Μετά τον θάνατο του ανθρώπου η ψυχή που ζωογονούσε το σώμα αποχωρίζεται απ’ αυτό. Κατά τον Μ. Αθανάσιο η ψυχή είναι αυθυπόστατος και αυτοκίνητη, δηλαδή και μετά το χωρισμό της από το σώμα εξακολουθεί να ζει και να κινείται.

Η ψυχή δεν πεθαίνει αλλά το σώμα, όταν αναχωρήσει η ψυχή απ’ αυτό. Η ψυχή είναι η πνοή του Θεού μέσα μας, γι’ αυτό και είναι αθάνατη. Είναι το πνευματικό δημιούργημα, ενώ το σώμα το υλικό δημιούργημα.

Μόλις η ψυχή βγει από το σώμα του ανθρώπου με το γεγονός του θανάτου ζει αμέσως μια συνειδητή νέα φάση ζωής που συνδέεται με την προηγούμενη ζωή της. Αυτό το βεβαιώνουν αγιογραφικές μαρτυρίες. Ο Κύριος είπε στον ληστή που τον παρακάλεσε «μνήσθητί μου Κύριε όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» ότι «Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω». Με το «σήμερον», ο Κύριος, προσδιόριζε άμεση συνέχιση της ζωής της ψυχής του ληστή, χωρίς να μεσολαβήσει κανένα διάστη­μα, είτε υπνώσεως, είτε μετάβασης σε κατάσταση ασυνείδητης υπάρξεως. Στη Μεταμόρφωση του Κυρίου βλέπουμε να εμφανίζονται οι δύο Προφήτες Μωυσής και Ηλίας. Στην Παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου οι ψυχές ζουν μετά τον θάνατο υπό διαφορετικές συνθήκες.

Ο Απόστολος Πέτρος αναφέρει ότι ο Κύριος κατά την διάρκεια της τριήμερης Ταφής Του κατέβηκε στον Άδη και κήρυξε στις ζωντανές ψυχές των κοιμηθέντων ευσεβών ανθρώπων.

Οι ψυχές αυτές ζούσαν και άκουσαν το κήρυγμά του και όπως λένε οι Πατέρες, όσες πίστεψαν στον Χριστό σώθηκαν.

Το ότι η ψυχή πηγαίνει κάπου αλλού όπου και παραμένει το βλέπουμε στις διηγήσεις Αναστάσεως ορισμένων νεκρών. Στην Π. Διαθήκη όταν ο Προφήτης Ηλίας προσευχήθηκε μπροστά στο νεκρό σώμα του παιδιού της χήρας της Σιδώνος επέστρεψε η ψυχή του στο σώμα και ζωοποιήθηκε. Άρα η ψυχή που ήταν κάπου αλλού, άκουσε τον Προφήτη και ξαναγύρισε στο νεκρό σώμα.

Πού πηγαίνουν όμως οι ψυχές στο διάστημα που μεσολαβεί από το θάνατο μέχρι την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου;

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η απάντηση στο ερώτημα, όπως λέει ο Μέγας Αθανάσιος είναι «ξένον και φοβερόν και παρά ανθρώποις αποκεκρυμμένον μυστήριον». Είναι δηλαδή μυστήριο το πού πηγαίνουν οι ψυχές. Με βάση την Αγία Γραφή και την Πατερική μας Παρά­δοση, ας ψάξουμε τον δρόμο που ακολουθούν οι ψυχές μετά τον θάνατο του σώμα­τος.

Η Αγία Γραφή αναφέρει τον Άδη, ένα τόπο που βρίσκονται οι ψυχές των αμαρτωλών. Είναι τόπος που επικρατεί σκοτάδι. Βέβαια η Αγ. Γραφή κάνει λόγο και για τον Παράδεισο, τόπο παραμονής των δικαίων μετά την Δευτέρα Παρου­σία. Ο Μ. Αθανάσιος, μας λέει: «Των αμαρτωλών οι ψυχές βρίσκονται στον Άδη, των δε δικαίων κοντά στον Θεό και μετά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, θα βρίσκονται στον Παράδεισο». Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας πληροφορεί ότι «με τον θάνατο, οι ψυχές οδηγούνται σε κάποιον χώρο». Ποιός άραγε να είναι αυτός ο χώρος; Η έννοια του χώρου είναι εγκόσμια. Ο Θεός όμως είναι αχώρητος. Οι ψυχές όμως δεν έχουν σχήμα και δεν καταλαμβάνουν χώρο. Στην παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου ο ίδιος ο Κύριός μας λέ­ει, ότι η ψυχή του πτωχού Λαζάρου βρισκόταν στους κόλπους του Αβραάμ. Αυτό είναι μία ανθρωποπαθής έκφραση, δηλαδή οι ψυχές βρίσκονταν σ’ έναν καλό τόπο. Ο ιερός Χρυσόστομος λέ­ει, ότι οι ψυχές «είναι εκεί που βρίσκεται ο μόνος αιώνιος και μόνος αθάνατος, ο ποιητής των ψυχών και των σω­μάτων, εκεί που είναι ο Θεός» και περιμένουν την φοβερή ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας. Ο φιλόσοφος και μάρτυρας Ιουστίνος λέει ότι οι ψυχές των ευσεβών παραμένουν σε καλύτερο τόπο, οι δε ψυχές των αμαρτωλών σε κάποιο χειρότερο τόπο αναμένοντας τον χρόνο της ελεύσεως του Χριστού. Ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης μάς συμβουλεύει: «Τον Άδη μη φοβηθείς ως ένα τόπο, αλλά ως κατά­σταση ζωής ασωμάτου», δηλαδή ζωής χωρίς συγκε­κριμένο σχήμα. Αυτή η κατάσταση αναμονής ονομάζεται μέση κατάσταση των ψυχών.

