Το ότι διαθέτει εκπληκτικό σώμα, παρά το γεγονός ότι είναι 54 ετών, πιστοποίησε για ακόμη μια φορά η Βίκυ Χατζηβασιλείου με ανάρτηση φωτογραφίας της με μαγιό στην παραλία, στο Instagram.
«Από Αύγουστο χειμώνα κι από Απρίλη καλοκαίρι…», σχολίασε μεταξύ άλλων η Βίκυ Χατζηβασιλείου που βρέθηκε στην παραλία Σάνη στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής και έκλεψε τις εντυπώσεις με το πουα μαγιό της.
Μια πολύ συγκινητική ιστορία με πρωταγωνιστή ένα Αφγανόπουλο ξετυλίχτηκε τον προηγούμενο μήνα.
Αφγανόπουλο που πριν 10 χρόνια πέρασε σαν λαθρομετανάστης από το νησί μας, επέστρεψε να ευχαριστήσει έναν συμπατριώτη μας που του έκανε τα εισιτήρια να πάει στον Πειραιά και να τα επιστρέψει.
Ήταν χειμώνας του 2008 τότε που οι ροές των λαθρομεταναστών από το Αφγανιστάν, Πακιστάν κ.λ.π ήτανε καθημερινές. Στο Αγαθονήσι έφθασαν μαζί με άλλους και τρία 12 χρονα παιδιά και μεταφέρθηκαν στην Πάτμο. Ήταν η εποχή που στοιβάζονταν στα κρατητήρια της αστυνομία μέχρις ότου αφεθούν ελεύθεροι. Από την εποχή εκείνη έχουμε καταγράψει άπειρες εικόνες.
Τα τρία παιδιά είχαν φύγει από το Αφγανιστάν με προτροπή των γονιών τους. Διέσχισαν με πολλούς τρόπους και μέσα, τις χώρες και πέρασαν στην Τουρκία. Από κει πλήρωσαν έναν διακινητή και τους μετέφερε με πολλούς άλλους στο Αγαθονήσι.
Στην Πάτμο μετά τα κρατητήρια της αστυνομίας διέμειναν στο ξενοδοχείο Summer της Ιεράς Μονής που το διέθεσε για να μείνουν τα παιδιά που ήταν ασυνόδευτα.
Τα παιδιά κυκλοφορούσαν ελεύθερα. Μια μέρα πλησίασε ένα συμπατριώτη μας που τον έβλεπε πρώτη φορά και του είπε ότι θέλει να πάει στον Πειραιά αλλά δεν έχει χρήματα για τα εισιτήρια. Τότε ο συμπατριώτης μας του έβγαλε τα εισιτήρια και δεν το ξαναείδε.
Από κει τα τρία παιδιά έφυγαν από την Πάτμο για τον Πειραιά ανακατεμένα με ένα γκρούπ Γιαπωνέζων και όταν έφθασαν στον Πειραιά χώρισαν. Το ένα από αυτά ο 22χρονος σήμερα Αφγανός περιπλανήθηκε σε όλη σχεδόν την Ελλάδα δουλεύοντας σε διάφορες δουλειές, όπως χωράφια κ.λ.π.
Έφυγε μέσα σε κοντέινερ που ήταν ασφυκτικά γεμάτο μαζί με άλλους . Πήγε Ιταλία όπου και κει περιπλανήθηκε μέχρι που κατέληξε στις Βρυξέλες. Εκεί μία οικογένεια τον ανέλαβε και τον έστειλε σε σχολείο. Τώρα σπουδάζει μηχανικός και εργάζεται. Με τα χρήματα που κερδίζει αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα για να βρει το νησί και τον άνθρωπο που του έκανε τα εισιτήρια για να πάει να βρει το όνειρό του.
Τον συναντήσαμε στην πλατεία της Σκάλας όπου πριν από λίγο είχε συναντήσει τον συμπατριώτη μας.
Ήταν πολύ συγκινημένος. Μας διηγήθηκε την περιπέτεια του και τη διαδρομή του στην Ελευθερία, η οποία ήταν γεμάτη αγκάθια αλλά ευτυχώς με happy end.
