Άλιμος: Αγοράκι 3 ετών βρέθηκε να τρέχει ξυπόλητο μέσα στο κρύο
Το παιδί άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του και βγήκε, ενώ η μητέρα του κοιμόταν μέσα
Ένα παιδί μόλις 3 ετών βρέθηκε να περπατά μόνο του και χωρίς παπούτσια σε δρόμο του Αλίμου και σώθηκε χάρη στη έγκαιρη παρέμβαση ενός περαστικού οδηγού.
Σύμφωνα με το notia.gr, όλα έγιναν το πρωί της Δευτέρας όταν ένας οδηγός εντόπισε το μικρό παιδί να τρέχει χωρίς τη συνοδεία ενηλίκου στην οδό Καρυάτιδων στον Άλιμο. Το παιδί, μάλιστα, δεν φορούσε ούτε παπούτσια, ούτε μπουφάν.
Ο οδηγός σταμάτησε και κατέβηκε από το αυτοκίνητο, όπου διαπίστωσε ότι το παιδάκι έτρεμε από το κρύο.
Άμεσα ενημερώθηκε η αστυνομία και ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, που έβαλαν το παιδί μέσα σε αυτοκίνητο για να ζεσταθεί, ενώ άρχισαν να ψάχνουν το σπίτι του, ελπίζοντας ότι ήταν κοντά.
Κάτοικος της περιοχής αναγνώρισε τον μικρό και υπέδειξε το σπίτι που μένει, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 200 μέτρων από το σημείο που εντοπίστηκε να τρέχει.
Οι αστυνομικοί πήγαν στο σπίτι και βρήκαν τη μητέρα του, ηλικίας 21 ετών, η οποία δεν είχε αντιληφθεί ότι έλειπε. Αστυνομικές πηγές αναφέρουν ότι η μητέρα κοιμόταν, όταν το παιδί άνοιξε την πόρτα και έφυγε. Την υπόθεση έχει αναλάβει το Αστυνομικό Τμήμα Αλίμου.
Συναγερμός σήμανε αργά το απόγευμα της Τετάρτης (22/10) σε γυμναστήριο στον Άλιμο, όταν ένα 15χρονο αγόρι υπέστη ανακοπή καρδιάς την ώρα της προπόνησής του, βυθίζοντας στο σοκ τους προπονητές, τα μέλη του γυμναστηρίου και την τοπική κοινωνία.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο ανήλικος, ο οποίος φέρεται να αθλούνταν συστηματικά, κατέρρευσε ξαφνικά ενώ εκτελούσε ασκήσεις ενδυνάμωσης. Παρά τις προσπάθειες των παρευρισκομένων να τον βοηθήσουν, η πτώση του ήταν σφοδρή, με αποτέλεσμα να χτυπήσει το κεφάλι του στο δάπεδο και να τραυματιστεί σοβαρά.
Άμεσα ειδοποιήθηκε το ΕΚΑΒ, το οποίο έφτασε στο σημείο μέσα σε λίγα λεπτά. Οι διασώστες παρείχαν τις πρώτες βοήθειες στο παιδί, το οποίο βρισκόταν σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, και στη συνέχεια το μετέφεραν στο Ασκληπείο Βούλας. Εκεί οι γιατροί προσπάθησαν να σταθεροποιήσουν την κατάστασή του, ενώ αμέσως μετά έκριναν αναγκαία τη διακομιδή του στο νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία».
Ο 15χρονος διασωληνώθηκε και νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας σε πολύ σοβαρή κατάσταση. Σύμφωνα με τις πρώτες ιατρικές εκτιμήσεις, φέρει κάταγμα στο ινιακό οστό, πιθανότατα από την πτώση τη στιγμή που έχασε τις αισθήσεις του. Οι γιατροί παρακολουθούν στενά τη νευρολογική του εικόνα και αναμένεται να υποβληθεί σε περαιτέρω εξετάσεις τις επόμενες ώρες.
Οι αρχές ερευνούν τις ακριβείς συνθήκες του περιστατικού. Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν πως ο ανήλικος συμμετείχε σε προπόνηση χαμηλής έως μέτριας έντασης, χωρίς να έχουν διαπιστωθεί ενδείξεις υπερκόπωσης. Ωστόσο, εξετάζεται το ενδεχόμενο να υπήρχε κάποιο προϋπάρχον καρδιολογικό πρόβλημα που δεν είχε διαγνωστεί.
Στο σημείο επικράτησε πανικός, με συναθλητές και προπονητές να προσπαθούν να τον συνεφέρουν μέχρι να φτάσει το ασθενοφόρο. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, η εικόνα ήταν συγκλονιστική, ενώ πολλοί παρέμειναν σε κατάσταση σοκ.
Η οικογένεια του παιδιού βρίσκεται στο πλευρό του στο νοσοκομείο.
Το δικό του σενάριο για το βρέφος που βρέθηκε μέσα σε μαύρη σακούλα σκουπιδιών στην περιοχή του Αλίμου έδωσε ο Σταύρος Μπαλάσκας.
Ο αστυνομικός αναλυτής μιλώντας στο MEGA υποστήριξε ότι ο λόγος που βρέθηκε στους κάδους στο παιδί είναι ότι η αγοραπωλησία έγινε, στράβωσε στη συνέχεια και με κάποιον τρόπο το ξεφορτώθηκε.
«Πετύχαμε να βάλουμε αυτή τη γυναίκα μέσα σε ένα κελί μέχρι πιάσουμε τον άντρα. Να δούμε πώς αυτός ο άντρας με αυτή τη γυναίκα έπαιξε το παιχνίδι με το μωρό – βαλίτσα. Γιατί το λέω μωρό – βαλίτσα; Γιατί μια πάρε το εσύ να πας να ζητιανέψεις, μια εσύ να πάρω πάνες, το παιδί πήγαινε από χέρι σε χέρι.