Μέση κατάσταση

Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά της μέ­σης καταστάσεως. Μετά το θάνατο γίνεται η μερική κρίση. Στη παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου γίνεται λόγος ότι μόλις πέθαναν κρίθηκαν και τοποθετήθηκαν στο κατάλληλο τόπο. Ο μεν πλούσιος στη γέενα του πυρός και απέναντί του ο πτωχός Λάζαρος μέσα στους κόλπους του Αβραάμ. Η κρίση αυτή είναι προσωρινή και αναμένεται η μεγάλη και οριστική κατά την Δευτέρα Παρουσία όταν θα αναστηθούν τα σώματα και θα ενωθούν με τις ψυχές και θα εμφανιστούν μπροστά στον Κριτή. Στην μερική κρίση κρίνεται μόνο η ψυχή και όχι το σώμα που έχει παραδοθεί στη φθορά. Η προσωρινή λοιπόν κρίση είναι το πρώτο χαρακτηριστικό της μέσης καταστάσεως.

Δεύτερο χαρακτηριστικό της μέσης καταστάσεως είναι μία κατάσταση αναμονής. Οι ψυχές αναμένουν την τελική κρίση, μπορούν όμως, όπως λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, να καλυτερεύσουν την θέση τους κατά το μέγα έλεος του Κυρίου και υπό ορισμέ­νες προϋποθέσεις. Θα πει κάποιος. Μα «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια». Πώς λοι­πόν τώρα είναι δυνατόν να περιμένουν, οι ψυχές κάποια βελτίωση της θέσεώς τους; Κατ’ αρχήν πρέπει να πούμε ότι όλοι πιστεύουμε στο μέγα Έλεος του Θεού. Ο Θεός είναι πολυεύσπλαχνος, φιλάνθρωπος και πολυέλαιος, δεν περιορίζεται από κανέναν και από τίποτε.

Η Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία με μία σειρά σοβαρών Αγιογραφικών συλλογισμών, καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι δικαιούται να απευθύνει για τους κοιμηθέντες πιστούς δεή­σεις προς τον Θεό και μνημόσυνα. Αυτά έχουν αποτελεσματικότητα, μόνο σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου οι άνθρω­ποι πίστευαν στον Χριστό, αλλά για λόγους ανεξάρτητους της θελήσεώς τους, είτε δεν πρόλαβαν να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους, ενώ θα το ήθελαν, είτε δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να εκδηλώσουν την μετάνοιά τους, προσερχόμενοι στο μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως.

Οι Δογματικοί θεολόγοι της Εκκλησίας μας ισχυρίζονται ότι οι αμετανόητες ψυχές, σε τίποτε δεν ωφελούνται από τις δεήσεις και τις προσευχές της Εκκλησίας μας. Ο Καθηγητής κ. Ανδρέας Θεοδώ­ρου γράφει: «Δεν μπορούν οι δεήσεις και τα μνημόσυνα που γίνονται, να σώσουν την αμετανόητη ψυχή, η οποία στην μέση κατάστα­ση, βρίσκεται στον προθάλαμο της κολάσεως και βασανίζεται στο μέτρο της κρίσεως που της επέβαλλε ο Θεός».

Όμως ποιός άνθρωπος μπορεί με βεβαιότητα να αποφανθεί για κάποιον συνάνθρωπό του, ότι ήταν άπιστος, ή έφυγε αμετανόητος. Μόνον ο Θεός γνωρίζει τα εσωτερικά της ψυχής του καθενός. Μόνον Εκείνος ξέρει αν κάποιος είναι συ­νειδητός άπιστος, ή άθεος. Πολλές φορές πέφτουμε έξω. Γι’ αυτό λοι­πόν η Εκκλησία μας και διότι δεν γνωρίζουμε τα ενδότερα της ψυχής κάθε ανθρώπου, αλλά και διότι είναι μητέρα φιλεύσπλαχνη, η οποία ενδιαφέρεται για τα παιδιά της, προσεύχεται και κάνει μνημόσυ­να σε όλους τους κεκοιμημένους, εμπιστευόμενη στα χέρια του Θεού την εξέλιξη κάθε ανθρώπου.

