Κοινωνία ώρα Mega: Μόνος του, χωρίς την Ανθή Βούλγαρη, ήταν και σήμερα 27/2 στο πλατό ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος.
Ο δημοσιογράφος και παρουσιαστής, αναφέρθηκε στον θάνατο της Αντιγόνης Πανέλλη, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 57 ετών, με το τραγικό γεγονός να συγκλονίζει τον δημοσιογραφικό και όχι μόνο κόσμο.
Δείτε το βίντεο:
«Θέλω να πω κάτι, γιατί εχθές στεναχωρηθήκαμε πάρα πολύ. Έφυγε από κοντά μας και θέλω να το πω αυτό το πράγμα, γιατί ήταν μια μάχιμη δημοσιογράφος, στα 57 της χρόνια, η Αντιγόνη Πανέλλη. Μια συνάδελφισσα η οποία πραγματικά ήταν μάχιμη, έκανε κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ χρόνια, πέρασε και απ’ τη Βραδινή, πέρασε και από άλλες εφημερίδες, απ’ τον Ελεύθερο Τύπο, ήταν στο Αθηναϊκό Πρακτορείο», είπε ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος.
Και συνέχισε: «Αντιμετώπισε ένα πρόβλημα με την καρδιά της και δεν τα κατάφερε, όταν μπήκε στο χειρουργείο. Ήταν σοκαριστικό για όλους εμάς, γιατί όπως καταλαβαίνετε ήταν ένας νεότατος άνθρωπος, ήταν μέσα στη μάχη της επικαιρότητος και τη θυμάμαι εγώ και στο κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ, πώς απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, με τις επιτροπές, με οτιδήποτε, ήτανε ας πούμε στις επάλξεις. Σήμερα θα την αποχαιρετήσουμε στις 11 η ώρα το πρωί, στην Αγία Σκέπη Παπάγου, εκεί πάνω στον Ιερό Ναό. Να ‘ναι ελαφρύ το χώμα που θα τη σκεπάσει. Καλό ταξίδι να της ευχηθούμε και συλλυπητήρια στους δικούς της.
Πραγματικά, όταν φεύγουν έτσι οι συνάδελφοι και τόσο νέοι κιόλας, δεν ξέρω, είμαστε σοκαρισμένοι όλοι. Και στην ΕΣΗΕΑ που πήρα εγώ χθες τηλέφωνο, δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε. Ήταν πολύ ξαφνικός ο θάνατός της. Συλλυπητήρια στους δικούς της».
Ποια ήταν η Αντιγόνη Πανέλλη
Μια σπουδαία δημοσιογράφος και ιδιαίτερα αγαπητή συνάδελφος της ομάδας του CNN Greece, η Αντιγόνη Πανέλλη, ήταν γεννημένη στην Πρέβεζα το 1969. Μεγάλωσε στην Κορωνησία, τόπο που πάντα μνημόνευε με αγάπη.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική της πορεία στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ», καλύπτοντας το ρεπορτάζ των υπουργείων Μεταφορών – Επικοινωνιών και ΥΠΕΧΩΔΕ.
Στη συνέχεια εργάστηκε στην εφημερίδα «ΒΡΑΔΥΝΗ», όπου ασχολήθηκε με το κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ, πεδίο στο οποίο ξεχώρισε για την επιμονή, την ακρίβεια και τη διορατικότητά της.
Αργότερα εντάχθηκε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων και κατόπιν στην ιστοσελίδα CNN Greece, όπου παρέμεινε έως το τέλος της πορείας της, προσφέροντας με συνέπεια και επαγγελματισμό.
Η Αντιγόνη Πανέλλη ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στους συναδέλφους της και ευρύτερα στον επαγγελματικό και φιλικό της κύκλο. Διακρινόταν για το ήθος, την ευγένεια και την οξυδέρκειά της. Ελεύθερο και ανεξάρτητο πνεύμα, με σταθερές αξίες και τεκμηριωμένη άποψη, κέρδιζε τον σεβασμό ακόμη και όσων βρέθηκαν απέναντι στην αυστηρή, αλλά δίκαιη, κριτική της.
Στην προσωπική της ζωή υπήρξε βαθιά αφοσιωμένη στην οικογένεια, τους φίλους και τους συνεργάτες της, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Για την απώλειά της εξέδωσε ανακοίνωση το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, εκφράζοντας τα ειλικρινή του συλλυπητήρια προς την οικογένεια και τους οικείους της και αποχαιρετώντας την με σεβασμό και οδύνη. Συλλυπητήρια μηνύματα απέστειλαν επίσης πολιτικά κόμματα και εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου.
Ο τελευταίος αποχαιρετισμός θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου, στις 11:00, στον Ιερό Ναό Αγίας Σκέπης Παπάγου.
Η κοσμική Αθήνα και η Λέσχη Εφοπλιστών το συζητούν έντονα.
Λέτε να είναι από ζήλια, επειδή ο γνωστός εφοπλιστής έχει αποκτήσει προνόμια που δεν είχε πριν;
Η κυρία είναι διπλωμάτης «πρώτης γραμμής» και απασχολεί έντονα τη δημοσιότητα κάθε φορά που… βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού της. Εκείνος είναι παντρεμένος, ομολογουμένως με μια πολύ όμορφη και σικ κυρία.
Ένα πουλάκι μας είπε ότι ο έρωτας δεν γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά μέσω ενός κοινού φίλου, πριν έρθει στη χώρα η «ξωτική» διπλωμάτης.
Εδώ που τα λέμε, μεγάλα παιδιά είναι και οι δύο και μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Πάντως, ως προς την επιλογή της κυρίας, ομολογούμε ότι έβαλε… τρίποντο.
Από εκεί και πέρα, οι εξελίξεις φαίνεται να έχουν αποκτήσει τη δική τους δυναμική. Όσοι κινούνται στους ίδιους κοινωνικούς κύκλους παρατηρούν ότι η παρουσία του εφοπλιστή έχει αλλάξει αισθητά τους τελευταίους μήνες. Κάποτε διακριτικός και σχεδόν προβλέψιμος στις δημόσιες εμφανίσεις του, πλέον δείχνει πιο εξωστρεφής, με μια αυτοπεποίθηση που δεν περνά απαρατήρητη. Κάποιοι μιλούν για έναν άνθρωπο που δείχνει ανανεωμένος, ενώ άλλοι αφήνουν να εννοηθεί ότι η αλλαγή αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία.
Η διπλωμάτης, από την πλευρά της, συνεχίζει να διατηρεί το γνωστό της προφίλ: απόλυτα ελεγχόμενη, κομψή και μετρημένη σε κάθε της κίνηση. Εκείνοι που την έχουν συναντήσει κάνουν λόγο για μια γυναίκα με έντονη προσωπικότητα και οξυδέρκεια, που γνωρίζει καλά πώς να κινείται σε περιβάλλοντα υψηλών απαιτήσεων. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η παρουσία της δεν περιορίζεται μόνο σε προσωπικό επίπεδο, αλλά ενδεχομένως να επηρεάζει και τις ισορροπίες σε ευρύτερους κύκλους.
Τα βλέμματα, φυσικά, δεν λείπουν. Σε κοσμικές εκδηλώσεις, δεξιώσεις και ιδιωτικά δείπνα, κάθε τους εμφάνιση — είτε μαζί είτε χωριστά — γίνεται αντικείμενο σχολιασμού. Οι πιο παρατηρητικοί προσπαθούν να διαβάσουν πίσω από τις κινήσεις, τα βλέμματα και τις αποστάσεις, αναζητώντας ενδείξεις που θα επιβεβαιώσουν ή θα διαψεύσουν όσα ψιθυρίζονται.
Την ίδια στιγμή, πρόσωπα από το στενό περιβάλλον του εφοπλιστή κρατούν διακριτική στάση, αποφεύγοντας οποιοδήποτε σχόλιο. Η σιωπή αυτή, ωστόσο, φαίνεται να ενισχύει ακόμη περισσότερο το μυστήριο, δίνοντας χώρο σε εικασίες και σενάρια. Στην κοσμική Αθήνα, άλλωστε, η απουσία διάψευσης συχνά θεωρείται εξίσου ηχηρή με μια επιβεβαίωση.
Κάποιοι πιο κυνικοί παρατηρητές υποστηρίζουν ότι τέτοιες ιστορίες είναι αναπόφευκτες σε κύκλους όπου η ισχύς, η επιρροή και η προσωπική γοητεία συνυπάρχουν. Άλλοι, πιο ρομαντικοί, επιμένουν ότι ακόμη και σε αυτούς τους κόσμους, τα συναισθήματα μπορούν να ανατρέψουν ισορροπίες και να οδηγήσουν σε απρόβλεπτες εξελίξεις.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το συγκεκριμένο θέμα συνεχίζει να απασχολεί έντονα, όχι μόνο ως μια προσωπική ιστορία, αλλά και ως ένα φαινόμενο που αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία παρακολουθεί, σχολιάζει και — ενίοτε — μεγεθύνει τις ζωές εκείνων που βρίσκονται στο επίκεντρο. Και όπως όλα δείχνουν, η ιστορία αυτή δεν έχει ακόμη γράψει το τελευταίο της κεφάλαιο.
