αυτά για τα οποία διαμαρτυρότανε μια ζωή ότι πρέπει να γίνουν».
«Αγωνίστρια για τη ζωή της και όλα τα άτομα με αναπηρία»
«Η Μαρία είχε ένα σπάνιο νόσημα» και ήταν «μια αγωνίστρια για τη ζωή της και όλα τα άτομα με αναπηρία». «Αγωνίστηκε πάρα πολύ για τη ζωή της, έκανε άπειρα χειρουργεία στο ΚΑΤ και άντεξε ενώ ο αδερφός της που είχε το ίδιο πρόβλημα δεν ήθελε να κυνηγήσει τα προβλήματα με την υγεία του και έφυγε νέος από τη ζωή. Η Μαρία ήταν μια πραγματική αγωνίστρια. Στην καρναβαλική παρέλαση πριν τρεις μέρες πέρασε μαζί μας, ήταν τόσο καλά. Έκανε τη γυμναστική της, πιλάτες», είπε η κυρία Μαροπούλου.
Η ανακοίνωση του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος για την τραγωδία
Σε ανακοίνωσή του ο διεθνής αερολιμένας Ελ. Βενιζέλος εκφράζει τα συλλυπητήριά του στους οικείους της 67χρονης και ανακοινώνει ότι ξεκίνησε διαδικασία διερεύνησης για τις ακριβείς συνθήκες του περιστατικού.
«Με αφορμή το τραγικό περιστατικό που σημειώθηκε την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στους οικείους της επιβάτιδος που έχασε τη ζωή της.
Το περιστατικό έλαβε χώρα κατά τη χρήση ανυψωτικού μηχανήματος εξυπηρέτησης ατόμων με αναπηρία ή/και μειωμένη κινητικότητα το οποίο χειρίζεται ο πάροχος της συγκεκριμένης υπηρεσίας. Τραυματίστηκαν η επιβάτης και ο εργαζόμενος και στο σημείο έσπευσε το ΕΚΑΒ. Η επιβάτης διακομίστηκε στο Γενικό Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς», όπου δυστυχώς κατέληξε, ενώ ο εργαζόμενος παρελήφθη για περαιτέρω ιατρική αξιολόγηση.
Έχει ήδη ξεκινήσει διαδικασία διερεύνησης από τις αρμόδιες αρχές σε συνεργασία με τον συγκεκριμένο πάροχο, προκειμένου να διαπιστωθούν οι ακριβείς συνθήκες του περιστατικού».
Δείτε την ανάρτηση:
Τρία ερωτήματα για την προσβασιμότητα των ΑμεΑ
Νωρίτερα ο σύλλογος «Υπερίων» τόνιζε πως «η απώλεια της Μαρίας Λαδά δεν είναι μόνο τραγωδία – είναι καμπανάκι ευθύνης για την προσβασιμότητα». Ο θάνατός της, «δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη δυστύχημα. Αναδεικνύει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η προσβασιμότητα δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, ούτε γραφειοκρατική υποχρέωση – είναι ζήτημα ασφάλειας, αξιοπρέπειας και ζωής».
Στη συνέχεια η ένωση αναφέρει πως ο θάνατος της Μαρίας Λαδά «μάς υποχρεώνει να θέσουμε δημόσια ερωτήματα:
Πόσο ασφαλείς είναι πραγματικά οι υποδομές μετακίνησης για τους ανθρώπους με αναπηρία;
Πόσο συστηματικά ελέγχεται η εφαρμογή των κανόνων προσβασιμότητας;
Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν οι ελλείψεις κοστίζουν ανθρώπινες ζωές;».
Η ένωση δεσμεύτηκε πως «δεν θα επιτρέψει η μνήμη της Μαρίας Λαδά να περιοριστεί σε λόγια θλίψης. Η ζωή και η δράση της αποτελούν παρακαταθήκη ευθύνης και συνέχισης του αγώνα για:
• ουσιαστική προσβασιμότητα σε όλους τους δημόσιους χώρους • ασφαλείς μετακινήσεις για τα ΑμεΑ • θεσμικό έλεγχο και λογοδοσία των φορέων • πραγματική ένταξη, όχι μόνο τυπικές διακηρύξεις
Εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήριά μας στην οικογένειά της. Δεσμευόμαστε ότι ο αγώνας της δεν σταματά εδώ».