Το τρίτο χαρακτηριστικό της μέσης καταστάσεως είναι ότι αποτελεί πρόγευση, είτε αμοιβής, είτε κολάσεως. Δηλαδή η μερική κρίση που γίνεται μετά τον θάνατό μας, δίνει στις ψυχές την δυνατότητα να προγεύονται, είτε την χαρά της αμοιβής που θα λά­βουν κατά την Δευτέρα Παρουσία, είτε την λύπη της τιμωρίας την οποία περιμένουν.

Ο Μέγας Αθανάσιος μάς διαβεβαιώνει, ότι οι Δίκαιοι άνθρωποι, μετά τον θάνατό τους, δοκιμάζουν «μερική απόλαυση», οι δε αμαρτωλοί «μερική κόλα­ση». Ο βασιλιάς λέει, προσκαλεί κάποιον σε ένα δείπνο και του λέει, την τάδε βραδιά σε περιμένω να έλθεις στα ανάκτορα όπου θα σου παραθέσω ένα δείπνο. Ο άνθρωπος που έλαβε την πρόσκληση, αισθάνεται μία εσωτερική χαρά, μία ικανοποίηση. Περιμένει πότε θα πάει εκεί και να νιώσει αυτή την δόξα και την τιμή να παρακάθεται στο ίδιο τραπέζι με τον βασιλιά. Αυτή είναι η μία πε­ρίπτωση, όπου γίνεται πρόγευση της χαράς.

Από την άλλη μεριά, έκανες κάτι κακό και σε συ­νέλαβαν και πρόκειται να δικαστείς. Σε φυλακίζουν Κάι σου λένε πως πρέπει να περιμένεις για να έρθει ο δικαστής. Αυτό το διάστημα που περιμένεις αι­σθάνεσαι μία λύπη– προγεύεσαι δηλαδή το κακό που έρχεται. Η πρόγευση αυτή ποικίλλει κατά περίπτωση. Ο Μέγας Βασίλειος λέει «Η απόλαυση των Δικαίων θα έχει διάφορα σκαλοπάτια, θα είναι σε διάφορα επίπεδα, άλλους δηλαδή ο Θεός θα τους τιμήσει πο­λύ και άλλους λιγότερο».

Οι ψυχές των Δικαίων —μας λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος— σκέπτονται και προγεύονται την μακαριότητα. Ο Άγιος Ιουστίνος, ο φιλόσοφος και μάρτυρας, λέει «οι ψυχές των Δι­καίων μένουν σ’ ένα καλύτερο μέρος, ενώ οι ψυχές των αμαρτωλών μένουν σ’ ένα χειρότερο μέρος, εν αναμονή της μεγίστης κρίσεως, η οποία πρόκειται να επακολουθήσει.

Αυτό που με πλήγωσε πιο πολύ, είναι ότι ήταν θλιμμένος, είπε ο τραγουδιστής

Στον Γιώργο Μαζωνάκη και την προσπάθεια που είχε γίνει από ανθρώπους του περιβάλλοντός του να τον στηρίξουν αναφέρθηκε ο Νίκος Βέρτης, δηλώνοντας πως «πολλοί προσπαθήσαμε να τον βοηθήσουμε».

Δείτε το βίντεο:

Ο τραγουδιστής παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Πρώτος Καφές με τη Ζήνα» που προβλήθηκε τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου, μιλώντας μεταξύ άλλων για τον ξαφνικό θάνατο του καλλιτέχνη, σε ηλικία 54 ετών. Αναφερόμενος στην απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη, ο Νίκος Βέρτης σχολίασε ότι υπήρχαν πρόσωπα που προσπαθούσαν να τον στηρίξουν, εκφράζοντας παράλληλα τη λύπη του για το γεγονός ότι δεν κατάφεραν να του σταθούν, όπως εκείνοι θα ήθελαν.

Πιο αναλυτικά, ο τραγουδιστής είπε: «Δεν ξέρω αν με λόγια μπορείς να περιγράψεις αυτό που νιώθεις. Δεν το δέχεσαι αυτό. Αυτό που με πλήγωσε πιο πολύ είναι ότι ήταν θλιμμένος. Δεν μπορούσε να βρει από κάπου να αντλήσει θετική ενέργεια. Νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε, αλλά δεν βρέθηκε αυτό το σημείο και θεωρώ ότι αυτό που ένιωσαν όλοι μέσα τους θα ήταν “μακάρι να μπορούσαμε να βοηθήσουμε σε όλο αυτό το πράγμα, για να είναι καλά ο Γιώργος”».