Ο 29χρονος Σουηδός με καταγωγή από την Τουρκία φέρεται να είναι μέλος εγκληματικής οργάνωσης και ο φάκελος του περιλαμβάνει υποθέσεις ναρκωτικών, απειλών και σeξουαλικής παρενόχλησης
Ο 57χρονος μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο όπου κατέληξε λίγες ώρες αργότερα.
Οι αρχές της Ταϊλάνδης εντόπισαν και συνέλαβαν τον 29χρονο, ο οποίος φέρεται να είναι μέλος εγκληματικής οργάνωσης που δραστηριοποιείται στη νότια Στοκχόλμη, το πρωί της Πέμπτης.
Δείτε το βίντεο:
Όπως μεταδίδουν σουηδικά μέσα ενημέρωσης ο 29χρονος είχε καταδικαστεί το 2020 σε έξι χρόνια φυλάκιση για επίθεση ενώ ο φάκελος του περιλαμβάνει υποθέσεις ναρκωτικών, απειλών και σεξουαλικής παρενόχλησης.
Λάκης Γαβαλάς για Ακύλα: “Η Ελλάδα καλύτερα να το βουλώνει και να μην κάνει κριτικές για ανθρώπους που είναι πολύ μπροστά”
“Στα δικά μου μάτια τουλάχιστον είναι φανταστικός”, πρόσθεσε ο σχεδιαστής μόδας για τον 27χρονο τραγουδιστή.
Δείτε το βίντεο:
Τον Akyla, ο οποίος θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη φετινή Eurovision, σχολίασε ο Λάκης Γαβαλάς, δηλώνοντας πως «είναι καλύτερα να το βουλώνουν» όσοι κάνουν αρνητικές κριτικές για ανθρώπους οι οποίοι είναι πάρα πολύ μπροστά, όπως εκείνος.
Ο σχεδιαστής μόδας τόνισε πως ο 27χρονος τραγουδιστής έκανε μία πολύ σωστή εμφάνιση με το τραγούδι του για την εποχή που ζούμε, επισημαίνοντας πως ο Good Job Nicky αδίκησε τον εαυτό του με το look που επέλεξε και το κομμάτι του.
Ο Λάκης Γαβαλάς είπε αναλυτικά στο «Breakfast@Star» την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου: «Η Ελλάδα καλύτερα να το βουλώνει και να μην κάνει κριτικές για ανθρώπους οι οποίοι είναι πάρα πολύ μπροστά. Κάποιοι από αυτούς δηλαδή. Ο Akylas είναι μία προσωπικότητα και καλά έκανε και πήγε στην Eurovision. Για τα δικά μου μάτια τουλάχιστον είναι φανταστικός. Είναι σωστός στην εποχή που ζούμε. Η θλίψη πρέπει να φεύγει μακριά από τους καλλιτέχνες. Οι καλλιτέχνες πρέπει να δίνουν χαρά, ζωντάνια και αυτός το κάνει πάρα πολύ καλά. Τα ρούχα του τα βρήκα και πάρα πολύ απλά. Το στυλ του θα το χαρακτήριζα happy visual. Δηλαδή μία ευτυχισμένη παρουσία. Αυτό το παιδί έκανε άρτια τη δουλειά του και θα πω ποιος αδίκησε τη φωνή του και το look του. Είναι ο Good Job Nicky. Έκανε ένα πολύ φορτωμένο look, έβαλε πολύ δυνατά τη φωνή του, όλα στο μάξιμουμ και δεν άφησε το σασπένς. Ενώ ο Akylas μίλησε για τη μαμά του, έκανε πράγματα και ήταν ξύπνιο».
Δείτε το βίντεο
Σε άλλο σημείο, ο σχεδιαστής μόδας, μίλησε και για το J2US στο οποίο συμμετέχει φέτος: «Οι πρόβες πάνε καλά, όσο μπορώ και προλαβαίνω. Έχω κάνει πολύ λίγες. Κάνουμε πολύ λίγες. Θα είμαι καλύτερος αν με ψηφίσετε. Εγώ πάντα άκουγα τη φωνή μου και γέλαγα και τώρα πρέπει να τραγουδήσω; Και όλοι μου λένε ότι πατάω στη νότα», είπε.
Λέρος: «Βοήθεια, φωνάξτε ασθενοφόρο» – Θύμα κακοποίησης ο 18χρονος που σκότωσε τον πατέρα του
Συγκλονίζουν οι λεπτομέρειες γύρω από τη δολοφονία του 50χρονου στη Λέρο ο οποίος έπεσε νεκρός από τα χέρια του 18χρονου γιου του, ενώ σύμφωνα με μαρτυρίες όλα έγιναν μέσα σε λίγα λεπτά.
Δείτε το βίντεο:
Θύμα συστηματικής κακοποίησης από τον πατέρα του ο 18χρονος στη Λέρο, του είχε πετάξει μέχρι και σφυρί. Η μητέρα του 18χρονου αναφέρει ότι ο πατέρας κακομεταχειριζόταν το παιδί του, με αποτέλεσμα συχνούς καβγάδες. Υπήρχε αναφορά και στο Χαμόγελο του Παιδιού για την κακοποίηση
Η δολοφονία έγινε το απόγευμα της Πέμπτης (26.2.26) στο συνεργείο του 50χρονου στη Λέρο, ενώ παράλληλα στον ίδιο χώρο βρίσκονταν ακόμα δυο άνδρες, υπάλληλοι του συνεργείου.
Οι δύο άνδρες κατέθεσαν στην αστυνομία πως την ώρα που βρίσκονταν στον «φούρνο» του συνεργείου μαζί με τον γιο του θύματος, ο 18χρονος αποχώρησε για λίγο.
Λίγα λεπτά αργότερα ο νεαρός επέστρεψε φωνάζοντας: «Βοήθεια, φωνάξτε ασθενοφόρο, έχει χτυπήσει ο πατέρας μου».
Οι δύο υπάλληλοι έτρεξαν προς τον 50χρονο, ο οποίος τους είπε ότι δεν αισθανόταν καλά και τους ζήτησε λίγο νερό, πριν χάσει τις αισθήσεις του. Στη συνέχεια ο άνδρας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Πληροφορίες αναφέρουν πως ο 18χρονος είχε πέσει θύμα κακοποίησης από τον πατέρα του, όταν τον Αύγουστο του 2022 του πέταξε ένα κοπίδι, ενώ λίγη ώρα αργότερα ο πατέρας μπήκε στο σπίτι και άρπαξε τον ανήλικο γιο του χτυπώντας τον με γροθιές στο μπράτσο, απαιτώντας από τον ίδιο να τον βοηθήσει στη δουλειά.
Οι καβγάδες μεταξύ πατέρα και γιου, όπως προκύπτει, ήταν συχνοί, με το παιδί να θύμα συστηματικής κακοποίησης, τουλάχιστον από τα 12 του χρόνια.
Τότε, ο πατέρας είχε συλληφθεί στο πλαίσιο του αυτόφωρου και λίγες ώρες αργότερα αφέθηκε ελεύθερος με προφορική εντολή εισαγγελέα.
Δείτε το βίντεο:
Η ίδια η μητέρα του 18χρονου ανέφερε πως ο πατέρας φερόταν άγρια στο παιδί και είχαν συχνούς καυγάδες.
Ο νεαρός από την άλλη αρνείται ότι είχε σκοπό να τον σκοτώσει.
Ωστόσο, στον τελευταίο καυγά ο 18χρονος φέρεται να πέταξε ένα κυλινδροπίστονο προς τον πατέρα του, τραυματίζοντάς τον στο κεφάλι, με αποτέλεσμα να τον σκοτώσει.
Γείτονας της οικογένειας μιλώντας στο newsit.gr σημείωσε πως: «Όλοι το λέγαμε ότι αργά ή γρήγορα θα γινόταν. Ο πατέρας με τον γιο δεν είχαν καθόλου καλές σχέσεις. Σχεδόν κάθε μέρα μαλώνανε, πολλές φορές ο πατέρας πετούσε αντικείμενα στον γιο του και του φώναζε, τον μάλωνε».
«Όταν το ακούσαμε χθες όλοι είπαμε ότι άργησε να γίνει. Ο πατέρας γενικά είχε επιθετική συμπεριφορά και μέσα στο σπίτι. Το συνεργείο ήταν περίεργο, περισσότερο με αποθήκη έμοιαζε και εκεί πήγαινε ο 18χρονος χωρίς να το θέλει».
