Η Τατιάνα Στεφανίδου και ο Νίκος Ευαγγελάτος δεν είναι μονάχα ένα ευτυχισμένο ζευγάρι, μην κρύβοντας την χαρά τους σε κάθε στιγμή, μα και δύο περήφανοι γονείς, βλέποντας τα παιδιά τους, σιγά σιγά, να ανοίγουν τα φτερά τους.
Το ζευγάρι, άλλωστε, υπολογίζεται πως επί της ουσίας έχει… τρία παιδιά, καθώς ο Λάμπης, γιος από το γάμο του με τη Ζέτα Θεοδωρακοπούλου, έχει εξαιρετικές σχέσεις με τη μητριά του και τη λατρεύει. Πέραν αυτού, φυσικά, οι δυο τους έχουν τον Νικόλα και τη Λυδία, με αμφότερους να έχουν ενηλικιωθεί και να σπουδάζουν.
Ακολουθεί τα πρώτα της «βήματα» η Λυδία Ευαγγελάτου
Η τελευταία που ξεκίνησε να κάνει τα πρώτα της «βήματα», πηγαίνοντας στις ΗΠΑ, είναι η μικρή Λυδία. Μπροστά της, μάλιστα, μοιάζει να ανοίγεται μια μεγάλη καριέρα, αφού σύμφωνα με το «Yes Magazine» είναι χιλιάδες τα ευρώ, που ήδη… πέφτουν στα πόδια της.
Όπως αναφέρει το περιοδικό, η Λυδία Ευαγγελάτου πρόκειται να ακολουθήσει το επάγγελμα του μοντέλου, με τους γονείς της να βρίσκονται ήδη στο πλευρό της.
Πολλοί, μάλιστα, ενδιαφέρονται ήδη να την εντάξουν στο δυναμικό τους, τόσο για την απαράμιλλη ομορφιά και τις εκπληκτικές της αναλογίες όσο και για το… βαρύ όνομα που κουβαλά πίσω της, με την ίδια να ελπίζει πως κάνει μονάχα την αρχή για κάτι σπουδαίο.
Η εικόνα θέτει ένα απλό αλλά αρκετά πονηρό ερώτημα: «Πόσα πόδια βλέπετε;»
Με μια πρώτη ματιά φαίνεται εύκολο, όμως πολλοί άνθρωποι μπερδεύονται επειδή δεν παρατηρούν όλες τις λεπτομέρειες της εικόνας.
Στην εικόνα βλέπουμε έναν άντρα που κάθεται πάνω σε μια καρέκλα. Ο άντρας φυσικά έχει 2 πόδια. Δίπλα του βρίσκονται δύο κότες, και κάθε κότα έχει 2 πόδια, άρα οι κότες μαζί έχουν 4 πόδια.
Στη δεξιά πλευρά της εικόνας υπάρχει επίσης μια κατσίκα, η οποία έχει 4 πόδια. Μέχρι εδώ, αν προσθέσουμε τα πόδια του άντρα, των δύο κοτών και της κατσίκας, φτάνουμε συνολικά τα 10 πόδια.
Ωστόσο, η ερώτηση δεν περιορίζεται μόνο στα ζώα και στον άνθρωπο. Η καρέκλα πάνω στην οποία κάθεται ο άντρας έχει και αυτή 4 πόδια, τα οποία φαίνονται στην εικόνα.
Πολλοί υπολογίζουν μόνο τα πόδια των ζώων και του ανθρώπου και ξεχνούν ότι η ερώτηση λέει “πόσα πόδια βλέπετε”, όχι μόνο των ζωντανών οργανισμών. Έτσι παραλείπουν τα πόδια της καρέκλας.
Αν λοιπόν προσθέσουμε και τα πόδια της καρέκλας, το τελικό σύνολο γίνεται 14 πόδια. Για αυτόν τον λόγο, η σωστή απάντηση στο ερώτημα της εικόνας είναι 14 πόδια.
Λουίζα Μπατίστα: «Όλοι με θεωρούν πεθαμένη» – Μόνη και με προβλήματα όρασης στα 96 της χρόνια
«Εχω τη δύναμη να αυτοκτονήσω, αλλά δεν το κάνω για να μη σπιλώσω τα παιδιά μου» είχε δηλώσει.
Από στον Νίκο Νικόλιζα
Τυφλή, έχοντας ήδη πατήσει τα 96 χρόνια της και έχοντας παρηγοριά μόνο τις αναμνήσεις της, μακριά από κάθε είδους δημοσιότητα και ξεχασμένη από το σωματείο συνταξιούχων ηθοποιών αλλά και το υπουργείο Πολιτισμού, η άλλοτε μεγάλη δόξα του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης Λουίζα Μπατίστα, η γυναίκα-θρύλος των θιάσων και κολλητή της Γεωργίας Βασιλειάδου, συγκλονίζει.
