Υπάρχουν κάποια μέρη στον κόσμο που γοητεύουν τους ανθρώπους εδώ και πολλές δεκαετίες. Πολλοί ωστόσο δεν ψάχνουν τις ανέσεις ξενοδοχείων αλλά αναζητούν τον «τρομοτουρισμό».

Σας παρουσιάζουμε 11 τέτοιες περιοχές.

Ινδία: Λίμνη με τους σκελετούς

Το 1942 ένας δασοφύλακας στην περιοχή Ρούπκουντ (Roopkund) της Ινδίας, έκανε μια τρομερή ανακάλυψη. Πέντε χιλιάδες μέτρα πάνω από τη θάλασσα, στον πάτο μιας μικρής κοιλάδας, υπήρχε μια παγωμένη λίμνη γεμάτη σκελετούς. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου, ο πάγος έλιωσε και φανέρωσε περισσότερα υπολείμματα σκελετών που επέπλεαν στο νερό ή βρίσκονταν στην άκρη της λίμνης. Αμέσως κρίθηκε επιβεβλημένη η αναγνώριση των θυμάτων. Από τις εξετάσεις που έγινε εξακριβώθηκε ότι οι σκελετοί που βρέθηκαν χρονολογούνταν πολύ πιο πριν από το 1940. Υπήρχαν περισσότεροι από 200 σκελετοί μέσα και γύρω από τη λίμνη και ίσως αρκετοί βρίσκονταν στα βάθη της λίμνης, που ξεπερνούσε τα 2,5 μέτρα, αλλά και κάτω από το έδαφος.

Λίμνη Buena Vista, Φλόριντα: Disney’s Discovery Island

Το νησί άνοιξε το 1974, αλλά στη συνέχεια έκλεισε για το ευρύ κοινό το 1999. Η περιοχή έμεινε ανέγγιχτη, ενώ καταστράφηκε ότι είχε απομείνει από το θέρετρο. Το μέρος ήταν γεμάτο από επισκέπτες που έβλεπαν διάφορα είδη πουλιών και άλλων ζώων. Φημολογείται ότι το νησί αφέθηκε ​​μετά από ανακάλυψη βακτηρίων στο νερό ικανών να σκοτώσουν άνθρωπο.

Ιαπωνία: Yonaguni

Ανακαλύφθηκε το 1986 από ένα δύτη, ενώ τις τελευταίες δύο δεκαετίες αποτελεί αντικείμενο επισταμένης έρευνας από τον θαλάσσιο γεωλόγο Μασαάκι Κιμούρα, ο οποίος υποστηρίζει πως ο λίθινος όγκος λαξεύτηκε πριν από χιλιάδες χρόνια, όταν βρισκόταν ακόμη πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.Μελετώντας τη δομή και τη φυσιολογία του, ο Κιμούρα έχει μέχρι στιγμής αναγνωρίσει πάνω σε αυτό ίχνη προγενέστερης ύπαρξης μίας πυραμίδας, κάστρων, δρόμων και μνημείων, πράγμα που τον οδηγεί στην εικασία ότι ενδεχομένως να πρόκειται για απομεινάρι της χαμένης ηπείρου των Μου, που αποτελεί την αντίστοιχη Ιαπωνική εκδοχή της Ατλαντίδας.

Ιαπωνία:Aokigahara Forest, το δάσος των αυτοκτονιών

Το Aokigahara είναι ένα δάσος στους πρόποδες του ιερού ηφαιστειακού όρους Fuji στην Ιαπωνία. Περισσότεροι από 500 άνθρωποι έχουν αποφασίσει να τερματίσουν την ζωή τους στο Aokigahara από το 1950. Η φρικιαστική αυτή μόδα ξεκίνησε από την ώρα που ο Seicho Matsumoto δημοσίευσε την νουβέλα του Kuroi Kaiju (Μαύρη Θάλασσα των Δέντρων), όπου δύο από τους χαρακτήρες του αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν στο “τέλειο μέρος για να πεθάνεις”. Από τότε εκατοντάδες Ιάπωνες έχουν αφήσει την τελευταία τους πνοή ανάμεσα στα αμέτρητα δέντρα του δάσους Aokigahara.

