Από τους βουλευτές στη Bundestag (φωτ. από παρουσίαση του προϊόντος) μέχρι τους εργαζόμενους στα εργοστάσια της Mercedes-Benz και από τους body builders μέχρι τους αφοσιωμένους υγιεινιστές, ολοένα περισσότεροι Γερμανοί αναζητούν και γεύονται μετά το 2016 ένα ελληνικό καινοτόμο αναψυκτικό, τη “Green Cola”, η οποία έχει μέχρι στιγμής φέτος αυξήσει τις πωλήσεις της στη Γερμανία κατά 450%, σε σχέση με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα πέρυσι.
Η πορεία της Green Cola στη Γερμανία είναι έντονα ανοδική, αλλά σίγουρα δεν αποτέλεσε περίπατο, δεδομένου ότι το προϊόν απευθύνεται σε μια ιδιαίτερα ανταγωνιστική αγορά: στη χώρα υπάρχουν εκατοντάδες εταιρείες αναψυκτικών, οι οποίες διαγκωνίζονται για μία από τις τρεις ή τέσσερις πολυπόθητες θέσεις, που θεωρητικά διατίθενται στα ράφια των σούπερ μάρκετ της χώρας για προϊόντα του είδους. Δείγματα της Green Cola, η οποία αυτή τη στιγμή διατίθεται σε 2.000 σούπερ μάρκετ στις μεγάλες αλυσίδες της Γερμανίας, εστάλησαν ακόμη και στη Γερμανίδα Καγκελάριο ‘Ανγκελα Μέρκελ, η οποία μπορεί και να την έχει επίσης δοκιμάσει!
Το ΑΠΕ-ΜΠΕ συνομίλησε με τον μεγαλομέτοχο και γενικό διευθυντή της Green Cola Germany GmbH, Λεωνίδα Στόικο, με αφορμή την εκδήλωση με τίτλο “Προκλήσεις στο ευρωπαϊκό λιανεμπόριο”, που διοργάνωσαν στη Θεσσαλονίκη ο Σύνδεσμος Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος (ΣΕΒΕ), η Αμερικανική Γεωργική Σχολή (ΑΓΣ) και το Σωματείο ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ.
Ο κ. Στόικος περιέγραψε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και την Αλεξάνδρα Γούτα τις δυσκολίες που συναντά μια ελληνική εταιρεία, που αποφασίζει να “μπει” στη γερμανική αγορά, ενώ αναφέρθηκε και στους μελλοντικούς στόχους της Green Cola, που περιλαμβάνουν -μεταξύ άλλων- παρουσία σε όλα τα γερμανικά σούπερ μάρκετ κι έντονο “παρών” σε χώρους εστίασης.
ΕΡ. Πώς αποφασίσατε να ξεκινήσετε ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα; Πιστεύατε ότι θα πετύχει;
Η ομάδα μου και εγώ πήραμε την απόφαση να ξεκινήσουμε αυτό το δύσκολο εγχείρημα σε μια από τις πιο ανταγωνιστικές αγορές του κόσμου, τη γερμανική αγορά. Το προϊόν, η φιλοσοφία του, η παρουσίασή του, όπως και η γεύση του, μας κέρδισαν από την πρώτη στιγμή και αποφασίσαμε να χτίσουμε, να αναδείξουμε και να εδραιώσουμε για πρώτη φορά ένα ελληνικό καινοτόμο αναψυκτικό στην Γερμανία. Πιστεύαμε και πιστεύουμε στην επιτυχία, την οποία έχουμε ήδη αποδείξει, τοποθετώντας το προϊόν σε πάνω από 2.000 σημεία πώλησης σε όλη την Γερμανία και γνωρίζουμε ότι πετυχαίνοντας αυτό, ο δρόμος μας για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, και όχι μόνο, θα είναι ανοιχτός. Γνωρίζαμε βέβαια ότι το εγχείρημα αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο, καθώς στην Γερμανία υπάρχουν εκατοντάδες εταιρείες αναψυκτικών στην αγορά, οι οποίες μάχονται για μια από τις τρεις-τέσσερις πολυπόθητες θέσεις που θεωρητικά διατίθενται στο ράφι των σουπερμάρκετ.
ΕΡ. Σε τι ύψος ανέρχονται σήμερα οι πωλήσεις της Green Cola στη Γερμανία και πώς εξελίσσονται διαχρονικά σε σχέση με τα έτη 2016 και 2017;
Το 2016 κάναμε τα πρώτα επίσημα βήματα, βάσει του Business Plan, στην γερμανική αγορά. Οι πρώτες τοποθετήσεις σε σουπερμάρκετ ξεκίνησαν στα μέσα της χρονιάς. Το 2017 καταφέραμε να επεκτείνουμε τα σημεία πώλησης, με μόνο ένα προϊόν την Green Cola, και οι πωλήσεις μας ανέρχονταν κοντά στο 1 εκατ. ευρώ. Το 2018 οι πωλήσεις μας αυξήθηκαν κατά 450% σε σύγκριση με τους αντίστοιχους μήνες του 2017.
ΕΡ. Σε πόσα σημεία πώλησης έχετε μπει; Ποιος είναι ο στόχος σας για τα επόμενα χρόνια;
Η Green Cola διατίθεται αυτήν την στιγμή σε 2.000 Σουπερμάρκετ των μεγάλων αλυσίδων της Γερμανίας καθώς και σε 500 σημεία Ho.re.ca., σε πάνω από 500 χώρους εκγύμνασης, 300 καταστήματα με είδη προϊόντων FITNESS.
ΕΡ. Ποιο είναι τα πιο “εμβληματικά” σημεία στη Γερμανία, όπου καταναλώνεται Green Cola;
Εμβληματικά σημεία θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την τοποθέτηση του προϊόντος στους χώρους εστίασης του γερμανικού κρατικού ασφαλιστικού οργανισμού LVA, των εργοστασίων της Mercedes Benz και αναμένεται η τοποθέτηση του προϊόντος στους χώρους εστίασης της BOSCH. Στόχος των επόμενων ετών είναι η τοποθέτηση της Green Cola σε όλες τις αλυσίδες Σουπερμάρκετ καθώς και η έντονη παρουσία σε χώρους εστίασης.
ΕΡ. Πόσα άτομα απασχολεί σήμερα η Green Cola Germany GmbH και ποιος είναι ο στόχος για τα επόμενα χρόνια;
Έχουμε δημιουργήσει πάνω από 20 νέες θέσεις εργασίας στη Γερμανία. Στα επόμενα χρόνια, σύμφωνα με τις εργασιακές απαιτήσεις βάσει του πλάνου μας, θα δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας.
ΕΡ. Πώς και γιατί επιλέξατε τη γερμανική αγορά; Ποιες ήταν οι κυριότερες δυσκολίες που αντιμετωπίσατε εκεί όταν ξεκινήσατε να “χτίζετε” την παρουσία σας;
Η γερμανική αγορά είναι μια από τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες αγορές της Ευρώπης και όχι μόνο. Καθώς μου ήτανε γνωστή η νοοτροπία και οι συνήθειες της χώρας, ως δεύτερης γενιάς Έλληνας της Γερμανίας, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Οι δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε ήταν πολλές, μια από τις πιο σημαντικές ήταν και είναι η διαφοροποίηση των απαιτήσεων των καταναλωτών όπως και ο μεγάλος ανταγωνισμός καθώς υπάρχει μεγάλο εύρος προϊόντων.
ΕΡ. Η Green Cola μπήκε αρχικά στην αγορά με τη βοήθεια της εταιρείας “Greekys”. Θεωρείτε ότι κάτι τέτοιο είναι στα πρώτα βήματα απαραίτητο για την επιτυχή προσέγγιση της γερμανικής αγοράς; Υπάρχει κάποιο “κλειδί” επιτυχίας για τη δυναμική είσοδο στη συγκεκριμένη αγορά;
Η εταιρεία Greekys δραστηριοποιείται από το 2013 στην γερμανική αγορά. Καθώς είμαι ένας από τους ιδρυτές της εταιρείας, η ιδέα γεννήθηκε από δικούς μου συναισθηματικούς λόγους και θεώρησα υποχρέωσή μου να στηρίξω ελληνικά καινοτόμα προϊόντα και να αναδείξω μια διαφορετική πλευρά της Ελλάδος στο εξωτερικό.
Τον Μάρτιο του 2017 μας δόθηκε η ευκαιρία να παρουσιάσουμε το προϊόν μας στην γερμανική βουλή. Κερδίσαμε τις εντυπώσεις των Γερμανών βουλευτών και υφυπουργών οι οποίοι εξέφρασαν την υποστήριξη τους για το Project μας, και για την Ανγκελα Μέρκελ αφήσαμε δείγματα και πιστεύουμε ότι την έχει δοκιμάσει…
Η ηθοποιός Τζίνα Αλιμόνου κέρδισε τα ασφαλιστικά μέτρα που είχε καταθέσει εναντίον της ο εν διαστάσει σύζυγός της και επιχειρηματίας Παύλος Βαρδινογιάννης, με τα οποία ζητούσε να αναλάβει αυτός την επιμέλεια των παιδιών τους
Με απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών αναγνώρισε ότι η επιμέλεια των τεσσάρων παιδιών τους ανήκει προσωρινά στη Τζίνα Αλιμόνου, στην οποία επιδίκασε συνολική μηνιαία διατροφή, για την ίδια και τα τέκνα της, ύψους 34.500 ευρώ.
Όπως γράφει ο Διονύσης Θανάσουλας στο «Πρώτο Θέμα», με την ίδια απόφαση όρισε ότι το ποσό τη διατροφής θα δίδεται απευθείας στη μητέρα που έχει την επιμέλεια των παιδιών, όπως ορίζει ο νόμος, ενώ απέρριψε ως πλήρως αβάσιμες τις κατηγορίες για εξάρτηση από ουσίες και έκλυτο βίο της ηθοποιού από τον εν διαστάσει σύζυγό της.
Μάλιστα, ο Παύλος Βαρδινογιάννηςθα πρέπει να αποχωρήσει από το σπίτι της Φιλοθέης προς αποφυγή ερίδων και τεταμένων καταστάσεων που θα απέβαιναν σε βάρος των παιδιών και να μετακομίσει σε άλλη κατοικία.
Ο Παύλος Βαρδινογιάννης έχει δικαίωμα επικοινωνίας με τα παιδιά του μία εβδομάδα τα Χριστούγεννα, μία εβδομάδα το Πάσχα, καθώς και δύο 15ήμερα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Όταν θα βρίσκεται στην Ελλάδα θα μπορεί να τα βλέπει για τρεις συνεχόμενες μέρες για δύο ώρες, από τις 5 έως τις 7 το απόγευμα, εφόσον δεν διαταράσσεται το ημερήσιο πρόγραμμά τους.