Η Λουίζα Μπατίστα και η Αλίκη Βουγιουκλάκη στα καμαρίνια στο Θέατρο Αλίκη
Για ακόμα μία φορά, μετά την Γκέλυ Μαυροπούλου και τη Δέσποινα Στυλιανοπούλου, που έφυγαν εντελώς μόνες παρακαλώντας τους συναδέλφους τους για ένα τηλεφώνημα, για μια «καλημέρα», ακόμα μία περίπτωση μεγάλης θεατρίνας έρχεται να αποδομήσει το αφήγημα τόσο του σωματείου συνταξιούχων ηθοποιών όσο και του επίσημου κράτους ότι βρίσκονται κοντά τους, στη δύση της ζωής τους. Πόσο μάλλον τις άγιες αυτές ημέρες, που η μοναξιά στην τρίτη ηλικία είναι η νούμερο ένα σκέψη για να βάλουν τέλος στη ζωή τους. «Νίκο, έλα να με δεις, οδεύω προς το τέλος.
Πριν πεθάνω θέλω να σου εκμυστηρευτώ κάποια πράγματα» είναι τα λόγια που έγιναν μαχαίρι στην καρδιά μου όταν τη Μεγάλη Δευτέρα τής τηλεφώνησα για να της ευχηθώ για τις άγιες ημέρες του Πάσχα. Με κάποια ελάχιστα δώρα στα χέρια σε σχέση με την αξία αυτής της σπουδαίας γυναίκας, βρέθηκα άμεσα στο σπίτι της. Με δυσκολία μπόρεσε να μου ανοίξει πλέον την πόρτα, αφού η ολοκληρωτική τύφλωση της έχει δημιουργήσει αδυναμία στο να δέχεται κόσμο. «Παιδί μου, έχω τη δύναμη να αυτοκτονήσω. Ομως, δεν το κάνω για να μη σπιλώσω τα παιδιά μου… Σηκώνω το ακουστικό για να διαπιστώσω αν λειτουργεί το τηλέφωνό μου. Λειτουργεί, και όμως κανένας συνάδελφος δεν μου τηλεφωνεί και ας έδωσα την ψυχή μου για το σωματείο μας όταν ήμουν αντιπρόεδρος…
Οταν ο Παντελής Ζερβός μού πρωτοείπε για τον θάνατο της κόρης του στη Σαντορίνη και ότι τη βρήκε μέσα στο φέρετρο, κατά την εκταφή, ανάποδα, αποφάσισα ότι θέλω να με αποτεφρώσουν… Εχω μεγάλη πίκρα από το σωματείο των συνταξιούχων ηθοποιών. Οταν ζήτησα τη βοήθειά τους για έναν γιατρό, με αγνόησαν σαν να είχα πεθάνει… Δεν θέλω να ζω σε μια τέτοια κοινωνία που με θεωρούν νεκρή» είναι μερικές από τις φράσεις μέσα από την τρίωρη συζήτηση που είχαμε μαζί της όταν βρεθήκαμε στο σπίτι της, και είναι γροθιά στο στομάχι.
Ένδοξη εποχή
Και καταφέραμε να μας μιλήσει τόσο για την ένδοξη εποχή που έζησε δίπλα στα ιερά τέρατα, όπως ήταν η Βασιλειάδου, ο Λογοθετίδης, ο Αυλωνίτης, ο Μακρής, ο Χατζηχρήστος, ο Μαυρέας, ο Ηλιόπουλος, αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με την τύφλωση που έχει. Τη Λουίζα Μπατίστα οι νεότερες γενιές ίσως τη θυμούνται από τη διαφήμιση του περίφημου «Γιάκομπς Καφέ», όταν πριν από μερικά χρόνια έπαιζε κατά κόρον σε όλα τα κανάλια. Εκτοτε η ίδια τυφλώθηκε και αποσύρθηκε στο σπίτι της στα βόρεια προάστια, έχοντας μόνο μια σκέψη: να φύγει από τη ζωή όσο το δυνατόν πιο σύντομα, μια και όλοι τη θεωρούν ήδη πεθαμένη. Βλέπετε, για τα σωματεία των ηθοποιών οι άνθρωποι αυτοί, που έχουν πατήσει τα 90, ίσως δεν υπάρχουν.