Μια μικρή ψυχούλα. Δεν έχει αποδειχθεί ακόμα κάτι. Ένας σοβαρός άνθρωπος δεν λέει κράτα το παιδί να πάρω πάνε. Αν φύγεις εσύ δεν θα έχω το νου μου; Κάτι δεν κολλάει. Να πιάσουμε τον τύπο, να δούμε αν υπάρχει ντιλ. Έχουμε πολλές υποθέσεις Ρομά.
Εγώ έχω ένα σενάριο. Το πούλησε η γιαγιά, το πήρε εκείνος, πήγε το έδειξε, δεν άρεσε το παιδί στον πωλητή το πέταξε σε έναν κάδο και σηκώθηκε και έφυγε. Σενάρια όσα θέλετε».
Οι μπίζνες του Βαρδινογιάννη και η απομόνωση της Τζίνας στο «νεκροταφείο των πλουσίων» πυροδότησαν το διαζύγιο που εξελίσσεται σε ματωμένο πόλεμο, με θύματα τα παιδιά που ποτέ δεν φταίνε
Δυσδιάκριτη η απόσταση ανάμεσα στον έρωτα και το μίσος. Αγαπηθήκαμε. Και τώρα θα «σκοτωθούμε». Ετσι, από την ερωτική κλίνη καταλήγουν στις αίθουσες των δικαστηρίων. Και οι επώνυμοι στα μανταλάκια των περιπτέρων. Ετσι, από το «αγάπη μου» στο «εχθρός μου». Και έτσι η ιστορία του Παύλου με την Τζίνα θυμίζει τη σχέση του Ολιβερ με την Μπάρμπαρα. Του Μάικλ Ντάγκλας με την Κάθλιν Τέρνερ στην αλησμόνητη και εμβληματική ιστορία «Ο πόλεμος των Ρόουζ».
Μεταφορική και συμβολική η ονομασία «Rose». Τριαντάφυλλο. Ροδοπέταλα. Και είναι οξύμωρο και αντιφατικό. Γιατί, πώς είναι ποτέ δυνατόν να υπάρξει και να συμβεί πόλεμος ανάμεσα σε δύο «τριαντάφυλλα»; Κι όμως, μπορεί. Και συμβαίνει άπειρες φορές, σε άπειρους γάμους, μετά από άπειρα ειδύλλια και από άπειρα ζευγάρια. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου!
Καταρρακτώδης, όξινη βροχή
Επειδή, λοιπόν, και εγώ από διαζευγμένους γονείς. Επειδή είναι οικεία και γνώριμη η πληγή. Επειδή γύρω μου τα διαζύγια πέφτουν βροχή. Καταρρακτώδη, όξινη βροχή. Επειδή το περιβάλλον είναι τοξικό. Επειδή τους γνώρισα. Επειδή μαζί τους πολλές σκέψεις και πολλές ιδέες μοιράστηκα. Και επειδή τις κατηγορίες, από τις δικογραφίες, διάβασα. Και επειδή οι κατηγορίες είναι από ακραίες έως «δολοφονικές».
Για όλους αυτούς τους λόγους σκέφτηκα πως μια μαρτυρία, με την ψυχραιμία ενός αντικειμενικού παρατηρητή, θα ήταν χρήσιμη. Μια προσπάθεια ψηλάφησης κάποιας αλήθειας. Μια χειρονομία καλής θέλησης. Μια γέφυρα ψυχραιμίας, αυτογνωσίας και συμφιλίωσης. Μακριά από το σκάνδαλο. Μακριά από την αγοραία πρόκληση. Και μακριά από το λάδι που μπορεί να φουντώσει ακόμα περισσότερο την πυρκαγιά. Η ακεραιότητα, έλεγε κάποιος σοφός, είναι το πιο ακριβό πράγμα στον κόσμο. Και το τίμημα για την απόκτηση και τη φροντίδα της, ακόμα μεγαλύτερο. Πόσοι μπορούν να παραμένουν ακέραιοι σε έναν κόσμο όπου όλοι σχεδόν αγοράζονται και όλοι θέλουν να αγοράσουν; Η τιμή της αγάπης τιμή δεν έχει. Ελεγε στο μυθιστόρημά του ο τιτάνας Κωνσταντίνος Θεοτόκης.
Κι όμως, η τιμή της αγάπης καταλήγει σε ακραίες αλληλοκατηγορίες. Συνηθισμένες σε άπειρα διαζύγια. Τα περισσότερα, σχεδόν όλα, τα αγνοούμε. Ποιος ενδιαφέρεται να ασχοληθεί με τον χωρισμό και το διαζύγιο του, φέρ’ ειπείν, Στράτου με τη, φέρ’ ειπείν, Σούλα; Ουδείς!