Σύμφωνα με την απόφαση, η Τζίνα Αλιμόνουθα παραμείνει στην κατοικία της Φιλοθέης όπως ακριβώς είναι, με όλον τον εξοπλισμό που διαθέτει το σπίτι. Σε ό,τι έχει να κάνει με τη διατροφή, το δικαστήριο αποφάσισε ότι το ύψος της για τη μεγάλη κόρη θα είναι 8,000 ευρώ τον μήνα, ενώ για το καθένα από τα τρίδυμα, 7,500 ευρώ. Τέλος, 4,000 ευρώ μηνιαίως θα εισπράττει η κ. Αλιμόνου μέχρι να εκδικαστεί και να τελεσιδικήσει οριστικά η αγωγή διαζυγίου της με τον κ. Βαρδινογιάννη.
Στα οικογενειακά τραπέζια, όπως αυτό της Μέρας των Ευχαριστιών, ο Ρουλόν Γκάρντνερ έχει τον τρόπο να κερδίζει τις εντυπώσεις. Αναμφισβήτητα ισχυρό χαρτί του είναι εκείνη η ιστορία για τη φορά που έπεσε με αεροπλάνο μέσα σε λίμνη και σώθηκε κολυμπώντας για ώρα στα παγωμένα νερά.
Γράφει ο Νικόλας Ακτύπης
Σε ακόμη πιο απαιτητικά ακροατήρια διηγείται την περιπέτειά του στον ποταμό Σολτ, όταν βούλιαξε το σνόου μόμπιλ κι εκείνος έμεινε εγκλωβισμένος ουσιαστικά για μια ολόκληρη μέρα, χάνοντας ένα δάχτυλο από τα κρυοπαγήματα. Κι όταν θέλει πραγματικά να τραβήξει πάνω του όλα τα βλέμματα, μιλά για ένα κατόρθωμα πιο απίστευτο από οποιοδήποτε άλλο. Για τη μέρα που νίκησε το θαύμα της φύσης, τον παλαιστή που άγγιξε την τελειότητα. Τον Αλεξάντρ Καρέλιν.
Εξωπραγματική δύναμη
Η σύγκριση του Αλεξάντρ Καρέλιν με τα στοιχεία της φύσης δεν αποτελεί υπερβολή. Ο Ρώσος παλαιστής υπήρξε ένα φαινόμενο. Σαν τον κεραυνό που δεν χτυπά στο ίδιο σημείο δεύτερη φορά, έτσι και μ’ αυτόν, είναι μάλλον απίθανο να συναντήσουμε ξανά κάτι ανάλογο πάνω στα ταπί. Στο μυαλό και το κορμί του η ωμή δύναμη, η οξύνοια και η προσήλωση στην προπόνηση έδωσαν ένα σπάνιο ραντεβού και το αποτέλεσμα ήταν μια «μηχανή» φτιαγμένη για νίκες.
Μεγάλωσε στο Νοβοσιμπίρσκ της Σιβηρίας και χρειάστηκε να περάσουν 13 χρόνια για να ασχοληθεί με την ελληνορωμαϊκή πάλη. Ο ίδιος δεν επιβεβαίωσε ποτέ τον αστικό μύθο που τον ήθελε κάποτε να έχει παλέψει με… αρκούδα, είναι βέβαιο όμως πως κάπως έτσι φάνταζε στα μάτια των αντιπάλων του.
Ευτυχώς δεν πραγματοποίησε το παιδικό όνειρό του να γίνει φορτηγατζής όπως ο μπαμπάς του. Αντίθετα, στα χέρια του δεύτερου πατέρα του, του προπονητή Βίκτωρ Κουζνέτσοφ που έμεινε δίπλα του καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, μετατράπηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους αθλητές όλων των εποχών.
Με ύψος λίγο κάτω από τα δύο μέτρα και σωματικό βάρος 130 κιλά σχεδόν αποκλειστικά μυϊκού όγκου, ο Καρέλιν προκαλούσε τον τρόμο. Δεν ήταν όμως μόνο η φυσική ρώμη το όπλο του. Κάποτε, όταν ήταν μόλις 15 ετών, αγωνίστηκε και νίκησε έχοντας υποστεί κάταγμα. Αποδεικνύοντας ότι η δύναμη της ψυχής του συναγωνιζόταν στα ίσια εκείνη του κορμιού του.
The Karelin lift
Ένας αθλητής με 30 χρυσά και 1 ασημένιο μετάλλιο (εκείνη η ήττα από τον Γκάρντνερ που λέγαμε στην αρχή), με ρεκόρ 33-1 σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και Ολυμπιακούς Αγώνες και 887-2 (!) συνολικά στη ζωή του, δεν θα μπορούσε παρά να έχει τη δική του κίνηση σήμα-κατατεθέν. Εκείνη τη λαβή που κάθε αντίπαλός του απλά προσευχόταν να αποφύγει. Αλλά με μαθηματική ακρίβεια και σχεδιασμό ο Καρέλιν την έβγαζε περίπου σε κάθε αγώνα, κάνοντας γίγαντες να φαντάζουν crash test dummies στα χέρια του.
Μέχρι να εμφανιστεί ο «Μέγας Αλέξανδρος» της πάλης, τη συγκεκριμένη λαβή τη συναντούσε κανείς μόνο σε κατηγορίες χαμηλού σωματικού βάρους. Το να καταφέρεις να περιστρέψεις το κορμί του αντιπάλου σου πάνω από το δικό σου και να το στείλεις να σκάσει με φόρα στο έδαφος -όταν εκείνος ζυγίζει 130 κιλά, δεν είναι εύκολο πράγμα. Εκτός κι αν λέγεσαι Καρέλιν.
Το «πείραμα»
Το παρουσιαστικό, η καταγωγή και τα ρεκόρ του οδήγησαν σύντομα σε συνειρμούς. Στους διαδρόμους των μεγάλων διοργανώσεων πολλοί τον αποκαλούσαν το «πείραμα». Ένας σαφής υπαινιγμός για ενδεχόμενη συνεισφορά της σοβιετικής επιστήμης ως συμπλήρωμα στις όποιες ατέλειες της φύσης. Κάθε φορά που το άκουγε, ο Καρέλιν εξοργιζόταν. «Σε μια μέρα προπονούμαι περισσότερο από όσο άλλοι σε μια ολόκληρη ζωή» είχε απαντήσει κάποτε. Και η αλήθεια είναι πως ένα τέτοιο θαύμα, ένα τέτοιο φαινόμενο χρειαζόταν πολλά παραπάνω από αναβολικά για να δημιουργηθεί.
Έμεινε αήττητος από το 1982 έως το 1987. Τότε έχασε στον τελικό του πρωταθλήματος Σοβιετικής Ένωσης με 1-0 στα σημεία. Από την επόμενη μέρα άρχισε να χτίζει ένα νέο, ακόμη μεγαλύτερο σερί που κράτησε 13 ολόκληρα χρόνια. Πείραμα ή όχι, κέρδισε διαδοχικά χωρίς να χάσει αγώνα (και για χρόνια χωρίς καν να παραχωρήσει πόντο) 3 χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια, 9 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 12 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και 2 Παγκόσμια Κύπελλα.
Ρόκι στο… ανάποδο
Στην Ατλάντα το 1996 το σκηνικό έμοιαζε έτοιμο για την πρώτη ήττα του Καρέλιν σε μεγάλη διοργάνωση. Ένας τραυματισμός στον ώμο τον έκανε να φαίνεται πιο ευάλωτος από ποτέ. Στον τελικό θα αντιμετώπιζε τον Ματ Γκαφάρι, έναν Αμερικανό ιρανικής καταγωγής που έδειχνε ικανός να βάλει τέλος στην κυριαρχία του, μπροστά στα μάτια των συμπατριωτών του. Σαν να βλέπεις Ρόκι από την ανάποδη, πάντως, ο Ρώσος ήταν αυτή τη φορά που υποχρέωνε το κοινό να υποκλιθεί στην ανωτερότητά του…
Ε, όχι και αρκούδα
Απολύτως αναμενόμενα, ένα από τα παρατσούκλια που τον ακολουθούσαν κατά τη διάρκεια της καριέρας του ήταν «αρκούδα». Οι άνθρωποι απλά προσωποποιούσαν και περιέγραφαν αυτό που έβλεπαν. Εκείνο που δεν μπορούσαν να διαπιστώσουν από μακριά ήταν η ευγένειά του, οι καλοί τρόποι, ο συνεσταλμένος τρόπος με τον οποίο μιλούσε. Δεν μπορούσαν να φανταστούν καν την αγάπη του για την όπερα και την κλασική μουσική. Ούτε να διανοηθούν ότι έγραφε ποίηση. Πέρα, όμως, από την αθλητική και την καλλιτεχνική διάσταση της προσωπικότητάς του, υπήρχε και μία ακόμη. Η επιστημονική. Έχει αποφοιτήσει από 3 διαφορές σχολές (Ινστιτούτο Μεταφορών του Νοβοσιμπίρσκ, Ακαδημία Φυσικής Αγωγής της Σιβηρίας και το Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης).
Επιπλέον τελείωσε τη Νομική, έκανε διδακτορικό και διατριβή επί υφηγεσία, συγγράφοντας πρωτότυπες δημοσιεύσεις πάνω στο πεδίο του. Καμία αρκούδα και φυσικά κανένα πείραμα δεν θα μπορούσε να τα πετύχει όλα αυτά. Γεγονός το οποίο εκτίμησε ο Πούτιν ο οποίος τον έχει εντάξει στο στενό κύκλο των πολιτικών φίλων του…
Σαν να ήθελε πάντως να αποδείξει πως ο Νταλί είχε δίκιο όταν έκανε λόγο για την «ουτοπία της τελειότητας», ο Καρέλιν δεν είναι τέλειος. Η τρωτή φύση του που για χρόνια είχε πέσει σε ύπνο, βγήκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Εκείνη τη μέρα που έχασε (με απόφαση που προκάλεσε πολλές συζητήσεις) από τον Ρουλόν Γκάρντνερ, δίνοντάς του την ευκαιρία στις τόσες απίστευτες ιστορίες που μπορεί να διηγείται, να προσθέσει ακόμη μία. Την πιο απίστευτη και εντυπωσιακή από όλες. Για τη στιγμή που ο «άνθρωπος» νίκησε το «πείραμα».