«Υπήρξα αντιπρόεδρος στο σωματείο και κάθε μέρα επισκεπτόμουν όλους τους ηλικιωμένους συναδέλφους μου. Κάθε εβδομάδα πήγαινα στην Κυψέλη και με ένα μπουκέτο λουλούδια επισκεπτόμουν την Ιλυα Λιβυκού. Καθόμασταν ώρες μαζί για να μη νιώθει μόνη της. Οταν πριν από έναν χρόνο χρειάστηκα να μου συστήσουν έναν γιατρό δικό τους από το σωματείο, με αγνόησαν. Εδώ δεν παίρνουν ένα τηλέφωνο να δουν αν ζω! Πλέον δεν θέλω ούτε την καλημέρα τους. Και ας έδωσα τη ζωή μου σε αυτό το σωματείο που τόσο ήμουν περήφανη» λέει με παράπονο και πόνο ψυχής κρατώντας μου το χέρι, θέλοντας να νιώσει ότι έχει κάποιον δίπλα της. Πριν από λίγους μήνες ένα ολόκληρο χρηματοκιβώτιο με κοσμήματα τεράστιας αξίας έκανε φτερά.
«Δεν είχα ποτέ ανάγκη από υλικά αγαθά, γιατί κατάγομαι από μια πολύ καλή οικογένεια. Να σκεφτείς ότι ένα μεγάλο μέρος των κοσμημάτων μου όταν ήμουν αντιπρόεδρος τα είχα πουλήσει για να σώσω το παιδί δύο συναδέλφων μου ηθοποιών. Και σήμερα στο σωματείο εμάς τους παλαίμαχους δεν μας ξέρουν. Κατάλαβες σε τι κοινωνία ζω; Δεν έχω παράπονο από τον απλό κόσμο, που όταν με βγάζει η εγγονή μου έξω όλοι μου φιλάνε το χέρι» λέει με πάσα ειλικρίνεια για την πλήρη εγκατάλειψη που νιώθει από το σινάφι της.
Στο σαλόνι του σπιτιού της τα μόνα βραβεία που έχει σε κορνίζα είναι εκείνο από το ΣΕΗ, όταν πριν από πολλά χρόνια την είχαν βραβεύσει για την προσφορά της στους ανήμπορους ηθοποιούς, αλλά και το βραβείο από τον Δήμο Αθηναίων. «Ξέρεις, Νίκο, το θέμα για εμάς τους ανήμπορους καλλιτέχνες είναι ηθικής τάξεως. Δεν ζήτησα απολύτως τίποτα. Εχω τα πάντα από υλικά αγαθά. Ενα τηλεφώνημα όμως για εμένα και τους άλλους καλλιτέχνες που έχουμε αποσυρθεί είναι βάλσαμο στην ψυχή μας» λέει και σκουπίζει τα δάκρυά της από το ρυτιδιασμένο πρόσωπό της, που δείχνει και τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής μέσα στους μεγάλους θιάσους που άφησαν ιστορία.
Από τότε που τυφλώθηκε, η σπουδαία θεατρίνα έχει για παρηγοριά μόνο τους ήχους των πουλιών στην αυλή της πολυκατοικίας όπου διαμένει, αλλά και τα τηλεφωνήματα από τους δικούς της ανθρώπους, τις κόρες της και τα εγγόνια της. «Εδώ και μερικά χρόνια δεν βλέπω απολύτως τίποτα. Απλά θυμάμαι πού έχω τα πράγματά μου, πηγαίνω σιγά σιγά, τα παίρνω και κάνω τις δουλειές μου. Μη σκεφτείς πολλά πράγματα. Οσα μου επιτρέπουν οι δυνάμεις μου. Το τηλέφωνο το έχω στην τσέπη μου και όταν με πάρουν, έχει καλώς και το σηκώνω. Αλλιώς δεν βλέπω τους αριθμούς να πάρω εγώ. Γι’ αυτό και σου είπα ότι ένα τηλεφώνημα δεν στοιχίζει απολύτως τίποτα για να σου κάνει ο άλλος» λέει με πίκρα…
Οι συγκλονιστικές στιγμές με τον Παντελή Ζερβό και η κουβέντα για τον θάνατο…
Η κουβέντα μας φτάνει και στον θάνατο. «Νίκο, θέλω να μου ορκιστείς κάτι: όταν θα πεθάνω να με κάψετε. Αυτό που έζησα με τον Παντελή Ζερβό να μην το ζήσει άλλος άνθρωπος, παιδί μου» μου λέει και τη ρωτάω για λεπτομέρειες. «Τη δεκαετία του ’50 με τον Παντελή Ζερβό, αυτόν τον άγιο άνθρωπο, δουλεύαμε μαζί σε θίασο. Το βράδυ εκείνο ο Παντελής έπαιζε τον ρόλο του, αλλά δεν έλεγε λέξη. Ηταν σαν να είχε μουγκαθεί. Ο κόσμος, όμως, επειδή τον λάτρευε ήθελε να τον βλέπει πάνω στη σκηνή, έστω και χωρίς να λέει λέξη. Oταν τελείωσε η παράσταση έφυγε από τη σκηνή με χαμηλωμένο το κεφάλι. Πηγαίνω κοντά του και του λέω “κύριε Παντελή, μη στενoχωριέστε που δεν μπορούσατε να πείτε τα λόγια σας.