Ομως του Πέτρου Κωστόπουλου με την Τζένη Μπαλατσινού; Του Αλέξη Κούγια που «σκοτώθηκε» με την Εύη Βατίδου; Της Ελένης Μενεγάκη με τον Γιάννη Λάτσιο; Της Νατάσας Θεοδωρίδου με τον Ανδρέα Φουστάνο; Της Αθηνάς Ωνάση με τον Αλβάρο Αλφόνσο ντε Μιράντα Νέτο; Του Παύλου Βαρδινογιάννη με την Τζίνα Αλιμόνου;
Οι ζωές -και οι πομπές- των άλλων
Α, εδώ το ψητό! Εδώ η κλειδαρότρυπα. Εδώ το τρικούβερτο γλέντι. Εδώ τα άπλυτα. Εδώ οι ζωές των άλλων. Να χαιρόμαστε με τις ζωές των άλλων. Να ηδονιζόμαστε με τα άπλυτά τους. Τις απιστίες τους. Τα «ασημικά» τους. Που τα διαμοιράζουν στα δικαστήρια. Να τους βγάλουμε βούκινο. Να τους εξευτελίσουμε. Γιατί όχι; Αφού πρώτοι εκείνοι ευτελίζουν τον έρωτα, την αγάπη, τη σχέση τους, τα παιδιά τους. Κάπως έτσι ξεχνάμε τις δικές μας πομπές. Κάπως έτσι, φυσικά προσωρινά, ξεπλένουμε τα δικά μας άπλυτα, διαδίδοντας με μειδιάματα και χλευαστικά σχόλια τα δικά τους άπλυτα. Κάπως έτσι βολεύονται οι δικές μας ενοχές. Οι δικές μας τύψεις. Κάπως έτσι, προσωρινά, λαμβάνουμε συγχωροχάρτι για τα δικά μας «εγκλήματα». Μικρά και μεγάλα. Κάπως έτσι δικαιολογούμε μέσα μας τους χαρακτηρισμούς που είχαμε εκτοξεύσει για την πρώην γυναίκα μας, για τον πρώην σύζυγο, για τη μητέρα και τον πατέρα των παιδιών. Πως «είναι πουτάνα, κύριε πρόεδρε». Και πως «με ξυλοφόρτωνε ο άθλιος από το πρωί μέχρι το βράδυ και τις νύχτες τριγυρνούσε με τις πουτάνες του, κύριε πρόεδρε».
Αν ρωτήσετε οποιονδήποτε δικηγόρο, ένα πράγμα θα σας βεβαιώσει από την πείρα του. Πως τέτοιες αλληλοκατηγορίες και τέτοιες «πολεμικές αντιπαραθέσεις» συμβαίνουν σε πολλά μα πάρα πολλά διαζύγια. Ολων των ταξικών, κοινωνικών στρωμάτων. Ολων των μορφωτικών επιπέδων. Ολων των ηλικιών. Και όλων των κατηγοριών. Ακόμα και μισή ρίζα ελιάς έχει καταλήξει λεία δύο πρώην συντρόφων. Που προκειμένου να την αποκτήσουν παραλίγο να ξεριζώσουν τα μάτια ο ένας του άλλου. Τόσο ασυγκράτητο μίσος. Και τόσο αθεράπευτη τυφλότητα! Ολα αυτά τα γράφω όχι επειδή επιθυμώ να εξωραΐσω πρόσωπα και καταστάσεις. Αλλωστε δεν έχω τίποτα να κερδίσω, να αποσπάσω κάτι από τον έναν ή τον άλλον. Ποτέ δεν ζήτησα κάτι από τους δύο. Εχει σημασία αυτό. Ούτε χρωστάω, ούτε μου χρωστάνε. Φροντίζω οι σχέσεις μου να βασίζονται σε αμοιβαία εκτίμηση. Και η εκτίμηση κερδίζεται με την ανιδιοτέλεια. Για παράδειγμα, ποτέ δεν εργάστηκα -ή έστω στιγμιαία συνεργάστηκα- με το κανάλι STAR, ιδιοκτησίας της οικογένειας Βαρδινογιάννη. Ούτε με τα υπόλοιπα μέλη της μεγάλης και πανίσχυρης αυτής φαμίλιας σχετίστηκα. Ποτέ!
Η αγάπη ήρθε νωρίς
Η γνωριμία έγινε από ένα ζευγάρι κοινών φίλων. Ουδεμία σημασία έχει το όνομά τους. Το ζευγάρι είναι κουμπάροι τους. Και από την αρχή είχαν εκφράσει, σε εμένα, τα θετικά τους σχόλια για τον Παύλο και την Τζίνα. Βέβαια η πρώτη προκατάληψη που προκύπτει στις σκέψεις σου είναι πως το χρήμα και η εξουσία είναι οι δύο «σπάνιες αρετές», τα ακατανίκητα αφροδισιακά που κάνουν την καρδιά κάθε γυναίκας να ταράζεται και να υποκύπτει από τη γνωριμία με κάποιον μαικήνα. Μια γνωριμία που ίσως καταλήξει στο περιπόθητο στεφάνι. Συμβαίνει. Σε όλους. Ομως όταν τους γνώρισα από κοντά πείστηκα για τα αισθήματα που έτρεφαν ο ένας για τον άλλον. Και που διακριτικά δεν το έκρυβαν. Αλλωστε όταν για πρώτη φορά τούς συνάντησα ήδη είχε προκύψει στην οικογενειακή τους εστία το πρώτο παιδί, η τρισχαριτωμένη Ανδριάνα.
Ενα κορίτσι που όταν το έβλεπες δεν έφερε κανένα από τα χαρακτηριστικά ενός πλάσματος κακομαθημένου από το πλούσιο περιβάλλον της. Με έναν λόγο, εκ πρώτης αλλά και δευτέρας όψεως, ο Παύλος, η Τζίνα και η μικρή Ανδριάνα δεν ανταποκρίνονταν στα γνωστά στερεότυπα, όπως «πλούσιοι και ακατάδεκτοι», «αδιάφοροι», «κυνικοί» και άλλα τέτοια.