Δείτε το βίντεο:

Στη συνέχεια, μιλώντας για την προσωπική του σχέση με τον Γιώργο Μαζωνάκη, ο Νίκος Βέρτης εξήγησε πόσο σημαντική ήταν για εκείνον η παρουσία του, τόσο ως άνθρωπος όσο και ως καλλιτέχνης, τονίζοντας πως το αποτύπωμά του στη μουσική θα είναι ιδιαίτερα σημαντικό: «Εμένα θα μου λείψει πάρα πολύ, γιατί τον αγαπούσα πολύ και σαν καλλιτέχνη θεωρούσα και θεωρώ ότι ήταν μάγκας με όλη τη σημασία της λέξεως. Είχε τον δικό του χαρακτήρα και θα λείψει τόσο πολύ καλλιτεχνικά. Το στίγμα που θα αφήσει πίσω είναι τεράστιο. Τώρα θα δει ο κόσμος περισσότερο τι ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης».

Ο τραγουδιστής θυμήθηκε επίσης, τις φορές που επέλεγε να διασκεδάσει σε κέντρα που κατά καιρούς εμφανιζόταν ο Γιώργος Μαζωνάκης, εξηγώντας τι ήταν αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει ως ερμηνευτής και γιατί αισθανόταν διαφορετικά όταν βρισκόταν εκεί. Συγκεκριμένα, είπε: «Η φωνή του, όταν έμπαινε πάνω σε ένα κομμάτι, ήταν χαρακτήρας. Γι’ αυτό και πήγαινα στον Γιώργο και περνούσα καλά. Εμένα θα μου λείψει. Και λέω τώρα “πού θα πάω;”. Αυτό έλεγα στην παρέα μου. Έχω φίλους να πάω, αλλά στον Γιώργο περνούσα αλλιώς. Χαλάρωνα, διασκέδαζα».

Μιλώντας για την παρουσία του τραγουδιστή πάνω στη σκηνή, ο Νίκος Βέρτης στάθηκε στη σκηνική του παρουσία και στην ικανότητά του να κερδίζει την προσοχή του κοινού: «Ήταν και σόουμαν ο Γιώργος. Έβγαινε στη σκηνή και ήταν ένας σταρ. Δεν μιλούσαμε μεταξύ μας. Όταν έβγαινε ο Γιώργος στη σκηνή, το βλέμμα ήταν εκεί πάνω».

Τέλος, αναφερόμενος στην αντίδραση του κόσμου μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη, ο Νίκος Βέρτης μίλησε για τη μεγάλη συγκίνηση που προκάλεσε η απώλειά του, συνδέοντάς την με αντίστοιχες περιπτώσεις αγαπημένων καλλιτεχνών που έφυγαν από τη ζωή: «Είδα ξαφνικά πόση αγάπη πήρε από τον κόσμο. Πόσο πολύ ο κόσμος συγκινήθηκε. Έκλαψε κόσμος που μπορεί να μην πήγαινε ποτέ να τον ακούσει. Το έζησα και με τον Βασίλη Καρρά. Το είδαμε και με τον Παντελή Παντελίδη, με τον Τόλη Βοσκόπουλο, με τον Αντώνη Βαρδή. Όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες που είχαν ψυχούλα μέσα τους, πόσο πολύ ο κόσμος τους αγαπάει και αυτό είναι μαγικό».

«Το καταφύγιο» του Γιώργου Μαζωνάκη στην Κρήτη: Το χωριό που τον αγκάλιασε και οι βραδιές κάτω από την αιωνόβια πιπεριά

Δεν είναι τυχαίο που σήμερα στους Πεύκους της Σητείας τελείται μνημόσυνο για τον αδικοχαμένο Γιώργο Μαζωνάκη που άφησε την τελευταία του πνοή στις 9/9 στο ιατρείο του Κολωνακίου. Δεν είναι τυχαίο που αυτό το χωριό της Κρήτης κλαίει για τον Μαζωνάκη.