Πολλοί συνάδελφοι το παθαίνουν αυτό. Ο κόσμος σας αγαπάει για αυτό που είστε”. Σηκώνει το κεφάλι του, με κοιτάζει με τα μάτια βουρκωμένα και μου λέει “παιδί μου, έχασα την κόρη μου στον σεισμό της Σαντορίνης. Πριν από λίγες ημέρες άνοιξαν τον τάφο και βρήκαν το κορίτσι μου μπρούμυτα. Ζούσε, Λουίζα μου, το καταλαβαίνεις; Ζούσε το σπλάχνο μου”» λέει η 96χρονη ηθοποιός και αρχίζει τα κλάματα, πέφτοντας στην αγκαλιά μου και ψιθυρίζοντάς μου στο αυτί: «Από τότε έπαθα κλονισμό στα νεύρα μου βλέποντας τον Παντελή να με κοιτάζει με εκείνο το απίστευτο βλέμμα και ορκίστηκα στον εαυτό μου να μη με θάψουν σε τάφο, αλλά να με κάψουν, παρόλο που πιστεύω στον θεό».
Και πράγματι, πάνω από το κρεβάτι της μια εικόνα οικογενειακό κειμήλιο του περασμένου αιώνα την έχει εκεί για να τη φυλάει, όπως λέει και η ίδια. Λίγη ώρα αργότερα και ενώ πίνουμε τον καφέ μας, μου ζητάει να πάμε στη βεράντα. Ενώ βγαίνουμε από την πόρτα, μου λέει: «Κοίτα από πάνω στο φως τι έχω κρεμάσει». Βλέπω ένα μικρό στεφανάκι, αλλά δεν έδωσα σημασία. «Είναι το στεφανάκι που μου είχες φέρει πριν από δύο χρόνια την Πρωτομαγιά. Δεν θα το πετάξω μέχρι να φύγω από τη ζωή. Με συγκίνησε τόσο η πράξη σου, γιατί όλα αυτά τα χρόνια κανείς δεν σκέφτηκε ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να τα έχει όλα, όμως του λείπει η αγάπη», και πέφτω στην αγκαλιά της κλαίγοντας, καθώς δεν περίμενα ένα τόσο δα πραγματάκι να δώσει τόση χαρά σε μια γυναίκα που έχει γευτεί την απόλυτη δόξα.
Μαζί με τα «ιερά τέρατα»
Πάνω στο παλιό πιάνο που έχει στο μικρό χολ βρίσκεται μια φωτογραφία της Αλίκης Βουγιουκλάκη που την έχει αγκαλιά. «Οχι, με την Αλίκη δεν συνεργαστήκαμε ποτέ. Κάποια στιγμή μου έκανε πρόταση, είπα το “ναι”, όμως το έργο δεν ανέβηκε. Η Αλίκη παρ’ όλα αυτά δεν με ξέχασε ποτέ. Σε κάθε γιορτή μού έστελνε κάρτες για να μου δείξει πόσο με εκτιμά. Ηξερε το έργο μου απέναντι στους ανήμπορους ηθοποιούς και αυτό το εκτιμούσε. Είχε αγνή ψυχή το Αλικάκι» μας λέει η Λουίζα Μπατίστα, ενώ αναπολεί τις μέρες της μεγάλης της δόξας δίπλα στη Βασιλειάδου, που ήταν η κολλητή της φίλη μέχρι και τον θάνατό της.
«Οσο δούλεψε η Γεωργία στη ζωή της δεν έχει δουλέψει άλλος ηθοποιός. Ξέρω τόσο πολύ καλά τη ζωή της όσο δεν την ξέρει ούτε η οικογένειά της. Μαζί ήμασταν μετά τον πόλεμο του ’40 μέχρι που έκλεισε εκείνη τα μάτια της. Η Γεωργία δούλεψε στα μπουλούκια πάρα πολύ και μετά τη θαύμασε από τη μεγάλη Κυβέλη ως τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Είχε χρυσή καρδιά η Γεωργία και έκανε πολύ μεγάλη περιουσία για να ζει άνετα η μονάκριβη κόρη της, η Τοτούλα. Οταν μπήκε στο νοσοκομείο πριν πεθάνει, εγώ της έπαιρνα τα ρούχα και τα έφερνα σπίτι μου και της τα έπλενα. Ηταν η κολλητή μου και ξέρω όλα της τα μυστικά» λέει η υπέργηρη ηθοποιός, η οποία ήταν απαραίτητη για τους δεύτερους ρόλους στις μεγάλες επιθεωρήσεις.