Βέλγιο: Το εγκαταλελειμμένο κάστρο, Chateau Miranda

Το κάστρο χτίστηκε το 1866 για να στεγάσει κάποιους Γάλλους αριστοκράτες που διέφυγαν της επανάστασης. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι το 1980 χρησιμοποιούνταν ως ορφανοτροφείο. Έκτοτε παραμένει εγκαταλελειμμένο. Διάφοροι θεωρούν πως το κάστρο είναι στοιχειωμένο και παραμένει αγαπημένος προορισμός για κυνηγούς φαντασμάτων.

Ρωσία: Ο φάρος στο ακρωτήριο Aniva

Ο φάρος του Mys Aniva, επίσης γνωστός και ως ακρωτήριο Aniva, χτίστηκε το 1939 απέναντι από την ακτή του νησιού της Σαχαλίνης. Το νησί ανήκε στη Ρωσία ενώ το 1905 πέρασε στα χέρια της Ιαπωνίας. Φήμες λένε ότι ο φάρος είναι στοιχειωμένος από φαντάσματα που ανθρώπων που έπεσαν στη θάλασσα.

Κολοράντο: San Luis Valley

Περιοχή με τις περισσότερες θεάσεις UFO στις Η.Π.Α

Αυστραλία: Pine Gap

Ήταν στις 23 Ιανουαρίου του 2010 που για πρώτη φορά, ανακοινώθηκε ότι στη κεντρική Αυστραλία υπάρχει μία απόρρητη υπόγεια εξωγήινη εγκατάσταση στην Αμερικανο-Αυστραλέζικη στρατιωτική βάση στο Pine Gap. Σύμφωνα με όσα λέγονται, η βάση χρησιμοποιείται και σαν σταθμός τηλεμεταφοράς του προσωπικού (τόσο των ανθρώπων όσο και των εξωγήινων) προς τις μυστικές βάσεις της ηπειρωτικής χώρας των ΗΠΑ.

Oι κατακόμβες του Παρισιού

Κάτω από την αχανής πόλη του Παρισιού βρίσκεται μια δεύτερη πόλη, “Το Βασίλειο των Νεκρών”, οι κατακόμβες που απλώνονται στα υπόγεια της πύλης και είναι τεράστιες και άκρως τρομακτικές. Για να επισκεφτεί κανείς τις κατακόμβες, πρέπει αρχικά να πάρει το μετρό και να σταματήσει στην στάση Denfert Rocherea, όπου και ξεκινά το μυστήριο με την επιγραφή “Προσοχή! Εδώ βρίσκεται το Βασίλειο των Νεκρών”. Για να εισέλθει κανείς στο υπόγειο “Βασίλειο” πρέπει να περιμένει τουλάχιστον 4 ώρες, καθώς ο αριθμός επισκεπτών που μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα στις κατακόμβες είναι περιορισμένος, δηλαδή περίπου 200 άτομα. Γεμάτες με στενά και ολισθηρά πέτρινα περάσματα γεμάτα με μούχλα και υγρασία, οι κατακόμβες σίγουρα θα σας προσφέρουν μία από τις πιο τρομακτικές περιηγήσεις της ζωής σας.