Ο 12χρονος τότε Αφγανός δεν ήξερε το όνομα του νησιού μας αλλά συγκράτησε το τοπίο και τα κτίρια. Μέσα από το google earth έψαχνε να καταλάβει ποιο ήταν το νησί που έμεινε για αρκετό καιρό και ένας άνθρωπος του έκανε τα εισιτήρια για να φύγει για τον Πειραιά, και πως λεγόταν. Από κει γνώρισε το κτίριο της καζάρμας που στεγάζεται η αστυνομία και έμαθε ότι λέγεται ΠΑΤΜΟΣ. Πήρε το καράβι από τον Πειραιά και ήρθε να συναντήσει τον άνθρωπο που τον βοήθησε στα 12, να ελευθερωθεί και να πραγματοππιήσει το όνειρο του.
Με περιγραφές γιατί δεν ήξερε ούτε το όνομα του, τον βρήκε και τον συνάντησε. Και όπως διαπιστώσαμε μεγάλη ήταν η συγκίνηση και των δύο. Το βράδυ της ίδιας μέρας το Αφγανόπουλο έφυγε από το νησί ευχαριστημένος γιατί γνώρισε καλύτερα τον ευεργέτη του και του εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του.
Από επιθυμία του συμπατριώτη μας, δεν αποκαλύψαμε το όνομά του.
Με έμπνευση από την ιαπωνική σειρά κινουμένων σχεδίων «Gundam», ένας μηχανικός δημιούργησε ένα ρομπότ-«γίγαντα».
Το ανθρωποειδές ρομπότ έχει ύψος 8,5 μέτρα και ζυγίζει πάνω από επτά τόνους. Το όνομά του είναι LW-Mononofu και αποτελεί δημιούργημα της εταιρείας γεωργικών μηχανημάτων Sakakibara Kikai και μηχανικού της Μασαάκι Ναγκούμο.
Το ρομπόρ διαθέτει υπερυψωμένο «κόκπιτ» με οθόνες και μοχλούς που ελέγχει τα ρομποτικά του άκρα.
Η ίδια εταιρεία έχει δημιουργήσει μέχρι σήμερα διάφορα άλλα μεγάλα ρομπότ, όπως το ύψους 3,4 μέτρων Landwalker, τα οποία συνήθως ενοικιάζει για ψυχαγωγικούς σκοπούς (ακόμη και για παιδικά πάρτι), αλλά κανένα δεν ξεπερνά το θηριώδες Mononofu.
Το ρομπότ μπορεί να κινήσει τα δάχτυλά του, να στρίψει το πάνω μέρος του σώματός του και να περπατήσει μπρος-πίσω, αν και με ταχύτητα μικρότερη του ενός χιλιομέτρου την ώρα.
Στο δεξί του χέρι έχει αεροβόλο που μοιάζει με μπαζούκα, που εκτοξεύει σφουγγαρένιες μπάλες με ταχύτητα 140 χιλιομέτρων την ώρα, όπως σημειώνει το Reuters.
Σε όλο αυτό υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα… Το ρομπότ δεν μπορεί να φύγει από το εργοστάσιο, επειδή είναι ψηλότερο από την πύλη και έτσι χρειάζεται να αποσυναρμολογηθεί.
Μια πολύ σημαντική πρωτοβουλία αναλαμβάνει ο επίτιμος πρόεδρος του ΣΕΤΕ και διευθύνων σύμβουλος της Sani/Ikos Ανδρέας Ανδρεάδης.
Με αφορμή τη συζήτηση που έχει ανοίξει μετά τη συντριβή του μοιραίου Mirage 2000-5 που στοίχισε τη ζωή στον Γιώργο Μπαλταδώρο, αναφορικά με τις ελλείψεις στις Ένοπλες Δυνάμεις και την καταπόνηση που υφίστανται το τελευταίο διάστημα οι Έλληνες πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας, ο κ. Ανδρεάδης ξεκινά μια προσπάθεια για να κινητοποιήσει τους εύπορους Έλληνες και ιδρύματα. Στόχος εντός του έτους να συγκεντρωθεί το ποσό του 1 δισ. ευρώ για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων.
«Τώρα η κατάλληλη στιγμή: Προσπάθεια συγκέντρωσης εντός του έτους 1 δισ. € για ενίσχυση των Ενόπλων μας Δυνάμεων από όλους τους εύπορους Έλληνες πατριώτες και ιδρύματα στη χώρα και στο εξωτερικό. Θα συμμετάσχουμε πολλοί, αρκεί να υπάρξει υπερκομματική συνεννόηση με σχέδιο και διαφάνεια» έγραψε στο Twitter ο επίτιμος πρόεδρος του ΣΕΤΕ και διευθύνων σύμβουλος της Sani/Ikos.