Δείτε το βίντεο:

Συγγενείς και φίλοι, καθώς και κάτοικοι του χωριού ήθελαν να αποτίσουν τον δικό τους φόρο τιμής στον δικό τους άνθρωπο, γιατί έτσι αισθανόντουσαν, έτσι ένιωθαν για τον Γιώργο που λάτρεψαν. Το μνημόσυνο προγραμματίστηκε στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στους Πεύκους και μετά την ολοκλήρωση της Θείας Λειτουργίας συγκεντρώθηκαν στην Πιπεριά, ένα εστιατόριο της περιοχής, για να πιουν στην υγειά του και να τον αποχαιρετίσουν όπως μόνο οι Κρητικοί ξέρουν να κάνουν σε ανάλογες περιπτώσεις…

Η επιλογή των Πεύκων δεν έγινε τυχαία, καθώς ο τραγουδιστής είχε συνδεθεί στενά με όλο το χωριό και είχε επιλέξει να χτίσει εκεί το δικό του καταφύγιο, το ησυχαστήριό του. Μακριά από τις πίστες, τα φώτα και τη δημοσιότητα, ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε δημιουργήσει στην Κρήτη έναν δικό του κόσμο, έναν δικό του Παράδεισο όπως τον είχε ονειρευτεί και που το γνώριζαν καλά οι άνθρωποι στους Πεύκους Λασιθίου που τον έβλεπαν να κάνει τις βόλτες του και να συζητάει μαζί τους.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Giorgos Mazonakis Official (@georgemazonakis)

Ένα μέρος για να ηρεμεί, να περπατά, να κολυμπά, να τρώει με άγνωστους αρχικά που στην συνέχεια έγιναν φίλοι και να ζει με τον τρόπο που αγαπούσε, χωρίς πολυτέλειες. Εκεί μπορούσε να απομονωθεί και να κάνει παρέα μόνο με απλούς ανθρώπους του χωριού που όταν τον έβλεπαν άνοιγαν μια ζεστή αγκαλιά για να τον κλείσουν μέσα.

Το «καταφύγιό» του τραγουδιστή ήταν στους Πεύκους, περίπου 6-7 χιλιόμετρα από τον Μακρύ Γιαλό, και το είχε αγοράσει πριν από μερικά χρόνια. Ήταν ένα παλιό εργοστάσιο που το ανακαίνισε και που ο ίδιος το διαμόρφωσε ανάλογα με το γούστο του, σε ένα λευκό σπίτι.

Το εργοστάσιο έγινε το σπίτι που ονειρεύτηκε

Το σπίτι του Γιώργου Μαζωνάκη

Η σχέση του Γιώργου Μαζωνάκη με τους Πεύκους ξεκίνησε περίπου το 1995. Αρχικά ο καλλιτέχνης πήγαινε στην περιοχή για διακοπές, όμως επειδή η καταγωγή του ήταν από την Σητεία, εκεί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο πατέρας του και σε μια επίσκεψή του εκεί αντίκρυσε έναν επίγειο Παράδεισο, περνώντας ο καιρός δέθηκε τόσο πολύ με το τοπίο και με τους κατοίκους, ώστε αποφάσισε να αγοράσει το δικό του ακίνητο.

Το παλιό εργοστάσιο, κοντά στο κέντρο του χωριού, άρχισε να μεταμορφώνεται σύμφωνα με το όραμά του, σε ένα υπέροχο σπίτι που του έδινε ηρεμία, χαλάρωση και απολάμβανε την υπέροχη τυρκουάζ θάλασσα μπροστά στα πόδια του που τόσο πολύ αγαπούσε και περνούσε αμέτρητες ώρες σε αυτήν. Οι άνθρωποι της περιοχής μιλάνε για έναν άνθρωπο ιδιαίτερα συνεπή τότε με τα συνεργεία που εργάστηκαν στο σπίτι και γενικότερα πολύ φιλικό με όλους τους κατοίκους.

Η ζωή στην Κρήτη

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Giorgos Mazonakis Official (@georgemazonakis)

Τα καλοκαίρια του που τα περνούσε, είτε με την οικογένειά του στο νησί, είτε με φίλους, είτε μόνος του πολλές φορές, είχαν διαφορετικό ρυθμό… Οι Πεύκοι πνιγμένοι στο πράσινο είναι ένα χωριό με ελάχιστους κατοίκους, περίπου 200. “Ήταν ο «θεραπότοπός του” έλεγε όταν βρισκόταν εκεί. Εκείνος ξυπνούσε νωρίς για να κατέβει στον Μακρύ Γιαλό για μπάνιο ή για να περπατήσει στην περιοχή και να απολαύσει τη φύση, να ξεκουραστεί και να παίρνει τις αποφάσεις του. Εκεί γνωρίστηκε και με την Ελένη Πετρουλάκη, την αδερφή της Νίκη και την μαμά της Μαρία που διατηρεί καφέ στο συγκεκριμένο χωριό. Εξάλλου ο Μακρύς Γιαλός βρίσκεται κοντά στα νότια παράλια του Λασιθίου, με τον οικισμό και την παραλία να απλώνονται μπροστά στο Λιβυκό Πέλαγος.

