Ο Αιμίλιος Χειλάκης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» της ΕΡΤ.
Ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε και στον Δημήτρη Φιλιππίδη, γιο του Πέτρου Φιλιππίδη, με τον οποίο θα συνεργαστεί θεατρικά αυτό το καλοκαίρι.
«Ο Δημήτρης Φιλιππίδης είναι ένα υπέροχο πλάσμα, ένας ηθοποιός που θα αποδείξει με τον καιρό την σπουδαιότητά του. Έχει θάρρος χωρίς θράσος, ένας άνθρωπος που είναι παρών, ακούει τα πάντα και ήταν και υποψήφιος για το βραβείο Χορν φέτος», τόνισε ο Αιμίλιος Χειλάκης.
«Έχω δει στη ζωή μου φίλους και αγαπημένα πρόσωπα στα οποία έχω πιστέψει να κάνουν πράγματα που δεν περίμενα. Δεν λέω αν είναι σωστό ή λάθος, μπορεί να είμαι εγώ ο λάθος αλλά λέω: ρε γαμώτο, τώρα, τι απογοήτευση; Δεν μπορείς να διαχειριστείς τη στιγμή αυτής της ήττας», παραδέχτηκε σε άλλο σημείο της συνέντευξης ο Αιμίλιος Χειλάκης.
Στο εκκλησάκι της Αγίας Τριάδος στην Ιπποκράτειο Πολιτεία, το απόγευμα της Παρασκευής 16 Ιουνίου, τελέστηκε ο γάμος του δημοσιογράφου, Βασίλη Λιάτσου και της παρουσιάστριας και ραδιοφωνικής παραγωγού, Ελένης Καρποντίνη. Μαζί, έγινε και η βάπτιση του γιου τους που πήρε το όνομα, Αιμίλιος.
Ο Αιμίλιος Λιάτσος παραχωρώντας δηλώσεις στις κάμερες -οι δηλώσεις προβλήθηκαν στην εκπομπή «Σπίτι μου, σπιτάκι μου» το πρωί του Σαββάτου 17 Ιουνίου- είπε: «Είμαι πολύ χαρούμενος. Είμαι πάρα πολύ συγκινημένος. Είναι ο πρώτος μου εγγονός που βαφτίζεται. Εύχομαι υγεία, ευτυχία και επιτυχία. Με αυτή τη σειρά. Είναι μια πολύ μεγάλη ημέρα για έναν πατέρα να βλέπει τον γιο του να παντρεύεται. Να κάνει και αυτός παιδιά.
Είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει. Τον χρόνο που δεν μπόρεσα να δώσω στον Βασίλη, έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου τουλάχιστον να τον αφιερώσω περισσότερο στον εγγονό μου». Στο πλευρό του, η σύζυγός του, Αθηνά Καραλή.
Φορώντας ένα κατακόκκινο φόρεμα, ήταν μια από τις πιο κομψές παρουσίες. Ο Βασίλης Λιάτσος δήλωσε χαρακτηριστικά στην κάμερα: «Λένε ότι είναι μεγάλη ευλογία η βροχή στους γάμους. Αναπτύχτηκε πάρα πολύ έντονα και γρήγορα όλο αυτό μεταξύ μας. Και πολύ αληθινά. Και με μεγάλη ουσία».
Η νύφη έφτασε στην εκκλησία με μια μικρή καθυστέρηση. Μέσω του λογαριασμού της στο Instagram δημοσίευσε φωτογραφία λίγο πριν φτάσει στο μυστήριο γράφοντας: «Αργήσαμε, αλλά ερχόμαστε!».
Πολύ δύσκολες ώρες για την αγαπημένη ηθοποιό Αιμιλία Υψηλάντη, καθώς έφυγε από τη ζωή η μονοχακόρη της Μαρίνα σε ηλικία μόλις 55 ετών.
Την είδηση για τον χαμό της κόρης της, επίσης ηθοποιού, έκαναν γνωστή συνάδελφοί της και φίλοι μέσω δημοσιεύσεων στην προσωπική της σελίδα στο Facebook.
Στην Ακράτα η κηδεία
Η κηδεία της θα γίνει αύριο Δευτέρα, στις 12.30, στην Ακράτα.