3η θέση στα 100 μέτρα πρόσθιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης που πραγματοποιήθηκε στο Μεξικό τον περασμένο Δεκέμβριο, 6η και 7η θέση σε Πανευρωπαϊκούς Αγώνες στα 100 μ. πρόσθιο και 200 μ. μεικτή ατομική, πανελλήνια ρεκόρ στα 100 μ. πρόσθιο, 100 μ. πεταλούδα, 200 μ. μεικτή ατομική, καθώς και στα 50, 100 και 400 μ. ελεύθερο. Η πρωταθλήτρια κολύμβησης Έφη Γκουλή αποδεικνύει καθημερινά ότι η αναπηρία δεν αποτελεί εμπόδιο σε τίποτα. Μιλήσαμε ένα βράδυ αργά, μετά την προπόνησή της, για τη ζωή, τις σπουδές της, την αγάπη της για το κολύμπι, τις δυσκολίες του πρωταθλητισμού και το πώς είναι να ζεις χωρίς κόμπλεξ για την αναπηρία σου.
Η πρώτη βουτιά στην πισίνα
Η Έφη γεννήθηκε στην Αθήνα πριν από 22 χρόνια. Το δεξί της χέρι κόπηκε κατά τη διάρκεια της κύησης της μητέρας της από τον ομφάλιο λώρο. Πρόκειται για μια εξαιρετικά σπάνια περίπτωση, τόσο για την Ελλάδα όσο και για το εξωτερικό. «Στα υπερηχογραφήματα φαινόμουν να έχω δυο χέρια και δυο πόδια. Μετά από έρευνα του γιατρού, προέκυψε ότι κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τυλίχτηκε ο ομφάλιος λώρος στο χέρι μου. Είναι σπάνια περίπτωση και είμαι πολύ τυχερή που είχα αυτούς τους γονείς, γιατί άλλοι πιστεύω ότι θα με παρατούσαν. Μου έχουν πει ότι τότε ρωτήθηκαν από τον γιατρό, αν ήθελαν να κάνουν ένα πείραμα, να πουν ότι θα με δώσουν για υιοθεσία και να δουν πόσοι άνθρωποι θα με ήθελαν».
Μέχρι πέρυσι τον Δεκέμβριο, η Έφη έβλεπε από την τηλεόραση να βραβεύονται οι συναθλητές της και ανατρίχιαζε. Όταν ήρθε η ώρα να ανεβεί στο βάθρο, ένιωσε κάτι που δεν μπορεί να το περιγράψει. «Είναι αλλιώς να το βλέπεις κι αλλιώς να το ζεις, δεν μπορείς να το περιγράψεις», λέει η Έφη καθώς τα μάτια της λάμπουν.
Οι γονείς της Έφης το αντιμετώπισαν με τον καλύτερο τρόπο, καθώς η Έφη δεν απέκτησε ποτέ κόμπλεξ λόγω της αναπηρίας της και ήταν ανέκαθεν εξαιρετικά κοινωνική. Η ενασχόλησή της με το κολύμπι ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία, πρωτίστως για λόγους υγείας. «Έπρεπε να κολυμπάω για να μην ατροφήσει το χέρι μου. Ξεκίνησα χειμώνα και φοβόμουν πολύ. Όταν μπήκα πρώτη φορά στην πισίνα 3,5 ετών, δε μου άρεσε καθόλου. Αρχικά δε μου άρεσε καθόλου, μέχρι τη στιγμή που πήγαινα ως και με χιόνια στην εξωτερική πισίνα στο Αιγάλεω, όπου έχω πάρα πολλές παιδικές αναμνήσεις. Μέχρι τα 12 έκανα κολύμπι με αρτιμελείς, στην ομάδα του Αιγάλεω. Μια μέρα, εκεί που ήμουν έτοιμη να τα παρατήσω από την κούραση και με δεδομένο ότι δε μπορούσα να ακολουθήσω το επίπεδο των άλλων – μπορούσα να τα κάνω όλα αλλά με διαφορετικό τρόπο – με είδε ο προπονητής που έχω μέχρι σήμερα. Επικοινώνησε από κάτι γνωστούς και μου έκανε πρόταση να αθληθώ επαγγελματικά με άτομα με ειδικές ανάγκες. Έτσι ξεκίνησα τον πρωταθλητισμό. Ο προπονητής μου μού έμαθε να αγαπάω ξανά το κολύμπι, μετά που είχε αρχίσει η φλόγα του να σβήνει μέσα μου».
Το πρώτο μετάλλιο και ο πρωταθλητισμόςΤο πρώτο μετάλλιο ήρθε για την Έφη όταν ήταν 13 ετών, σε αγώνες όπου συμμετείχε στη Θεσσαλονίκη, κερδίζοντας με τη μία πέντε χρυσά μετάλλια και, φυσικά, μια τεράστια ικανοποίηση. Αυτή η ικανοποίηση, του να έχεις κερδίσει κάτι με την αξία σου, δε συγκρίνεται με τίποτα. «Κάποτε σε μια ημερίδα με έριξε η προπονήτριά μου να κολυμπήσω με αρτιμελείς, 50 μέτρα πεταλούδα. Πάντα έβγαινα τελευταία στις περιπτώσεις αυτές, διότι δεν είχα το δεξί μου χέρι. Μετά το τέλος της ημερίδας, οι διοργανωτές μου είπαν ότι θέλουν να με βραβεύσουν. Δεν είχα ξεκινήσει ακόμα τον πρωταθλητισμό.
Επειδή δεν είχα κόμπλεξ, δεν πήγε το μυαλό μου ότι ήθελαν να επιβραβεύσουν αυτή την προσπάθεια.
Με ρώτησαν ποιο μετάλλιο θέλω και είπα το χάλκινο. Με πήγαν στο βάθρο και μου είπε ένας κύριος ‘σε παρακαλώ, στο πρώτο θα ανεβείς’. Ο κόσμος χειροκροτούσε, ήταν μεγάλη μου χαρά, όμως ντράπηκα. Αλλιώς είναι να έχεις πάρει με το σπαθί σου ένα μετάλλιο κι αλλιώς να σε βραβεύουν για τη συμμετοχή σου.»
Ο πρωταθλητισμός θέλει θυσίες, όσο κλισέ κι αν ακούγεται αυτή η φράση. Η ζωή της Έφης άλλαξε μόλις πήρε την απόφαση να ασχοληθεί επαγγελματικά με το κολύμπι. Η διατροφή ή η άσκηση δεν την δυσκόλεψαν τόσο, καθώς προσαρμόστηκε άμεσα. Ήταν όμως μαθήτρια γυμνασίου και έτσι στερήθηκε αρκετές εξόδους ώστε να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του αθλήματος. Κι όσους φίλους έχανε από το σχολείο, επειδή δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τις απαιτήσεις της ζωής ενός πρωταθλητή, τόσο κόσμο γνώριζε στο κολυμβητήριο
Οι σπουδές στη Δημοσιογραφία
Πριν 4 χρόνια πέρασε στη Σχολή ΜΜΕ του ΕΚΠΑ. «Επειδή μου αρέσει να μιλάω – και λόγω κοινωνικότητας και επειδή μου αρέσουν τα παιδιά – ήθελα να ασχοληθώ με την ψυχολογία. Δεν επέλεξα να πάω να σπουδάσω δασκάλα ή κάτι παραπλήσιο, παρότι μου αρέσει πολύ η ενασχόληση με τα παιδιά. Δεν είναι κομπλεξικό αυτό που θα πω, απλά σκεφτόμουν τους άλλους γονείς, ότι μπορεί να είχαν πρόβλημα να διδάσκει μια καθηγήτρια πάνω στην οποία τα παιδιά δεν θα έβλεπαν κάτι που δεν τους άρεσε. Πρέπει να σκεφτείς και αυτή την περίπτωση. Όσο μεγάλωνα είπα να μην πάω στα ΤΕΦΑΑ γιατί όλη μέρα ασχολούμαι με τον αθλητισμό και χρειάζομαι ένα άλλο πτυχίο. Είμαι χαρούμενη που πέρασα στη Δημοσιογραψία και όχι στην Ψυχολογία, γιατί έχει ευρύ φάσμα. Θέλω να πάω προς δημόσιες σχέσεις και μάρκετινγκ. Προσπαθώ, λοιπόν, να συνδυάσω σχολή και κολύμβηση. Μπορεί να μένω σε κάποια μαθήματα πίσω αλλά τα καταφέρνω».
Ένα γεμάτο καθημερινό πρόγραμμα
Το πρόγραμμα της Έφης είναι γεμάτο, φυσικά, καθώς καθημερινά έχει τουλάχιστον μια προπόνηση, ενώ αν δεν έχει μάθημα στο Πανεπιστήμιο, θα κάνει και διπλή. «Η κανονική μου προπόνηση γίνεται κάθε μέρα. Δεν μπορείς να χάσεις προπόνηση. Αν μείνεις πολλές μέρες εκτός νερού δε θα μπορείς να κολυμπήσεις με τον ίδιο τρόπο. Από το πρωί ως το μεσημέρι πηγαίνω στη Σχολή, έχω επιλέξει μαθήματα που είναι εκείνη την ώρα, ώστε να επιστρέφω το μεσημέρι.Κάθομαι μια ώρα το μεσημέρι μετά το φαγητό και το απόγευμα νωρίς πάω στο γυμναστήριο για μια ώρα και μετά κολυμπάω για 2 ώρες. Γυρνώντας σπίτι δεν έχω κουράγιο να κάνω πολλά πράγματα, αλλά θα καθίσω με τη σχέση μου να δούμε μια ταινία ή θα πιούμε ένα ποτό. Δεν έχω καθόλου χρόνο για άλλα χόμπι, παρά μόνο για να βλέπω ταινίες, που είναι πολύ ξεκούραστο. Μετά την προπόνηση θέλω να χαλαρώνω».
Στη ζωή του πρωταθλητή δεν υπάρχουν αργίες και διακοπές, παρά μόνο το Πάσχα. Τα τελευταία πέντε συναπτά Χριστούγεννα, η Έφη τα περνάει στην Τρίπολη, με την ομάδα της, τον Ηρόδικο. Ο προπονητής της προπονεί μια άλλη ομάδα, τον Γλαύκο, και έτσι η ίδια έχει ενταχθεί σε δυο μεγάλες αθλητικές οικογένειες, με τις οποίες κάνει μαζί προετοιμασία.
Το απαιτητικό καθημερινό πρόγραμμα της Έφης, σε συνδυασμό με τα ταξίδια που κάνει εντός και εκτός Ελλάδας για τους αγώνες δεν της αφήνουν μεγάλο περιθώριο να περάσει πολύ χρόνο με την οικογένειά της. «Οι γονείς μου, παρότι τους λείπω, δεν με έχουν φέρει ποτέ σε δύσκολη θέση, πάντα μου λένε να πάω όπου θέλω και να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Δεν μου λένε καν για τους χρόνους που θα κάνω, δεν έχουν ανακατευτεί ποτέ στον πρωταθλητισμό μου».