Η Γεωργια Βασιλειαδου με την εγγονη της Τζινα και την καλη της φιλη και συναδελφο Λουιζα Μπατιστα,στην Νεα Μακρη το 1962.
Ένδοξη γενιά
Καθώς καθόμαστε στις καρέκλες του τραπεζιού της βεράντας και κρατώντας το μπαστουνάκι της αρχίζει να θυμάται διάφορα περιστατικά με όλα τα ιερά τέρατα εκείνης της εποχής. Δεν τη χορταίνεις καθώς ξέρεις πως είναι σχεδόν η τελευταία όλης εκείνης της ένδοξης γενιάς των ιερών τεράτων, που δεν θα ξαναβγούν στη σκηνή. «Ο Ορέστης Μακρής ήταν ο πιο αμόλυντος, άμεμπτος και υπέροχος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στο δύσκολο αλλά και ίσως βρόμικο αυτό επάγγελμα. Δουλεύαμε μαζί σε έναν θίασο και ήξερε ότι καταγόμουν από μια πολύ καλή οικογένεια. Ο θιασάρχης, λοιπόν, με είχε βάλει με κάποιες άλλες πρωταγωνίστριες που δεν ήταν και τόσο… Τότε ο Μακρής, τον οποίον σέβονταν όλοι, γυρίζει και μου λέει “Λουιζάκι, κάθε μέρα όταν θα θέλεις να ετοιμαστείς για την παράσταση θα σου δανείζω το δικό μου καμαρίνι. Θα φύγεις από εκεί που σε έχουν βάλει».
Οντως, κάθε βράδυ έφευγε εκείνος για να ετοιμαστώ εγώ στο δικό του καμαρίνι. Δεν έχω γνωρίσει πιο υπέροχο άνθρωπο και οικογενειάρχη». Λίγο πριν κλείσουμε θυμήθηκε και τον μέγα εραστή Χατζηχρήστο. «Στον θίασο του Χατζηχρήστου έμεινα για χρόνια. Μέγας κωμικός και μέγας εραστής. Εμένα μου φέρθηκε σπαθί. Να σκεφτείς ότι η γυναίκα του η Ντιριντάουα εμένα με εμπιστευόταν για να πηγαίνω μαζί του με το αυτοκίνητο στις τουρνέ, για να μη λοξοκοιτάζει άλλες και να της λέω αν κάνει κάτι πίσω από την πλάτη της. Αυτό που συνέβαινε με τον Χατζηχρήστο και τις γυναίκες δεν νομίζω να συνέβαινε με άλλον άντρα. Δεν άφηνε θηλυκή γάτα. Εμένα με σεβόταν. Κάποτε μια πρωταγωνίστρια με την οποία είχε συνάψει δεσμό τού έκανε ζήλιες για εμένα. Γυρίζει σε έναν καβγά μέσα στο καμαρίνι τους και της λέει “μην ξαναπιάσεις στο στόμα σου το Μπατιστάκι γιατί θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα. Η Λουίζα είναι μια κυρία και την έχω πάνω απ’ όλες”. Οι ώρες πέρασαν και η τυφλή, πλέον, Λουίζα Μπατίστα, κουρασμένη πια από τις αφηγήσεις τόσων ωρών μού ζητάει ένα μόνο πράγμα: «Μη με ξεχάσεις και εσύ. Σε παρακαλώ. Και εγώ κάθε βράδυ προσεύχομαι για εσένα να πας τα διπλάσια χρόνια από τα δικά μου».
Ριζική αλλαγή στη ζωή του θέλει ο εγκληματίας, Κώστας Πάσσαρης, που απασχόλησε την κοινή γνώμη το 2001 για τη δολοφονία δύο αστυνομικών.
Σήμερα στα 46 του, εμφανίστηκε φανερά αδυνατισμένος και με λιγότερα μαλλιά.
Σήμερα, εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης, ενώ όπως δηλώνει θέλει να γίνει μοναχός στο Άγιο Όρος.
Λεπτομέρειες της ζωής του
Ο Πάσσαρης γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 9 Μαρτίου 1975. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας, με καταγωγή από τις Κυκλάδες, ενώ η μητέρα του ήταν Ρουμάνα. Άρχισε να έχει προβλήματα με τον νόμο πολύ νωρίς, καθώς από παιδί είχε παραβατική συμπεριφορά. Σε ηλικία 15 ετών οδηγήθηκε στο αναμορφωτήριο για έξι μήνες, όταν η Αστυνομία βρήκε κλεμμένα αντικείμενα στο σπίτι του μετά από καταγγελίες.Μόλις βγήκε από το αναμορφωτήριο, συνελήφθη εκ νέου για επαιτεία.