Ποια ήταν η κόρη της Αιμιλίας Υψηλάντη, Μαρίνα
Μεγαλωμένη μέσα στο θέατρο, στην κυριολεξία, η Μαρίνα Υψηλάντη γοητεύτηκε από τον μαγικό αυτό κόσμο και θέλησε να τον υπηρετήσει και η ίδια. Μετά το τέλος του σχολείου γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη κι αργότερα συνέχισε τις σπουδές της στη Νέα Υόρκη. Κατά καιρούς συμμετείχε σε τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις ενώ εργάστηκε και σε παιδικές εκπομές της ΕΡΤ
Η Αιμιλία Υψηλάντη, σε τηλεοπτική της συνέντευξη της πριν από περίπου έναν χρόνο, είχε αναφερθεί στην κόρη της με τον ναυτικό Άγγελο Υψηλάντη και τη σχέση που είχαν μεταξύ τους. «Η σχέση με την κόρη μου, επειδή ζούσαμε οι δύο μας, είναι μία σχέση φοβερής εξάρτησης. Και αυτό πρέπει κάποια στιγμή να το λύσουμε γιατί πια έχουμε μεγαλώσει. Μπορεί να με κάνει οποιαδήποτε στιγμή ό,τι θέλει. Δεν ξέρω κι εμείς όμως πόσο θέλουμε να απεξαρτηθούμε από τα παιδιά μας. Τα χρησιμοποιούμε και εμείς τα παιδιά μας, τους ρουφάμε το αίμα, ζούμε μέσα από αυτά. Εμένα ας πούμε ακόμη και αν πάει η κόρη μου στην Ανταρκτική, ο ομφάλιος λώρος θα είναι εδώ. Δεν έχει σημασία ούτε πόσο βλέπεις το παιδί ούτε πόσο μιλάς… Η σχέση μάνας- κόρης είναι ό,τι πιο σημαντικό. Αυτή δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανέναν άλλο. Όλοι ζητάμε τη μάνα μας».
Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που θα συζητηθεί, έδωσε η Αιμιλία Υψηλάντη στην εκπομπή Mega Καλημέρα και τον Κώστα Τσουρό.
Η σπουδαία ηθοποιός μίλησε μεταξύ άλλων τόσο για την απόφαση του Άρη Σερβετάλη να φύγει από την παράσταση Ρινόκερος, αλλά και για το πως είχε αφήσει ο Γιώργος Λιάνης την οικογένειά του για εκείνη.
«Δεν με βρίσκει απλώς αντίθετη. Πιστεύω ότι ο συνάδελφος και τη βάζω εντός εισαγωγικών τη λέξη «συνάδελφος». Γιατί ο συνάδελφός μου που δεν σέβεται το λειτούργημά του, που δεν σέβεται το κοινό του, ο οποίος δεν σέβεται την εργασία των συναδέλφων του και την καλλιτεχνική και δεν σέβεται το μεροκάματο των άλλων ανθρώπων, για μένα, λυπάμαι που το λέω γιατί είναι ταλαντούχος και εξαιρετικά χρήσιμος, θεωρώ ότι ουσιαστικά δεν ανήκει πλέον στην οικογένεια των ηθοποιών.
Καταλαβαίνετε τι είπε ο συνάδελφος; Ποιος είναι αυτός; Ηγέτης κράτους; Από πού και ως πού έχει αυτό το δικαίωμα;Τα «η τέχνη είναι για όλους» είναι λίγο αστεία. Η τέχνη είναι για όλους;Αυτός που δεν σέβεται την επιστήμη σιγά μην είναι το πρόβλημά του η τέχνη. Η επιστήμη προηγείται της τέχνης, η ζωή προηγείται του θεάτρου», λέει η Αιμιλία Υψηλάντη.
Δείτε το βίντεο:
«Ο Γιώργος Λιάνης είναι ειδική περίπτωση γιατί είναι από τους ανθρώπους, ο οποίος μιλάει συνέχεια για μένα και αυτό του το αναγνωρίζω. Δεν έχω ακούσει άλλον άνθρωπο να μιλάει συνέχεια για εμένα και τη σχέση μας με τέτοιον εκπληκτικό τρόπο. Ο Γιώργος Λιάνης έχει κάνει όχι απλώς θυσίες… Εγώ, όμως, το βίωσα ως κάτι φυσιολογικό, ούτε ο Γιώργος το κατάλαβε τότε ως θυσία. Ο άνθρωπος όταν παίρνει μια απόφαση, όταν θέλει κάτι πολύ και κάνει μια ενέργεια, μπορεί να προκαλέσει και πολύ πόνο σε άλλους ανθρώπους. Αυτό μπορεί να μην το καταλαβαίνει καν», λέει η Αιμιλία Υψηλάντη και εξομολογείται:
«Ο Γιώργος ήταν παντρεμένος και άφησε μια οικογένεια, αυτό δεν σας είπε ο Γιώργος μόνο. Σας είπε ότι άφησε την πόλη που αγαπούσε πάρα πολύ, τη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν σας είπε ότι άφησε μια οικογένεια γι’ αυτό. Δεν είναι θυσία αυτό, δεν υπάρχει θυσία. Αν κάνεις αυτό που επιθυμείς γιατί υπάρχει θυσία; Οι άλλοι κινδυνεύουν. Δική σου επιλογή είναι, μην το κάνεις, δεν σου είπε κανείς να θυσιαστείς σώνει και καλά».