Σύμφωνα με πληροφορίες, το 2021 υπήρξε αναφορά στο «Χαμόγελο του Παιδιού». Ακόμη παλαιότερα, μετά από καταγγελία, στο σπίτι είχε μεταβεί κοινωνικός λειτουργός. Την περίοδο εκείνη η οικογένεια είχε τρία παιδιά, ηλικίας 12 – ο σημερινός δράστης που δεν έχει κλείσει τα 18 του χρόνια-, 6 και 2,5 ετών.
Δεύτερο περιστατικό έχει καταγραφεί τον Αύγουστο του 2022. Ο πατέρας φέρεται να είχε επιτεθεί στον ανήλικο τότε γιο του, πετώντας του κοπίδι, με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει. Στη συνέχεια, κι ενώ το παιδί ήταν ξαπλωμένο στο σπίτι του, ο πατέρας μπήκε μέσα, τον τράβηξε από τα χέρια για να σηκωθεί, χτυπώντας τον παράλληλα με γροθιές στο μπράτσο και στη συνέχεια τον έβγαλε από τον χώρο για να τον βοηθήσει στη δουλειά του.
Ο πατέρας είχε συλληφθεί τότε στο πλαίσιο του αυτοφώρου, ωστόσο λίγες ώρες αργότερα είχε αφεθεί ελεύθερος με προφορική εντολή του εισαγγελέα.
Η μητέρα του 18χρονου πάντως ανέφερε ότι ο πατέρας δεν φερόταν καλά στο παιδί και το κακομεταχειριζόταν, με αποτέλεσμα συχνούς καβγάδες. Σύμφωνα με μαρτυρίες, το παιδί είχε πέσει επανειλημμένα θύμα κακοποίησης.
Λέρος: 18χρονος ομολόγησε πως σκότωσε τον 50χρονο πατέρα του μετά από τσακωμό
Το θύμα βρέθηκε νεκρό μέσα στο συνεργείο του – Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο αλλά παρά τις προσπάθειες των γιατρών, υπέκυψε στα τραύματά του
Δείτε το βίντεο:
Νεκρός βρέθηκε το απόγευμα της Πέμπτης (26.02.2026) ένας 50χρονος άνδρας στη Λέρο, με τις αστυνομικές αρχές να εκτιμούν από την πρώτη στιγμή πως πρόκειται για δολοφονία. Λίγες ώρες μετά, ο 18χρονος γιος του ομολόγησε το έγκλημα.
O 50χρονος άνδρας βρέθηκε νεκρός στο συνεργείο που διατηρούσε, στη Λέρο. Από τις έρευνες -για τη στυγερή δολοφονία- φάνηκε πως πατέρας και γιος ήρθαν σε διαπληκτισμό με τον δεύτερο να του πετά ένα βαρύ εργαλείο και να τον τραυματίζει θανάσιμα.
Αν και στο σημείο έσπευσε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ και οι διασώστες με τους γιατρούς έδωσαν μάχη να τον επαναφέρουν, το θύμα δεν τα κατάφερε.
Οι γονείς πρέπει να προσέχουν πολύ να μη μαλώνουν τα παιδιά τους το βράδυ, γιατί το βράδυ τα παιδιά δεν έχουν με τι να διασκεδάσουν την στενοχώρια τους και η μαυρίλα της νύχτας την μαυρίζει πιο πολύ.
Αρχίζουν να σκέφτονται πώς να αντιδράσουν, ψάχνουν διάφορες λύσεις, μπαίνει στην μέση και ο διάβολος, και μπορεί να φθάσουν στην απελπισία… Την ημέρα, και να πουν τα παιδιά: «θα κάνω αυτό ή εκείνο», θα βγουν έξω, θα ξεχαστούν, οπότε διασκεδάζεται η στενοχώρια. –Γέροντα, το ξύλο βοηθάει τα παιδιά να διορθωθούν; –Όσο γίνεται, οι γονείς να το αποφεύγουν.
Να προσπαθούν με το καλό και με υπομονή να δώσουν στο παιδί να καταλάβει ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό. Μόνον όταν είναι μικρό το παιδί και δεν καταλαβαίνει ότι αυτό που κάνει είναι επικίνδυνο, βοηθιέται, αν φάη κανένα σκαμπίλι, για να προσέχει άλλη φορά.
Ο φόβος, μήπως φάη πάλι σκαμπίλι, γίνεται φρένο και το προστατεύει. Εγώ, όταν ήμουν μικρός, περισσότερο βοηθιόμουν από την μητέρα μου παρά από τον πατέρα μου. Και οι δυο με αγαπούσαν και ήθελαν το καλό μου. Καθένας όμως με βοηθούσε με το δικό του τρόπο. Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός.
Όταν κάναμε καμιά αταξία, μας έδινε σκαμπίλια. Εγώ πονούσα λίγο από το ξύλο, μαζευόμουν, όταν όμως περνούσε ο πόνος, ξεχνούσα και τον πόνο και τις συμβουλές του. Όχι ότι δεν με αγαπούσε ο πατέρας μου. Από αγάπη με έδερνε.
Μια φορά, θυμάμαι – τριών ετών ήμουν – , που μου έδωσε ο πατέρας μου ένα σκαμπίλι, με τίναξε πέρα! Τι είχε γίνει; Δίπλα από το σπίτι μας ήταν ένα σπίτι εγκαταλελειμμένο. Οι ιδιοκτήτες είχαν φύγει στην Αμερική και είχε ρημάξει. Στην αυλή είχε μια συκιά που τα κλαδιά της έβγαιναν στον δρόμο.
Ήταν καλοκαίρι και ήταν γεμάτη σύκα. Εκεί που έπαιζα με τα άλλα παιδιά, ήρθε ένας γείτονας και με σήκωσε, για να του κόψω μερικά σύκα, γιατί δεν έφθανε μόνος του να τα κόψη. Του έκοψα πέντε έξι και μου έδωσε κι εμένα δύο. Όταν το έμαθε ο πατέρας μου, θύμωσε πάρα πολύ. Μου έδωσε ένα σκαμπίλι!…
Εγώ έβαλα τα κλάματα. Η μάνα μου που ήταν μπροστά, γύρισε και του είπε: «Τι το χτυπάς το παιδί; Τι ήξερε αυτό; μικρό παιδί είναι. Πως μπορείς να το ακούς να κλαίη;». «Άμα έκλαιγε τότε που το σήκωσε ο άλλος, για να κόψη τα σύκα, δεν θα έκλαιγε τώρα, είπε ο πατέρας μου. Αλλά, φαίνεται, ήθελε να φάη και αυτό σύκα. Ας κλαίη λοιπόν τώρα».
Που να τολμήσω να το ξανακάνω! Και η μητέρα μου έβλεπε τις αταξίες μου και στενοχωριόταν, αλλά είχε μια αρχοντιά. Όταν έκανα καμμιά αταξία, γύριζε το κεφάλι από την άλλη μεριά και έκανε πως δεν με βλέπει, για να μη με στενοχωρήση.
Εμένα όμως αυτή η συμπεριφορά μου ράγιζε την καρδιά. «Κοίταξε, έλεγα μέσα μου, εγώ έκανα τέτοια αταξία και η μητέρα όχι μονάχα δεν με δέρνει, αλλά κάνει και πως δεν με βλέπει! Άλλη φορά δεν θα το ξανακάνω! Πώς να την ξαναστενοχωρήσω;».
Με αυτήν την συμπεριφορά της η μητέρα μου με βοηθούσε περισσότερο, παρά αν μου έδινε ένα σκαμπίλι. Κι εγώ όμως δεν το εκμεταλλευόμουν, να πω: «Ε, τώρα δεν με βλέπει, ας κάνω μεγαλύτερη αταξία». Ενώ ο πατέρας μου, μόλις έκανα κάτι, τακ, σκαμπίλι. Βλέπεις, και οι δύο με αγαπούσαν, εκείνο όμως που με διόρθωνε περισσότερο ήταν η αρχοντική συμπεριφορά της μάνας μου.
–Γέροντα, μερικά παιδιά όμως είναι πολύ άτακτα. Φωνάζουν, τρέχουν, κάνουν ζημιές. Πώς να αποφύγουν οι γονείς το ξύλο; –Κοίταξε, δεν φταίνε τα παιδιά. Τα παιδιά, για να μεγαλώσουν φυσιολογικά, θέλουν αυλή, για να μπορούν να παίξουν. Τώρα τα κακόμοιρα είναι κλεισμένα μέσα στις πολυκατοικίες και ζορίζονται.
Δεν μπορούν να τρέξουν ελεύθερα, να παίξουν, να χαρούν. Δεν πρέπει να στενοχωριούνται οι γονείς, όταν το παιδάκι είναι ζωηρό. Ένα ζωηρό παιδί έχει δυνάμεις μέσα του και μπορεί να προκόψη πολύ στην ζωή του, αν τις αξιοποιήση.
Από το βιβλίο: «Οικογενειακή ζωή» ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Δ´, ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2004.