Ο Μαζωνάκης όποτε πήγαινε στην Κρήτη απέφευγε τις κοσμικότητες και προτιμούσε να περπατάει στα σοκάκια του χωριού, να πίνει καφέ και ρακή με τους ντόπιους, να είναι όλη μέρα στην θάλασσα, να κάνει περιπάτους στα καφενεία με τους μεγάλους σε ηλικία ανθρώπους και να απολαμβάνει γύρω από ένα τραπέζι τις κουβέντες με τους κατοίκους ακούγοντας τις ιστορίες τους.

Οι βραδιές κάτω από την αιωνόβια Πιπεριά

Η ταβέρνα Πιπεριά

Ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα που μεταφέρουν οι άνθρωποι του χωριού είναι εκείνη του Μαζωνάκη τα βράδια. Καθόταν μόνος κάτω από μια αιωνόβια πιπεριά, με ένα καραφάκι ρακή και κρητικούς μεζέδες. Οι άνθρωποι που τον φιλοξενούσαν θυμούνται την ιδιαίτερη αδυναμία του στην τοπική κουζίνα: τυροπιτάκια, χορτοπιτάκια, μαραθόπιτες, χοχλιούς και ψάρι. Ακόμη και όταν του πρόσφεραν αρνί ή αντικριστό, σύμφωνα με τη μαρτυρία, αστειευόταν λέγοντας: «πάλι σε πειρασμό με βάζετε». Αυτή η εικόνα — ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους τραγουδιστές της χώρας να κάθεται ήσυχα κάτω από ένα δέντρο ενός μικρού κρητικού χωριού — ίσως περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τι σήμαιναν για εκείνον οι Πεύκοι.

Νηστεία και προσευχή

Οι κάτοικοι μιλούν επίσης για έναν άνθρωπο που συμμετείχε στη ζωή του χωριού. Πήγαινε στην εκκλησία, συναντούσε μικρούς – μεγάλους, αστειευόταν μαζί τους και περνούσε χρόνο χωρίς την απόσταση που συνήθως δημιουργεί η δημοσιότητα. Ο Μαζωνάκης όποτε κατέβαινε Πάσχα στο νησί, νήστευε και παρακολουθούσε τις ακολουθίες, ενώ τη Μεγάλη Παρασκευή επέλεγε να επισκέπτεται την Ιερά Μονή Καψά, ένα πανέμορφο μοναστήρι όπου έμενε εκεί για πολλές ώρες συνομιλώντας με τον Γέροντα της Εκκλησίας και αναζητώντας την ηρεμία, την γαλήνη και την κατάνυξη του τόπου.

Το μυστικό καταφύγιο του τραγουδιστή

Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε επενδύσει χρόνο και προσωπική φροντίδα στο σπίτι του στους Πεύκους για να το διαμορφώσει όπως εκείνος ήθελε, όμως, δυστυχώς δεν μπορούσε να το χαρεί όσο θα ήθελε, αφού σύμφωνα με μαρτυρίες των κατοίκων, οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις τον κράτησαν μακριά από την Κρήτη τα τελευταία δυο χρόνια.

Δείτε το βίντεο:

Το σπίτι στους Πεύκους δεν ήταν ένα ακόμη πολυτελές ακίνητο του διάσημου καλλιτέχνη, ήταν το δικό του καταφύγιο για να ηρεμεί από τα προβλήματα και το άγχος φεύγοντας από την βαβούρα της Αθήνας. Είχε τόσο πολύ δεθεί μάλιστα με τους κατοίκους του χωριού που, από την ημέρα της τραγικής είδησης για τον θάνατό του, εκείνοι θρηνούν τον Γιώργο τους, κουβαλώντας ο καθένας ξεχωριστά τις δικές του μνήμες.

Όλοι έχουν να κουβαλούν από μια, καθώς εκείνος περνούσε πολύ χρόνο μαζί τους και τους φώναζε με το όνομά τους έναν έναν προσωπικά, τους τραγουδούσε και τους έκανε να περνάνε καλά. Οι Πεύκοι δεν θρηνούν τον Μαζωνάκη, θρηνούν έναν δικό τους άνθρωπο και οι ντόπιοι δεν μπορούν να πιστέψουν ότι δεν θα ξαναπιούν ρακή και δεν θα ακούσουν τις απίστευτες ιστορίες του που συνήθιζε να τους λέει.

Δύο επαφές έχει πραγματοποιήσει η τραγουδίστρια με τον ΣΚΑΪ, χωρίς ακόμη να έχουν πέσει οι τελικές υπογραφές

Μία ιδιαίτερα φορτισμένη αλλαγή βρίσκεται πολύ κοντά στο να πραγματοποιηθεί στο The Voice, μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, ο οποίος επρόκειτο να βρίσκεται και φέτος σε μία από τις τέσσερις καρέκλες του μουσικού talent show.