«Η Μαρία Λαδά δεν ήταν μόνο μια δυναμική γυναίκα. Ήταν μια φωνή που απαιτούσε να μην αφήνεται κανείς πίσω»
Ολόκληρη η ανακοίνωση της ένωσης ΑμεΑ Υπερίων:
Η απώλεια της Μαρίας Λαδά δεν είναι μόνο τραγωδία – είναι καμπανάκι ευθύνης για την προσβασιμότητα
Με βαθιά οδύνη αλλά και αίσθημα ευθύνης, η Ένωση Προστασίας της Ισότητας και των Δικαιωμάτων Α.μεΑ ΥΠΕΡΙΩΝ αποχαιρετά την Μαρία Λαδά, ιδρυτικό μέλος της Ένωσης και ακούραστη υπερασπίστρια των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία, η οποία έφυγε αιφνιδίως από τη ζωή στην Αθήνα, έπειτα από περιστατικό στον χώρο του αεροδρομίου Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος».
Η Μαρία Λαδά δεν ήταν απλώς ένα ενεργό μέλος της κοινότητάς μας. Υπήρξε πρωτοπόρος στον αγώνα για την προσβασιμότητα, την ασφάλεια μετακίνησης και την ισότιμη συμμετοχή των ΑμεΑ στην κοινωνική ζωή. Με τεκμηριωμένες παρεμβάσεις, δημόσιες τοποθετήσεις και διεθνή παρουσία, διεκδικούσε επί χρόνια αυτό που σε μια σύγχρονη δημοκρατία θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο: ασφαλείς, προσβάσιμους και ανθρώπινους δημόσιους χώρους για όλους.
Ήρθε στην Αθήνα από την Κεφαλονιά για να μιλήσει σε διεθνές συνέδριο για σπάνιες ασθένειες, συνεχίζοντας μέχρι την τελευταία στιγμή τον αγώνα της για ενημέρωση, ενδυνάμωση και ορατότητα των ανθρώπων με αναπηρία και σπάνιες παθήσεις. Λίγες ώρες μετά την άφιξή της, τραυματίστηκε στον χώρο του αεροδρομίου και κατέληξε αιφνιδίως, υπό συνθήκες που διερευνώνται.
Το τραγικό αυτό γεγονός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη δυστύχημα.
Αναδεικνύει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η προσβασιμότητα δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, ούτε γραφειοκρατική υποχρέωση — είναι ζήτημα ασφάλειας, αξιοπρέπειας και ζωής.
Η απώλειά της μάς υποχρεώνει να θέσουμε δημόσια ερωτήματα:
• Πόσο ασφαλείς είναι πραγματικά οι υποδομές μετακίνησης για τους ανθρώπους με αναπηρία; • Πόσο συστηματικά ελέγχεται η εφαρμογή των κανόνων προσβασιμότητας; • Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν οι ελλείψεις κοστίζουν ανθρώπινες ζωές;
Ο ΥΠΕΡΙΩΝ δεν θα επιτρέψει η μνήμη της Μαρίας Λαδά να περιοριστεί σε λόγια θλίψης.
Η ζωή και η δράση της αποτελούν παρακαταθήκη ευθύνης και συνέχισης του αγώνα για:
• ουσιαστική προσβασιμότητα σε όλους τους δημόσιους χώρους • ασφαλείς μετακινήσεις για τα ΑμεΑ • θεσμικό έλεγχο και λογοδοσία των φορέων • πραγματική ένταξη, όχι μόνο τυπικές διακηρύξεις
Εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήριά μας στην οικογένειά της.
Δεσμευόμαστε ότι ο αγώνας της δεν σταματά εδώ.
Η Μαρία Λαδά δεν ήταν μόνο μια δυναμική γυναίκα.
Ήταν μια φωνή που απαιτούσε να μην αφήνεται κανείς πίσω.
Και αυτή η φωνή θα συνεχίσει να ακούγεται μέσα από εμάς.
Για την απώλειά της γίνεται έκτατο Δ.Σ., όπου θα αποφασιστεί ο τρόπος αποχαιρετισμού της, η απόδοση ευθυνών σε όποιους αποδειχθεί ότι ευθύνονται, η συμπαράσταση στην οικογένεια και σε όλα τα άτομα με αναπηρία – μέλη του ΥΠΕΡΙΩΝΑ που την αγαπούσαν και την θαύμαζαν πάρα πολύ.
