Παρατηρήστε με προσοχή την παραπάνω φωτογραφία.

Βλέπετε μια εικόνα με ασπρόμαυρες κηλίδες, σωστά;

Μετά κοιτάξτε στη φωτογραφία ενός μωρού που ασχολείται με ένα πάζλ. Αν ξανακοιτάξετε την πρώτη φωτογραφία, μπορείτε τώρα να εντοπίσετε την εικόνα αυτού μωρού να διακρίνεται στο ασπρόμαυρο σχέδιο;

Οι επιστήμονες πιστεύουν πως όποιος μπορεί να διακρίνει πιο εύκολα το μωρό στη φωτογραφία, είναι πιο επιρρεπής σε παραισθήσεις ή ακόμα και πιθανές ψυχώσεις.

Σύμφωνα με τους ίδιους, δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας αν δεν το βλέπετε καθώς αυτό που φταίει είναι απλώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος που προσπαθεί να ερμηνεύσει και να κατανοήσει τον κόσμο. Το μυαλό μας στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να προβλέπει αυτό που περιμένει να δει και να συμπληρώσει μόνο του τα κενά. Κι αυτό είναι ένα συμπέρασμα που προκύπτει από σχετικές μελέτες των Πανεπιστημίων Cardiff και Cambridge. Όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι σε κάποιο σημείο της ζωής τους θα βιώσουν παραισθήσεις, σύμφωνα με επιπλέον εύρημα των επιστημόνων, ήτοι θα δουν ή θα ακούσουν κάτι που κανονικά δεν υπάρχει.

Οι επιστήμονες μελέτησαν τις περιπτώσεις 18 εθελοντών, που έχουν ιστορικό ψυχικών νοσημάτων. Εξέτασαν το κατά πόσον αυτοί οι άνθρωποι μπορούσαν ή όχι να κατανοήσουν ατελείς ή διφορούμενες εικόνες και να πουν αν αυτές απεικονίζουν κάποιο άτομο. Στη συνέχεια έκαναν το τεστ και σε 16 ψυχικά υγιείς ανθρώπους. Οι εθελοντές με πρώιμα συμπτώματα ψύχωσης τα πήγαν πολύ καλύτερα συγκριτικά με το άλλο γκρουπ.   Για να κατανοήσουμε το εξωτερικό περιβάλλον, χρησιμοποιούμε πληροφορίες για τον κόσμο γύρω μας, όπως την τοποθεσία, αλλά όταν αυτό δεν είναι εφικτό, πρέπει να ερμηνεύσουμε αμφίσημες κι ελλιπείς πληροφορίες με τις αισθήσεις μας. Το μυαλό συνδέει αυτές τις μπερδεμένες πληροφορίες με τη βασική αντίληψη που έχουμε για τον έξω κόσμο προκειμένου να εξηγήσει μια κατάσταση.

«Η όραση είναι ‘οικοδομητική’ λειτουργία με άλλα λόγια, ο εγκέφαλός μας κατασκευάζει τον κόσμο που ‘βλέπουμε’» εξηγεί ο Dr Christoph Teufel, από το Πανεπιστήμιο του Cardiff. «Γεμίζει τα κενά, αγνοεί αυτά που δεν ταιριάζουν και μας παρουσιάζει μια εικόνα του κόσμου, επεξεργασμένη και διαμορφωμένη σύμφωνα με αυτό που προσδοκούμε».

Από τη μεριά του ο καθηγητής Paul Fletcher του Cambridge συμπληρώνει: «Το να έχεις ένα προβλέψιμο μυαλό είναι πολύ χρήσιμο- σε κάνει ικανό να δημιουργείς μια γενική εικόνα από άλλες συγκεχυμένες και περίπλοκες. Ταυτόχρονα όμως σημαίνει και πως δεν απέχεις και πολύ από το να αντιληφθείς πράγματα που στην πραγματικότητα δεν είναι καν εκεί, ο ορισμός δηλαδή της παραίσθησης».

via

Βάζεις και συ όπως πολλοί 10 και 20 ευρώ βενζίνη;