Ντισκοτέκ, παμπ, στέκια, ντίσκο και χορευτική μουσική. Ήταν μια εποχή μαγική για όσους την έζησαν.
Οι μυθικές ντισκοτέκ των 80’ς παραμένουν αξεπέραστες όσον αφορά στη νυχτερινή, χορευτική διασκέδαση και δικαίως για πολλούς και διάφορους λόγους.
Δείτε το βίντεο:
Τότε στις ντισκοτέκ ήταν σήμα κατατεθέν η ντισκομπαλα και τα εφέ με τα λαμπιόνια και τις στιγμιαίες λάμψεις…
Καλή λοιπόν η διασκέδαση σήμερα αλλά -μεταξύ μας, τώρα- αν δεν έχεις χορέψει κάτω από την πολύχρωμη ντισκομπάλα φορώντας άσπρη κάλτσα και σκαρπίνι δεν έχεις ζήσει τίποτα. Για την ακρίβεια δεν είναι ανάγκη να έχεις χορέψει. Ας το έχεις δει μόνο. Αρκεί.
Πως μπορείς να συνεχίζεις να μιλάς για διασκέδαση αν δεν έχεις χορέψει για πάνω από οκτώ ώρες με τη μουσική συνοδεία του Μάικλ Τζάκσον και του Κώστα Μπίγαλη;
Οι παλαιότεροι τα έχουν ζήσει όλα αυτά στη θρυλική (από κάθε άποψη) δεκαετία του 1980, οι νεότεροι τα μαθαίνουν από βιντεοταινίες με τον γόη Σταμάτη Γαρδέλη και τον «μπίλια» Στιβ Ντούζο. Δεν υπάρχει ταινία εκείνης της εποχής που να μην έχει ένα μικρό γύρισμα ή έστω και ένα μικρό πέρασμα έξω από ντισκοτέκ που και μόνο το άκουσμα του ονόματός τους σήμερα προκαλεί διαδοχικά αναμνησιακά σοκ.
Μιλάμε για την Barbarella στη Συγγρού, για την Jacky-O στη Μιχαλακοπουλου πίσω από το Hilton, την «Αυτοκίνηση» στην Κηφισίας, την Boom–Boom ή την SanLorentzo και τόσες και τόσες άλλες. Ντισκοτέκ που τα πατώματα παίρνανε φωτιά από νωρίς το βράδυ μέχρι… νωρίς το πρωί. Στέκια που οι καρέκλες είχαν διακοσμητικό χαρακτήρα ή στην καλύτερη χρησιμοποιούταν για να ξεκουραστείς και να ξαναβρείς τις ανάσες σου πριν αρχίσεις πάλι να απλώνεις πάνω στην πίστα όλο το χορευτικό ταλέντο σου.
Οι θρυλικές ντισκοτέκ της Αθήνας
Γεννημένος στο λυκαυγές της δεκαετίας του 1970 δεν είχα την τύχη να ζήσω όπως θα έπρεπε, όπως θα μπορούσα ή όπως θα… άντεχα την δεκαετία του 1980. Εγώ είμαι παιδί της επόμενης δεκαετίας και τιμή μου και καμάρι μου. Εμείς οι νεότεροι, ωστόσο, δεν μπορούμε παρά να αποτίουμε φόρο τιμής στην δεκαετία του 1980 διότι -ας είμαστε ειλικρινείς- τη δική της τρέλα και φόρα εκμεταλλευτήκαμε για να φτιάξουμε εμείς τις δικές μας ιστορίες «αλητείας».
Δείτε το βίντεο:
Αν και μικρούλης, λοιπόν, είχα την τύχη να έχω θείους που ήταν, αυτό που λέμε, «παιδιά περπατημένα»! Σαββατοκύριακο στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού σήμαινε ένας κόσμος διαφορετικός γεμάτος νυχτερινές ιστορίες που έλεγε ο ένας αδερφός στον άλλο και ο πιτσιρικάς κρυφάκουγε με το στόμα ανοιχτό. Μερικές φορές, μάλιστα, είχε την τύχη να πάει σε εκείνα τα θρυλικά μαγαζιά που έβαζαν φωτιά στα Σαββατόβραδα.
Ο ένας από τους θείους, άγριο νιάτο τότε, έπαιρνε μέρος σε διαγωνισμούς πατινάζ! Διότι οι νυχτερινές έξοδοι τότε δεν ήταν μόνο χορός και κέφι. Ήταν και οι διαγωνισμοί. Ομάδες φίλων ή συμμαθητών όργωναν τις πίστες με τα πατίνια τους. Όταν λέμε πατίνια, εννοούμε κάτι που έμοιαζε με τα σημερινά rollers αλλά ήταν… άλλο επίπεδο. Πιο ψαρωτικά. Θέαμα άλλης εποχής. Σε όλες τις μεγάλες ντισκοτέκ της εποχής γινόντουσαν ανάλογοι διαγωνισμοί.
Ήταν ο τρόπος για να ανάψει το κέφι ή για να πάρουν μια ανάσα οι υπόλοιποι χορευταράδες όσο αυτοί που έκαναν το πατινάζ προχωρούσαν σε επίδειξη… δύναμης.
Αυτός, παράλληλα, ήταν και ένας τρόπος να γεμίζουν οι ντισκοτέκ από νεολαία. Στην Barbarella, την Jacky-O και την «Αυτοκίνηση» κάθε σαββατοκύριακο γινόταν το αδιαχώρητο από πιτσιρικάδες. Είναι γνωστές στους περισσότερους οι ιστορίες με τις ατελείωτες ουρές επί της Συγγρού, έξω από την Barbarella. Πολλές φορές είχε επέμβει και η αστυνομία. Όχι για να κάνει συλλήψεις μετά από τίποτα ψιλές που έπεφταν. Γινόταν και αυτό αλλά κυρίως οι αστυνομικοί επενέβαιναν μπας και καταφέρουν να βάλουν μια τάξη, ώστε να συνεχιστεί η βραδιά κανονικά.
Μουσικές και γλέντι μέχρι το πρωί
Michael Jakcson, Bee Gees, Donna Summer, Gloria Gaynor, Bonnie Tayler, Sandra, Wham, και Madonna! Ποιοι δεν έχουν χορέψει μέχρι πρωίας τα τραγούδια τους. Και όχι μόνο τότε. Αλλά και τώρα. Ακόμα κι αν έχουν περάσει 30 χρόνια από εκείνη την εποχή, σήμερα πάρτι χωρίς αυτά τα τραγούδια δε νοείται. Όλοι θα σηκωθούν να χορέψουν ή έστω θα βάλουν τα γέλια όταν θυμηθούν όλα αυτά που κατά καιρούς έχουν κάνει ακούγοντάς τα τραγούδια εκείνης της εποχής.
Αλλά δεν ήταν μόνο αυτοί. Ήταν και μερικά άλλα ονόματα που μπορεί να μην έκαναν παγκόσμια καριέρα, αλλά εδώ στην Ελλάδα, ωστόσο, στις ντισκοτέκ έπρεπε να παίξουν απαραίτητα κάποιες από τις μεγάλες τους επιτυχίες. Μιλάμε για ονόματα όπως Big Alice, Mandy, Costas και Scraptown. Τι; Δεν σας λένε τίποτα όλα τα παραπάνω, ονόματα; Ελάτε τώρα. Δεν έχετε τραγουδήσει ποτέ τραγούδια του Big Alice, δηλαδή του Κώστα Μπίγαλη; Ούτε το Costas όπως συστηνόταν και υπέγραφε τους δίσκους του ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος ή της Mandy που δεν είναι άλλη από τη Μαντώ; Πώς να πιστέψουμε πως δεν έχετε τραγουδήσει ή δεν έχετε χορέψει τραγούδια του συγκροτήματος των Scraptown, της μπάντας δηλαδή που έγινε γνωστός ο Μιχάλης Ρακιντζής;
Όλοι αυτοί, ξένοι και Έλληνες, ήταν το απαραίτητο συστατικό για να κρατήσει το γλέντι από νωρίς το βράδυ, μέχρι… νωρίς το πρωί. Τα φώτα «χόρευαν» και αυτά με εξαντλητικούς ρυθμούς πάνω από τα κεφάλια μας αν και «βασίλισσα» ήταν και παραμένει η ντισκομπάλα.
Το πάρτι ξεκινούσε πάντα λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Τα φώτα έσβηναν για να ξανανάψουν, αυτή τη φορά με τη συνοδεία καπνού και του ειδικού μηχανήματος που έβγαζε… μπουρμπουλήθρες! Την έναρξη κήρυτταν δια μικροφώνου οι γνωστότεροι dj’s της εποχής και στη συνέχεια άρχισαν να ταλαιπωρούν τα βινύλια τους!
Οι μόνοι λόγοι για να διακοπεί ο χορός ήταν οι διαγωνισμοί που είπαμε νωρίτερα και βέβαια το πρόγραμμα με τα μπλουζ που διαρκούσε λιγότερο από μια ώρα αλλά ήταν αρκετό για να… συσφίγγονται οι σχέσεις και να γεννιούνται νέα φλερτ!