«Εγώ του είπα πάρα πολύ απλά «να έρθεις κάτω στην Αθήνα», το θεώρησα απόλυτα φυσιολογικό. Η ελευθερία είναι δύσκολο πράγμα, διότι καμία σου πράξη δεν έχει μόνο καλό αποτέλεσμα. Κάποιος μπορεί από αυτή την πράξη να έχει ζημιωθεί ή και υποφέρει ή και πονέσει. Αλλά δεν έχει ο άνθρωπος άλλη επιλογή. Δεν ένιωθα κανένα βάρος γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του», καταλήγει η Αιμιλία Υψηλάντη.
Η σπουδαία ηθοποιός, λίγο πριν την πρεμιέρα της σειράς, μίλησε στο Newsbeast.gr για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την πληγή που παραμένει ανοιχτή
Τα τελευταία χρόνια, η κ. Αιμιλία Υψηλάντη έχει πραγματοποιήσει επιλεγμένες συμμετοχές σε τηλεοπτικές παραγωγές. Η σπουδαία ηθοποιός αφιερώθηκε στο σανίδι αλλά και στις παραστάσεις που ανεβαίνουν στο θέατρο «Αργώ» το οποίο δημιούργησε με μεράκι. Όταν ήρθε όμως η πρόταση να συμμετάσχει ως «Σοφία Κούρτη» στην σειρά του Mega «Famagusta», είπε το «ναι» χωρίς δεύτερη σκέψη.
Εξάλλου, το ζήτημα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο είναι ένα θέμα που την αφορά και έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία σε αυτό. Μάλιστα, εκείνη την μαύρη στιγμή της ιστορίας, το 1974, η κ. Αιμιλία Υψηλάντη βρισκόταν στην Κύπρο…
Λίγο πριν την πρεμιέρα του δεύτερου κύκλου της «Famagusta», η κ. Υψηλάντη μίλησε στο Newsbeast.gr για την σειρά, τις προσδοκίες της, το ρόλο της και φυσικά το άλυτο επί πενήντα χρόνια, Κυπριακό ζήτημα.
– Όταν έγινε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο ήσασταν εκεί με θίασο και σας έβαλαν σε ένα αεροπλάνο για να φύγετε από τη χώρα. Τι θυμάστε από εκείνη την ημέρα; Πώς νιώσατε;
Όταν βρίσκεσαι σε μια τέτοια κατάσταση, το συναίσθημα δεν λειτουργεί γιατί επικρατεί η σύγχυση. Δεν θυμάμαι κάτι περισσότερο από αυτήν την σύγχυση που υπήρχε στην ατμόσφαιρα και ότι φύγαμε με τον θίασο που περιοδεύαμε με το έργο «Ταβάριτς» με τον Άγγελο Αντωνόπουλο. Επικράτησε αγωνία για το ότι έπρεπε να φύγουμε γρήγορα από την Κύπρο. Δεν πρόλαβα να βιώσω την πραγματικότητα του τι συνέβαινε.
– Περιμένατε την αποδοχή που γνώρισε η σειρά «Famagusta»;
Είχα πάντα μια ευαισθησία στο θέμα του ελληνισμού και της ήττας που είχε υποστεί. Ο ελληνικός πολιτισμός που ήταν σε όλη την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου είναι σημαντικός. Κάθε μαύρη σελίδα σε αυτό το θέμα, ήταν μια τεράστια απώλεια. Όχι μόνο για τον τόπο μας αλλά πιστεύω και γενικότερα. Οι λαοί πρέπει να ανταλλάσσουν όλα τα στοιχεία που έχουν για να διαμορφωθεί κάτι ευρύτερο και ανώτερο από τους επιμέρους πολιτισμούς. Η ανατολική λεκάνη της Μεσογείου έχει αυτά τα χαρακτηριστικά και αυτές τις δυνατότητες πριν κλειστεί στα πολύ στενά όρια της έννοιας Έθνους – Κράτους.
Και επειδή έχουμε μεγαλώσει με τον Καβάφη και με μια τέτοια αίσθηση του τι θα πει ελληνισμός και ελληνική γλώσσα, στα 40 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 2014 δηλαδή, είχα κάνει στο θέατρο «Αργώ» μια σειρά από εκδηλώσεις.
Μια από αυτές ήταν σε συνεργασία με το «Σπίτι της Κύπρου» της πρεσβείας και το Ίδρυμα Κακογιάννης. Είχαμε ανεβάσει μια παράσταση για τους αγνοούμενους της Κύπρου. Ήταν το θεατρικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη «Οι Αγνοούμενοι». Ένα εξαιρετικό έργο που το είχε πρωτοανεβάσει ο Γιώργος Κοτανίδης. Το έργο στην συνέχεια το έπαιξα όλον το χειμώνα.