Η τιμή των καυσίμων αποτελεί έναν πονοκέφαλο για κάθε πολίτη. Με την ακρίβεια να χτυπάει παντού, πολλοί είναι εκείνοι που επιλέγουν να βάζουν 10 και 20 ευρώ βενζίνη συχνά παρά να φουλάρουν το ρεζερβουάρ. Και αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος. Η βενζίνη είναι ένα προϊόν με περιορισμένη διάρκεια ζωής. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι βρίσκεται σε καλή κατάσταση χωρίς να χάνει σε ποιότητα από τρεις μήνες έως και έναν χρόνο. Οι παράγοντες που την επηρεάζουν είναι το κατά πόσο εκτίθεται σε φως και αέρα. Έχει σημασία το πόσος αέρας υπάρχει μέσα στο ρεζερβουάρ, κάτι που σημαίνει λιγότερη βενζίνη. Σε περίπτωση που υπάρχει αρκετός αέρας, τα πτητικά συστατικά της βενζίνης που είναι σημαντικά για την κρύα ανάφλεξη διαφεύγουν σταδιακά από την δεξαμενή, γεγονός που την καθιστά βαρύτερη και με μειωμένη ποιότητα στην ανάφλεξη.

Μία άλλη διαδικασία που γίνεται σε μακρά αποθήκευση της βενζίνης είναι η οξείδωση. Οι ακόρεστες ενώσεις του καυσίμου, οι ολεφίνες, αντιδρούν με το οξυγόνο του αέρα, σχηματίζοντας διάφορα οξέα αλλά και πολυμερή που δεν είναι διαλυτά στο καύσιμο. Αυτή η «λάσπη» που σχηματίζεται μπορεί να φράξει αντλίες, δημιουργώντας πρόβλημα στον κινητήρα.

Άρα όσο περισσότερος είναι ο αέρας στη δεξαμενή, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος οξείδωσης. Αυτό σημαίνει ότι η οδήγηση με σχεδόν άδειο ρεζερβουάρ βενζίνης για μεγάλο χρονικό διάστημα αυξάνει σημαντικά την γήρανση της βενζίνης και τα προβλήματα που προκύπτουν από αυτή.

Οπότε, όπως σχολιάζει το ratpack.gr, αναδεικνύοντας το θέμα, το καλύτερο είναι να έχουμε πάντα το ρεζερβουάρ γεμάτο για να κρατάμε μακριά τον αέρα από την βενζίνη. Το κόστος είναι μεγάλο πλέον, αλλά σίγουρα πολύ μικρότερο από τις βλάβες που θα κληθεί να πληρώσει ο οδηγός όταν θα χρειαστεί να εκκινήσει και πάλι το όχημά του.

Ο Δεκαπενταύγουστος στην Ελλάδα δεν είναι απλώς άλλη μια μέρα στο ημερολόγιο.

Είναι η «γιορτή της γιορτής» – μια ημέρα γεμάτη πίστη, μνήμες, οικογενειακές αγκαλιές και το άρωμα του καλοκαιριού που αρχίζει σιγά σιγά να γλυκαίνει. Χωριά και πόλεις φορούν τα καλά τους, οι καμπάνες χτυπούν, και η Παναγία γίνεται το κέντρο κάθε ευχής και σκέψης.

Τι θα γινόταν, λοιπόν, αν εκείνη τη μέρα οι ουρανοί άνοιγαν; Αν για μια στιγμή, ο χρόνος έπαυε να τρέχει και μπορούσατε να έχετε δίπλα σας όποιον λαχταρά η καρδιά σας – είτε βρίσκεται μακριά, είτε έχει φύγει για πάντα;

Ίσως να ήταν η μητέρα που σας κράτησε από το χέρι στις πρώτες σας λιτανείες. Ίσως ο παππούς που σας έμαθε τα λόγια του «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε» με τη βραχνή φωνή του. Ίσως ένας φίλος που χάθηκε μέσα στις στροφές της ζωής, ή το παιδί σας που μεγάλωσε και λείπει.

Η σκέψη αυτή δεν είναι μόνο ρομαντική· είναι και βαθιά ανθρώπινη. Ο Δεκαπενταύγουστος φέρνει μαζί του τη νοσταλγία και τη γλυκιά επιθυμία να μοιραστείς τη στιγμή με κάποιον που σημαίνει πολλά για εσένα. Να καθίσετε μαζί στο τραπέζι, να ανταλλάξετε ιστορίες κάτω από τα φώτα του πανηγυριού, να νιώσετε για λίγο ότι τίποτα δεν άλλαξε.

Κι αν πραγματικά οι ουρανοί άνοιγαν; Ίσως τότε να μη λέγαμε πολλά. Ίσως να αρκούσε μια ματιά, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά. Γιατί τελικά, εκείνες οι στιγμές δεν χρειάζονται λόγια – μόνο παρουσία.

Κι εσείς; Αν άνοιγαν οι ουρανοί τον Δεκαπενταύγουστο… ποιον θα θέλατε να κρατάτε από το χέρι;