Μάλιστα, αν θυμάμαι καλά, το οικογενειακό περιβάλλον της Τζίνας, από κάποιο χωριό κοντά στη Σπάρτη, διαθέτει και εκπέμπει αρχοντική λαϊκότητα και κοινωνική ευαισθησία. Μάλιστα ο Παύλος διαρκώς ανήσυχος για τα πολιτικά δρώμενα. Διαρκώς επιθετικός εναντίον κάθε ελληνικής παθογένειας και κάθε κομματικού μικροσυμφέροντος. Και διαρκώς, σε όλες τις συναντήσεις και τις κουβέντες, η πολιτική, με όλες τις παραλλαγές της, ήταν και είναι στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων του. Η βασική αιτία αυτής της δικής του πολιτικοποίησης, και όχι κομματικοποίησης, ήταν το παρελθόν του και το προσωπικό βιογραφικό του. Επειδή μεγάλωσε στο εξωτερικό. Επειδή είχε βιωματικά εκτιμήσει τα πλεονεκτήματα οργανωμένων κοινωνιών. Και επειδή έτσι η Ελλάδα γι’ αυτόν έμοιαζε με κάτι το τριτοκοσμικό, το αθεράπευτο και το εχθρικό.
Εκείνος με την πολιτική, εκείνη με το θέατρο
Εξαιτίας αυτής της ριζωμένης σχέσης του με κάθε οργανωμένη δυτική κοινωνία, ιδιαίτερα με την Ελβετία και τις ΗΠΑ, γι’ αυτό από την αρχή της γνωριμίας μας τον άκουγα να εκφράζει τη βαθιά του επιθυμία να μετακινηθεί και να εγκατασταθεί οριστικά με την οικογένειά του στη Νέα Υόρκη. Αυτή η επιθυμία του, να φύγει από την Ελλάδα και να εγκατασταθεί στις ΗΠΑ, ήταν η αιτία της αναταραχής, της δυσαρμονίας και του διαζυγίου με την Τζίνα. Φυσικά η μετακίνηση σε μια άλλη χώρα δεν μπορεί από μόνη της να προκαλέσει μια τέτοια «πολεμική συνθήκη» ανάμεσα σε δύο αγαπημένα πρόσωπα. Ομως ποιος γνωρίζει τόσο καλά τι συμβαίνει ανάμεσα στο ζευγάρι όταν κλείνει η πόρτα της κρεβατοκάμαρας; Κανείς. Ισως ούτε οι ίδιοι. Οι συζητήσεις και οι κουβέντες με τον Παύλο, εκτός από την πολιτική, ανεξάντλητη σε σημείο κόπωσης και αφόρητης επανάληψης, περιελάμβαναν και το γνωστό αντρικό αλατοπίπερο του ποδοσφαίρου, του γηπέδου και της αντιπαράθεσης. Επειδή εκείνος «βάζελος», εγώ «χανουμάκι». Και επειδή μ’ αρέσει να πειράζω τους φίλους μου, διαρκώς σχολίαζα, για να τον ερεθίσω, τα «επιτεύγματα» της ομάδας του, των προέδρων της και των αλλεπάλληλων αποτυχιών της από τον αιώνιο αντίπαλο, τους «γαύρους». Ηταν η πλάκα μας! Η Τζίνα, από την άλλη, σε διαρκή ανησυχία για την καριέρα της.
Στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Στην αρχή προσπερνούσα τους προβληματισμούς της. Πιστεύοντας ότι εκείνη και το θέατρο, πράγματα αντίθετα και ασύμβατα. Ελα τώρα, έλεγα μέσα μου. Τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η όμορφη γυναίκα, ένα πρώην μοντέλο, με το θεατρικό σανίδι;
Ομως εκείνη με την επιμονή της με έσπρωξε να δρασκελίσω το κατώφλι μιας θεατρικής σκηνής στην οποία εμφανιζόταν. Ετσι, προς έκπληξή μου, ανακάλυψα αρκετά ίχνη ταλέντου. Και πως αν τα καλλιεργούσε πεισματικά και στοχοπροσηλωμένα, μακριά από τις ευκολίες και τις ρηχές κοσμικές, εμπορικές συνταγές, θα μπορούσε να αναδειχθεί και να καθιερωθεί ως μία από τις πολλές θεραπαινίδες του θεάτρου. Συμφωνούσε μαζί μου και μάλιστα διαρκώς μου ζητούσε να μεσολαβήσω ώστε να γνωρίσει καλλιτέχνες διαφορετικούς, απαιτητικούς, εναλλακτικούς. Ετσι, έναν απ’ αυτούς τον είχε προσκαλέσει στο πάρτυ που διοργάνωνε μία φορά τον χρόνο, αλλά εκείνος (δεν έχει σημασία το όνομά του) όχι απλώς αδιαφόρησε, αλλά, θα έλεγα, την περιφρόνησε. Λάθος του.
Αυτός ο ακατανίκητος φόβος για τα μικρόβια
Αυτή η περιφρόνηση προς κάθε γνωστό όνομα, «λερωμένο» από κοσμικότητα και φτηνή δημοσιότητα, είναι ελληνική συνήθεια. Γεγονός που δεν συμβαίνει ούτε στο Χόλιγουντ ούτε στη Γαλλία. Σε καμία σοβαρή, οργανωμένη, δυτική κινηματογραφία. Το ίδιο και με τον Σάκη Ρουβά. Που όταν τον είδα να πρωταγωνιστεί σε ένα θρίλερ με σκηνοθέτη από τον Καναδά, θαύμασα τις ερμηνευτικές, ευέλικτες, ικανότητές του. Αυτός ο εν Ελλάδι «αρχοντοεπαρχιώτικος» κομπλεξισμός είναι αθεράπευτος και ρατσιστικός!
Τις περισσότερες φορές εγώ και ο κουμπάρος του συναντούσαμε τον Παύλο μόνο του. Περίεργο; Καθόλου. Για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν τα τρίδυμα που ήρθαν στη ζωή τους πριν από πέντε χρόνια. Ο δεύτερος ήταν η ακατανίκητη φοβία της Τζίνας προ κάθε είδους μικρόβιο. Απίστευτο. Προφανώς, λέγαμε περιπαικτικά στον Παύλο, θα σε αναγκάζει η γυναικούλα σου να πλένεσαι και να τρίβεσαι μετά μανίας κάτω από τη βρύση του μπάνιου. Πριν ανοίξεις την πόρτα της κρεβατοκάμαρας, πριν αγγίξεις τα μωρά και πριν ακουμπήσεις οτιδήποτε στο σπίτι.