Όταν υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία στο 29ο Σύνταγμα Πεζικού στην Κομοτηνή, κατηγορήθηκε για κλοπές μέσα κι έξω από το στρατόπεδο. Στις αρχές του 1995 συνελήφθη από την Στρατονομία (πρώην ΕΣΑ), και κλείστηκε στις στρατιωτικές φυλακές Αυλώνα, από όπου όμως κατάφερε να αποδράσει. Κηρύχθηκε λιποτάκτης και καταζητούνταν.
Τότε άρχισε να προβαίνει σε ένοπλες ληστείες και διαρρήξεις. Τελικά η αστυνομία κατάφερε να τον συλλάβει στα τέλη του 1996, μετά από περιπετειώδη καταδίωξη, αφού είχε ληστέψει μία γυναίκα έξω από τον σταθμό του Ηλεκτρικού στην Καλλιθέα.
Εξέτισε την ποινή του στις φυλακές Κασσάνδρας στην Χαλκιδική. Εκεί γνωρίσθηκε με τον Ρουμάνο κατάδικο Nικολάε Γκόρεα, με τον οποίο έγιναν στενοί φίλοι. Ο Πάσσαρης και ο Γκόρεα αποφυλακίσθηκαν μαζί το 1999 και μαζί με έναν άλλον Ρουμάνο, τον Ίον Βασίλι, ξεκίνησαν εκ νέου τις ληστείες. Την περίοδο 1999–2000 οι τρεις τους πραγματοποίησαν σειρά ένοπλων ληστειών σε ξενοδοχεία, ανταλλακτήρια συναλλάγματος και ταξιδιωτικά γραφεία στο κέντρο της Αθήνας.
Η δολοφονία των αστυνομικών
Στις 19 Φεβρουαρίου 2000 οι τρεις ληστές εντοπίστηκαν από την αστυνομία στην Πλατεία Βάθης. Ακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών με αποτέλεσμα να τραυματισθούν δύο αστυνομικοί και να σκοτωθεί ο Ίον Bασίλι. Ο Πάσσαρης και ο Γκόρεα κατάφεραν να διαφύγουν. Ο Πάσσαρης μετά τη συμπλοκή είχε τηλεφωνήσει στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha και είχε απειλήσει την αστυνομία με αντίποινα, δηλώνοντας, «θα σκοτώσω τρεις αστυνομικούς για να εκδικηθώ».
Μετά από παράπονά του για κρίσεις επιληψίας, στις 7 Φεβρουαρίου 2001 το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο ενέκρινε τη μεταγωγή του Πάσσαρη στο νοσοκομείο, σε συνεννόηση με το Τμήμα Μεταγωγών της Αστυνομίας.
Στις 16 του ίδιου μήνα δύο αρχιφύλακες του Τμήματος Μεταγωγών, οι Aθανάσιος Δρακόπουλος (47 ετών) και Διονύσιος Aλεβιζόπουλος (49 ετών) και ο σωφρονιστικός υπάλληλος του Υπουργείου Δικαιοσύνης Ανδρέας Φυσέκης (33 ετών) ανέλαβαν να συνοδεύσουν τον Πάσσαρη από τις φυλακές Κορυδαλλού στο Γ. Γεννηματάς: Γενικό Νοσοκομείο Αθήνας.
Άγνωστο πώς ο Πάσσαρης είχε καταφέρει να προμηθευτεί ένα πιστόλι. Με την είσοδό του στο νοσοκομείο, και ενώ φορούσε χειροπέδες, κατάφερε με γρήγορες κινήσεις να πυροβολήσει και να σκοτώσει τους δύο αστυνομικούς, καθώς και να τραυματίσει σοβαρά τον Φυσέκη, ο οποίος τελικά κατάφερε να επιζήσει.
Η διαφυγή του στη Ρουμανία
Διαφεύγοντας την σύλληψη, ο Πάσσαρης βγήκε από την Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2001 με πλαστό διαβατήριο και κατέφυγε στην Ρουμανία, συνεχίζοντας τις ληστείες. Τα ξημερώματα της 25ης Nοεμβρίου του 2001, κατά τη διάρκεια μιας ληστείας σε ανταλλακτήριο συναλλάγματος στο Βουκουρέστι, σκότωσε τον ιδιοκτήτη κι έναν υπάλληλο και αφαίρεσε 16.000 δολάρια.