Η συμμετοχή στο Spetsathlon
Φέτος θα συμμετάσχει για πρώτη φορά στο Spetsathlon, σε αγώνα στην ανοιχτή θάλασσα. «Δεν το έχω ξαναβιώσει! Θα πάω πρώτη φορά και είναι μια μεγάλη ευκαιρία. Χαίρομαι πάρα πολύ που ήρθα σε επαφή με αυτό τον κόσμο, που με βοήθησε πολύ και στους αγώνες στο Μεξικό, όπως και η ομάδα μου, ο προπονητής μου και η οικογένειά μου. Έτσι γνώρισα και τη χορηγό μου Μαρίνα – Λύδα Κουταρέλλη που μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω στο Spetsathlon και να ζήσω την εμπειρία της θάλασσας από κοντά, μπαίνοντας σε αυτή τη μεγάλη οικογένεια. Είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Δεν κάνω προπονήσεις σε ανοιχτή θάλασσα, δεν πάω να ανταγωνιστώ αλλά να γνωρίσω το άθλημα».
Η συμβολή του κράτους στον αθλητισμό των Ατόμων με Αναπηρία
Στην ερώτηση για το πώς βοηθάει το κράτος τους αθλητές ΑμΕΑ στην Ελλάδα έρχεται, δυστυχώς, η αναμενόμενη απάντηση. «Με βοηθάει η οικογένειά μου από την αρχή, αλλιώς δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα. Το κολύμπι, ειδικά σε επαγγελματικό επίπεδο, δεν είναι άθλημα για φτωχούς. Θέλει μαγιό, φυσικοθεραπείες, θέλει μασάζ για να έρχεται το σώμα μου σε ευθεία γραμμή. Ασκούνται δυνάμεις πάνω μου με περίεργο τρόπο κι έτσι για να φτάσεις στον πρωταθλητισμό χρειάζονται και χρήματα και κόπος. Η οικογένειά μου πάντα με στηρίζει και με ανεβάζει. Τα υπόλοιπα, θέλουν όλα την πληρωμή τους, δεν είναι τίποτα τσάμπα. Η Ομοσπονδία καλύπτει τα έξοδα αν έχεις πιάσει τα όρια που πρέπει, για να πας έξω. Αυτό βέβαια δεν γίνεται πάντα, καθώς αν δεν έχει χρήματα, απλά δε θα σε στείλει. Το θέμα είναι να σου δοθεί η ευκαιρία να πας. Είναι κρίμα, έπρεπε να προβάλλεται ο αθλητισμός και στην Ελλάδα το προσπαθούν πολύ οι οργανώσεις και οι ομοσπονδίες, αλλά δεν υπάρχει η υποδομή και δεν υπάρχουν και χρήματα».
«Αυτή είναι η δουλειά σου, να κάνεις το ρεκόρ»
Ο πρωταθλητισμός συνδέεται, βέβαια, με τα ρεκόρ. Τα όρια που πρέπει να πιάσει ένας πρωταθλητής είναι από πιεστικά, που σε ξυπνούν τη νύχτα, έως και βασανιστικά, που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς καθόλου.
Με τα όρια αγχώνομαι λίγο παραπάνω, με πιέζουν γιατί θέλω να ικανοποιήσω εμένα πάνω από όλα. Έχω κουραστεί πολύ στη ζωή μου, αλλά ήταν δική μου απόφαση. Δηλαδή θέλω να κουραστώ.
«Όταν είναι να έρθει το όριο, κάνω μόνη μου θυσίες για να ικανοποιήσω τον εαυτό μου και τον προπονητή μου – καθώς μαζί το κάνουμε αυτό και μόνη μου δεν θα έφτανα εδώ που είμαι. Όταν εσύ είσαι καλά με τον εαυτό σου, οι άλλοι χαίρονται με τη δική σου ευχαρίστηση». «Αυτή είναι η δουλειά σου, να κάνεις το ρεκόρ», λέει η Έφη, που αγαπάει τόσο πολύ το κολύμπι που δεν το σταμάτησε ούτε μετά από ένα μεγάλο σερί αποτυχιών που είχε αντιμετωπίσει.
«Έπρεπε να κολυμπάω για να μην ατροφήσει το χέρι μου. Ξεκίνησα χειμώνα και φοβόμουν πολύ. Όταν μπήκα πρώτη φορά στην πισίνα 3,5 ετών, δε μου άρεσε καθόλου. Αρχικά δε μου άρεσε καθόλου, μέχρι τη στιγμή που πήγαινα ως και με χιόνια στην εξωτερική πισίνα στο Αιγάλεω, όπου έχω πάρα πολλές παιδικές αναμνήσεις.»
Το εξωτερικό
Το ελληνικό κράτος διαθέτει πολύ περιορισμένα μέσα βοήθειας των αθλητών με αναπηρία, για την προβολή των οποίων εργάζονται αγόγγυστα άνθρωποι που δεν πέφτουν σχεδόν ποτέ πάνω τους οι προβολείς της δημοσιότητας. Συζητάμε τις παροχές των ξένων κρατών στους αθλητές και η κουβέντα έρχεται στο αν η Έφη θα σκεφτόταν ποτέ να φύγει στο εξωτερικό. «Σε κάποια άλλη χώρα θα είχα πιο πολλή βοήθεια. Είμαι όμως πολύ συναισθηματική και δεμένη με την οικογένειά μου. Δεν ξέρω ακόμα αν θα έφευγα, αν θα άφηνα τη ζωή μου και τους φίλους μου, επειδή απλά θα έβγαζα περισσότερα χρήματα από τον αθλητισμό έξω. Δε με νοιάζει το κέρδος, βάζω πρώτο αυτό που αγαπάω. Το κάνω γιατί θέλω να καταφέρω κάτι και να είμαι καλά με τον εαυτό μου».
Η λύπηση των ανθρώπων
Η Έφη ήταν από μικρή άνετη, καθώς έτσι μεγάλωσε στην οικογένειά της και δεν χρειάστηκε να κρυφτεί ποτέ, ούτε να αισθανθεί μειονεκτικά. «Άνθρωποι μεγάλης ηλικίας έχουν δείξει λύπηση προς εμένα. Και κάποιες κάποιες φορές στο σχολείο με κορόιδευαν, αλλά η μητέρα μου με είχε μάθει να λέω ‘έτσι είμαι και σε όποιον αρέσω’. Και όταν με ρωτούσαν για το χέρι μου τους έλεγα απλά ότι έτσι γεννήθηκα. Γνώριζα άτομα που ένιωθα ότι δε με ρωτούσαν πώς το έπαθα και πιεζόμουν γιατί αισθανόμουν ότι ντρεπόταν. Εγώ το σατιρίζω κιόλας. Όταν δεν με ρωτούσαν τους έλεγα από μόνη μου, γιατί ήθελα να κάνουμε αληθινή παρέα, για να αισθάνονται όλοι άνετα. Στο σχολείο, όμως, δε σε πιάνουν να σε φέρουν πιο κοντά με την ιδιαιτερότητα του άλλου, οπότε δεν το κατηγορώ. Εγώ δεν προσβάλλομαι και νομίζω αυτό συμβαίνει επειδή έτσι μεγάλωσα. Ποτέ δε μου είπαν ότι δε μπορώ να κάνω κάτι. Έκανα τα πάντα, απλά με διαφορετικό τρόπο από τους άλλους. Ακόμα και τα κορδόνια μου έμαθα να δένω μόνη μου, όταν ήμουν πολύ μικρή. Επειδή μεγάλωσα έτσι, δεν αισθάνομαι ότι μου λείπει κάτι. Μπροστά στον καθρέφτη το βλέπω, στην καθημερινότητα δεν αντιμετωπίζω πρόβλημα, είναι αυθόρμητες όλες οι κινήσεις μου».
H πιο συγκινητική στιγμή
Μέχρι πέρυσι τον Δεκέμβριο, η Έφη έβλεπε από την τηλεόραση να βραβεύονται οι συναθλητές της και ανατρίχιαζε. Όταν ήρθε η ώρα να ανεβεί στο βάθρο, ένιωσε κάτι που δεν μπορεί να το περιγράψει. «Είναι αλλιώς να το βλέπεις κι αλλιώς να το ζεις, δεν μπορείς να το περιγράψεις», λέει η Έφη καθώς τα μάτια της λάμπουν.
Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες
Ελάχιστα μαθήματα απομένουν στην Έφη για να πάρει στα χέρια της το πτυχίο της. «Θέλω να πάρω πτυχίο για να μην έχω τόσο τρέξιμο το πρωί, να έχω μια δυνατή χρονιά για να πιάσω τα όρια και να είμαι στον τελικό του Τόκιο το 2020. Σίγουρα δε θα ξεκινήσω ένα μεταπτυχιακό για να το σταματήσω μετά επειδή δεν βγαίνω. Για τους Παραολυμπιακούς βρισκόμαστε ήδη σε προετοιμασία, όλες αυτές οι προσπάθειες που κάνω είναι για αυτούς. Τα πανευρωπαϊκά και τα παγκόσμια είναι η προετοιμασία». Η Έφη θέλει να είναι στην τελική οκτάδα του Τόκιο και δεν θα σταματήσει να προσπαθεί γι’ αυτό.
Ο αθλητισμός και τα άτομα με αναπηρία
Το κράτος μπορεί να μην βοηθάει ιδιαίτερα, όμως υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν διαρκώς για να δείξουν ότι τα άτομα με αναπηρία μπορούν να κάνουν τα πάντα. «Ο πρωταθλητισμός είναι μια εμπειρία, όσοι κάνουν σαν τέτοια το βλέπουν. Είναι μια ευκαιρία να ταξιδέψεις για να γνωρίσεις μέρη και κόσμο. Έξω παθαίνεις σοκ, βλέπεις αθλητές χωρίς χέρια και πόδια. Αυτό που κάνουν αυτοί δε συγκρίνεται με αυτό που κάνω εγώ π.χ.».
Το μόνο που χρειάζεται για την ίδια είναι το πείσμα. «Ο αθλητισμός βοηθάει άτομα με αναπηρία να αποκτήσουν προσωπικότητα, δίνοντάς τους δύναμη και βγάζοντάς τους από το σπίτι. Όταν κάποιος έχει τέτοιο θέμα, καλό θα ήταν να κάνει τα πάντα, να ασχολείται με πολλά, με μουσική, με αθλητισμό. Κανείς δεν καταφέρνει τίποτα αν είναι ανενεργός», λέει η Έφη.
Στην ερώτηση τι μπορεί να κάνει το κράτος για να βοηθήσει έναν αθλητή με αναπηρία, η ίδια τονίζει πως καθένας άνθρωπος χρειάζεται κάτι διαφορετικό. «Μια ράμπα, μια διευκόλυνση για το πάρκινγκ, από τα μικρά πράγματα αν ξεκινήσουμε θα κάνουμε τη ζωή τους πιο εύκολη», συμπληρώνει με ρεαλισμό.