Τώρα η κατάλληλη στιγμή: Προσπάθεια συγκέντρωσης εντός του έτους 1 δις € για ενίσχυση των ενόπλων μας δυνάμεων από όλους τους εύπορους Έλληνες πατριώτες & ιδρύματα στην χώρα & στο εξωτερικό. Θα συμμετάσχουμε πολλοί, αρκεί να υπάρξει υπερκομματική συννενόηση με σχέδιο & διαφάνεια
— Andreas Andreadis (@AAAndreadis) 15 Απριλίου 2018
Η αλήθεια είναι πως… δεν μας πέρναγε από το μυαλό η δουλειά που έκανε ο Τιμολέων του MasterChef στα 20 του.
Και ενώ θεωρείται ήδη από τα φαβορί για τον τελικό του ριάλιτι μαγειρικής, ο Τιμολέων Διαμαντής δεν ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα ως μάγειρας.
Συγκεκριμένα, όπως λέει ο ίδιος κατά τη διάρκεια της οντισιόν του στο MasterChef, μέχρι τα 21 του δεν ασχολιόταν με τη μαγειρική, αλλά ήταν βαφέας αυτοκινήτων!
«Μέχρι τα 21 έκανα ένα εντελώς διαφορετικό επάγγελμα, βαφέας αυτοκινήτων και εντελώς τυχαία άρχισα να μαγειρεύω. Αυτό με οδήγησε στο να γραφτώ σε μία σχολή και να ασχολούμαι πιο πολύ», είχε αναφέρει.
Σημειώνεται πως ο Τιμολέων πλέον είναι 28 ετών και δουλεύει ως επαγγελματίας μάγειρας τα τελευταία τέσσερα χρόνια.
Η δεκαετία του 1950, συχνά θεωρείται χρυσή εποχή για την Αμερικανική ιστορία. Ήταν περίοδος χαράς και ευημερίας, παρά την απειλή του πυρηνικού αφανισμού, του φυλετικού διαχωρισμού και του επικείμενου Ψυχρού Πολέμου.
Πολλές φωτογραφίες συλλέχθηκαν από τον Ντένις Φράεβιτς, έναν άνδρα που ζει στη Νέα Υόρκη αλλά έχει καταγωγή από τη Ρωσία και αγαπά να φέρνει στη ζωή εκείνη την εποχή. Ο ίδιος δήλωσε: «Οι εικόνες βρέθηκαν σε δημοπρασίες, υπαίθριες αγορές και αυλές και ψηφιοποιημένες-δημοσιευμένες στο διαδίκτυο. Η ευτυχισμένη ζωή, τα όνειρα, οι σημαντικές στιγμές, τα ταξίδια και οι διακοπές κάποιων ανθρώπων, θεωρήθηκαν πράγματα μικρής αξίας και πουλήθηκαν. Είναι απίστευτα λυπηρό να βλέπουμε κάτι τέτοιο, αλλά χάρις σε μερικούς ενθουσιώδεις αγοραστές που ψηφιοποίησαν τις παλιές φωτογραφίες, μπορούμε να δούμε την εποχή εκείνη μέσα από τα μάτια των απλών Αμερικανών».
Ο Ντένις έχει ως χόμπι να ψάχνει για τέτοιες φωτογραφίες, και συναρπάζεται από την ιστορία, τα κτίρια και τις καταστάσεις της περιόδου εκείνης. Ο ίδιος αναφέρει: «Με εκπλήσσει το πόσο συχνά βρίσκω φωτογραφίες αυτοκινήτων. Προφανώς είχαν πιο σημαντική θέση στη ζωή των Αμερικανών, από ότι έχουν τώρα. Σήμερα, είναι λιγότερο πιθανό κάποιος να βγάλει φωτογραφία το αμάξι ή την τηλεόρασή του».
Δείτε παρακάτω 40 σπάνιες φωτογραφίες από την Αμερική και τη ζωή των ανθρώπων του 1950.
#1 Είσοδος έγχρωμων ανθρώπων, Αλαμπάμα, 1956.
#2 Δεσποινίδες στη Νέα Υόρκη, 1958.
#3 Άνδρας που κρατά ένα ψάρι, καπνίζει, έχει ένα βιβλίο στο παντελόνι του και το πακέτο των τσιγάρων στο μανίκι του.
#4 Ποτό, πούρο και ηρεμία, δεκαετία του 1950.
#5 Αγρότης με ένα μπουκέτο λουλουδιών.
#6 Υπέροχο χαμόγελο.