Αυτή η συστηματική απουσία της Τζίνας ήταν ο λόγος που πίστεψα και πιστεύω πως όχι απλώς διεκπεραιώνει άρτια τα καθήκοντά της ως μητέρα, αλλά το κάνει με φανατισμό σε σημείο «τρέλας». Και περιττό να πω ότι ουδέποτε ο Παύλος, σ’ αυτές τις συναντήσεις μιας αντροπαρέας, είχε εκφράσει το παραμικρό παράπονο για τη φροντίδα της αγαπημένης του προς τα παιδιά τους και την οικογένειά τους. Ούτε καν ως υπαινιγμό. Ασε που η Τζίνα και η μητέρα της επόπτευαν με άγρυπνο μάτι το περιεχόμενο κάθε κατσαρόλας, κάθε φαγητού, κάθε μεζέ, κάθε φαγώσιμου, κάθε ποτηριού. Απίστευτο. Επειδή ήταν ελάχιστες οι φορές που η Τζίνα, ως οικοδέσποινα, με είχε καλέσει στο σπίτι της, άρχισα να πιστεύω ότι αυτή η «περιφρονητική» στάση οφείλεται στους φόβους της για τα μικρόβια. Οσο λιγότεροι φίλοι στο σπίτι τόσο καλύτερα. Αυτή η φοβία λοιπόν είναι η αιτία που εκείνη αποφεύγει να πλένει σε όλο τους το σώμα κάθε ημέρα τα παιδιά της. Γιατί, όπως λένε οι δερματολόγοι, έτσι μου έχει πει η ίδια, το καθημερινό μπάνιο στα μικρά παιδιά φθείρει ανεπανόρθωτα το δέρμα τους! Οταν ο Παύλος μας ανακοίνωσε την απόφασή του να εγκατασταθεί με την οικογένειά του στο Κονέκτικατ, αυτό το πλούσιο προάστιο της Νέας Υόρκης, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα και του είπα: «Μα θα το αντέξεις;». Εκείνος, φυσικά, εξοικειωμένος με το αμερικανικό περιβάλλον και αποφασισμένος να συνεχίσει εκεί τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, δεν είχε διατυπώσει ποτέ του την παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτή τη ριζική αλλαγή γεωγραφικού προσανατολισμού.
«Ανθρωπίνως αδύνατον να αντέξω εδώ»
Με την Τζίνα δεν το είχα συζητήσει. Ομως, όπως αργότερα είχα πει στην ίδια, ήταν μοιραίο το λάθος της που πριν απ’ αυτή τη σαρωτική αλλαγή στα πάντα, δεν είχε δοκιμάσει την αντοχή της τουλάχιστον για ένα πρώτο τρίμηνο. Το μοναδικό πράγμα που σκέφτηκα -και της το είπα- ήταν ότι η Νέα Υόρκη μπορεί να αποδειχθεί για την ίδια ανεκτίμητος θησαυρός. Θα μπορούσε να θητεύσει, ως ακροάτρια, στο θρυλικό «Actor’s Studio» ή σε κάποιον άλλο γκουρού της θεατρικής τέχνης. Διάολε. Η Νέα Υόρκη ήταν, είναι και θα είναι το κέντρο του θεατρικού σύμπαντος.
Ομως εκείνη, όπως αργότερα έμαθα, ούτε καν είχε προσπαθήσει να δρασκελίσει το κατώφλι κάποιου θεατρικού εργαστηρίου. Ομως εκείνη, όπως μου είχε πει, βρέθηκε απομονωμένη και αποκομμένη. Ομως ήταν αδύνατον να ενσωματωθεί σ’ αυτό το ψυχρό, παγωμένο περιβάλλον του Κονέκτικατ. Ομως εκεί τον χειμώνα το περιβάλλον έμοιαζε με «νεκροταφείο πλουσίων». Με έναν λόγο, όπως η ίδια είχε πει, «είναι ανθρωπίνως αδύνατον να αντέξω να μείνω εκεί».
Ενός λάθους μύρια έπονται. Ο Παύλος είχε υπογράψει δεσμευτικό και πανάκριβο συμβόλαιο για την ενοικίαση αυτής της μεγάλης και πολυτελούς μονοκατοικίας. Ο Παύλος είχε φροντίσει για την οικογένειά του να μισθώσει πλήθος υπηρετικού και άλλου προσωπικού. Ο Παύλος ήταν αδύνατον, για τον ίδιο και τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, να εγκαταλείψει και να επιστρέψει στην «τριτοκοσμική» Ελλάδα. Ο Παύλος, δηλαδή, θα έμενε εκεί. Η Τζίνα με τα παιδιά, το πρώτο καλοκαίρι των θερινών τους διακοπών, αρνήθηκε κατηγορηματικά την επιστροφή, αποφασισμένη στην Αθήνα να εγκατασταθεί! Από εκεί και πέρα το πράγμα αρχίζει να ξεφεύγει. Και η συγκατοίκηση, τις ημέρες που ο Παύλος κάθε μήνα καταφτάνει στην Αθήνα για να δει τα παιδιά του, θα μεταβληθεί σε κόλαση. Γιατί το ενοίκιο μιας μεγάλης οικίας στο Ψυχικό, στην οποία διαμένουν η Τζίνα με τα τέσσερα παιδιά, το πληρώνει ο Παύλος φυσικά. Οπως πληρώνει και το υπηρετικό προσωπικό. Ετσι η μεν Τζίνα συγκατοικεί με τον «εχθρό» της. Και έτσι συγκατοικεί με ένα επίσης «εχθρικό» προσωπικό. Γιατί ποιος μισθωτός θα τολμούσε ποτέ να πάρει το μέρος του ανθρώπου τον οποίο «εχθρεύεται» το αφεντικό του; Πάντως όχι εγώ!