Η ίδια θέλει να συνεχίσει για πολλά χρόνια ακόμα τον πρωταθλητισμό, όμως ξέρει ότι κάποια στιγμή θα συνεχίσει να κολυμπάει καθημερινά, χωρίς όμως να κατεβαίνει σε αγώνες. «Θέλω κάποια στιγμή να κάνω οικογένεια. Με τα δικά μου δεδομένα, αυτό δεν μπορείς να το συνδυάσεις με τον πρωταθλητισμό και θα πρέπει κάποιον τομέα να παραμελήσεις ή έστω να υστερήσεις σε αυτόν». Δεν είναι αρνητική στην ιδέα να γίνει προπονήτρια, όμως είναι ένα ζήτημα που θέλει συζήτηση, καθώς πιστεύει ότι μπορεί να δυσκολέψει άλλους ανθρώπους ώστε π.χ. να κατανοήσουν μια τεχνική.
Δεν έχω δυσκολευτεί σε κάτι γιατί εγώ μεγάλωσα έτσι, δεν έχασα το χέρι μου στην πορεία, ώστε να χρειαστεί να προσαρμοστώ σε κάτι ή να αισθάνομαι φαντάσματα.
«Άμα το θέλεις, μπορείς να κάνεις τα πάντα και κανείς δε μπορεί να μπει εμπόδιο. Άμα το έχεις πείσμα να ζήσεις, θα ζήσεις». Για την Έφη Γκουλή δεν υπάρχουν εμπόδια. Δεν υπήρξαν ποτέ, για την ακρίβεια. Και δεν θα υπάρξουν γιατί η ίδια έμαθε να βλέπει μπροστά της μόνο όρια έτοιμα να ξεπεραστούν κι όχι καταστάσεις και ανθρώπους που μπορούν να τη σταματήσουν.
O Μιχάλης Ρακιντζής δεκαέξι χρόνια μετά το “S.A.G.A.P.O.” μιλάει στο NEWS24/7 για τη συμμετοχή του στη Eurovision, τη μουσική και τη ζωή του
Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, ο στίχος και η μουσική του ήταν πάντα μπροστά από την εποχή. Όπως ακριβώς συνέβη και το 2002 στη Eurovision. O Μιχάλης Ρακιντζής ανέβηκε στη σκηνή του Ευρωπαϊκού Διαγωνισμού Τραγουδιού με την χαρακτηριστική ενδυμασία και τη φουτουριστική χωρογραφία τραγουδώντας τον ‘μαγικό κωδικό’ που δεν ήταν άλλος από το ‘S.A.G.A.P.O’.
Η Ευρώπη φάνηκε να μην είναι έτοιμη για αυτό το κομμάτι και μας έδωσε – δυστυχώς – την 17η θέση. Το κομμάτι, όμως, αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το ελληνικό κοινό και ο Μιχάλης, όπως μας είπε, δεν θα το άλλαζε με τίποτε. “Δεν μετάνιωσα για τη συμμετοχή στη Eurovision. Ίσα-ίσα, αν γυρνούσα το χρόνο πίσω θα ξαναπήγαινα με το ίδιο κομμάτι.
Ήταν μια απόφαση που πήρα εκείνη τη στιγμή, το έκανα και μόλις κατέβηκα από τη σκηνή τελείωσε. Η θέση που τερματίσαμε μικρή σημασία έχει. Αυτό που βλέπω είναι πόσο έχει αγαπήσει το «S.A.G.A.P.O» o κόσμος και δεν γίνεται με τίποτε να λείπει από κάθε live μου”.
“Νιώθω ότι δεν έχω δουλέψει στη ζωή μου”
Όταν κάνεις αυτό που αγαπάς, δεν το βλέπεις ως δουλειά. Μάλλον, έτσι βλέπει και την ενασχόλησή του με τη μουσική όλα αυτά τα χρόνια ο Μιχάλης. “H μουσική με έχει μαγνητίσει και ασχολούμαι μαζί της από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Με πολύ χαρά και αγάπη. Είναι η διασκέδασή μου συγχρόνως. Μπορεί να το έχω κάνει επάγγελμα, αλλά θεωρώ ότι δεν έχω δουλέψει ποτέ στη ζωή μου και αισθάνομαι κι ενοχικά πολλές φορές γι’ αυτό.
Όταν ξεκίνησα να παίζω μουσική με συγκροτήματα, είχαμε κατά 95% πολιτικό στίχο. Στην ελληνική μουσική είναι διαφορετικά. Ο πολιτικός στίχος μου φαινόταν αστείος στα ελληνικά. Δεν έχει την αλήθεια που θα ήθελα να έχει. Έτσι, αυτό που έμενε για να τραγουδήσω ήταν η ανθρώπινη σχέση, η φιλική, η ερωτική, πράγματα που παρατηρώ, πράγματα απλά.
Είναι πολύ ωραίο να ξέρεις ότι τα τραγούδια σου δεν γράφονται με προορισμό ένα δύο μήνες, αλλά μπορούν να διαρκέσουν και να είναι ενδιαφέρονται σε μια άλλη γενιά που δεν έχει ζήσει τις δικές σου εμπειρίες. Αυτό που λέμε διαχρονικό”.
“Δεν καβάλησα ποτέ το καλάμι”
Ο Μιχάλης Ρακιντζής, ο απόλυτος ποπ σταρ της δεκαετίας του ‘90, συνεχίζει ακόμη και σήμερα με την ίδια ακριβώς όρεξη. Και πάντα βλέπει μπροστά.
“Όταν γράφω ένα κομμάτι δεν σκέφτομαι αν θα γίνει επιτυχία. Δεν με απασχολεί. Θέλω, όμως, να φτιάχνω τραγούδια, τα οποία να είναι μπροστά από την εποχή τους.
Δεν είχα ποτέ θέμα με τη δημοσιότητα. Ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία, με κάποια συγκροτήματα που είχα και τις εμφανίσεις που κάναμε. Δεν μου ήρθε απότομα, γι’ αυτό και δεν τρελάθηκα ποτέ, δεν το πήρα πάνω μου, ούτε καβάλησα κάποιο καλάμι. Ήταν κάτι που ερχόταν σταδιακά. Δεν σκεφτόμουν ότι έκανα κάτι πολύ ξεχωριστό. Απλά η φύση της δουλειάς είναι τέτοια.
Πιστεύω ότι ως άνθρωποι κάνουμε πολλά λάθη στη ζωή μας, αλλά μαθαίνουμε από αυτά. Δεν έχω κάνει κάτι τόσο τραγικό που να με συνοδεύει και με ακολουθεί. Θα ήμουν πολύ αχάριστος για να πω ότι θα άλλαζα κάτι που έχω κάνει.
Αν βλέπεις ειδήσεις και παρακολουθείς τι συμβαίνει γύρω σου, καταλαβαίνεις ότι εδώ και επτά χρόνια ζούμε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Και δεν τα βλέπω και να βελτιώνονται. Δεν νομίζω ότι είναι κανείς διαθέσιμος να αλλάξει κάτι στη ζωή του και την καθημερινότητά του. Τις αλλαγές δεν θα έπρεπε να μας τις επιβάλλουν απ’ έξω, αλλά να τις κάνουμε εμείς οι ίδιοι”.
Όσο για το αν έχει κάποιο μότο ζωής, επιμένει: “Δεν ακολουθώ κάποια συμβουλή γερόντων. Ακολουθώ το ένστικτό μου, το οποίο κάποιες φορές με οδηγεί σωστά, ενώ κάποιες άλλες χρειάζεται διορθώσεις. Ζω με τη μουσική, με τους δικούς μου ανθρώπους και δεν φέρω αυτή την καλλιτεχνική ιδιότητα όταν κατεβαίνω από το stage”.
*Το νέο του άλμπουμ του Μιχάλη Ρακιντζή με τίτλο “Insane” κυκλοφόρησε την 1η Φεβρουαρίου.
H Πέμη Ζούνη έχει μια κόρη, 24χρονών, την οποία έχει αποκτήσει από το δεύτερο γάμο της με τον πολιτικό μηχανικό, Στάθη Σκέντζο. Η Ελεονώρα Σκέντζου σπούδασε στο Λονδίνο, Πολιτική και Οικονομικά της Υγείας.
Η Ελεονώρα είναι πολύ γοητευτική και έχει αναπτύξει τον δικό της τύπο, μάλιστα η ηθοποιός είχε δηλώσει σε παλαιότερη συνέντευξη της στο περιοδικό ΟΚ «Η Ελεονώρα έχει έναν συνδυασμό χαρακτηριστικών δικών μου και του Στάθη. Σαν να διάλεξε τα καλύτερα και από τους δυο μας.
Έχει πολύ αναπτυγμένο το αίσθημα του σεβασμού και της σεμνότητας, όπως κι εγώ. Έχει απέχθεια για το δήθεν και το ψεύτικο, που επίσης χαρακτηρίζει και εμένα. Από τον Στάθη έχει πάρει το οργανωτικό μυαλό που εγώ δεν είχα ποτέ και την ευθύτητα στον χαρακτήρα.
Είναι αρκετά κοινωνική και ανεξάρτητη. Δεν ξέρω αν έγινε φύσει ή θέσει ή γιατί χρειάστηκε να μείνει και μόνη της με τους γονείς που έμπλεξε! Η ανεξαρτησία της με ησυχάζει» , είχε πει η ηθοποιός σε συνέντευξη της.
Ο αήττητος ηγεμόνας – Η ζωή και οι αγώνες του Γ. Καστριώτη – Ο δικέφαλος αετός – Οι βιογραφίες του Γ. Καστριώτη – Οι διάφορες απόψεις για την καταγωγή του
Στην κεντρική πλατεία των Τιράνων, πρωτεύουσας της Αλβανίας, δεσπόζει ο εντυπωσιακός ανδριάντας ενός αγέρωχου έφιππου πολεμιστή.
Ο πολεμιστής έχει τον χαρακτηριστικό μεσαιωνικό εξοπλισμό, με θώρακα, σπαθί και περικεφαλαία, η οποία είναι διακοσμημένη με το κεφάλι ενός αρσενικού ζαρκαδιού, συμβολισμός που παραπέμπει στη δράση του σε ορεινά μέρη. Η επιγραφή στη βάση του ανδριάντα, γραμμένη στα αλβανικά, δίνει την πληροφορία ότι πρόκειται για τον GJERGJ KASTRIOTI – SKENDERBEU ο οποίος έδρασε τον 15ο αιώνα και θεωρείται σήμερα εθνικός ήρωας των Αλβανών.
Ποιος ήταν ο Γεώργιος Καστριώτης;
Ο Γεώργιος Καστριώτης γεννήθηκε το 1404 ή το 1405, σύμφωνα με την πιθανότερη εκδοχή κοντά στο Δυρράχιο. Ήταν ο νεότερος, τέταρτος κατά σειρά, γιος του Ιωάννη Καστριώτη (που οι Αλβανοί μετέτρεψαν το όνομά του σε Γκιόν Καστριότι). Η μητέρα του ήταν μάλλον σλαβικής καταγωγής και ονομαζόταν Βοϊσάβα (Vojsava).