Έκανα ένα μονόλογο, τον γιο του Ελπήνορα, για μια μάνα που δεν έχει θάψει το παιδί της. Ο μύθος του Ελπήνορα είναι γνωστός από την Οδύσσεια. Ο Ελπήνορας είναι ένας από τους ναύτες του Οδυσσέα. Όταν ο Οδυσσέας φεύγει από το νησί της Κίρκης, ο Ελπήνορας έχει μεθύσει, έχει ανέβει στην στέγη του παλατιού της Κίρκης και κοιμάται. Όπως κοιμάται στην στέγη, πέφτει και σκοτώνεται. Έμεινε άθαφτος.
Όταν ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον Άδη, τον συναντάει ο Ελπήνωρας και του λέει «Θάψε με, πρέπει να με θάψεις». Ο Οδυσσέας που έχει γυρίσει στην Ιθάκη, γυρίζει πίσω στο νησί της Κίρκης για να θάψει τον Ελπήνωρα.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως το θέμα των ταφικών εθίμων και το πώς μπορεί να διαχειριστεί κάποιος το πένθος μέσα από την τήρηση κάποιων τελετουργικών είναι πάρα πολύ σημαντικό σε όλους τους λαούς και όλους τους πολιτισμούς.
Αν βρεθείς στην Κύπρο και πηγαίνεις από το αεροδρόμιο της Λάρνακας στην Λευκωσία αντικρίζεις κάποια στιγμή ένα νεκροταφείο με πάρα πολλούς σταυρούς. Αυτό είναι το νεκροταφείο των αγνοούμενων… Είναι συγκλονιστικό. Είναι μια εικόνα η οποία σε σακατεύει.
Διότι εκεί είναι τάφοι οι οποίοι περιμένουν να βρεθούν τα οστά… Ίσως δεν μπορούμε να το συλλάβουμε. Έχουμε μεν μια πρόσφατη εμπειρία με το δυστύχημα στα Τέμπη, που γονιός δεν μπόρεσε να πάρει το σώμα του παιδιού του να το θρηνήσει και να το θάψει. Αυτό όμως είναι ένα πράγμα που ξεπερνάει όση γενναιότητα να έχει κάποιος και να κοιτάξει κατάματα το θάνατο.
Τότε, λοιπόν, με την παράσταση «Οι Αγνοούμενοι», μου έκανε εντύπωση που δεν είχε την ανταπόκριση που περίμενα και οι πολιτειακοί παράγοντες ήρθαν όλοι. Και όταν λέω πολιτειακοί παράγοντες δεν εννοώ μόνο οι εκπρόσωποι των κομμάτων και πολιτικοί αλλά και εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων. Θυμάμαι τότε ήταν ο Αβραμόπουλος υπουργός Εθνικής Άμυνας και ήρθαν και από τα τρία σώματα ανώτεροι αξιωματικοί που έχουν άμεση σχέση με το θέμα γιατί όλες τις εποχές, όπως ξέρετε πολύ καλά, φτάνουν αεροπλάνα με οστά αγνοουμένων Ελλήνων οπλιτών. Αυτό το ζουν καθημερινά και εν πάση περιπτώσει, είναι ένα διαρκές θέμα. Πάντα με απασχολούσε όσο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε κατάματα τις πληγές μας. Αυτό δεν είναι εύκολο.
– Μήπως επειδή όταν μας πονάει κάτι, ασυναίσθητα στρέφουμε αλλού το βλέμμα;
Το θέμα ενός θεάτρου ή μιας τηλεοπτικής σειράς το αντιμετωπίζουμε και ως κάπου να περάσουμε καλά και να ευχαριστηθούμε. Να διασκεδάσουμε με την πιο ουσιαστική έννοια της λέξης. Να φύγουν οι πόνοι μας και να ανακουφιστούμε από κάποια πράγματα και τις καθημερινές μας έγνοιες. Δεν πάει ο άλλος κάπου για να ταλαιπωρηθεί σώνει και καλά ή να του βάλεις απέναντι το πρόβλημα. Ίσως να ήταν και νωρίς ακόμα και να μην μπορούσε να διαχειριστεί κανένας την πληγή. Για την «Famagusta» είχα ένα πολύ μεγάλο ερωτηματικό. Αναρωτήθηκα αν οι Έλληνες και Κύπριοι θεατές θα αντιμετωπίσουν την πληγή τους.
Μην ξεχνάμε ότι οι Κύπριοι με το πέρασμα των χρόνων μπήκαν σε έναν δρόμο να φτιάξουν τις ζωές του, να τα αφήσουν αυτά πίσω. Και είναι κατανοητό. Ο άνθρωπος έχει άμυνες τρομακτικές για να μπορέσει να επιζήσει.
Είχα ένα μεγάλο ερωτηματικό για το πώς θα αντιμετωπίσουν τις μαρτυρίες οι οποίες είναι φοβερά σκληρές. Αναρωτιόμουν «αυτοί που τα έχουν βιώσει θα μπορέσουν να τα δουν; Οι νεότεροι θα μπορέσουν να τα αντέξουν;».