Καλιφόρνια και Νεβάδα: Η Κοιλάδα του Θανάτου

Η Κοιλάδα του θανάτου που βρίσκεται νοτιανατολικά της οροσειράς Σιέρρα Νεβάδα στην μεγάλη λεκάνη και στην έρημο Μοχάβι, αποτελεί στο μεγαλύτερό της μέρος το Εθνικό Πάρκο της Κοιλάδας του Θανάτου. Εκτείνεται με διεύθυνση βορά-νότου μεταξύ της οροσειράς Αμαραγκόσα στα ανατολικά, ως την οροσειρά Πάναμιντ στα δυτικά, με τα βουνά Συλβάνια και Όουλσχεντ να σχηματίζουν τα σύνορα της βόρεια και νότια αντίστοιχα. Καλύπτει έκταση 7.800 km2. Η Κοιλάδα του θανάτου που ονομάστηκε έτσι από μεταναστεύοντες αποίκους το 1849, είναι το πιο ξηρό, θερμό μέρος της Βόρειας Αμερικής αλλά και το δεύτερο ξηρότερο όλου του πλανήτη (με την έρημο Ατακάμα να κατέχει την πρώτη θέση), αλλά και το πιο χαμηλό σημείο της ξηράς του δυτικού ημισφαιρίου, 86μ. υπό τη στάθμη της θάλασσας.

Τουρκμενιστάν: Οι Πύλες της Κολάσεως

Όλα ξεκίνησαν το 1971 όταν οι Σοβιετικοί άρχισαν να κάνουν γεώτρηση στην περιοχή για να βρουν μαύρο χρυσό. Κατά την διάρκεια της γεώτρησης, έγινε μια μεγάλη κατακρήμνιση εδαφών, καταπλακώνοντας και ρουφώντας στην κυριολεξία ανθρώπους και μηχανήματα, αλλά και αφήνοντας έναν κρατήρα με διάμετρο πάνω από 60 μέτρα και βάθος πάνω από 25, ενώ άρχισαν να βγαίνουν δηλητηριώδη αέρια.
via

Oι  xώρες εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τους στρατούς τους για την προστασία των πολιτών τους από άλλες δυνάμεις. Δυστυχώς, αυτό δεν είναι η περίπτωση για ορισμένες χώρες των οποίων οι στρατοί δεν έχουν τα εφόδια , είναι ανεπαρκώς εκπαιδευμένοι, ίσως και  νηστικοί .

The Mighty, μια ομάδα πρώην και συνταξιούχων Αμερικανών στρατιωτών, κυκλοφόρησε πρόσφατα μια λίστα με 10 από τις χειρότερες στρατιωτικές δυνάμεις στον κόσμο.

Κόστα Ρίκα

Αυτή η χώρα αξίζει σίγουρα να βρίσκεται τελευταία καθώς δεν έχουν καν ένοπλες δυνάμεις. Αντίθετα,έχουν έναν στρατό πλούσιων Δυτικών που έρχονται για να διδάξουν γιόγκα σε άλλους Δυτικούς που επισκέπτονται την χώρα. Εκτός από την Κόστα Ρίκα,χώρες όπως ο Παναμάς, η Ισλανδία, το Μονακό, τον Μαυρίκιο και το Βανουάτου δεν έχουν στρατιωτική θητεία.

Ιράκ

Υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν, το Ιράκ είχε τον 4ο μεγαλύτερο στρατό στον κόσμο.Τώρα, ο ιρακινός στρατός έχει μόνο 26 μονάδες,παρά τη βοήθεια από τις δυνάμεις των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και 26 δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια και επενδύσεις. Επιπλέον,περίπου 50.000 στρατιώτες φαντάσματα παίρνουν μισθό, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν εμφανίστηκαν για δουλειά. Πέρυσι, ο ISIS εισέβαλε στο  Δυτικό Ιράκ χάρη στα ιρακινά στρατεύματα που εγκατέλειψαν πριν από την επίθεση ισλαμιστών.

Βόρεια Κορέα

Μην αφήσετε τους ψηλούς και δυνατούς στρατιώτες στα στρατεύματα της Βόρειας Κορέας να σας ξεγελάσουν! Σύμφωνα με τον Blake Stilwell, τα περισσότερα από τα στρατεύματα του Λαϊκού Στρατού της Κορέας (ΚΠΑ) είναι αδύναμα και χρησιμοποιούνται κυρίως για εργασία. Επιπλέον, οι περισσότερες μονάδες φαίνεται να είναι οπλισμένες ελαφρά .