Ο πατέρας του, σύμφωνα με τον Athony Bryer (1997), ήταν γκέγκικης καταγωγής. Θυμίζουμε ότι οι Γκέγκηδες, είναι αλβανική φυλή που κατοικεί στο βόρειο τμήμα της γειτονικής χώρας.
Ο μεσαιωνικός ιστορικός συγγραφέας “Σίλβιος Αινείας”, ο μετέπειτα Πάπας της Ρώμης Πίος ο Β’ (1405 – 1464), που ήταν σύγχρονος του Καστριώτη και είχε τη δυνατότητα να συλλέξει σπάνια πληροφοριακά στοιχεία, επιβεβαιώνει ότι ο Καστριώτες ήταν Έλληνες, Μακεδόνες και κατάγονταν από την περιοχή της Ημαθίας. Ο παππούς του Κωνσταντίνος Καστριώτης, που πέθανε το 1390, αναφέρεται ότι ήταν άρχοντας της Βέροιας και της Καστοριάς. Μάλιστα σύμφωνα με μία εκδοχή, το επώνυμο Καστριώτης < Καστ(ο)ριώτης, με παραφθορά.
Πάντως, η λέξη καστρίτης και καστριώτης, δηλώνει αυτόν που βρίσκεται ή κατοικεί σε κάστρο. Στο μνημειώδες “Λεξικό της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας 1100 – 1169”, του αείμνηστου Εμμανουήλ Κριαρά, υπάρχει η λέξη Καστριώτης και σημαίνει τον κάτοικο του Καστριού της Πελοποννήσου (Αρκαδίας ή Λακωνίας, δεν διευκρινίζεται) (από το “Χρονικόν περί των Τούρκων Σουλτάνων”, Γ. Θ. Ζώρας, 1958).
Ας μην ξεχνάμε τέλος και το Αργυρόκαστρο, γνωστό και ως “Κάστρο”, στον ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου.
Θα μπορούσε το επώνυμο Καστριώτης, να προέρχεται από το (Αργυρο)καστριώτης (ή Αργυροκαστρίτης).
Μάλιστα, με το επώνυμο Αργυροκαστρίτης, αναφέρονται τουλάχιστον έξι αγωνιστές του 1821.
Γιατί όμως αναφέρεται, κυρίως σε νεότερες πηγές και, φυσικά, από τους Αλβανούς ως Skenderbeu (Σκεντέρμπεης);
Ο Τίτος Γιοχάλας, στο εξαιρετικό σύγγραμμά του “Γεώργιος Καστριώτης – Ο Σκεντέρμπεης”, γράφει χαρακτηριστικά.
“Ο Μ. Παπαϊωάννου, υποστηρίζει ότι “Γεώργιος Καστριώτης είναι το όνομα που έδωσε ο ελληνικός μεγαλοϊδεατισμός του 19ου αιώνα στον αλβανικής καταγωγής Σκεντέρμπεη…”, εις Χ. Περραιβού, Ιστορία Πάργας και Σουλίου, Αθήνα 1956, σ. 59.
Παρά ταύτα το Καστριώτης αποτελεί επώνυμον του Σκεντέρμπεη, με το οποίον τον αναφέρει και ο σύγχρονος περίπου αυτού και πρώτος βιογράφος του ιερεύς εκ Σκόδρας της Β. Αλβανίας ,Marinus Barletins. Εκτός τούτου είναι γνωστόν εκ της αλληλογραφίας του Σκεντέρμπεη ότι ούτος υπεγράφετο και Georgius Castrioctus ή Castrioto…
Δέον επίσης να σημειωθεί ότι η προσωνυμία Σκεντέρμπεης (Iskender – bey, Αλέξανδρος – μπέης) εδόθη τιμητικώς υπό των Τούρκων όχι μόνον εις τον Γ. Καστριώτην αλλά και εις τον Μάξιμον Grnogevic, εξάδελφον του Γ. Καστριώτου, υιόν του πρίγκιπος του Μαυροβουνίου Γεωργίου. Ο Μάξιμος Grnojevic, ο οποίος ασπασθείς τον μωαμεθανισμόν, εξουσίαζεν από του έτους 1514 το Μαυροβούνιον έλαβεν υπό των Τούρκων την προσωνυμίαν Σκεντέρμπεης λόγω των εξαιρετικών στρατιωτικών του προσόντων…”.
Αλλά και στο βιβλίο “The History of George Kastriot”, που εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1594, αναφέρεται ως “…Έλλην πρίγκηψ που ηγεμόνευσε στην Ήπειρο…”.
Παραθέτουμε και το σχετικό αγγλικό κείμενο;
“…George Castriot… Surnamed Scanderbeg by the Turks, among when it was his lot to dwell many years, was the youngest son of a Grecian prince named John Castriot, who reigned in Eripe, a country lying on the Gulf of Venice, and now called Albania”… The family of Castriot had its origin in Macedonia, and anciently ruled over Epire with renown…”. Δηλαδή:
«Ο Γεώργιος Καστριώτης…. Επονομάσθηκε Σκεντέρμπεης από τους Τούρκους, ανάμεσα στους οποίους ήταν η μοίρα του (ήταν γραφτό) να ζήσει για πολλά χρόνια, ήταν ο νεότερος γιος ενός Έλληνα πρίγκιπα που ονομαζόταν Ιωάννης Καστριώτης και βασίλευσε στην Ήπειρο, μια χώρα που βρίσκεται στον Κόλπο της Βενετίας και τώρα ονομάζεται Αλβανία… Η οικογένεια του Καστριώτη καταγόταν από τη Μακεδονία και πολύ παλιά (στην αρχαιότητα) κυβέρνησε την Ήπειρο με φήμη (δόξα)…»
Ύστερα από στρατιωτική ήττα του πατέρα του Ιωάννη σε πολεμική σύγκρουση με τους Οθωμανούς το 1428, παραδόθηκε ως όμηρος μαζί με τους τρεις μεγαλύτερους αδελφούς του στον σουλτάνο Μουράτ Β’.
Ο Γ. Καστριώτης και τα’ αδέλφια του, υποχρεώθηκαν να εξισλαμισθούν. Ωστόσο ο σουλτάνος Μουράτ Β’ (1404 – 1451), συνομήλικος του Γεώργιου, εντυπωσιάστηκε από την ευρωστία, τη γενναιότητα και την ευφυΐα του και ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την εκπαίδευσή του. Ο Καστριώτης διακρίθηκε ιδιαίτερα στην εκστρατεία εναντίον του ηγεμόνα της Καραμανίας, τον οποίο κατανίκησε.
Για τα πολεμικά του ανδραγαθήματα, τιμήθηκε από τον σουλτάνο με το τίτλο “Ισκεντέρ – μπέη”, δηλαδή “Αλέξανδρος άρχων (ή ηγεμών)”.
Ωστόσο, η διαδοχική δηλητηρίαση των δύο μεγαλύτερων αδελφών του (ο τρίτος μάλλον έγινε μοναχός στο Σινά) και ο ύποπτος θάνατος του πατέρα του (1439) οδήγησαν τον Γ. Καστριώτη να αναζητήσει συμμαχίες, προκειμένου να ξεφύγει από τους Τούρκους.
Η κατάλληλη στιγμή παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1443 στη Νίσα του Κοσσυφοπεδίου, στη διάρκεια μάχης του οθωμανικού στρατού (επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας του οποίου ήταν ο ίδιος ο Καστριώτης εναντίον στρατεύματος Ούγγρων, Βοσνίων και Σέρβων υπό την ηγεσία του περίφημου Ούγγρου Ιωάννη Ουνυάδη, των βυζαντινών συγγραφέων.
Στη μάχη αυτή, ο Καστριώτης αποσπάσθηκε από τα οθωμανικά στρατεύματα και επικεφαλής μικρής στρατιωτικής ομάδας από Ηπειρώτες διέφυγε στην Κρούγια (Kruje), όπου κατόρθωσε να καταλάβει το πατρογονικό του κάστρο, που ήταν πολύ καλά οχυρωμένο, παραπλανώντας με ευφυή τρόπο την οθωμανική φρουρά του.
Η Κρούγια βρίσκεται 20 χιλιόμετρα βόρεια από τα Τίρανα.
Επειδή κάποιοι θα πουν ότι πρόκειται για πανάρχαια αλβανική πόλη και δεν υπήρχε σ’ αυτή ελληνική παρουσία ας δούμε τι γράφει η Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ – ΛΑΡΟΥΣ – ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ (τόμος 36, 1989).
“Η πόλη είναι χτισμένη στη θέση της αρχαίας ελληνικής Εριβοίας. Όπως είναι επάνω σε απόκρημνο βράχο, ελέγχει όλες τις γύρω πεδιάδες. Στις πεδιάδες αυτές “κατώπτευσαν αλλήλους” οι Ρωμαίοι Καίσαρ και Πομπήιος πριν από τη μάχη που συνήψαν μεταξύ τους στα Φάρσαλα. Κατά τον 13ο αιώνα το φρούριο της πόλης παραδόθηκε στον αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ’ Δούκα Βατάτζη (1222 – 1254) από τον δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β’ Άγγελο τον Κομνηνό.
(Να θυμίσουμε ότι στην περίοδο της ακμής του το Δεσποτάτο της Ηπείρου έφτανε προς βορρά ως το σημερινό Μαυροβούνιο).
Αργότερα, ο Κάρολος Τόπιας, ο οποίος κατείχε την περιοχή μεταξύ Τιράνων και Δυρραχίου, οχύρωσε και πάλι το κάστρο της πόλης…”.
Έτσι ο Καστριώτης ξεκίνησε την επανάσταση εναντίον των Οθωμανών. Στις 28 Νοεμβρίου 1443, κήρυξε στην Κρούγια την ίδρυση του “Ελεύθερου Πριγκιπάτου της Ηπείρου” και ύψωσε στην ακρόπολή της το λάβαρο των Καστριώτηδων, την εικόνα ενός δικέφαλου αετού της άμμου. Σήμερα, ο δικέφαλος αετός του Καστριώτη αποτελεί εθνικό έμβλημα της Αλβανίας και, ειδικά τα τελευταία χρόνια (μετά την εμφάνιση του UCK) , έχει ταυτιστεί με τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό και γι’ αυτό ο σχηματισμός του από κάποιους/κάποιες (π.χ. Άντι Λίλα, ποδοσφαιριστής του ΠΑΣ Γιάννενα, Ελένη Φουρέιρα πριν λίγες μέρες), προκαλεί μεγάλες αντιδράσεις στη χώρα μας.