Είμαι πολύ ευτυχής ως πολίτης που οι άνθρωποι κάθονται και τα βλέπουν και παρακολουθούν την σειρά. Η ιστορική μνήμη είναι πολύ σημαντική. Συμβάλει αυτή η σειρά στο να δούμε τι έχει συμβεί, πώς διαχειριστήκαμε κάποια πράγματα, τα λάθη μας, τις εμφύλιες διαμάχες οι οποίες είναι πάντα οι καταστροφές μας. Δεν είναι τυχαία η καταστροφή. Οφείλεται στην εμφύλια διαμάχη. Οφείλεται στην έλλειψη δημοκρατικών θεσμών, οφείλεται στην τυραννία.
– Οι παλιότεροι, ειδικά με τις μαρτυρίες, σοκαρίστηκαν, δάκρυσαν, πόνεσαν, γιατί όπως είπατε είναι μια ανοιχτή πληγή που τους πονάει. Από τους νεότερους τι μηνύματα πήρατε;
Θα ήταν ενδιαφέρον να γίνει γι’ αυτό μια έρευνα. Θα μπορούσε να την κάνει και ο τηλεοπτικός σταθμός. Το λέω αυτό γιατί εγώ τα μηνύματα τα έχω από μεγαλύτερους ανθρώπους στο δρόμο. Και ξέρετε τι μηνύματα έχω; Έχω μηνύματα που μου λένε «μπράβο». Είμαι ένας άνθρωπος που έχω εισπράξει μεγάλη αγάπη, θαυμασμό και αποδοχή από τον κόσμο. Και επειδή κυκλοφορώ με τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας και περπατάω στο δρόμο, όλοι μου λένε πάντα πάρα πολύ ωραία λόγια. Μπράβο, όμως, δεν μου είχε πει κανείς μέχρι τώρα και ξέρετε πολύ καλά ότι έχω ασχοληθεί με την πολιτική, με το συνδικαλισμό και με το Δήμο Αθηναίων. Έχω δηλαδή και ένα έργο που θα μπορούσε κανείς να μου πει «μπράβο, τι καλά που το έκανες!». Μπράβο είναι η πρώτη φορά που ακούω και ξέρω ότι το μπράβο είναι που συμμετέχω σε αυτή τη σειρά. Δεν είναι αν είμαι ή δεν είμαι καλή ηθοποιός. Και πρέπει να σας πω ότι ένας από τους λόγους που συμμετείχα είναι ακριβώς για το θέμα.
– Είχατε πολλά χρόνια να εμφανιστείτε στην τηλεόραση. Το θέμα ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε το ναι;
Βασικά ναι. Το πρώτο πράγμα που με ενδιέφερε είναι αυτό, το τι είναι η σειρά. Το επόμενο ήταν τι ρόλο έχω, οι συνθήκες δουλειάς, οι αμοιβές, όλα τα άλλα. Όταν μου είπαν το θέμα είπα «αυτό με ενδιαφέρει, ας δούμε τα άλλα. Κι αν τα άλλα είναι σε ένα επίπεδο Α, τότε είμαι μέσα».
– Είστε αισιόδοξη ότι με αφορμή την σειρά μπορεί να μάθει και η νεότερη γενιά το θέμα, ώστε να γίνουν περισσότερες δράσεις και να επιλυθεί το Κυπριακό ζήτημα;
Όχι. Η Τέχνη δεν μπορεί να λύσει ποτέ πολιτικά ζητήματα. Η Τέχνη μπορεί να βάλει κάποια ζητήματα για σκέψη και αναστοχασμό για το ποιοι είμαστε και γιατί. Γιατί εκείνο που έχει σημασία και που είναι πολύ σημαντικό, το ίδιο σημαντικό με τη λύση των πολιτικών προβλημάτων είναι το «Γιατί έγινε αυτό;». Γιατί αυτό θα σε οδηγήσει να μην ξανά υποστείς πάλι τα ίδια. Το γιατί είναι το ζητούμενο.
– Από την σειρά τι προσδοκάτε;
Ένα βήμα προς μια αυτογνωσία σε κάποιους τομείς. Το πρώτο πράγμα που σας είπα είναι η εμφύλια διαμάχη. Αν δεν έχεις δημοκρατικούς θεσμούς… Κοιτάξτε πότε έγιναν αυτά. Με δυο χούντες, μια χούντα στην Ελλάδα και μια χούντα στην Κύπρο. Και την ίδια ώρα στην Κύπρο να σφάζει ο ένας τον άλλον, σε ένα μικρό νησί. Την εποχή εκείνη, οι άνθρωποι οι οποίοι δολοφονήθηκαν στην εμφύλια διαμάχη είναι περισσότεροι από όσους σκοτώθηκαν στην ΕΟΚΑ, την πρώτη, στον αγώνα εναντίον των Άγγλων. Το φαντάζεστε αυτό; Έχει σημασία να καταλάβουμε γιατί έγιναν αυτά. Για ποιο λόγο; Ποιες συμπεριφορές πολιτικές, ατομικές, κρατικές, κοινωνικές κλπ οδήγησαν εκεί.