Τα ρούχα και οι «φυλές» των ντισκοτέκ
Εντάξει! Εδώ τι να πούμε τώρα; Αυτό θα μπορούσε να είναι και ένα weekend μόνο του. Τι να πρωτοσχολιάσει και τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τα σακάκια (αντρικά ή γυναικεία) με τις βάτες; Τα πολύχρωμα -στα όρια του χαβανέζικου- πουκάμισα, τα μυτερά παπούτσια (από αυτά που όπως λέγαμε τότε χαριτολογώντας, φτιάχτηκαν για να σκοτώνουν κατσαρίδες στις γωνίες), τα σατέν κοστούμια με τα φαρδιά παντελόνια (τύπου μπάγκι) και τις τεράστιες ζώνες, τα αμάνικα μπλουζάκια ή ακόμα και τα κάτασπρα αθλητικά μποτάκια για όσους δεν άντεχαν την ορθοστασία και τους ατελείωτους χορούς; Ολόκληρη εκείνη η δεκαετία σημαδεύτηκε (με την καλή και την… κακή έννοια) από τις ενδυματολογικές επιλογές που τότε προκαλούσαν δέος και τώρα ατελείωτα γέλια.
Βέβαια, το ντύσιμο δεν θα μπορούσε να… λειτουργήσει από μόνο του. Έπρεπε να συνοδεύεται από το κατάλληλο χτένισμα. Μαλλί χαίτη- λασπωτήρας για τα αγόρια που άφηναν τις φράντζες μπροστά και έπαιρναν λίγο περισσότερο τα πλαϊνά! Και για τα κορίτσια η περμανάντ, οι ξανθές ανταύγειες και το οξυζενέ που πήγαινε σύννεφο.
Αυτές ήταν οι επιλογές των πιτσιρικάδων που γέμιζαν τις ντισκοτέκ. Το με ποιον είχες να κάνεις το καταλάβαινες από τα ρούχα που φορούσε και τον τρόπο που χόρευε. Σατέν πουκάμισο, φαρδύ παντελόνι, σκαρπίνι και λευκή κάλτσα ήταν οι γόηδες. Τζίν παντελόνια, αμάνικα μπλουζάκια και αθλητικό παπούτσι ήταν οι εναλλακτικοί χορευταράδες που δεν τους ενδιέφερε τίποτα άλλο πέρα από το να χορέψουν.
Ηγέτες, ωστόσο, στις ντίσκο ήταν οι «καρεκλάδες». Το προσωνύμιο αυτό τους το είχαν κολλήσει οι ροκάδες της εποχής για να δείξουν το πόσο… φλώροι είναι (οι μεταξύ τους συναντήσεις καθ’ οδόν προς τους ναούς της διασκέδασης, πάντα συνοδευόταν από τίποτα ψιλές). Οι «καρεκλάδες», λοιπόν, προκειμένου να κλέβουν τις εντυπώσεις έπεφταν κατάχαμα και έκαναν όλες αυτές τις κινήσεις που θυμίζουν έντονα το break-dance ή «αντέγραφαν» το moon walk του Michael Jakcson και έκλεβαν τις καρδιές των κοριτσιών.
Εικόνες και μουσικές μιας άλλης εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί (αυτό αποδεικνύεται από τις πολλές και αποτυχημένες προσπάθειες να αναβιώσουν κάποια από αυτά τα θρυλικά μαγαζιά) αλλά μας άφησαν κληρονομιά τη διάθεση να παρτάρουμε ατελείωτα και να χορεύουμε μέχρι να μην ακολουθούν άλλο τα πόδια!
Ο Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης γεννήθηκε το 1912 μ.Χ. στο Αμπελοχώρι Θηβών – Αναγνωρίστηκε επίσημα ως Άγιος το 2020 και γιορτάζει στις 27 Φεβρουαρίου
Ο πατέρας του ονομάζονταν Ιωάννης Παπανικήτας και η μητέρα του Βικτορία. Ο Γέροντας είχε σαν κοσμικός το όνομα Ευάγγελος. Τελείωσε το Γυμνάσιο αλλά η Χάρις του Θεού έκλεινε στον Ευάγγελο τις κοσμικές θύρες της αποκατάστασης.
Ονομάζεται Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης γιατί έζησε ως μοναχός στην περιοχή Κατουνάκια του Άγιο Όρος — και από το όνομα του τόπου βγήκε το προσωνύμιο «Κατουνακιώτης».
Στην Θήβα, όπου είχε μετακομίσει η οικογένεια του, ο Ευάγγελος γνώρισε τους γεροντάδες του τον Εφραίμ και τον Νικηφόρο.
Η ζωή του Ευάγγελου ήταν καλογερική. Αγωνίζονταν πνευματικά με την ευχή του Ιησού, τις μετάνοιες, την νηστεία και κυρίως με την υπακοή.
Η μητέρα του αξιώθηκε να λάβει πληροφορία από τον Όσιο Εφραίμ τον Σύρο ότι το θέλημα του υιού της να γίνει μοναχός ήταν και θέλημα Θεού και πώς ο Ευάγγελος θα τιμήσει την μοναχική ζωή.
Την 14η Σεπτεμβρίου 1933 μ.Χ. ο Ευάγγελος άφησε τον κόσμο ήλθε στην έρημο του Αγίου Όρους στα Κατουνάκια, στο ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου και έβαλε μετάνοια στην συνοδεία των Γεροντάδων Εφραίμ και Νικηφόρου. Μετά την δοκιμασία του εκάρη μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Λογγίνος. Το 1935 μ.Χ. έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από τον Γέροντα του Νικηφόρο και έλαβε το όνομα Εφραίμ. Τον επόμενο χρόνο χειροτονήθηκε Ιερέας.
Δείτε το βίντεο:
Ο Όσιος Εφραίμ αξιώθηκε και γνώρισε τον πρύτανη της ησυχαστικής ζωής τον διορατικό, προορατικό και άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (βλέπε 16 Αυγούστου) και συνδέθηκε πνευματικά μαζί του με την ευλογία του Γέροντα του Νικηφόρου. Ο Γέροντας Ιωσήφ με την σειρά του είχε διδαχθεί την απλανή πνευματική ζωή από τους περίφημους ησυχαστές μοναχό Καλλίνικο και Ιερομόναχο Δανιήλ. Επομένως ο Όσιος Εφραίμ μας διδάσκει την επίμονη αναζήτηση για την πνευματική ζωή και την ανεύρεση απλανούς πνευματικού οδηγού, πού θα είναι «Εκδόσεις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως». Ο απλανής πνευματικός βλέπει τις δαιμονικές πλάτες και με τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα οδηγεί τα πνευματικά παιδιά του στον Παράδεισο.
Ο Όσιος Εφραίμ διαχώρισε την γνήσια υπακοή από την αρρωστημένη όταν συμβούλευσε κοινοβιάτη μοναχό να κάνει υπακοή στον Γέροντα του όχι σαν ζώο αλλά από αγάπη και ζήλο Θεού.
Ο άγιος Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής έδωσε ένα πρόγραμμα ησυχαστικής ζωής στον Όσιο Εφραίμ, για να καλλιεργεί την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, υιέ του Θεού, ελέησον με», να έχει φυλακή των αισθήσεων και τον οδήγησε στην κάθαρση της καρδίας και τον θείο φωτισμό.
Ο Όσιος Εφραίμ με την ευλογία του Οσίου Γέροντος Ιωσήφ εντρύφησε στην «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» και ελάμβανε τις συμβουλές των Νηπτικών Πατέρων για τον αγώνα του. Δεν διάβαζε ούτε βιβλία ψυχιατρικής, ούτε «κουλτουριάρικα» αναγνώσματα δια πνευματικές επιδείξεις στα σαλόνια, ούτε είχε τον φόβο μήπως τον αποκαλέσουν οι κοσμικοί κύκλοι «φονταμενταλιστή».
Δείτε το βίντεο:
Το 1973 μ.Χ. εκοιμήθη ο Ιερομόναχος Νικηφόρος ο Γέροντας του Οσίου Εφραίμ.
Ο Όσιος Εφραίμ μετά το 1980 μ.Χ. είχε συγκροτήσει συνοδεία και τήρησε την εντολή του Οσίου Γέροντος Ιωσήφ να αποκτήσει συνοδεία μετά τον θάνατο του παπα-Νικηφόρου. Επομένως ο Όσιος Εφραίμ πρώτα έφθασε στην κάθαρση και κατόπιν έγινε ο ίδιος Γέροντας. Ο Όσιος Εφραίμ πολέμησε τον μεγάλο εχθρό της πνευματικής ζωής την κενοδοξία. Οι θυσίες του γίνονταν για τον Χριστό και όχι για προσδοκώμενο έπαινο από τους ανθρώπους.