Οι Οθωμανοί έκαναν δεκαπέντε και πλέον εκστρατείες εναντίον του Καστριώτη, συχνά με επικεφαλής τους ίδιους τους σουλτάνους και χιλιάδες στρατιώτες αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να τον νικήσουν.
Σε όλα αυτά τα χρόνια, ο Καστριώτης προσπάθησε να συμμαχήσει με τον Πάπα, τη Βενετία, τη Ραγούζα (σήμ. Ντουμπρόβνικ) και διάφορους δυτικούς ηγεμόνες χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Τον Μάιο του 1444, στην πόλη Lezhe (Λισσός, Lissus, Alessio), συγκεντρώθηκαν ηγεμόνες από την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου που ήταν επικεφαλής εξεγέρσεων εναντίον των Οθωμανών, όπως οι Γεώργιος Αριανίτης, Ανδρέας Νώπιας, Γ. Μπαλσάς, Νικόλας Ντουγκαγκίν, Θεόδωρος Κορόνας – Μουζάκας κ.ά. Τότε ιδρύθηκε η “Ηπειρωτική Ένωση”, που κατά τους Αλβανούς ιστορικούς ονομάζεται “Λίγκα του Αλέσιο” (“The League of Lezhe”) ή “Αλβανικός Σύνδεσμος” και αντιπροσωπεύει, σύμφωνα με αυτούς, την πρώτη προσπάθεια σχηματισμού ενός αλβανικού εθνικού κράτους (Kristo Frasheri: Gjergj Kastrioti Skenderbeu: jeta dhe vepra και Stefanad Pollo – Arben Puto: “History of Albania”).
Από τον γάμο του με την Ντόνικα, κόρη του Γεωργίου Αριανίτη Θώπια Κομνηνού. Που ‘εγινε σε ορθόδοξη εκκλησία το 1451, απέκτησε ένα γιο, τον Ιωάννη Β’.
Ο Γεώργιος Καστριώτης πέθανε από ελονοσία στο Αλέσιο (Lezhe), στις 17 Ιανουαρίου 1468.
Οι μάχες του Καστριώτη
Όπως αναφέραμε, ο Γ. Καστριώτης συγκρούστηκε τουλάχιστον 15 φορές με τις οθωμανικές δυνάμεις. Η πρώτη σημαντική μάχη και νίκη του, ήταν αυτή στο Τορβιόλο, μεταξύ Πόγραδετς και Ελβασάν.
Έπειτα από τον θρίαμβό του, έσπευσαν να ενταχθούν στις τάξεις του στρατού του και άλλοι ανεξάρτητοι Βαλκάνιοι πολεμιστές (Σέρβοι, Μαυροβούνιοι και Βούλγαροι).
Στις 10 Οκτωβρίου 1445, παγίδευσε μια ισχυρή οθωμανική στρατιά υπό τον Φιρούζ – Πασά, που την αποτελούσαν 20.000 ιππείς. Αυτό έγινε στα στενά του Πρίζεν, στη συμβολή των ποταμών Μάτ(ι) και Δρίνου.
Η στρατιά των Οθωμανών, εξοντώθηκε ολοκληρωτικά.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1446, εγκλώβισε μια άλλη οθωμανική στρατιά υπό τον Μουσταφά Πασά, στην πεδιάδα της πόλης Οτονέτα. Μετά από αιφνιδιαστική νυχτερινή επιχείρηση του Καστριώτη στο εχθρικό στρατόπεδο, 5.000 Οθωμανοί σφαγιάστηκαν ενώ οι υπόλοιποι διασκορπίσθηκαν πανικόβλητοι.
Η Βενετία, επειδή ο Καστριώτης δεν δήλωσε υποταγή (“φόρου υποτελής”), έστειλε εναντίον του (1448), 14.000 άνδρες, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν μισθοφόροι Αλβανοί και συγκεκριμένα Γκέγκηδες “Μιρδίτες”, δηλαδή Χριστιανοί του καθολικού δόγματος.
Η αποφασιστική μάχη δόθηκε κοντά στο Σκούταρι.
Ο στρατός του Καστριώτη θριάμβευσε. 2.000 αντίπαλοι σκοτώθηκαν και άλλοι τόσοι αιχμαλωτίστηκαν.
Δείχνοντας μεγαλοψυχία, ο Σκεντέρμπεης τους άφησε ελεύθερους.
Στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την Κρούγια, την οποία πολιορκούσαν οι Οθωμανοί. Η φρουρά της πόλης, με επικεφαλής τον “Κόντη” Ουρανό, έκανε έξοδο και τους εγκλώβισε. Τελικά 5.000 Οθωμανοί, ανάμεσά τους και ο αρχηγός τους Μουσταφά – Πασά, σκοτώθηκαν. Το 1450, 100.000 άνδρες με επικεφαλής τον Μωάμεθ Β’ (τον “Πορθητή”), επιτέθηκαν στην Κρούγια αλλά δεν μπόρεσαν να την καταλάβουν. 20.000 ήταν οι νεκροί τους. Γράφει σχετικά ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης:
“Οι Ηπειρώτες υπερασπιστές δείξανε μια πρωτοφανή γενναιότητα, ενώ ο Γ. Καστριώτης ήταν πάντα παρών όπου και αν χρειαζόταν η βοήθειά του”.
Το 1457, νέα τουρκική στρατιά 800.000 πεζών και 15.000 ιππέων, με επικεφαλής τον Γαζή Εβρενός Πασά, επιτέθηκε εναντίον του Καστριώτη. Αν και εγκαταλείφθηκε από πολλούς συναγωνιστές του, ο Καστριώτης εκμεταλλεύτηκε την ευφορία των Οθωμανών από την κατάληψη της οχυρής ακρόπολης Μοδρίτσα και τους συνέτριψε (7 Σεπτεμβρίου 1457), στην πεδιάδα της Αλμπουλένης (κοντά στην Κρούγια).
Από το 1460 ως το 1464, ο Καστριώτης υπέγραψε Συνθήκη Ειρήνης με τους Οθωμανούς.
Νέες επιτυχίες σημείωσε ο Καστριώτης το 1465 στη μάχη της Βαχαλίας, ενώ ο ίδιος ο Μωάμεθ Β’, με 30.000 άνδρες επιτέθηκε εναντίον της Κρούγια, χωρίς αποτέλεσμα, το 1466. Ο μόνος Οθωμανός που κατάφερε να νικήσει τον Καστριώτη, ήταν ο Ισάκ – Μπέης (των Σκοπίων) κατά την πολιορκία του Βερατίου.
Οι βιογραφίες του Γ. Καστριώτη
Ο Γ. Καστριώτης, ήδη από τις αρχές του 16ου αιώνα ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς. Έχουν γραφτεί τόσες πολλές βιογραφίες του, ώστε ο G. Petrovitch να συντάξει σε ειδική μονογραφία, τη βιβλιογραφία του (1967).
Το πρώτο έργο για τον Καστριώτη, γράφτηκε από τον ιερέα από τη Σκόδρα Marinus Barletius (αλβανικά Μαρίνο Μπαρλέτι) γύρω στο 1508 και τυπώθηκε στη Ρώμη. Ακολούθησαν πολλά ακόμα. Αναφέρουμε ενδεικτικά: M. Camille Paganel, “Histoire de Scanderbeg on Turks et Chretiens” (1855), R.P. Duponcet ,”Histoire de Scanderbeg Roy d’ Albanie” (1709), “Le Grand Castrioto d’ Albanie Histoire” (ανώνυμου συγγραφέα), Παρίσι 1779 κ.ά.
Πρόσφατο είναι το έργο του Ελβετού ιστορικού Olive Jens Schmitt για τον Καστριώτη. Η μετάφραση του βιβλίου του στην αλβανική γλώσσα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στη γειτονική χώρα, καθώς θεωρήθηκε ότι αμφισβητεί την αλβανική καταγωγή του Γ. Καστριώτη.
Ανάμεσα στ’ άλλα, ο Καστριώτης έγινε και ήρωας μελοδραμάτων: “Scanderbeg, Drama per Musica, in Firenze 1717”, μουσική A.Vivaldi σε λιμπρέτο Α. Salvi, “Un Opera Musicale Francese del Settecent su Scanderbeg” (μουσική: F. Rebel – A. Francoeur), λιμπρέτο των A. Houdar De la Motte και J. De la Serre.
Η πρώτη ελληνική βιογραφία του Γ. Καστριώτη, τυπώθηκε στη Μόσχα το 1812, με τίτλο “Επιτομή της Ιστορίας Γεωργίου του Καστριώτου του Επονομασθέντος Σκεντέρμπεη Βασιλέως της Αλβανίας Μεταφρασθείσα εκ του Γαλλικού, μετά Προσθήκης του Γενεαλογικού Καταλόγου των Οθωμανών Σουλτάνων Συνερανισθέντος παρά του Σοφοτάτου Αρχιεπισκόπου Ευγενίου του Βουλγάρεως” (τίτλος σιδηρόδρομος και μάλιστα υπερσιβηρικός!).
Πρόκειται για μετάφραση στα ελληνικά πρωτότυπου έργου από τα γαλλικά. Ο μεταφραστής της “Επιτομής” δεν αναφέρει για ποιο έργο πρόκειται. Η “Επιτομή” είχε μεγάλη απήχηση στην Ελλάδα. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, γράφει στα “Απομνημονεύματά” του: “…τα βιβλία που εδιάβαζα συχνά ήταν η Ιστορία της Ελλάδας, η Ιστορία του Αριστομένη και η Ιστορία του Σκεντέρμπεη.
«Ανέγνωσα ,έλεγε, τον βίον του Σκεντέρμπεη, εσυλλογούμην τα έργα του, δενεκλείσθη ποτέ εις την Κρόγια», έγραφε επίσης ο «Γέρος του Μοριά».
Η “Επιτομή” μεταφράστηκε στα ρωσικά, τα ρουμανικά και τα ιταλικά, από τον Ανδρέα Παπαδόπουλο – Βρεττό (1820), ο οποίος πρόσθεσε εκτενή εισαγωγή για τη φιλολογία περί Σκεντέρμπεη, καθώς και Επίμετρο για την εγκατάσταση των Αλβανών στο βασίλειο των δύο Σικελιών.
Η δεύτερη ελληνική βιογραφία του Γ. Καστριώτη, γράφτηκε από τον Ν. Δραγούμη (1861), με τίτλο “Ιστορία Γεωργίου Καστριώτου του Επιλεγόμενου Σκεντέρμπεη, επεξεργασθείσα κατά Παγανέλ”. Το έργο αυτό γνώρισε μεγάλη επιτυχία και επηρέασε βαθιά το ελληνικό αναγνωστικό κοινό του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, αλλά και των αρχών του 20ου αιώνα.