– Θα μπαίνετε στη διαδικασία να ασχοληθείτε ξανά με την πολιτική;
Σε αυτή την ηλικία; Θα έλεγα όχι. Το τι θα γίνει στη χώρα αφορά κυρίως τους νεότερους. Οι μεγαλύτεροι μπορούν να παίξουν ένα ρόλο με βάση την εμπειρία τους, όχι όμως να ασχοληθούν ενεργά και δραστήρια σε κάποιες θέσεις οι οποίες θέλουν, αν μη τι άλλο, απίστευτες εργατοώρες.
Πέρασα αρκετά χρόνια αφήνοντας το επάγγελμά μου και ασχολήθηκα είτε με το Δήμο Αθηναίων, είτε με το συνδικαλισμό, είτε όταν ήμουν στη Βουλή. Μετά ξαναγύρισα στο επάγγελμά μου, γιατί με κάτι πρέπει να τελειώσω τη ζωή μου. Το επάγγελμα μου είναι αυτό που είναι εκεί και με περιμένει, στο οποίο όφειλα κάποια πράγματα και ελπίζω να προχωρήσω προς το τέλος της ζωής μου με όσο αντέχω και μπορώ μέσα στο χώρο.
– Να μιλήσουμε λίγο για τη Σοφία Κούρτη. Έχετε ξεκινήσει γυρίσματα για τον δεύτερο κύκλο; Πώς εξελίσσεται ο ρόλος σας στον δεύτερο κύκλο;
Ο ρόλος μου στο δεύτερο κύκλο με φέρνει μπροστά σε μια πραγματική ερμηνευτική δυσκολία. Ενώ μέχρι τώρα τα πράγματα ήταν εντάξει και είχα σκηνές με κάποιες ευκολίες, τώρα έχει δυσκολίες ως το πώς θα βγει από δω και πέρα. Ο ρόλος μου έχει ένα μαύρο στίγμα. Μια γυναίκα η οποία αρνείται να αποδεχτεί μια πραγματικότητα. Έχει μια ιδεοληψία και είναι κολλημένη εκεί, κάτω από την ανάγκη της να έχει ένα παιδί. Είναι εξουσιαστική, μονοδιάστατη, δεν θέλει να αποδεχτεί κάποια πράγματα. Έχει ένα παιδί το οποίο δεν είναι δικό της, το οποίο το αναζητούν οι πραγματικοί γονείς του. Πρόβλημα. Η διαχείριση που κάνει δεν ήταν βέβαια μέχρι τώρα η καλύτερη. Θα έλεγα ότι ήταν λάθος. Εμείς οι ηθοποιοί, όμως, πρέπει να αποδεχτούμε ένα δίκιο ή τα δίκια του ρόλου που υποδυόμαστε και να κατανοήσουμε απόλυτα τον ρόλο που παίζουμε.
Η Σοφία Κούρτη, είναι ένας άνθρωπος που πήρε ένα παιδάκι, έπεσε πάνω του, το αγάπησε πάρα πολύ, αρνείται να το δώσει, αρνείται να δει την πραγματικότητα πως αυτό το παιδί δεν μπορεί να είναι δικό της πια από την ώρα που μαθαίνει ότι είναι οι γονείς του Κύπριοι και ότι χάθηκε στα γεγονότα της εισβολής και ότι το αναζητούν.
Θα έπρεπε να πάρει μια γενναία απόφαση να αποκολληθεί από αυτό το πλάσμα με το οποίο δέθηκε τόσο πολύ. Εγώ πρέπει να καταλάβω το πρόβλημά της ψυχολογικά και να την υπερασπιστώ. Πρέπει να δω το πόσο έχει εγκλωβιστεί μέσα σ’ αυτή την αγάπη και αρνείται να δει και να ακούσει την πραγματικότητα, την οποία πρέπει να σας πω την έχουν όλοι οι γονείς. Αρνούνται να δουν την πραγματικότητα των παιδιών τους. Αυτή φτάνει στο ακραίο σημείο.
– Που είναι διατεθειμένη να φτάσει η Σοφία Κούρτη για να μη χάσει τον Μάικλ από τη ζωή της;
Στα άκρα. Όταν μετέχεις σε μια ύβρη, θα πρέπει να υποστείς όμως και μια τιμωρία. Μια τιμωρία θα μπορούσε να είναι η ταπείνωση. Άρα λοιπόν θα πρέπει εφόσον έχει διαπράξει κάτι το οποίο ηθικά δεν στέκει, θα πρέπει να υποστεί και μια ανάλογη τιμωρία για να μπορέσει ίσως να βγει σε κάποιο δρόμο πιο ομαλό και να συνεχίσει τη ζωή της σε μια αρμονία. Την ηθική την αναφέρω με κάποιους ανθρώπινους κανόνες.