#7 Ο Τζέιμς Ντιν σε ένα βενζινάδικο της Καλιφόρνια με την Πόρσε του, λίγες ώρες πριν το θανατηφόρο του ατύχημα, 1955.
#8 Κορίτσι που κοιτάζει τις βιτρίνες μαζί με τη γιαγιά του στο Μόμπαϊλ της Αλαμπάμα, 1956.
#9 Ακτή Ντεϊτόνα, 1957.
#10 Κατάστημα στο Μόμπαϊλ της Αλαμπάμα, 1956.
#11 Το μοντέλο Αν Εστί. Μαρί, Νέα Υόρκη, 1959.
#12 Πορτρέτο κοριτσιού, στο Σάντι Γκρόουβ της Αλαμπάμα, 1956.
#13 Κοιτάζοντας, Μόμπαϊλ, Αλαμπάμα, 1956.
#14 Οι δρόμοι του Σαν Φρανσίσκο, 1957.
#15 Μια σουρεαλιστική φωτογραφία κάπου στη Φλόριντα, 1957.
#16 Αλαμπάμα, 1956.
#17 Σε πάρτι, 1956.
#18 Χορεύτριες που παίζουν σκάκι στα καμαρίνια του κέντρου διασκέδασης «Latin Quarter» της Νέας Υόρκης, 1958.
#19 Μωρό σε παιδικό κάθισμα αυτοκινήτου.
#20 Δεσποινίδα στα κόκκινα, δίπλα στην τηλεόρασή της.
#21 Ώρα για σνακ στο Σικάγο, 1953.
#22 Παίζοντας, 1957.
#23 Αλαμπάμα, 1956.
#24 Στην παρέλαση του Παλμ Σπρινγκς της Φλόριντα, 1955.
#25 Χαλάρωση, 1954.
#26 Δυο αδέρφια βγήκαν ραντεβού με δίδυμες αδερφές, στις αρχές του 1950. Εδώ βρίσκονται στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης.
#27 Μιζούρι, Πόλη του Σεντ Λούις, 1953.
#28 Σαν Φρανσίσκο, 1951.
#29 Νέα Υόρκη, 1953.
#30 Ένα κορίτσι στο αυτοκίνητο, 1954.
#31 Το κινηματογραφικό στούντιο της Μέριλιν Μονρόε, θέλησε να δείξει πως η ηθοποιός ήταν όμορφη ακόμη και με ένα τσουβάλι για πατάτες, 1951.
#32 Μια οικογένεια, ένα αμάξι Φορντ και μια αρκούδα, ΗΠΑ, δεκαετία του 1950.
#33 Φωτογραφία πριν τον σχολικό χορό.
#34 Η ηθοποιός και μοντέλο Γκουέν Βέρντον σε μια αιώρα, φορώντας μια τουαλέτα, Νέα Υόρκη.
#35 Έτοιμα για φρέσκο χυμό, 1951.
#36 Οικογένεια στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι.
#37 Αγόρια από την Αλαμπάμα, 1956.
#38 Ο κύριος και η κυρία Άλμπερτ Θόρντον, Μόμπαϊλ, Αλαμπάμα, 1956.
#38 Κορίτσι στη Χαβάη, 1956.
#40 Δώρα για τα Χριστούγεννα, 1958.
Ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να μη χαλάσει το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Πάσχα και να μην παραστεί στην κηδεία του σμηναγού Γιώργου Μπαλταδώρου, παρά τις αρχικές διαρροές του Μεγάρου Μαξίμου περί του αντιθέτου.
Του Τάσου Ευαγγελίου
Με την πολιτεία να έχει κηρύξει τριήμερο Εθνικό πένθος για τον άδικο χαμό, ο Πρωθυπουργός της χώρας δεν πήγε και εκπροσωπήθηκε από την ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας δείχνοντας, για μια ακόμη φορά, πως στα δύσκολα είναι εξαφανισμένος.
Πολύ δε περισσότερο όταν πρόκειται για ζητήματα που συνδέονται με υποθέσεις, όπως οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, για τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ίδιος έχουν κατ επανάληψη εκφράσει απόψεις που δεν συνάδουν με το… κοινό περί δικαίου αίσθημα.
Ο άδικος χαμός του σμηναγού εν ώρα καθήκοντος έλαβε διαστάσεις εθνικής τραγωδίας, μέσα στο κλίμα έντασης που έχει διαμορφωθεί με την Τουρκία, πολύ δε περισσότερο τη στιγμή που πραγματοποιήθηκε κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του, έχοντας απογειωθεί από τη Σκύρο προκειμένου να αναχαίτιση τουρκικά αεροσκάφη.