Ερυθραία

Ονομάζεται η ‘ Βόρεια Κορέα της Αφρικής’, οι ένοπλες δυνάμεις της Ερυθραίας έχουν τους περισσότερους οπλίτες για καταναγκαστική εργασία αντί να προστατεύουν τα σύνορά της ή για την καταπολέμηση των τρομοκρατών της Αλ – Σαμπάμπ. Τουλάχιστον 2.000 άνθρωποι ζητούν άσυλο στο Σουδάν κάθε μήνα.

Νιγηρία

Ενώ η Νιγηρία έχει τη μεγαλύτερη βιομηχανία πετρελαίου στην Αφρική, οι στρατιώτες του δεν έχουν εφόδια. Στην πραγματικότητα, τα θωρακισμένα αυτοκίνητά τους δεν μπορούν καν να κινηθούν. Ένας στρατιώτης δήλωσε στο BBC : ‘ Φανταστείτε να πολεμάμε  άνδρες που έχουν αλεξίσφαιρα και εμείς να έχουμε ομπρέλες.’

Φιλιππίνες

Η κυβέρνηση διέθεσε μόνο $ 1,7 δις του προϋπολογισμού στις προσπάθειές της για την αναβάθμιση του γερασμένου Ναυτικού των Φιλιππίνων και της Πολεμικής Αεροπορίας. Τον τελευταίο καιρό,το Κογκρέσο των Φιλιππίνων ψήφισε ένα νομοσχέδιο που ανέρχεται σε $ 2 δις και τίποτα περισσότερο. Περιττό να πούμε ότι η χώρα δεν φαίνεται να έχει καμιά πιθανότητα κατά των κινεζικών δυνάμεων που σήμερα ισχυρίζονται ότι είναι δικές τους κάποιες περιοχές και ανοικοδομούν νησιά κοντά σε αυτές . Το ναυτικό των Φιλιππίνων είναι σχεδόν 60 ετών και τα περισσότερα πλοία είναι παλιά ακτοπλοϊκά των ΗΠΑ, λόγω της ανεξέλεγκτης διαφθοράς στο τμήμα της Εθνικής Άμυνας.

Τατζικιστάν

Χωρίς εθνική μονάδα να απορροφήσει την νέα ανεξάρτητη κυβέρνηση, ο Στρατός του Τατζικιστάν είναι προφανώς ένα χάος. Όταν σχηματίστηκε ο δικός τους στρατό το 1994, αυτό οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο. Τώρα,αυτοί ευνοούν τον ρωσικό στρατό,γιατί η αμοιβή είναι καλύτερη.

Μονγγολία

Μια χώρα παγιδευμένη μεταξύ της Ρωσίας και της Κίνας σίγουρα χρειάζεται ένα ισχυρό στρατό. Δυστυχώς,αυτό δεν συμβαίνει στην περίπτωση της Μογγολίας της οποίας η μόνη εμπειρία  των δυνάμεων της είναι να διδάσκουν στα στρατεύματα των ΗΠΑ πώς να εντοπίζουν και να  ‘χρησιμοποιούν’ τον εξοπλισμό και τα σοβιετικής κατασκευής όπλα Jurassic.

Σαουδική Αραβία

Οι πιθανότητες είναι υπέρ τους, καθώς έχουν αεροπορική και ναυτική υπεροχή,ανώτερο υλικό και κατάρτιση. Παραδόξως, η επιχείρηση τους στην Υεμένη με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι μια πλήρη αποτυχία. Δεν φαίνεται να μπορεί να εξορίσει την  φυλή Houthi από την Σαναά και να αποκαταστήσουν τους σουνίτες ηγέτες.

Αφγανιστάν

Εάν οι ΗΠΑ αφσουνι ποτέ το Αφγανιστάν,  οι ένοπλες δυνάμεις του είναι πολύ πιθανό να καταρρεύσουν παρά τις δεκαετίες της εκπαίδευσης από τους συμβούλους της  ISAF. Μιλώντας στο Αλ – Τζαζίρα, ένας σύμβουλος αποκάλυψε : ‘Στην πραγματικότητα,οι Αφγανοί μπορούν να αγωνιστούν, αλλά μόνο όταν  το ΝΑΤΟ τους ταΐσει,τους ντύσει, και τους αφήσει  στο πεδίο της μάχης.’