Για τη σωτηρία των παιδιών, καρπών ενός αληθινού έρωτα
Και φυσικά ο Παύλος συγκατοικεί κι αυτός με τον «εχθρό» του. Αυτή η αναγκαστική συγκατοίκηση είναι που λειτουργεί ως προθάλαμος «πολεμικών εχθροπραξιών». Οι οποίες στο τέλος καταλήγουν στα δικαστήρια. Που ανάβουν φλόγες. Που οι φλόγες θα τους τσουρουφλίσουν όλους. Και που δημιουργούν τις πιο εύκρατες συνθήκες ενός ασταμάτητου και ατελείωτου «βασανιστηρίου» αμφοτέρων των πλευρών.
Το τελικό συμπέρασμα έχει να κάνει με τα παιδιά και ελάχιστα με τους γονείς. Τους πρώην «Roses». Τα πρώην «τριαντάφυλλα» που μαράθηκαν, που έβγαλαν αγκάθια και που τα αγκάθια χώνονται, πληγώνουν, ματώνουν το ένα το άλλο. Τα παιδιά λοιπόν. Μια εμπειρία, ένα βίωμα οικείο σε πολλούς, μα πάρα πολλούς εξ ημών και υμών. Γιατί πώς ένα παιδί μπορεί να ανατραφεί από μια «πουτάνα» και ένα «πρεζόνι»; Και πώς το ίδιο παιδί θα εκτιμήσει έναν πατέρα που «κακοποιούσε» τη μητέρα του; Οπως πολλοί και πολλές ισχυρίζονται στα δικαστήρια. Αλλά και πώς το ίδιο το παιδί, όταν αύριο μεγαλώσει, δεν θα ρωτήσει με αυστηρότητα τον πατέρα του και τη μητέρα του: «Μα ύστερα από δέκα χρόνια ανακάλυψες εσύ, πατέρα, πως η γυναίκα σου ήταν πουτάνα, και εσύ, μητέρα, πως ο άντρας σου ήταν βίαιος και βάναυσος;».
Για τη σωτηρία των παιδιών. Μόνο αυτών. Αποκλειστικά γι’ αυτά τα τέσσερα πλάσματα. Ηρθε ο καιρός να καλλιεργηθούν. Οχι οι τριανταφυλλιές και τα ροδοπέταλα. Αλλά η εκεχειρία, ο στοιχειώδης πολιτισμός, η ψυχραιμία, η αυτοεκτίμηση. Για τη σωτηρία τεσσάρων παιδιών που ήρθαν στον κόσμο από έρωτα αληθινό!
Στην οδό Κων. Παλαιολόγου 61, έμενε η Αλίκη Βουγιουκλάκη την εποχή πριν βαφτιστεί ”Εθνική σταρ” από την Ελένη Βλάχου. Το κτίριο σήμερα είναι ερειπωμένο και σε κακή κατάσταση όπως θα δείτε και στις φωτογράφιες.
Μόλις ”έφυγε” από τη ζωή ο πατέρας της (Γιάννης Βουγιουκλάκης), η οικογένεια Βουγιουκλάκη μετακόμισε από την Μαγκουφάνα στο Μαρούσι, στην οδό Πάνος κοντά στη κεντρική πλατεία. Εκεί πήγε σχολείο και έζησε τα πρώτα χρόνια της εφηβείας της.
Η Αλίκη έλεγε συχνά πως έμενε στο Μαρούσι αλλά κάτι που δεν γνωρίζαμε είναι ότι είχε και ένα σπίτι στον Αγίο Παύλο στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν επίσης αρκετά κοντά στα στούντιο της Φίνος Φιλμ της οδού Χίου.
Την περίοδο 1958-59 ο Νίκος Μαστοράκης, μαθητής τότε με μία ερασιτεχνική φωτογραφική μηχανή, τράβηξε αυτές τις δύο υπέροχες φωτογραφίες στο σπίτι αυτό, τις όποιες μοιράστηκε στο προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook. Εκεί την γνώρισε από κοντά και της πήρε την πρώτη του συνέντευξη.
Η Αλίκη Κατσαβού με ανάρτησή της στο instagram απαντά για το βίντεο που κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες στο Tik Tok από τον τάφο του Κώστα Βουτσά, όταν ένα άνδρας πλησίασε στο σημείο βάζοντας κορνίζα με φωτογραφία του αείμνηστου ηθοποιού.
«Η σιωπή δεν είναι αδυναμία. Είναι επιλογή. Είναι ο τρόπος να τιμήσεις ό,τι αγάπησες, χωρίς κραυγές. Ο Κώστας ζει μέσα στο παιδί μας. Και εκεί, η μνήμη είναι ζωντανή», γράφει η Αλίκη Κατσαβού τονίζοντας πως δεν θα υπάρξει άλλη δήλωση.
Το παραπάνω θέμα ανέδειξε η Σάντρα Βουτσά η οποία αναδημοσίευσε το βίντεο στο instagram απαντώντας για το μνήμα του πατέρα της.