Η θ. Λειτουργία για τον Όσιο Εφραίμ ήταν συγκλονιστικό και βιωματικό γεγονός. Είχε εκμυστιρευθεί σε Ιερομόναχο πνευματικό φίλο του ότι από την πρώτη θεία Λειτουργία πού τέλεσε, έβλεπε αισθητά την Χάρη του Θεού να μεταβάλλει τα θεία δώρα. Μάλιστα, μετά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων, έβλεπε τον ίδιο τον Χριστό μέσα στο δισκάριο και ήταν αδύνατον να συγκρατήσει τα δάκρυα του, όταν έφθανε στο τεμαχισμό του Σώματος του Χριστού. Έβρεχε με τα δάκρυα του το αντιμήνσιο κατά την θεία Λειτουργία και έβλεπε δεξιά και αριστερά τους αγγέλους να συλλειτουργούν.
Όμως ο Όσιος Εφραίμ δεν αναφέρθηκε ποτέ σε «λειτουργική αναγέννηση» και μάλιστα ζητούσε σε κοινοβιάτες, πού βρίσκονταν στα εξωτερικά διακονήματα να μη παραλείπουν το ψαλτήρι.
Ο Όσιος Εφραίμ ήταν κοσμημένος με το διορατικό χάρισμα και έβλεπε την πνευματική κατάσταση κάθε κληρικού ή μοναχού και έδιδε τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα για την πρόοδο στην πνευματική ζωή.
Η Χάρις του Θεού είχε κοσμήσει τον Όσιο Εφραίμ και με το προορατικό χάρισμα, γι ‘αυτό και έβλεπε καταστάσεις πού έρχονταν (όπως ο σεισμός του 1977 μ.Χ. στην Θεσσαλονίκη), αλλά και πολλές φορές είχε προσφωνήσει λαϊκούς ακόμα και μικρά παιδιά με τα ονόματα πού έλαβαν μετά από χρόνια στην μοναχική τους κούρα. Μάλιστα, κάποιος φοιτητής έστειλε μία περιληπτική και χωρίς λεπτομέρειες επιστολή στον μακαριστό Γέροντα και έλαβε απάντηση από τον Όσιο Εφραίμ, πού του περιέγραφε με λεπτομέρειες την πνευματική του κατάσταση ακόμα και κατασταθείς στον χώρο πού διέμενε ο φοιτητής χωρίς αυτός να τις έχει προαναφέρει.
Κάποτε άγνωστοι μεταξύ τους κληρικοί συναντήθηκαν στον δρόμο για τα Κατουνάκια και όταν έφτασαν στον Όσιο Εφραίμ, ο μακαριστός άγιος Γέροντας άρχισε να επιπλήττει έναν από τους κληρικούς, πώς δεν είναι παπάς αλλά μασόνος, πού έβαλε ράσο, για να κατασκοπεύει το Άγιον Όρος. Ο μασόνος παραδέχτηκε την ραδιουργία του.
Ο Όσιος Εφραίμ έζησε εμπειρίες, πού μόνο οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί μπορούν να ζήσουν, μακριά από παπικές η προτεσταντικές πλάνες.
Δείτε το βίντεο:
Κάποτε ένας ηγούμενος, δύο θεολόγοι και ένας φοιτητής ζήτησαν από τον Όσιο Εφραίμ να τους εξηγήσει την ευωδιά των αγίων λειψάνων. Ο Όσιος έσκυψε το κεφάλι του στο μέρος της καρδιάς και προσεύχονταν. Ο τόπος γέμισε ευωδιά και ο Όσιος Εφραίμ τους είπε πώς επειδή δεν μπορούσε ο ίδιος να το εξηγήσει παρακάλεσε τον Θεό να απαντήσει στους συνομιλητές. Ο Όσιος Εφραίμ αισθάνονταν τις αμαρτίες σαν δυσοσμία. Κάποιος επίσκοπος μέσω τρίτου ρώτησε τον μακαριστό άγιο Γέροντα για τον οικουμενισμό. Ο Γέροντας έκανε προσευχή, για να τον πληροφορήσει ο Θεός και τότε ξεχύθηκε μία δυσωδία με γεύση ξινή, αλμυρή και πικρή, πού τον γέμισε με αποτροπιασμό.
Η παρακαταθήκη του Οσίου Εφραίμ για την ενότητα των Ορθοδόξων ήταν σαφής «Το σχίσμα εύκολα γίνεται, η ένωση είναι δύσκολος». Άραγε, πόσο απήχηση έχουν σήμερα τα λόγια ενός θεοφόρου σύγχρονου Πατρός;
Ο Όσιος Εφραίμ αναδείχθηκε με την Χάρη του Θεού και πρακτικός οδηγός στην ποιμαντική του γάμου και της οικογενείας, γιατί βοήθησε πολλούς νέους να καταλήξουν στον γάμο χωρίς να τους πιέσει γι’ αυτό αλλά και οι επιστολές του, πού σώζονται, αποτελούν πνευματική παρακαταθήκη και «σχολή γονέων» χωρίς ψυχολογικές και φιλοσοφικές θεωρίες για τις αγωνιζόμενες πνευματικά οικογένειες.
Δείτε το βίντεο:
Το 1996 μ.Χ. ο Όσιος Εφραίμ έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και έπεσε σε ακινησία. Δεν γόγγυσε καθόλου αλλά δοξολογούσε τον Θεό. Μας αφήνει το άγιο παράδειγμα του για την αντιμετώπιση των ασθενειών.
Στις 27 Φεβρουαρίου 1998 μ.Χ. ο Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης του Αγίου Όρους παρέδωσε την αγιασμένη ψυχή του στα χέρια του Δημιουργού του, πού υπηρέτησε από την νεότητα του.
Λέγουν πώς κάποτε ρωτήσανε έναν υπερήλικα, πού ζούσε τον 19ο αιώνα μ.Χ., να πει το συγκλονιστικότερο γεγονός στην ζωή του. Ο υπερήλικας απάντησε ότι όταν ήταν μικρός είδε και άκουσε τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Και η δική μας γενιά αξιώθηκε να γνωρίσει τα εύοσμα άνθη του Αθωνικού Μοναχισμού, τον Όσιο Γέροντα Παίσιο και τον Όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, πού μας καλούν να ακολουθήσουμε την ζωή τους.
Τα τέλη του Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη
Το Νοέμβριο του 1996 μ.Χ. ένα ισχυρό επεισόδιο τον έριξε μόνιμα στο κρεβάτι με σχεδόν τέλεια ακινησία, αφωνία, αδυναμία καταπόσεως. Φαινόταν να μην έχει καμιά επαφή με το περιβάλλον. Δεν προσπαθούσε να πει τίποτε, έστω και με χειρονομίες. Ούτε φαινόταν να ακούει ό,τι τον ρωτούσαν. Ήταν ένα μυστήριο. Μόνο όταν πονούσε πολύ, βογκούσε.
Οι αδελφοί που τον αγαπούσαν, του έγραφαν: «Και όταν η καθημερινότης με παρασύρει πολλές φορές, βλέπω νοερώς εντός μου το δικό σας βλέμμα και ιλιγγιώ ο άθλιος μπροστά στη δική σας υπομονή και στις δικές σας δοκιμασίες»…
Παρ’ όλες τις δοκιμασίες όμως έβλεπε, έστω λίγο, και άκουγε μια χαρά. Και η απόδειξη ήταν ότι ανταποκρινόταν με χαμόγελα ή και γέλια ακόμη, όταν του διηγούνταν τις αγαπημένες του χαριτωμένες ιστοριούλες που συνήθιζε και ο ίδιος να χρησιμοποιεί παλαιότερα. Ήταν ο μόνος τρόπος επικοινωνίας μαζί του στην κατάσταση τετραπληγίας που βρισκόταν. Πάντοτε ευχαριστιόταν να χαριτολογεί λέγοντας διδακτικές ιστορίες από την ελληνική μυθολογία ή την λαϊκή παράδοση, άλλοτε να αυτοσαρκάζεται ή να πειράζει τους άλλους με ευφυΐα και αγαθότητα.
Όταν κάποιος δεν έτρωγε το φαγητό του από θεληματάρικη άσκηση, διηγείτο για το γαϊδουράκι του Χότζα που δεν το τάισε μια, δεν το τάισε δύο, και χαιρόταν που δούλευε χωρίς έξοδα. Κάποια στιγμή όμως η πόρτα του στάβλου δεν άνοιγε, γιατί το γαϊδουράκι ψόφησε και έπεσε κάτω φαρδύ-πλατύ.
Άλλοτε σχηματίζοντας σαν παιδική τη φωνή του προσποιούταν τη συνομιλία δύο μικρών παιδιών:- Που είναι τα σταφύλια; -Τί τα θέλεις; – Να τα δω!» για να στηλιτεύσει την παιδική πονηριά κάποιου.