Μια σύντομη βιογραφία του Γ. Καστριώτη, έγραψε ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, στην εφημερίδα “Εστία” (4/1/1876), με τίτλο «Γεώργιος Καστριώτης Σκεντέρμπεης».
Η τέταρτη ελληνική βιογραφία του Γ. Καστριώτη γράφτηκε από κάποιον ανώνυμο στην εφημερίδα “Η Φωνή της Αλβανίας” (1880) με τίτλο “Ιστορία του Σκεντέρμπεη. Εκδότης της εφημερίδας ήταν ο Α. Κουλουριώτης. Το 1895, στην εφημερίδα “Νέα Ημέρα” που εκδιδόταν στην Τεργέστη δημοσιεύθηκε βιογραφία του Σκεντέρμπεη με τίτλο «Γεώργιος Καστριώτης».
Αποτελεί σύνοψη του έργου του J. Pisco που διετέλεσε πρόξενος της Αυστροουγγαρίας στα Γιάννενα, με τίτλο “Scanderbeg. Historiche Studie”, που πρωτοεκδόθηκε στη Βιέννη το 1894.
Η τελευταία ελληνική βιογραφία του Γ. Καστριώτη δημοσιεύθηκε το 1904 στη σειρά της “Πατριωτικής Βιβλιοθήκης”, φυλλάδιο 30 σελίδων με τίτλο “Γεώργιος Καστριώτης ο Σκενδέρμπεης”. Φυσικά, ειδικά τον 19ο αιώνα εκδόθηκαν πολλά λογοτεχνικά έργα στην ελληνική γλώσσα για τον Γ. Καστριώτη.
Εντύπωση προκαλεί η έλλειψη δημοτικών τραγουδιών για τον Καστριώτη στην Αλβανία, κάτι που επισημαίνεται τόσο από Αλβανούς όσο και από Έλληνες.
Ο Τίτος Γιοχάλας γράφει σχετικά: “Περίεργον είναι ότι ενώ εγράφοντο ποιήματα περί του Σκεντέρμπεη εις πλείστας χώρας της Ευρώπης, μόνον εις την Αλβανίαν ηγνοείτο ο ήρως! Μόλις το έτος 1898 ετυπώθη το πρώτον ποιητικόν έργον δια τον Σκεντέρμπεην υπό του N. Frasheri, “Istori e Skenderbeut, Bukuregt 1898″…”.
Η καταγωγή του Γ. Καστριώτη (Σκεντέρμπεη)
Πρόκειται για ένα πολυσυζητημένο θέμα. Ας δούμε μερικά στοιχεία, ελπίζοντας ότι οι αναγνώστες του protothema.gr θα βγάλουν τα συμπεράσματά τους.
Στη σφραγίδα του Γ. Καστριώτη, απεικονίζεται “Βυζαντινός” δικέφαλος αετός, ο οποίος έχει κάτω από τα νύχια του λύκο ή τσακάλι, ενώ υπάρχει και κυκλική επιγραφή με συντμήσεις: “ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΛΕΩ ΘΥ, ΑΥΤ. ΡΩΜ, Ο ΜΕΓ. ΑΥΘ ΤΟΥΡΚ ΑΛΒ. ΣΕΡΒ. Κ. ΒΟΥΛΓΑΡ.” Δηλαδή:
“ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΡΩΜΑΙΩΝ, Ο ΜΕΓΑΣ ΑΥΘΕΝΤΗΣ ΤΟΥΡΚΩΝ, ΑΛΒΑΝΩΝ ΣΕΡΒΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ”
Επίσης, ο Καστριώτης απαντώντας σε υβριστική επιστολή του πρίγκιπα του Τάραντα Πικινίνου, έγραφε:
“Οι προπάτορες ημών ήσαν Ηπειρώται, εκ των οποίων ηγέρθη εκείνος ο Πύρρος, του οποίου την ορμήν μόλις οι Ρωμαίοι εδυνήθησαν ν’ αντικρούσουν…”.
Ο Γάλλος M. Paganel έγραψε ότι ο Γ. Καστριώτης “είναι ο τελευταίος αντιπρόσωπος των ηρώων της Αρχαίας Ελλάδος και ο πλέον διαπρεπής πρόδρομος των ηρώων της Νεοτέρας Ελλάδος…”.
Ο Marinus Barletius, σύγχρονός του, γράφει ότι ήταν “πρίγκιπας Ηπειρωτών” (Epirotarum Principis). Ο Clement C. Moore θεωρούσε (19ος αι.) ότι ο πατέρας του Ιωάννης ήταν Έλληνας Ηπειρώτης .
Ο Α. Πετρίδης έγραφε (1876) ότι ο Γ. Καστριώτης ήταν Έλληνας. Ο Μ. Δήμιτσας ότι ήταν Αλβανός (1876) και ο Α. Μηλιαράκης ότι ήταν εξαλβανισμένος Έλληνας ή Ελληνοαλβανός.
Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, θεωρούσε αρχικά ότι ο Γ. Καστριώτης ήταν Έλληνας. Αργότερα, επηρεασμένος από έρευνες του K. Hopf, έγραφε ότι ήταν Σλάβος.
Στην τελευταία έκδοση της “Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους”, ο Π. Καρολίδης παρουσιάζει τον Καστριώτη ως Αλβανό…
Επίλογος
Όπως και να’ χει, ο Γ. Καστριώτης (Σκεντέρμπεης), ήταν μια ηρωική μορφή, που δεν ηττήθηκε ποτέ από τους Οθωμανούς. Χάρη σ’ αυτόν καθυστέρησε η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, ενώ αν είχε καταφέρει να συνεργαστεί με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, όπως επιθυμούσε, σίγουρα ο ρους της ιστορίας θα ήταν διαφορετικός…
Δυστυχώς η βοήθεια από τη Δύση που τόσο περίμενε δεν έφθασε ποτέ. Τα 20.000 δουκάτα που του έδωσε ο Πάπας, αρκούσαν μόνο για την πληρωμή 20 (!) στρατιωτών του στα 25 χρόνια των αγώνων του, ενώ κάποιοι Καταλανοί πολεμιστές οι οποίοι στάλθηκαν να τον βοηθήσουν, πιθανότατα δεν πήραν μέρος σε καμία μάχη.
Ο Σκεντέρμπεης απέτρεψε τους Οθωμανούς από επίθεση στην Ιταλία κάτι που αν γινόταν, όπως φαίνεται κι από τη μάχη του Οτράντο (1480), θα σήμαινε το τέλος της χριστιανικής Ευρώπης… Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Μωάμεθ Β’ ,όταν έμαθε τον θάνατο του Καστριώτη: «Η Ασία και η Ευρώπη είναι επιτέλους δικές μου. Αλίμονο στη Χριστιανοσύνη!
Έχασε το ξίφος και την ασπίδα της!»
Η σφραγίδα του Γεώργιου Καστριώτη,την αυθεντικότητα της οποίας αποδέχονται και οι Αλβανοί. Βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας,στην Κοπεγχάγη.
ΠΗΓΕΣ:
ΤΙΤΟΣ Π. ΓΙΟΧΑΛΑΣ, “ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ Ο ΣΚΕΝΤΕΡΜΠΕΗΣ”, εκδ. ΔΩΔΩΝΗ, Αθήνα – Γιάννενα, 1994.
Δημήτριος Ε. Ευαγγελίδης: “Η Καταγωγή των Αλβανών και οι Αρβανιτόφωνοι Έλληνες”, εκδ. Ινφογνώμων, 2010
ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, “ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ, η συνεχιζόμενη ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ”, εκδ. Ε. ΡΗΓΑ. Γρηγόρης Νικηφ. Κοσσυβάκης, “ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ”, ΚΑΔΜΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ 2002.
Ένα εκπληκτικό βίντεο δείχνει ένα κοπάδι ελεφάντων να προσπαθεί να σώσει ένα μικρό ελεφαντάκι που είχε πέσει σε ένα ποτάμι.
Το κοπάδι είχε σταματήσει για να πιει νερό, αλλά όταν πήγε να πιει το μικρό ελεφαντάκι υποχώρησε το έδαφος από κάτω του και έπεσε μέσα στο ποτάμι.
Μη μπορώντας να βγει έξω από το νερό, το μικρό ελεφαντάκι περικυκλώθηκε από το κοπάδι του που προσπάθησε να το βγάλει έξω από το νερό.
Δείτε το βίντεο
Στην αρχή του βίντεο φαίνεται το κοπάδι των ελεφάντων να έχει σταματήσει για να πιει νερό από την όχθη ενός ποταμιού στο Εθνικό Πάρκο Κρούγκερ στην νότια Αφρική.
Στην συνέχεια, το μικρό ελεφαντάκι πέφτει μέσα στο ποτάμι, ενώ η μαμά του προσπαθεί να το πιάσει.
Η μητέρα χρησιμοποιεί την προβοσκίδα της για να πιάσει το μικρό της, αλλά εκείνο γλιστράει.
Μετά έρχονται δίπλα στην μητέρα και οι άλλοι ελέφαντες για να βοηθήσουν την μητέρα να τραβήξει το μικρό της.
Τελικά, η μητέρα μπήκε μέσα στο ποτάμι με την βοήθεια του κοπαδιού και έβγαλε το μικρό της έξω.
“Βλέπαμε αυτούς τους ελέφαντες να πίνουν νερό μετά από μια πολύ ζεστή μέρα. Το μικρό προσπαθούσε και αυτό να πιει νερό, αλλά δεν έφτανε και το χώμα υποχώρησε κάτω από τα πόδια του. Στην αρχή η μαμά του δεν φάνηκε να ανησυχεί πολύ, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να τον τραβήξει μόνη της”, ανέφερε ο άντρας που τράβηξε το βίντεο.
Η στιγμή που η μητέρα μπαίνει μέσα στο ποτάμι για να βγάλει το μικρό της που είχε πέσει μέσα.
Στις φυλακές του Χονγκ Κονγκ παραμένει η 20χρονη Ειρήνη, η οποία συνελήφθη στο διεθνές αεροδρόμιο, στις 20 Νοεμβρίου 2017, όταν στο σακίδιό της εντοπίστηκαν 2,6 κιλά κοκαΐνης.
Ο πατέρας της μίλησε την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα της Κυριακής» για το παράπονο της κόρης του: «‘Είμαι στη φυλακή χωρίς να ξέρω τίποτα για την κοκαΐνη. Γιατί τους άλλους δεν τους πιάνουν; Έχουμε δώσει στοιχεία…’. Αυτό είναι το παράπονο της κόρης μου, η οποία δεν είναι καλά, κλαίει συνεχώς και με ρωτάει τι θα γίνει».
Όπως είπε, η 20χρονη Ειρήνη κρατείται στις φυλακές ανηλίκων σε ένα μικρό κελί με άλλες τέσσερις Κινέζες: «Κάνουν συνεχώς φασαρία, τσακώνονται και η κόρη μου κοντεύει να τρελαθεί».