Το 2002 οι πωλήσεις έργων τέχνης άγγιζαν τα 850 εκατ. δολάρια. Σήμερα το ποσό έχει φτάσει τα 6 δισεκατομμύρια.

Ποιοι είναι οι δέκα πιο ακριβοί πίνακες που πωλήθηκαν ποτέ βάσει της αξίας τους όπως έχει διαμορφωθεί από τον τρέχοντα πληθωρισμό;

Τα νούμερα είναι ιλιγγιώδη και η αγοραπωλησία πινάκων αποδεικνύεται μια πρώτης τάξεως επένδυση από οικονομική άποψη.

Αναπόφευκτα οι νέοι παράδεισοι της οικονομίας όπως το Κατάρ, «ο μεγαλύτερος αγοραστής σύγχρονης τέχνης στον κόσμο αυτή τη στιγμή», σύμφωνα με την εφημερίδα «The Art Newspaper», αγοράζουν τέχνη μετά μανίας.

Τα μουσεία ανοίγουν το ένα μετά το άλλο και ο πιο ακριβός πίνακας του κόσμου θα αναρτηθεί στο νέο Εθνικό Μουσείο του Κατάρ το οποίο σχεδίασε ένας αστέρας της αρχιτεκτονικής, ο Ζαν Νουβέλ.

1. «Πότε θα παντρευτείς;»

Ο ούτως ή άλλως επίπλαστος εξωτισμός της Ταϊτής δεν βρήκε ποτέ την απήχηση που εκείνος περίμενε από το κοινό του Παρισιού. Να όμως που εν έτει 2015 ο πίνακας «Πότε θα παντρευτείς;» («Nafea Faa Ipoipo?», 1892) του Πολ Γκογκέν έγινε ο πιο ακριβός που πωλήθηκε ποτέ.

Ο ελβετός συλλέκτης Ρούντολφ Στέχελιν, πάλαι ποτέ στέλεχος των Sotheby’s στον οποίο ανήκε, τον πούλησε έναντι 300 εκατ. δολαρίων σε μουσείο του Κατάρ.

2. «Οι χαρτοπαίκτες»

Ο Γκογκέν πήρε τα πρωτεία που μέχρι πρότινος κατείχε ο Σεζάν, καθώς το έργο του «Οι χαρτοπαίκτες» είχε πωληθεί το 2011 έναντι 250 εκατ. δολαρίων, μια τιμή-ρεκόρ που διπλασίαζε το ποσό που είχε δοθεί ποτέ έως τότε για ένα έργο τέχνης.

Αγοραστής και πάλι η βασιλική οικογένεια του Κατάρ η οποία απέκτησε το έργο με τους δύο χωρικούς που παίζουν χαρτιά στην Εξ αν Προβάνς παροπλίζοντας με την προσφορά της όλους τους υποψήφιους μνηστήρες του πίνακα.

Σοφή η επένδυση, μιας και η αξία του σήμερα ανέρχεται στα 263,1 εκατ. δολάρια. Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του ήταν ο εφοπλιστής Γιώργος Εμπειρίκος, ο οποίος λίγο προτού πεθάνει, το 2011, άρχισε να συζητάει την πώλησή του.

3. «Νο.5»

Κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Ο πίνακας «Νο.5» (1948) του Τζάκσον Πόλοκ πωλήθηκε έναντι 140 (σημερινά 164,4) εκατ. δολαρίων το 2006 σε ιδιωτική δημοπρασία των Sotheby’s σύμφωνα με τους «New York Times».

Ο δισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης του, Ντέιβιντ Γκέφεν, συνιδρυτής της DreanWorks SKG, δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην προσφορά του έτερου Ντέιβιντ (Μαρτίνες), ενός πάμπλουτου μεξικανού χρηματοοικονομικού συμβούλου.