Για άλλον που δεν έλεγε να μάθει στοιχειώδη τυπικά, θυμόταν τη φλάσκα του παπά. Ήταν αγράμματος και μέτρησε κουκιά μέσα σε ένα σακούλι. Τρώγοντας ένα κάθε μέρα θα ήξερε πότε να κάνει Πάσχα. Η παπαδιά το αντιλήφθηκε και πρόσθετε κουκιά, για να τον ευχαριστήσει. Και ο παπάς απαντούσε στους παραπονούμενους χωρικούς: «Όπως πάνε τα κουκιά και όπως δείχνει η φλάσκα, ούτε φέτος έχει Λαμπρή ούτε του χρόνου Πάσχα».
Αν κάποιος έκανε υπακοή για τα μάτια, κουνούσε χαμογελώντας το κεφάλι, και με βαριά προσποιητή φωνή έλεγε: «Αντώνη, Αντώνη.,.», θυμίζοντας την αποδοκιμαστική φράση και έκφραση ενός άγιου γέροντος που ο υποτακτικός του έκανε υπακοή, μόνο όταν ήταν παρόντες άλλοι.
Αυτά και άλλα παρόμοια, μικρότερα ή εκτενέστερα, ήταν που του κρατούσαν εύθυμη συντροφιά τους δεκατρείς μήνες της συνεχούς κατακλίσεώς του στο κρεβάτι του πόνου. Όταν ο πυρετός και η ασθένεια δυνάμωναν, το χαμόγελο μαραινόταν στα γεροντικά χείλη του.
Δεν αναπαυόταν στην κατάκλιση. Προτιμούσε να κάθεται στο κρεβάτι με τα πόδια χαμηλά στο πάτωμα και την πλάτη στηριγμένη σε μαξιλάρια. Όπως πάντοτε πολύ σκυφτός. Η αγαπημένη του στάση προσευχής. Σ’ αυτήν τη στάση τον πήρε ήσυχα ο Θεός στις 27 Φεβρουαρίου 1998 μ.Χ.
Επανειλημμένα είχε δώσει εντολές να γίνει η κηδεία του στον στενό κύκλο της γειτονιάς. Αλλά το μυστικό διέρρευσε και αρκετοί πατέρες πρόλαβαν τον τελευταίο ασπασμό του. Ένας απ’ αυτούς γράφει:
«Ο Γέροντας, άνθρωπος Όσιος, με αγία ζωή, έμπλεως της χάριτος του Θεού με πληροφορίας δι όσα ο ιδικός του κόσμος χωρούσε, και όμως ζούσε με την αίσθηση του αμαρτωλού και παρακαλούσε να ευχώμεθα δι΄ αυτόν.
“Παιδί μου, σε παρακαλώ, όταν φύγω, να μου κάνεις ένα σαρανταλείτουργο και πάντοτε να με μνημονεύεις”. Είχε δώσει εντολή στη θανή του να παρευρεθούν οι γείτονες, με τους οποίους πέρασε την παρούσα ζωή. Δι’ εμέ είχε δώσει ευλογία να με καλέσουν. Τον ευχαριστώ. Τη νύκτα της θανής του τον βλέπω στον ύπνο μου ντυμένο λευκή ιερατική στολή, αστράπτοντα, χαριέστατον και λέγοντα: “Παπαδάκο μου, υπάγω να λειτουργήσω”.
Παρευρέθην εις την κηδεία του. Έβλεπα κοιμώμενον έναν όσιον ανήκοντα πλέον εις την χορείαν των Αγιορειτών Πατέρων και ηυχαρίστησα τον Θεόν και τον Γέροντα που με αγάπησε και χαρακτήρισε την ζωήν μου με την ιδικήν του. Τέλος, το σώμα του εδέχθη η μητέρα γη, αγιαζομένη υπ’ αυτού, την δε αγίαν του ψυχήν υπεδέχθη χαίρουσα η χορεία πάντων των Οσίων των εν ασκήσει διαλαμψάντων, των οποίων η μνήμη την ήμερα εκείνη ήρχιζε με τον Εσπερινό, δια να εορτάσει ούτω ο Όσιος μετά των Οσίων.
Δείτε το βίντεο:
»Εις ημάς άφησε μνήμην και υπόδειγμα ενάρετου ησυχαστικής ζωής, ζωής Αγιορείτου μονάχου και νοσταλγικήν ανάμνησιν του σεπτού του προσώπου.
»Εις τα τεσσαρακονθήμερα μνημόσυνα δεν ηδυνήθην να παρευρεθώ, διότι είχομεν εις το κελλίον μας κουράν, και εστενοχωρούμην που δεν ήμουν και εγώ εκεί. Εις την Λειτουργίαν μετά τον καθαγιασμόν, εις τήν μνημόνευσιν των κεκοιμημένων, λέγων “Μνήσθητι, Κύριε, του πατρός ημών Εφραίμ…” αισθάνομαι δύο χέρια να με αγκαλιάζουν στοργικά στους ώμους. Με έπιασε ρίγος. Σταμάτησα. Γύρισα πίσω. Δεν βλέπω τίποτε. Τον ηυχαρίστησα και συνέχισα την Λειτουργίαν. Η αγαπώσα καρδία του πιστεύω ότι μας παρακολουθεί. Εύχεται και το αισθανόμεθα».
«Έκρηξη» στα λουκέτα των επιχειρήσεων καταγράφηκε το 2025, σε μια άκρως ανησυχητική εξέλιξη για την εικόνα που εκπέμπει η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα.
Όπως μαρτυρούν τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 2025 οι πτωχεύσεις των επιχειρήσεων για το σύνολο των τομέων της οικονομίας ανήλθαν σε 557, καταγράφοντας αλματώδη αύξηση 83,2% σε σχέση με το 2024 που είχαν ανέλθει σε 304. Μόνο στο τέταρτο τρίμηνο του περασμένου έτους καταγράφηκαν 161 πτωχεύσεις επιχειρήσεων, παρουσιάζοντας αύξηση 103,8% σε σχέση με το τέταρτο τρίμηνο του 2024 που είχαν ανέλθει σε 79.
Οι απόλυτοι αριθμοί των επίσημων πτωχεύσεων επιχειρήσεων στην Ελλάδα δεν είναι μεγάλοι, ωστόσο η εκθετική αύξησή τους τα τελευταία χρόνια προκαλεί έντονο προβληματισμό σχετικά με τις προκλήσεις που διέρχεται το σύνολο του εγχώριου επιχειρείν. Πρόκειται συνήθως για εταιρείες με υψηλό δανεισμό, σημαντική έλλειψη ρευστότητας και αδυναμία πρόσβασης σε νέες πηγές χρηματοδότησης.
Η εκθετική αύξηση των λουκέτων την τελευταία τετραετία
Η εικόνα που παρουσιάζει η δραστηριότητα των επιχειρήσεων στην Ελλάδα σε διάστημα τεσσάρων ετών είναι ακόμη πιο ενδεικτική. Το 2021 τα εταιρικά λουκέτα ήταν μόλις 55, το 2022 ήταν 118, το 2023 έφτασαν τα 271, το 2024 τα 304 και πλέον, το 2025 τα 557. Γίνεται έτσι αντιληπτό ότι χρόνο με το χρόνο, οι εταιρικές πτωχεύσεις στην Ελλάδα σχεδόν διπλασιάζονται.
Το 2025 δημιουργήθηκαν 140.229 νέες επιχειρήσεις – Ποιοι κλάδοι ξεχώρισαν
Την ίδια ώρα και σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 2025 οι εγγραφές νέων επιχειρήσεων (ενάρξεις λειτουργίας επιχειρήσεων), για το σύνολο των τομέων της οικονομίας, ανήλθαν σε 140.229, παρουσιάζοντας αύξηση 5,8% σε σχέση με το 2024 που είχαν ανέλθει σε 132.507.
Από το σύνολο των νέων επιχειρήσεων που δημιουργήθηκαν, οι περισσότερες αφορούν στους κλάδους «Μεταφορά και Αποθήκευση» και «Μεταποίηση», με συνεισφορά στον συνολικό κύκλο εργασιών 33,7% και 17,6% αντίστοιχα.
Αντίστοιχα, μειωμένη ήταν η δημιουργία νέων επιχειρήσεων στους κλάδους «Δραστηριότητες Υπηρεσιών Παροχής Καταλύματος και Υπηρεσιών Εστίασης» (7,1%) και «Παροχή Ηλεκτρικού Ρεύματος, Φυσικού Αερίου, Ατμού και Κλιματισμού» (4,0%).
Μόνο για το τέταρτο τρίμηνο του 2025, οι εγγραφές νέων επιχειρήσεων, για το σύνολο των τομέων της οικονομίας ανήλθαν σε 36.402, παρουσιάζοντας αύξηση 4,7% σε σχέση με το τέταρτο τρίμηνο του 2024 που είχαν ανέλθει σε 34.784 και αύξηση 14,6% σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο του 2025 που είχαν ανέλθει σε 31.768.