«Με αφορμή αυτό το βίντεο που ανέβασε κάποιος χρήστης στο Tik Tok, θέλω να απαντήσω σε όλους κ σε όλες, που κατά καιρούς έχουν γράψει, σχολιάσει ή έχουν γράψει σε εμένα προσωπικά, διάφορα σε σχέση με το μνήμα του Κώστα Βουτσά στο Α’ Νεκροταφείο…
Καταρχάς ,δεν έχουμε βάλει φωτογραφία στο μνήμα του, γιατί ο ίδιος δεν ήθελε…Ήταν ένας άνθρωπος που λάτρευε την ζωή κ δεν ήθελε μετά θάνατον (που έλεγε ότι θα του συμβεί σε κάποιο μακρινό μέλλον) να βλέπουν οι άνθρωποι την φωτογραφία του πάνω σε έναν τάφo», γράφει μεταξύ άλλων η Σάντρα Βουτσά.
Με μια φωτογραφία από το πάρτι γενεθλίων του μικρού Φοίβου, η Αλίκη Κατσαβού ευχήθηκε στον γιο της ο οποίο έγινε 8 ετών.
Κάνοντας σχετική ανάρτηση στα social media η Αλίκη Κατσαβού περιέγραψε πώς πέρασαν τη χθεσινή ημέρα στο πάρτι γενεθλίων, εκφράζοντας την αγάπη της προς τον γιο της.
«Σήμερα ο Φοίβος γίνεται 8 χρόνων! Χθες όμως έσβησε τα κεράκια του στην τούρτα του αγαπημένου του Ρονάλντο, παρέα με λίγους συμμαθητές του.
Μετά την τούρτα, η γιορτή συνεχίστηκε στο γειτονικό γήπεδο, όπου ο Φοίβος και οι φίλοι του, ο Χρήστος, η Αφροδίτη, ο Γιώργος, ο Μάξιμος και οι μικρές Ειρήνη και Έλενα, έπαιξαν μπάλα μέχρι αργά το απόγευμα.
Χρόνια πολλά, αγάπη μου! Με κάνεις περήφανη για το παιδί που γίνεσαι. Ανθεκτικό, θαρραλέο, χαρούμενο, κοινωνικό και γενναιόδωρο. Είσαι το φως της ζωής μου», έγραψε η Αλίκη Κατσαβού για τον γιο που απέκτησε με τον Κώστα Βουτσά.
“Έχω αυτομαστιγωθεί γι’ αυτό το κομμάτι” τόνισε η Αλίκη Κατσαβού που υπολόγιζε ότι ο Κώστας Βουτσάς θα ζούσε ακόμα δέκα χρόνια για δει τον γιο του να μεγαλώνει.
Η Αλίκη Κατσαβού υπήρξε σύζυγος του Κώστα Βουτσά τα τελευταία χρόνια της ζωής του και μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Φοίβο Βουτσά.
Ο Φοίβος είναι πλέον είναι 7 ετών και έχασε τον πατέρα του στα 3 του χρόνια.
Η ηθοποιός ήταν καλεσμένη στο Action 24 στην εκπομπή της Αθηναΐδας Νέγκα, όπου μεταξύ άλλων μίλησε για τα σχόλια για τον γάμο τους κυρίως λόγω της μεγάλης διαφοράς ηλικίας τους.
Το ερώτημα που έθεσε η δημοσιογράφος στην ηθοποιό ήταν αν αντιλαμβάνονταν τότε ότι ο Κώστας Βουτσάς θα έφευγε νομοτελειακά νωρίς από τη ζωή της ίδιας και του γιου της και ποιες είναι οι σκέψεις της σήμερα. Η ίδια τόνισε ότι έχει αυτομαστιγωθεί για αυτό το κομμάτι, ενώ τόνισε ότι πίστευε ότι ο μεγάλος ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου που πέθανε στα 89 του, θα ζούσε άλλα δέκα χρόνια για να δει τον γιο του να μεγαλώνει.
“Έχω αυτομαστιγωθεί γι’ αυτό το κομμάτι. Προφανώς μέσα μου το ήξερα. Εξάλλου έχω χάσει τον πατέρα μου στα 13 μου. Προσπαθούσα να σκεφτώ, όταν θα συμβεί αυτό, αν θα είναι 13 ο Φοίβος, θα τα καταφέρει όπως τα κατάφερα εγώ.
Τελικά οι υπολογισμοί μου έπεσαν έξω κι ήταν πολύ νωρίτερα, ήταν 3 -3,5, αλλά αυτό ίσως να ήταν και καλύτερο τελικά. Γιατί η μεγαλύτερη ηλικία έρχεται με μεγαλύτερη συνειδητοποίηση των πραγμάτων και με μεγαλύτερο προβληματισμό. Ενώ τώρα το πένθος ξεδιπλώθηκε πιο ομαλά και πιο συμβατά με την ηλικία του και το επεξεργάζεται καθώς τα χρόνια κυλούν κι όπως το αντιμετωπίζει από τους άλλους κι όπως ο ίδιος μεγαλώνοντας βάζει καινούργιους προβληματισμούς.
Όταν αυτομαστιγώθηκα γι’ αυτό το γεγονός σκέφτηκα αυτό. Ότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει πότε θα φύγει ο σύντροφός του ή αν θα φύγει ο ίδιος. Σε αυτό το ταξίδι της ζωής κανείς δεν μπορεί να έχει κρατήματα.
Όταν συναντάς τον έρωτα, δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Θα περάσουν άνθρωποι από αυτόν τον πλανήτη και δεν θα γνωρίσουν τι είναι ο έρωτας. Όταν λοιπόν τον συναντήσεις, όσο ασυνήθιστο κι αν είναι, η διαφορά αυτής της ηλικίας ή τα προβλήματα που μπορεί να ακολουθήσουν, δεν μπορείς να μην το ζήσεις. Θα παραμείνεις πάντα λίγος, μικρός και φτωχός. Κι εξάλλου αν δεν μου είχε συμβεί αυτό, κι αν εγώ δεν ήμουν αρκετά απελευθερωμένη για να το ζήσω, σήμερα δεν θα ήμουν μητέρα”.