Όμως ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να εξαφανιστεί, με ορισμένες πληροφορίες να κάνουν λόγο για κάποιες προγραμματισμένες επαφές που δεν ανέβαλε για λόγους που δεν έχουν διευκρινιστεί. Πληροφορίες που ελέγχονται και που εκπορεύονται από το γεγονός ότι από την Παρασκευή το απόγευμα δεν έχει δώσει στίγμα για το που βρίσκεται. Και μάλιστα την ώρα που ήταν σε εξέλιξη τόσο το Εθνικό πένθος για το σμηναγό όσο και η κατάσταση στη Συρία.
Η… εξαφάνιση Τσίπρα και η απουσία του στην κηδεία την ώρα του Εθνικού Πένθους έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα όσα συμβαίνουν στο Εξωτερικό. Οι ηγέτες των χωρών αναβάλλουν επίσημες επισκέψεις και συναντήσεις, επιστρέφουν προκειμένου να είναι παρόντες όχι μόνο στη διαχείριση αλλά και ενώπιον των πολιτών.
Πηγή: liberal.gr
Πρόταση γάμου στο κεντρικότερο σημείο της Θεσσαλονίκης, την πλατεία Αριστοτέλους, έκανε το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης ο Χρήστος στην αγαπημένη του Μαρία.
Σε συνεννόηση με φίλους ετοίμασε ένα πανό το οποίο έγραφε: “Μαρία μου…..Το δυσκολότερο πράγμα στη συμβίωσή μας, ήταν να καταλάβουμε ότι δε μπορούμε να ζήσουμε ο ένας χωρίς τον άλλον. Τώρα που το καταλάβαμε προχωράμε παρακάτω. Σου κάνω λοιπόν την πρόταση αυτή, της εκκλησίας τα σκαλιά ν’ ανέβουμε μαζί… “.
Η συγκίνηση της Μαρίας ήταν εμφανής, ενώ περαστικοί και φίλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα όταν ο Χρήστος έλαβε το πολυπόθητο ναι.
Ο Χρήστος κατάγεται από τη Μυρσίνη Ηλείας και η Μαρία από Δρυμό Θεσσαλονίκης. Γνωρίστηκαν στη Χίο το 2013 και είναι μαζί τα τελευταία πέντε χρόνια.
Εμείς τους ευχόμαστε για πάντα ευτυχισμένοι.
Εκανε τον χρόνο φίλο της και η πηγαία λάμψη της εξακολουθεί να είναι αφοπλιστική. Γεννήθηκε τον Μάιο του 1933 στη Θεσσαλονίκη. Στα 85 της χρόνια, δίνει ρεσιτάλ ζωντάνιας στη σκηνή του θεάτρου Παλλάς.
Η μεγάλη θεατρική επιτυχία «Αναζητώντας τον Αττίκ» επέστρεψε και έκανε πρεμιέρα.
Η Ζωζώ Σαπουντζάκη, για μια ακόμα φορά, δίνει άλλες διαστάσεις στη νεότητα. Βγάζει από αυτήν κάθε αριθμητικό μέγεθος και την κάνει «ιδέα» που προσπερνά τον χρόνο.
Το σώμα της, η σκηνική της παρουσία, η αστείρευτη ενέργειά της, έκαναν το κοινό να την αποθεώσει. Οι εμφανίσεις της επί σκηνής δείχνουν με τον καλύτερο τρόπο πόσο όμορφα φέρθηκε στον εαυτό της, σε κάθε δεκαετία της ζωής της.
Η παράσταση είναι μια μουσικοχορευτική αναδρομή που δεν έχει τόσο νοσταλγική διάθεση: έχει χιούμορ, τρυφερότητα, συγκίνηση και σαρκασμό.
Η Ζωζώ Σαπουντζάκη έχει στο πλευρό της έναν δυναμικό θίασο: Αντώνης Καφετζόπουλος, Άκης Σακελλαρίου, Κατερίνα Παπουτσάκη, Νάντια Κοντογεώργη, Μίνως Θεοχάρης, Κωνσταντίνος Ασπιώτης δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό επί σκηνής. Τη σκηνοθεσία και τη χορογραφία υπογράφει η Σοφία Σπυράτου, την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της ορχήστρας ο Θόδωρος Κοτεπάνος, τους φωτισμούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος, ενώ ο Μανόλης Παντελιδάκης επιμελείται τα καινούργια εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια.