Η ρουμανική αστυνομία, σε συνεργασία με την ελληνική, συνέλαβε έναν συνεργό του, εμπλεκόμενο σε κυκλώματα μαστροπείας, ο οποίος τους οδήγησε στον Πάσσαρη, τον οποίο συνέλαβαν με έφοδο. Αφού συνελήφθη και παρέμεινε υπόδικος για αρκετούς μήνες, τελικά οδηγήθηκε σε δικαστήριο του Bουκουρεστίου και του επιβλήθηκε η ποινή της ισόβιας κάθειρξης για τη ληστεία και τη διπλή ανθρωποκτονία στο ανταλλακτήριο του Βουκουρεστίου. Μέχρι σήμερα κρατείται στις ρουμανικές φυλακές της Κραϊόβα.
Στιγμές κατάνυξης και συγκίνησης στην Πρίγκηπο με τον Άρης Πορτοσάλτε να συμμετέχει ενεργά στην ιερή τελετή
Σε μια από τις πιο κατανυκτικές και ιδιαίτερες στιγμές της Μεγάλης Εβδομάδας, ο Άρης Πορτοσάλτε βρέθηκε στην Πρίγκηπο της Κωνσταντινούπολης, όπου συμμετείχε στην περιφορά του Επιταφίου, σε ένα σκηνικό βαθιάς πίστης και συγκίνησης που χαρακτηρίζει την περιοχή κάθε χρόνο.
Δείτε το βίντεο:
Σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης και συγκίνησης πραγματοποιήθηκε η περιφορά του Επιταφίου στην Πρίγκηπο, στην Κωνσταντινούπολη, σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές πασχαλινές τελετές της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στη Μητρόπολη της περιοχής, η περιφορά του Επιταφίου αποτελεί το μοναδικό σημείο όπου η πομπή πραγματοποιείται στους δρόμους γύρω από τον ιερό ναό, με εκατοντάδες πιστούς να δίνουν το «παρών» και να συμμετέχουν με ευλάβεια στη σημαντική αυτή στιγμή.
Ο Άρης Πορτοσάλτε στην περιφορά του Επιταφίου
Μεταξύ όσων συμμετείχαν ενεργά και κράτησαν τον σταυρό στην πομπή ήταν ο δημοσιογράφος Άρης Πορτοσάλτε, ο οποίος ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για να παραστεί στις πασχαλινές εκδηλώσεις και να βιώσει από κοντά το ιδιαίτερο αυτό θρησκευτικό γεγονός.
Σχετικά πλάνα από την περιφορά του Επιταφίου προβλήθηκαν και στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ, αποτυπώνοντας την κατανυκτική ατμόσφαιρα και τη συμμετοχή των πιστών σε μια από τις πιο συμβολικές στιγμές της Μεγάλης Εβδομάδας.
Οι πιστοί από τους πέντε ναούς βίωσαν μαζί την κορύφωση του Θείου Δράματος
Θεσσαλονίκη: Αντάμωσαν και φέτος πέντε Επιτάφιοι στην πλατεία Αριστοτέλους.
Σε ένα απέραντο σκηνικό κατάνυξης μετατράπηκε το ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκη, με πλήθος κόσμου και χιλιάδες πιστούς να ακολουθούν τις περιφορές των Επιταφίων που κατέληξαν στην πλατεία Αριστοτέλους, όπου για τρίτη συνεχή χρονιά αντάμωσαν πέντε Επιτάφιοι από ναούς της πόλης, κορυφώνοντας τη συγκίνηση και τη συμμετοχή.
Δείτε το βίντεο:
Δείτε το βίντεο:
Δείτε το βίντεο:
Η Ακολουθία του Επιταφίου τελέστηκε στις 19:30 στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεου.
Ακολούθως, η περιφορά του Επιταφίου του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά πραγματοποιήθηκε με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής του Στρατού και του Δήμου Θεσσαλονίκης, καθώς και στρατιωτικού αγήματος, μέσω των οδών Αγίας Σοφίας και Λεωφόρου Νίκης, με προορισμό την πλατεία Αριστοτέλους.
Στη συνέχεια, λιτανευτικές πομπές από τον Καθεδρικό Ιερό Ναό της Του Θεού Σοφίας, την Παναγία των Χαλκέων, την Ιερά Μονή Αγίας Θεοδώρας και τον Άγιο Νικόλαο τον Τρανό κατέφθασαν στο κέντρο της πλατείας, όπου συναντήθηκαν με τον Επιτάφιο του Αγίου Γρηγορίου.