– Θεατρικά τι ετοιμάζετε;
Ετοιμάζω το «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα». Θα ανέβει στις 12 Απριλίου. Θα παίζουμε κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή μέχρι τον Μάιο στο θέατρο «Αργώ».
Μία ομολογουμένως αφοπλιστική απάντηση έδωσε η Αιμιλία Υψηλάντη στην αδιάκριτη ερώτηση δημοσιογράφου για το αν έχει επισκεφθεί ποτέ κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας, ορμώμενος από τη θεματολογία της παράστασης στην οποία πρωταγωνιστεί μαζί με τις Νατάσα Καλογρίδη και Σάρα Εσκενάζη.
«Όχι, εγώ έκανα άλλου είδους ψυχοθεραπεία. Άμα είσαι μέλος του ΚΚΕ δε χρειάζεσαι ψυχοθεραπεία», απάντησε η μεγάλη ηθοποιός στην ερώτηση του δημοσιογράφου.
«Άμα είσαι μέλος του ΚΚΕ δε χρειάζεσαι ψυχοθεραπεία», λέει η μεγάλη ηθοποιός, Αιμιλία Υψηλάντη pic.twitter.com/u0F2EW265g
Τα παραπάνω συνέβησαν στο πλαίσιο εκδήλωσης για την πρεμιέρα της παράστασης «Η Κυρία Κλάιν», η οποία κάνει σήμερα επίσημη πρεμιέρα.
Η παράσταση «Η Κυρία Κλάιν» έχει άμεση σχέση με το ζήτημα της ψυχικής υγείας, αφού αναφέρεται σε τρεις ψυχαναλύτριες, οι οποίες περνούν μαζί μια νύχτα με αφορμή τον ξαφνικού θανάτου του γιου μιας από αυτές, δημιουργώντας συγκρούσεις, ανατροπές, ανταγωνισμό και πάθη. Η Κυρία Κλάιν είναι η βιεννέζα ψυχαναλύτρια Μέλανι Κλάιν, η σημαντικότερη της Ευρώπης που έκανε πρωτοπόρες έρευνες στη νηπιακή και παιδική ψυχολογία και αμφισβήτησε έντονα τον Σίγκμουντ Φρόυντ του οποίου υπήρξε μαθήτρια.
Για την ιστορία, η Αιμιλία Υψηλάντη εκλέχθηκε το 1978 Δημοτική Σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων, ενώ το 1981 εξελέγη βουλευτής με το ΚΚΕ. Επίσης, υπήρξε για 11 χρόνια και συνδικαλίστρια και Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Από εκεί και πέρα δεν εξελέγη ξανά βουλευτής, αλλά έως και σήμερα υποστηρίζει και παρακολουθεί τη δράση του ΚΚΕ.
Η Αιμιλία Υψηλάντη βρέθηκε καλεσμένη στον Κώστα Τσουρό και στην εκπομπή, Ακόμα δεν είδες τίποτα.
Η γνωστή ηθοποιός μιλώντας για την πορεία της στην υποκριτική, πέρασε και σε προσωπικές εξομολογήσεις, καθώς σύντομα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τον θάνατο της κόρης της.
«Προφανώς τα πράγματα αλλάξαν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Όμως αν θέλουμε να τιμήσουμε τους ανθρώπους που έφυγαν, το πιστεύω ακράδαντα, πρέπει να κάνουμε κάθε προσπάθεια να τιμήσουμε τη ζωή. Βασικά τη ζωή ακόμα και τη δική μας, η οποία μπορεί να είναι πολύτιμη σαν έννοια ζωής αυτή καθ’ αυτή αλλά και για κάποιους ανθρώπους που είναι γύρω μας. Οφείλεις λοιπόν, τιμώντας τους ανθρώπους που έχουν φύγει, να μπορέσεις να κρατηθείς», είπε σχετική με τον θάνατο της κόρης της.
Αμέσως μετά ο Κώστας Τσουρός ρώτησε την Αιμιλία Υψηλάντη εάν υπάρχουν στιγμές που στο πρόσωπο της εγγονής της βλέπει την κόρη της. Μια ερώτηση την οποία η ηθοποιός θέλησε να αποφύγει να απαντήσει δημόσια.
«Ναι, αλλά να μην πούμε παραπάνω γι’ αυτό», αντέδρασε αρχικά, με τον Κώστα Τσουρό να επισημαίνει ότι σέβεται την στάση της.