Οι περισσότερες εκ των νέων εταιρειών που δημιουργήθηκαν στο τέταρτο τρίμηνο του 2025 αφορούν στους κλάδους «Μεταφορά και Αποθήκευση» (28,0%) και «Χρηματοπιστωτικές και Ασφαλιστικές Δραστηριότητες» (23,0%), ενώ η μεγαλύτερη μείωση καταγράφηκε στους τομείς «Παροχή Ηλεκτρικού Ρεύματος, Φυσικού Αερίου, Ατμού και Κλιματισμού» (19,8%) και «Δραστηριότητες Υπηρεσιών Παροχής Καταλύματος και Υπηρεσιών Εστίασης» (3,3%).
Πού δημιουργήθηκαν οι περισσότερες νέες επιχειρήσεις
Σύμφωνα με επιμέρους στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, οι τομείς οικονομικής δραστηριότητας στους οποίους σημειώθηκε το μεγαλύτερο πλήθος εγγραφών νέων επιχειρήσεων, ανά γεωγραφική περιοχή της Ελλάδας, είναι ο κλάδος «Γεωργία, Δασοκομία και Αλιεία» στη Βόρεια Ελλάδα (με 1.065 εγγραφές σε σύνολο 6.781), την Κεντρική Ελλάδα (με 4.974 εγγραφές σε σύνολο 9.651) και στα Νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη (με 1.705 εγγραφές σε σύνολο 4.358).
Στην Αττική ξεχώρισε ο κλάδος «Επαγγελματικές, Επιστημονικές και Τεχνικές Δραστηριότητες», με 2.537 εγγραφές σε σύνολο 15.612.
Ως προς τη νομική μορφή των επιχειρήσεων, ξεχώρισαν οι ατομικές επιχειρήσεις στον κλάδο «Γεωργία, Δασοκομία και Αλιεία», με 9.515 εγγραφές σε σύνολο 24.735 και ακολούθησαν οι προσωπικές επιχειρήσεις στον κλάδο «Χονδρικό και Λιανικό Εμπόριο, Επισκευή Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Μοτοσυκλετών», με 1.152 εγγραφές σε σύνολο 5.687, οι κεφαλαιουχικές επιχειρήσεις στον κλάδο «Διαχείριση Ακίνητης Περιουσίας», με 147 εγγραφές σε σύνολο 529 και οι λοιπές νομικές μορφές στον κλάδο «Διαχείριση Ακίνητης Περιουσίας», με 1.268 εγγραφές σε σύνολο 5.451.
Θρήνος στον Βόλο: Έφυγε στα 44 του ο Κώστας Βογιατζής
Έδωσε μάχη μέχρι το τέλος με τον καρκίνο.
Συγκλονισμένη είναι η τοπική κοινωνία του Βόλου από την είδηση του θανάτου του Κώστα Βογιατζή, ιδιοκτήτη του γνωστού εστιατορίου «Αίθριον», που λειτουργούσε στο συγκρότημα Τσαλαπάτα μέχρι τις καταστροφικές πλημμύρες που προκάλεσε η κακοκαιρία Daniel.
Ο 44χρονος επιχειρηματίας, πατέρας δύο παιδιών, έδωσε γενναία μάχη με τον καρκίνο, ωστόσο δεν κατάφερε να βγει νικητής. Άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Αθήνας, όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα, έχοντας στο πλευρό του τα αγαπημένα του πρόσωπα.
Η απώλειά του σκορπά βαθιά θλίψη όχι μόνο στην οικογένεια και τους φίλους του, αλλά και στον επιχειρηματικό κόσμο της πόλης, καθώς το «Αίθριον» αποτέλεσε για χρόνια σημείο αναφοράς για τον Βόλο, συνδυάζοντας ποιότητα και αισθητική σε έναν ιδιαίτερο χώρο στο ιστορικό συγκρότημα Τσαλαπάτα.
Άνθρωπος ευγενικός και πάντα με το χαμόγελο, ο Κώστας Βογιατζής, που από μικρή ηλικία ξεκίνησε να εργάζεται στην εστίαση, πολλοί θα τον θυμούνται πίσω από το μπαρ στο “Έλξις”, ξεχώριζε για τη διακριτικότητα, την καλοσύνη και την αφοσίωσή του σε ό,τι έκανε. Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του μιλούν για έναν επαγγελματία με ήθος, συνέπεια και βαθιά αγάπη για τη δουλειά του, που δεν σταματούσε να δημιουργεί και να οραματίζεται το επόμενο βήμα.
Παρά τις δυσκολίες που βρέθηκαν στον δρόμο του τα τελευταία χρόνια, όταν είδε το μαγαζί που με τόσο κόπο και αγάπη έστησε, να καταστρέφεται στις πλημμύρες του Σεπτεμβρίου του 2023 στον Βόλο, παρέμεινε αισιόδοξος και στάθηκε με δύναμη απέναντι στις αντιξοότητες, έχοντας ως προτεραιότητα την οικογένειά του και τα δύο του παιδιά.
Πριν από αρκετά χρόνια είχε βιώσει την απώλεια του πατέρα του, ο οποίος επίσης έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από τον καρκίνο, όμως παρά τις δυσκολίες και τα χτυπήματα της μοίρας, παρέμεινε δραστήριος και αφοσιωμένος τόσο στην οικογένειά του όσο και στην επαγγελματική του πορεία.
Ο Κώστας Βογιατζής έπαιξε μπάσκετ σε Ανάληψη και Θεσσαλικό, αλλά το σταμάτησε σε μικρή ηλικία, για να γίνει διαιτητής, φτάνοντας στις εθνικές κατηγορίες. Είχε διατελέσει και πρόεδρος στην ομάδα μπάσκετ της Αγριάς.
Ο Σύνδεσμος Διαιτητών Καλαθοσφαίρισης Μαγνησίας εξέδωσε συλλυπητήρια ανακοίνωση, που αναφέρει: «Με βαθιά θλίψη και οδύνη ο Σ.Δ.Κ.Μ αποχαιρετά ένα συνάδελφο και φίλο που έφυγε από τη ζωή. Ο Κώστας Βογιατζής άφησε σήμερα την τελευταία του πνοή βυθίζοντας όλους εμάς σε απέραντη θλίψη. Θα τον θυμόμαστε πάντα για το ήθος, την καλοσύνη και την προσφορά του. Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει. Καλό ταξίδι Κώστα».
Συλλυπητήριες ανακοινώσεις εξέδωσαν και οι:
Ίωνας Βόλου: «Ο Α.Σ. Ίωνας Βόλου εκφράζει τα πιο θερμά του συλλυπητήρια για τον αδόκητο χαμό του Κώστα Βογιατζή στην οικογένειά του και τους οικείους του. Ο Κώστας ήταν ένας σημαντικός εργάτης του μπάσκετ και της τοπικής κοινωνίας του Βόλου και η απώλεια του είναι ιδιαίτερα βαριά για όλους μας.
Καλό παράδεισο, Κώστα».
Γ.Σ. Αλμυρού: «Είναι από τις στιγμές που δυσκολεύεσαι και αρνείσαι να το πιστέψεις. Έφυγε από τη ζωή ο Κώστας Βογιατζής, ένας μπασκετάνθρωπος με ήθος, καλοσύνη και μεγαλοψυχία. Η διοικούσα επιτροπή και σύσσωμο το τμήμα εκφράζουν τα ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του καθώς και στην ομάδα της Αγριάς.
Καλό παράδεισο, φίλε Κώστα».
Α.Ε.Β. Διμηνίου: «Σήμερα αποχαιρετούμε τον Κώστα Βογιατζή, έναν άνθρωπο που άφησε το δικό του μοναδικό αποτύπωμα στις καρδιές όλων μας. Η παρουσία του στη ζωή μας δεν ήταν απλώς ένα πέρασμα, αλλά ένα μάθημα για το πώς να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες με θάρρος και τις χαρές με ευγνωμοσύνη.
Θα θυμόμαστε πάντα το χαμόγελο, την ευγένεια και το αστείρευτο χιούμορ του. Μας δίδαξε ότι η αξία του ανθρώπου κρύβεται στις πράξεις του και στην αγάπη που προσφέρει χωρίς ανταλλάγματα.
Καλό ταξίδι Κώστα και αγωνιστικούς χαιρετισμούς στον πατέρα σου… Θα είσαι πάντα μαζί μας, στις σκέψεις και στις προσευχές μας. Συλλυπητήρια στην οικογένεια και καλό κουράγιο».
Το τελευταίο αντίο θα του πουν οικογένεια, συγγενείς και φίλοι την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου, στις 4 το απόγευμα από τον Ιερό Ναό Αγίου Λαζάρου στο Νέο Κοιμητήριο.
Επιθυμία της οικογένειας αντί στεφάνων να γίνουν δωρεές στη «Φλόγα» (Σύλλογος Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια).
Η οικογένεια Καρεκλίδη εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένειά του.