Δείτε το βίντεο:

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Γρηγόρη Μελά, η απόφαση του ΣΚΑΪ είναι το «The Voice» να συνεχίσει κανονικά με τέσσερις coaches και το πρόσωπο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή πολύ κοντά στο να καθίσει στην καρέκλα που προοριζόταν για τον Γιώργο Μαζωνάκη είναι η Πάολα.

Η δημοφιλής τραγουδίστρια και ο Γιώργος Μαζωνάκης διατηρούσαν στενή σχέση, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος στην επιλογή της. Μέχρι στιγμής έχουν πραγματοποιηθεί δύο επαφές της Πάολας με το κανάλι και οι δύο πλευρές φέρονται να βρίσκονται πολύ κοντά σε συμφωνία. Ωστόσο, δεν υπάρχει ακόμη τελική υπογραφή και, συνεπώς, η συμμετοχή της δεν έχει οριστικοποιηθεί.

Η ιδιαίτερη επιθυμία της Πάολας

Ιδιαίτερη σημασία έχει και μία επιθυμία που, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, έχει εκφράσει η ίδια η Πάολα σχετικά με την παρουσία της στο talent show.

Εφόσον η συμφωνία ολοκληρωθεί και καθίσει τελικά στην καρέκλα του Γιώργου Μαζωνάκη, έχει ζητήσει να μη βρίσκεται μόνο το δικό της όνομα στην καρέκλα. Η επιθυμία της είναι να αναγράφονται μαζί τα ονόματα «Γιώργος – Πάολα», ως ένας συμβολικός τρόπος να παραμείνει παρών ο αγαπημένος της φίλος στο «The Voice».

Πρόκειται για μία κίνηση με ιδιαίτερο συμβολισμό, δεδομένου ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν προγραμματισμένο να συμμετάσχει στον νέο κύκλο του προγράμματος και ο αιφνίδιος θάνατός του ανέτρεψε τον αρχικό σχεδιασμό της παραγωγής.

Δείτε το βίντεο:

Με αφιέρωμα στον Γιώργο Μαζωνάκη ξεκινούν τα γυρίσματα

Τα γυρίσματα του «The Voice» ξεκινούν αύριο, ωστόσο το πρώτο γύρισμα δεν πρόκειται να ανοίξει με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια.

Αντί να περάσει απευθείας στη διαδικασία των blind auditions, η παραγωγή έχει προγραμματίσει ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στον Γιώργο Μαζωνάκη, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να τιμήσει τη μνήμη του ανθρώπου που επρόκειτο να αποτελέσει βασικό μέλος της φετινής ομάδας του talent show.

Δείτε το βίντεο:

Την επιμέλεια του αφιερώματος έχει αναλάβει ο Γιώργος Καπουτζίδης, με την έναρξη του νέου κύκλου να αποκτά έτσι έναν διαφορετικό και ιδιαίτερα συγκινησιακό χαρακτήρα πριν αρχίσει κανονικά η διαδικασία των blind auditions.

 Μαζωνάκη: «Θα καταγραφεί σαν δολοφονία – Ήταν σε κλοιό τσαρλατάνων και λαμογιών»

Από το νέο του πόστο, αυτό του σχολιαστή στο Χαμογέλα και πάλι, ο Ανδρέας Μικρούτσικος έθεσε το δικό του σχόλιο για τον τραγικό χαμό του Γιώργου Μαζωνάκη, αποφεύγοντας, όπως είπε, τις προσωπικές αναμνήσεις και επιλέγοντας να σταθεί στην πρωτοφανή κοινωνική αντίδραση που προκάλεσε η απώλεια του τραγουδιστή.

Δείτε το βίντεο:

Ο παρουσιαστής έκανε λόγο για ένα «φαινόμενο της εποχής», επιχειρώντας να εξηγήσει γιατί, κατά την άποψή του, ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη άγγιξε τόσο έντονα ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.

«Δεν θα πω πόσο στενοχωρήθηκα, πότε τον γνώρισα. Θα αποφύγω αυτά τα τετριμμένα. Θα πω τι μου έχει κάνει εντύπωση. Θεωρώ ότι ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη αποτελεί φαινόμενο της εποχής, φαινόμενο κοινωνικής ενσυναίσθησης, ενεργοποίησης του “εμείς”. Ένας άνθρωπος, ένας καλλιτέχνης, να δέχεται τόσο την αγάπη και τη συμπαράσταση του κόσμου, που αντίστοιχα δεν έχουμε δει πάντα.

Ταράζει την κοινωνία μας ο θάνατος, είτε είναι γνωστός κάποιος είτε όχι. Αλλά αυτό που ζήσαμε με τον Γιώργο είναι φαινόμενο της εποχής», ανέφερε.