Ας θυμηθούμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από συνέντευξη της Ζωζώς Σαπουντζάκη στο περιοδικό ΕΓΩ!.
«Aφηνόμουν στο συναίσθημα όπως κάθε γυναίκα. Δεν είχα καμία σχέση με τη Ζωζώ της μαρκίζας. Ήμουν ερωτική, απλή, σεμνή, όπως όλες οι ερωτευμένες γυναίκες. Στις μέρες μας δεν ξέρω κατά πόσο ερωτεύονται οι κοπέλες.Έχουν αλλάξει τα πράγματα. Έχει εκλείψει το φλερτ που υπήρχε στην εποχή μου. Νιώθω μοναξιά πολλές φορές. Όταν έχω πράγματα να κάνω, μια πρεμιέρα, ένα θεατρικό έργο, μου αρέσει να είμαι μόνη μου. Υπάρχουν όμως και στιγμές που έχω ανάγκη μια παρέα. Μου αρέσουν τα απλά πράγματα, να βρεθώ σε ένα πιάνο restaurant, να φάω το ψαράκι μου, το φιλετάκι μου, τη σαλάτα μου. Τρώω μετρημένα πράγματα. Αποφεύγω τα ζυμαρικά, τα όσπρια και τις σάλτσες.Τώρα τρώω περισσότερο από ό,τι παλιότερα. Τον προηγούμενο χειμώνα είχα αδυνατίσει πάρα πολύ, γιατί δεν έτρωγα καθόλου. Αναγκάστηκα να πάρω βιταμίνες. Συνήθως τρώω κυρίως το βράδυ που συνήθως είμαι καλεσμένη κάπου. Πίνω ένα κρασάκι, απολαμβάνω την παρέα μου, περνώ όμορφα. (…) Άργησα πολύ να ωριμάσω. Ωρίμασα όταν πέθανε ο δεύτερος άντρας μου. Ήταν δικηγόρος. Ήμασταν μαζί είκοσι τρία χρόνια. Περάσαμε πολύ όμορφα. Πέθανε μέσα σε τρεις μήνες. Όταν έφυγε, εγώ δεν ήξερα πολλά πράγματα. Ήθελα μόνο να δουλεύω, να έχω να λούσα μου, τα κοσμήματά μου, τις γούνες μου, τα φορέματά μου. Ήμουν πολύ σπάταλη. Όταν πέθανε, θυμάμαι μια ημέρα έλαβα με το ταχυδρομείο κάτι χαρτιά που αφορούσαν διαδικαστικά θέματα. Φοβήθηκα. Πήγα στο δικηγόρο και μου είπε πως δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο. Από εκεί και πέρα, άρχισα να ωριμάζω και φρόντισα να τακτοποιήσω τις υποθέσεις μου. Πούλησα τα σπίτια μου. Είχα πολλά διαμερίσματα. Άρχισα να τα πουλώ. Δεν ήξερα τίποτα από οικονομικά. Τα έτρωγα τα χρήματα. Δούλευα και έπαιρνα εκατομμύρια. Τότε διαπίστωσα ότι είμαι πολύ δυνατή και πως μπορώ να τα βγάλω πέρα σε όλα. Ξόδευα τα χρήματά μου στα λούσα. Αγόραζα φορέματα από μεγάλους οίκους μόδας, τόσο για τη δουλειά μου όσο και για την προσωπική μου ζωή. Μου άρεσε να φορώ πάντοτε καινούργια τουαλέτα. Θέλω να κάνω ένα μουσείο και να εκθέσω όλα μου τα ρούχα».
[bovary]
Με μία φωτογραφία από το παρελθόν επέλεξε να πει το αντίο στον αδερφό του, που κηδεύτηκε χθες στην Καρδίτσα σε κλίμα βαριάς οδύνης, ο Χρήστος Μπαλταδώρος.
Ο αδερφός του ήρωα-σμηναγού που σκοτώθηκε όταν το Μιράζ, το οποίο πιλόταρε, συνετρίβη την Πέμπτη στο Αιγαίο, ανήρτησε στο facebook μια φωτογραφία όπου ο Γιώργος βρίσκεται στο κόκπιτ αεροσκάφους και ο ίδιος ποζάρει δίπλα του.
Και οι δύο είναι χαμογελαστοί, χωρίς να γνωρίζουν ότι κάποτε αυτή η φωτογραφία αντί για χαμόγελα θα φέρνει δάκρυα.