Οι δικηγόροι του βάλθηκαν να πείσουν τον κόσμο ότι δεν είχε αγοράσει εκείνος τον πίνακα, αλλά δεδομένης της μυστικοπάθειας και του χαμηλού προφίλ που επιδιώκει να καλλιεργεί συστηματικά, ουδείς πείστηκε.

4. «Woman III»

Μετά τον Πόλοκ ένας άλλος βασικός εκπρόσωπος της Σχολής της Νέας Υόρκης, ο Βίλεμ ντε Κούνινγκ, έχει την τιμητική του. Το «Woman III» είναι ένας από τους έξι πίνακες με το ίδιο θέμα που είχε ζωγραφίσει ανάμεσα στο 1951 και 1953.

Αγοράστηκε από τον δισεκατομμυριούχο ιδιοκτήτη hedge fund Στίβεν Α. Κοέν, ιδιοκτήτη της SAC Capital Advisors LP, για το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 137,5 εκατ. δολαρίων το 2006. Σήμερα η αξία του ανέρχεται στα 161,5 εκατ.

Ο Κοέν τον αγόρασε από τον Ντέιβιντ Γκέφεν ο οποίος τον είχε ανταλλάξει με ένα περσικό χειρόγραφο του 16ου αιώνα από το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Τεχεράνης. Εκεί ανήκε ο πίνακας, όμως μετά την επανάσταση του 1979 αποφασίστηκε ότι δεν μπορεί να εκτίθεται σε κοινή θέα.

5. «Προσωπογραφία της Αντέλε Μπλοχ-Μπάουερ Ι»

Χρειάστηκαν τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί η «Προσωπογραφία της Αντέλε Μπλοχ-Μπάουερ Ι» (1907) της βιεννέζας κυρίας της υψηλής κοινωνίας και στενής φίλης του Κλιμτ, η μόνη από τα μοντέλα του που ζωγράφισε δύο φορές.

Τα φύλλα χρυσού και η περίτεχνη διακόσμηση στο ύφος του Jugenstil συνέβαλαν άραγε στη διαμόρφωση της τιμής του στα 135 εκατ. δολάρια το 2006 (και με σημερινά δεδομένα 158,5) τα οποία διέθεσε το 2006 ο Ρόναλντ Λόντερ, κληρονόμος της γνωστής εταιρείας καλλυντικών;

Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για έναν από τους πίνακες που προκάλεσε τη δικαστική διαμάχη ανάμεσα στους κληρονόμους των αρχικών ιδιοκτητών οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί από το ναζιστικό καθεστώς και το αυστριακό κράτος στο οποίο είχε περιέλθει ο πίνακας. Οι κληρονόμοι δικαιώθηκαν και πούλησαν τον πίνακα στον Λόντερ, ο οποίος τον ανάρτησε στη Neue Galerie του στη Νέα Υόρκη λέγοντας: «Αυτή είναι η δική μας Μόνα Λίζα».

6. «Το όνειρο»

Ο Κοέν φρόντισε να αγοράσει και «Το όνειρο» (1932), ένα πρώιμο δείγμα φοβισμού από τον Πικάσο στο οποίο εικονίζεται η 22χρονη ερωμένη του Μαρί-Τερέζ Γουόλτερ. Λέγεται ότι χρειάστηκε μόλις ένα απόγευμα για να ολοκληρωθεί ο πίνακας για τον οποίο ο Κοέν επένδυσε 155 εκατ. δολάρια το 2013.

Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του, βασιλιάς των καζίνο Στιβ Γουίν, είχε συμφωνήσει να πουλήσει τον πίνακα στον Κοέν ήδη από το 2006, όμως η πώληση είχε αναβληθεί όταν ο Γουίν εξαιτίας της κακής του όρασης τραυμάτισε τον πίνακα με τον αγκώνα του.

Ο Κοέν περίμενε υπομονετικά τη συντήρησή του και σήμερα βλέπει την αξία του να ανέρχεται στα 157,5 εκατ. δολάρια. Σε αυτόν ανήκει και ο περίφημος καρχαρίας του Χερστ, τον οποίο απέκτησε για το «ευτελές» ποσό των 8 εκατ. δολαρίων.