Δείτε το βίντεο:

«Νομίζω ότι η υπόθεση Μαζωνάκη θα καταγραφεί σαν δολοφονία»

Συνεχίζοντας, ο Ανδρέας Μικρούτσικος υποστήριξε ότι υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι που, κατά τη δική του εκτίμηση, εξηγούν αυτή την αντίδραση της κοινωνίας. Ο πρώτος αφορά τον αιφνίδιο τρόπο με τον οποίο έφυγε από τη ζωή ο τραγουδιστής και τις συνθήκες του θανάτου του, όπως αυτές διερευνώνται από τις αρμόδιες Αρχές.

«Πιστεύω ότι οι λόγοι είναι δύο. Έτσι που πέθανε ο Γιώργος, ήταν αδόκητος ο θάνατος. Έτσι που πέθανε, στα χέρια παραϊατρικών κέντρων, όπως αποφάνθηκε σε έναν πρώτο βαθμό με τις ανακρίσεις – κατηγορούνται για δολοφονία. Άρα, για τον μέσο Έλληνα πολίτη έχουμε να κάνουμε με το ότι χάνουμε έναν αγαπημένο μας καλλιτέχνη, αλλά, κατά τη γνώμη μας, τελικά είναι μία δολοφονία. Το λέω με πλήρη γνώση των λόγων μου. Νομίζω ότι η υπόθεση Μαζωνάκη θα καταγραφεί σαν δολοφονία», είπε, εκφράζοντας τη δική του εκτίμηση για την υπόθεση.

Ο Ανδρέας Μικρούτσικος συνέδεσε στη συνέχεια την αντίδραση του κόσμου μετά τον θάνατο του τραγουδιστή με δύο γεγονότα που είχαν προηγηθεί και τα οποία, όπως υποστήριξε, λειτούργησαν σαν «πρόβες τζενεράλε» της σχέσης του Γιώργου Μαζωνάκη με το κοινό.

«Ο Γιώργος είχε κάνει δύο πρόβες τζενεράλε για να πιστοποιήσει την αγάπη του με τον κόσμο. Η μία ήταν όταν κλείστηκε χωρίς τη θέλησή του στο ψυχιατρείο. Όταν είχαμε τον εγκλεισμό, όλοι ζητήσαμε από την κοινωνία να είναι στο πλευρό του Μαζωνάκη. Αν είχε ανάγκη, θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί με άλλους τρόπους, όχι με εγκλεισμό.

Φύγαμε από το κουτσομπολιό και όλοι είπαμε ότι όσα προβλήματα και να είχε, ο τρόπος ήταν από αδόκιμος μέχρι ανεπίτρεπτος».

«Ήταν ανοχύρωτος κι εμείς είμαστε ανοχύρωτοι»

Ο ίδιος αναφέρθηκε στη συνέχεια και στις καταγγελίες σεξουαλικής παρενόχλησης που είχαν διατυπωθεί σε βάρος του τραγουδιστή, εκφράζοντας τη δική του άποψη για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν από την κοινή γνώμη. Οι αναφορές του Μικρούτσικου περί «συμφερόντων» και «πλεκτάνης» αποτελούν προσωπικές εκτιμήσεις του και όχι διαπιστωμένα γεγονότα.

«Και το δεύτερο, που ήρθε δύο μήνες αργότερα, είναι ότι συμφέροντα, κατά τη γνώμη μου επιχειρηματικά, στοιχειοθετούν μια ιστορία σεξουαλικής παρενόχλησης. Αυτό το αλατοπίπερο τυγχάνει αμφιλεγόμενων κρίσεων.

Έμεινα άναυδος όταν η ιστορία αυτή δεν ίδρωσε κανένα αυτί, δεν επικάθισε στο δέρμα καμία σκόνη και όλος ο κόσμος, ανεξαρτήτως τάξεων και καταστάσεων, έλεγε ότι έβαλαν κάποιον να του στήσει αυτή την πλεκτάνη», υποστήριξε.

«Και όταν έγινε αυτό, έρχεται ο θάνατός του με έναν τρόπο που αρχίζουμε και ανιχνεύουμε τι γίνεται, πώς έγινε, και βλέπουμε παραϊατρικά κέντρα, ανορθόδοξα πράγματα ή, μάλλον, να πω τον Γιώργο κλεισμένο σε έναν κλοιό τσαρλατάνων και λαμογιών.

Γιατί ο κόσμος αντέδρασε; Γιατί ήταν ανοχύρωτος κι εμείς είμαστε ανοχύρωτοι. Ήταν εύθραυστος κι εμείς εύθραυστοι. Ήταν ένας κοινωνικά διωκόμενος κι εμείς είμαστε κοινωνικά διωκόμενοι. Άρα, στο πρόσωπο του Γιώργου ήταν το πρόσωπο του μέσου Έλληνα. Αυτό δεν το πέτυχαν πρωτογενείς φυσιογνωμίες», κατέληξε ο Ανδρέας Μικρούτσικος.