«Δεν είναι σωστό να βάλω την εγγόνα μου στη θέση του παιδιού μου, παρόλο που καμιά φορά μπορεί να γίνεται αυτό άθελα μου. Μια υπερπροστατευτικότητα θα έλεγα. Φυσικό είναι γιατί δεν έχω και κανέναν άλλον, σε ένα σημείο, δηλαδή καταλαβαίνω σαν άνθρωπος ότι και λάθος να κάνω ανθρώπινο είναι και οι άνθρωποι είναι για να κάνουν λάθη», πρόσθεσε η Αιμιλία Υψηλάντη.
Η Αιμιλία Υψηλάντη μίλησε στο «Πάμε Δανάη» και τον Αλέξη Μίχα με αφορμή τον ρόλο της στη σειρά Famagusta.
«Με ήθελαν να παίξω στο “Famagusta”, δέχτηκα αμέσως γιατί στην Κύπρο είχα πάει πάρα πολλές φορές. Σημάδεψε τη ζωή των ανθρώπων της γενιάς μου ο φάκελος της Κύπρου. Γνώρισα τον Μακάριο. Ήταν ευγενικός και κοινωνικός άνθρωπος, μας έδινε μία φωτογραφία με την κόκκινη υπογραφή του», είπε αρχικά η Αιμιλία Υψηλάντη.
Η πιο δύσκολη σκηνή στο “Famagusta”, δεν ήρθε ακόμη. Είναι η ώρα που ο ρόλος μου θα βρεθεί σε μία ώρα κρίσης, απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Περίμενα την αποδοχή του “Famagusta”, όταν βλέπεις τις αφηγήσεις, είναι σοκαριστικό για τον θεατή», είπε η Αιμιλία Υψηλάντη
Για την σχέση της με την εγγονή της αποκάλυψε: «Οι σχέσεις μου με την εγγονή μου είναι αγαπησιάρικες, άλλα δύσκολες το χάσμα ανάμεσα στις γενιές είναι τεράστιο. Η εγγονή μου δεν έχει ούτε πάτερα, ούτε μητέρα, ούτε αδέλφια. Δεν μπορώ να καταλάβω πως είναι να είσαι ολομόναχο παιδί.
Για την απώλεια της κόρης της: «Η έγνοια της εγγονής μου όταν χάθηκε η κόρη μου, ήταν ο δικός μου πόνος, όχι ο δικός της. Δεν έχω βιώσει κάτι δυσκολότερο από άλλους ανθρώπους, αν και το δικό μου ήταν αφύσικο γεγονός. Έχασα έναν νεότερο άνθρωπο», είπε η Αιμιλία Υψηλάντη στην πρωινή εκπομπή του Mega.
Θλίψη έχει προκαλέσει στο πανελλήνιο η δυσάρεστη είδηση του ξαφνικού θανάτου της Φώφης Γεννηματά, που “έφυγε” από τη ζωή στα 56 της μόλις χρόνια, στις 12:04 το μεσημέρι της Δευτέρας 25 Οκτωβρίου.
Όπως έχει γίνει γνωστό, από τις 10:00 το πρωί της Τετάρτης 17/10, η σορός της πολιτικού θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στη Μητρόπολη Αθηνών και μετά την εξόδιο ακολουθία στις 14:00 το μεσημέρι, θα τελεστεί η ταφή της στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Η μητέρα Φώφη Γεννηματά
Η Φώφη Γεννηματά είχε τρία παιδιά, την Αιμιλία που απέκτησε από τον γάμο της με τον πρώτο σύζυγό της, Αλέκο Ντέκα, και τον Ανδρέα και την Κατερίνα που απέκτησε με τον δεύτερο σύζυγό της και οδοντίατρο Ανδρέα Τσούνη.
Όσον αφορά τη μεγαλύτερη κόρη της, την 24χρονη σήμερα Αιμιλία Ντέκα-Γεννηματά, έχει σπουδάσει αρχιτεκτονική στη Γλασκόβη, ενώ έμοιαζε πολύ στη μητέρα της, όπως είχε επισημανθεί αρκετές φορές σε κοινές δημόσιες εμφανίσεις τους.
Μάλιστα, η Φώφη Γεννηματά είχε δημοσιεύσει κοινή τους φωτογραφία στα social media, αποκαλώντας την “θησαυρό της”.
Οι φωτογράφοι ελάχιστα κοινά τους στιγμιότυπα είχαν εξασφαλίσει, όπως αυτά από βόλτα τους για ψώνια σε γνωστό εμπορικό κέντρο το 2019.
Ενώ όταν η Αιμιλία αποφοίτησε την ίδια χρονιά, η περήφανη μητέρα της είχε γράψει στον λογαριασμό της στο Facebook:
Η χαρά του παιδιού μας, η μεγαλύτερη χαρά. Από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου. Συγχαρητήρια Αιμιλία μου.