Η Αλίκη Κατσαβού παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Πρωινό Σου Σου» και τον Βαγγέλη Καράλη.
ηθοποιός αναφέρθηκε στον Κώστα Βουτσά, τον γιο τους, Φοίβο, ενώ τόνισε πως δεν μπορεί να διαθέσει χρόνο σε μια νέα σχέση.
«Τα γενέθλια του Κώστα ήταν 31 Δεκεμβρίου και τα κάναμε πάντα και με βασιλόπιτα και με τούρτα, σβήναμε κεράκια. Ο Κώστας αγαπούσε τις γιορτές, τους άρεσε να έχει μια όμορφη ζωή και να ομορφαίνει τη ζωή των άλλων.
Όταν έφυγε από τη ζωή, ήρθε και η πανδημία, ζωές μας σκοτείνιασαν. Άφησα τον Φοίβο να ζήσει το πένθος με τον δικό του παιδικό τρόπο και να μην του φορτώσω τη δική μου θλίψη. Έχω λάβει πολλά δώρα από τον Κώστα, δώρα αγάπης, λουλούδια, ρούχα…
Ο Φοίβος δεν θέλει να βλέπει ταινίες του Κώστα, γιατί στεναχωριέται. Εγώ βλέπω λίγο κρυφά. Έχει πολλές αναμνήσεις από τον πατέρα του.
Ο Φοίβος δεν θέλει να βγάλουμε το γραφείο του Κώστα, γιατί του θυμίζει τα πρώτα χρόνια μαζί του. Είναι βαρύ το όνομα που κουβαλάει, δεν θέλει να τον συγκρίνουν με τον μπαμπά του», είπε η Αλίκη Κατσαβού.
Η Αλίκη Κατσαβού είπε επίσης: «Δεν μπορώ να διαθέσω χρόνο σε μια νέα σχέση. Ποιος θα είναι αυτός που θα μου τραβήξει το ενδιαφέρον όταν έχει περάσει από τη ζωή μου ο Κώστας;».
“Στεναχωριέται και το σέβομαι, πορεύομαι μαζί του” εξομολογήθηκε η Αλίκης Κατσαβού.
Η Αλίκη Κατσαβού παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Καλοκαίρι Yes» όπου και βρέθηκε καλεσμένη της Μαριάντας Πιερίδη και της Φελίσια Τσαλαπάτη, την Τετάρτη, με αφορμή το νέο θεατρικό της εγχείρημα. Μεταξύ άλλων, δε, η ηθοποιός και χήρα του αείμνηστου Κώστα Βουτσά μίλησε για τον μικρό της γιο, Φοίβο, αποκαλύπτοντας πως προς ώρας δεν επιθυμεί να βλέπει ταινίες με πρωταγωνιστή τον πατέρα του.
Ειδικότερα, η Αλίκη Κατσαβού εξομολογήθηκε πως «ο Φοίβος τα έχει όλα κοινά με τον μπαμπά του αλλά δεν του το λέω γιατί έχει και πολλά αυθεντικά, δικά του, στοιχεία που θέλω να αναδείξω. Επειδή είναι πολύ εύκολο να είναι «καπάκι» το επώνυμο αυτό, θα ήθελα πρώτα να μεγαλώσει για να μας δείξει την δική του προσωπικότητα και τον δυναμισμό του και μετά, εάν όντως είναι όπως τον βλέπω εγώ, να τραβήξει τον δρόμο τον καλλιτεχνικό. Έχει όμως και πολλά άλλα στοιχεία, αν τον ρωτήσεις θέλει να γίνει «ποδοσφαιριστής και προπονητής μπάσκετ» όταν θα μεγαλώσει».
«Προσπαθώ να τον προφυλάξω, να τον προετοιμάσω για αυτού του είδους τη φθορά. Αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι που κάθε γονιός, είτε είναι επώνυμος είτε όχι, έχει να κάνει με το παιδί του. Να σεβαστεί μια καινούργια ψυχή που έχει έρθει στον κόσμο, να δώσει εφόδια και κάποιες γενικές κατευθύνσεις που σύμφωνα με το μυαλό, την προσωπικότητα και την κουλτούρα κάθε οικογένειας θεωρεί σημαντικές για τη συνέχεια. Μια προσπάθεια βέβαια είναι, δεν είναι σίγουρο ότι θα το καταφέρω».
«Το λέω ότι ο πατέρας του ήταν πολύ σπουδαίος ηθοποιός αλλά δεν νομίζω ότι στην πραγματικότητα καταλαβαίνει τη βαρύτητα της λέξης αυτής ή πόσο πραγματικά σπουδαίος ήταν και πόσο πολύπλευρη προσωπικότητα ήταν ο Κώστας. Νομίζω πως μεγαλώνοντας θα το ανακαλύψει» συμπλήρωσε, επίσης, η Αλίκη Κατσαβού στην κάμερα της ψυχαγωγικής εκπομπής του OPEN. «Οι ταινίες του Κώστας παίζουν συχνά στην τηλεόραση αλλά ο Φοίβος μού έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν μπορεί να τις δει γιατί στεναχωριέται. Μου το έχει διατυπώσει αυτό, το σέβομαι, πορεύομαι μαζί του και του κουβεντιάζω για όλα αυτά που τον απασχολούν».
Ο Φοίβος είναι πλέον είναι 7 ετών και έχασε τον πατέρα του στα 3 του χρόνια.
Όταν αυτομαστιγώθηκα γι’ αυτό το γεγονός σκέφτηκα αυτό. Ότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει πότε θα φύγει ο σύντροφός του ή αν θα φύγει ο ίδιος. Σε αυτό το ταξίδι της ζωής κανείς δεν μπορεί να έχει κρατήματα.