7. «Πορτρέτο του γιατρού Γκασέ»

Ενας από τους αγαπημένους πίνακες του Βίνσεντ βαν Γκογκ, το «Πορτρέτο του γιατρού Γκασέ» (1890), ο οποίος τον περιέθαλψε τους τελευταίους μήνες της ζωής του, πωλήθηκε το 1990 έναντι 82,5 εκατ. δολαρίων σε δημοπρασία των Christie’s στη Νέα Υόρκη. Το ποσό είχε διαθέσει ο ιάπωνας επιχειρηματίας Ροέι Σάιτο, ο δεύτερος μεγαλύτερος κατασκευαστής χαρτιού στην Ιαπωνία, ο οποίος είχε απειλήσει ότι θα έπαιρνε μαζί του τον πίνακα όταν θα πέθαινε.

Λέγεται ότι οι Christie’s πρόλαβαν να αγοράσουν πίσω το έργο, οπότε τελικά δεν αποτεφρώθηκε μαζί του το 1996, όταν ο Ιάπωνας απεδήμησεν εις Κύριον. Το σίγουρο είναι ότι όποιος το έχει στην κατοχή του έχει δει την αξία του σχεδόν να διπλασιάζεται, καθώς σήμερα υπολογίζεται στα 149,5 εκατ. δολάρια.

8. «Τρεις μελέτες του Λούσιαν Φρόιντ»

Το τρίπτυχο «Τρεις μελέτες του Λούσιαν Φρόιντ» (1969) του Φράνσις Μπέικον πωλήθηκε έναντι 142,4 εκατ. δολαρίων το 2013. Ετσι ο «Φρόιντ» εκθρόνισε την «Κραυγή» του Μουνχ η οποία είχε πωληθεί την προηγούμενη χρονιά έναντι 120 εκατ. δολαρίων.

Τον πίνακα αγόρασε η πρώην σύζυγος του Στίβεν Γουίν, Ελέιν, μαζί με την οποία ίδρυσαν το Wynn Casino Empire. Η τιμή του πίνακα σήμερα υπολογίζεται στα 144,7 εκατ. δολάρια.

9. «Χορός στο Μουλέν ντε λα Γκαλέτ»

Ο «Χορός στο Μουλέν ντε λα Γκαλέτ» (1896) του ιμπρεσιονιστή Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ πωλήθηκε το 1990 έναντι 78,1 εκατ. δολαρίων. Η αξία του πίνακα σήμερα έχει σχεδόν διπλασιαστεί (141,5 εκατ. δολάρια).

Για χρόνια ο πίνακας ανήκε στον Τζον Χέι Γουίτνεϊ της γνωστής οικογενείας συλλεκτών μέχρις ότου η χήρα του αποφάσισε να το πουλήσει μέσω των Sotheby’s. Ο γνωστός μας πλέον Σάιτο έγινε ο καινούργιος ιδιοκτήτης, ο πίνακας όμως κάποια στιγμή πέρασε σε άγνωστα χέρια ως παράπλευρη απώλεια εξαιτίας των ληξιπρόθεσμων οφειλών του σε δανειστές.

10. «Αγόρι με πίπα»

Ενα αγόρι από το Παρίσι είναι το «Αγόρι με πίπα» (1905) του Πάμπλο Πικάσο το οποίο κοστολογείται σήμερα στα 130,6 εκατ. δολάρια. Είναι χαρακτηριστικό έργο της ροζ περιόδου του το οποίο πωλήθηκε το 2004 από τους Sotheby’s μέσω τηλεφώνου έναντι 104,2 εκατ. δολαρίων.

Η συγκεκριμένη πώληση διπλασίασε το προηγούμενο ρεκόρ πώλησης που είχε σημειωθεί για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη: 55 εκατ. δολάρια για το «Γυναίκα με σταυρωμένα χέρια» το 2000.

πηγή: tovima.gr