Στο σημείο εψάλησαν τροπάρια του Επιταφίου Θρήνου και τελέστηκε Δέηση, μέσα σε κλίμα κατάνυξης και με τη συμμετοχή πλήθους πιστών, ενώ την τελετή πλαισίωσαν φιλαρμονικές και τιμητικά αγήματα.
Η δράση πραγματοποιήθηκε με τη στήριξη της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, του Δήμου Θεσσαλονίκης και του Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης, καθώς και τη συνδρομή φορέων όπως ο Στρατός, η Αστυνομία, η Πυροσβεστική και το Λιμενικό Σώμα.
Η συνάντηση των Επιταφίων έχει πλέον καθιερωθεί ως θεσμός για την πόλη, με στόχο την εντονότερη βίωση του Θείου Πάθους και την ανάδειξη του θρησκευτικού και πολιτιστικού χαρακτήρα της Θεσσαλονίκης.
Η ομορφιά, λένε πως είναι διαβατήριο για μια καλή και άνετη ζωή. Μάλιστα, πολλές διάσημες σήμερα κυρίες από μέτριου κοινωνικοοικονομικού επιπέδου βρέθηκαν παντρεμένες με ισχυρούς άντρες τους οποίους δήλωσαν πως αγάπησαν.
Έπη Τρίμη
Κάποιοι γάμοι πέτυχαν και έχουν διάρκεια στον χρόνο γιατί πραγματικά υπήρξαν αισθήματα και σεβασμός ενώ άλλοι ήταν αποκλειστικά το διαβατήριο για μια ζωή γεμάτη πλούτο.
Βεβαίως, όταν κλείνει μια πόρτα ενός σπιτιού κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά συμβαίνει και ένα ζευγάρι καταλήγει σε χωρισμό όμως πάντα οι κακές γλώσσες λένε πως οι συγκεκριμένοι γάμοι στην πλειονότητά τους έγιναν καθαρά για λόγους συμφέροντος. Οι άντρες αγόρασαν μια όμορφη γυναίκα θέτοντας τους όρους τους και οι γυναίκες πούλησαν τα κάλλη τους με αντίτιμο μια άνετη ζωή. Εμείς, δεν θα σχολιάσουμε τι συμβαίνει γιατί δεν μάς αρέσει να κοιτάμε μέσα από την κλειδαρότρυπα απλά σάς παραθέτουμε τους γάμους.
Ελένη Μενεγάκη- Γιάννης Λάτσιος
Ο λόγος για την Ελένη Μενεγάκη και τον Γιάννη Λάτσιο. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 23 Απριλίου το 2001 με κουμπάρους, τον Ανδρέα Φουστάνο και την Νατάσα Θεοδωρίδου. Το ζευγάρι έζησε μαζί για 12 χρόνια αποκτώντας τρία υπέροχα παιδιά.
Μαριέττα Χρουσαλά – Λέοντας Πατίτσας
Στον Άγιο Γεώργιο στο Καβούρι, το Σάββατο 5 Ιουνίου του 2010, πραγματοποιήθηκε ο γάμος της Μαριέττας Χρουσαλά και του Λέοντα Πατίτσα. Το νυφικό της Μαριέττας Χρουσαλά είχε την υπογραφή της Σήλιας Κριθαριώτη, η οποία ήταν και κουμπάρα.
Τζίνα Αλιμόνου- Παύλος Βαρδινογιάννης
Ο Παύλος Βαρδινογιάννης και η Τζίνα Αλιμόνου ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά το καλοκαίρι του 2005 και έκτοτε ήταν αχώριστοι.
Το ζευγάρι ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου στις 26 Ιουλίου 2006, ακριβώς ένα χρόνο μετά την γνωριμία του, ενώ το μυστήριο έγινε στο ξωκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου στο Island, με κουμπάρο τον Γιώργο Βαρδινογιάννη. Κατά τη διάρκεια του έγγαμου βίου τους απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τα οποία, αυτή τη στιγμή είναι στην Αθήνα με την μητέρα τους.
Η Τζίνα Αλιμόνου και ο Παύλος Βαρδινογιάννης μετά από 10 χρόνια γάμου και 4 παιδιά αποφάσισαν το 2017 να χωρίσουν. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα του «Ελεύθερου Τύπου», ο Παύλος Βαρδινογιάννης είχε καταθέσει ασφαλιστικά μέτρα κατά της συζύγου του ανήμερα της γιορτής των ερωτευμένων, στις 14 Φεβρουαρίου.
Βάσια Λόη-Νικόλας Μαδιάς
Τα τελευταία χρόνια, η εντυπωσιακή δημοσιογράφος, που παρουσίαζε μεσημεριανή εκπομπή στο ALTER, απέχει από την τηλεόραση και τα φώτα της δημοσιότητας. Έχει αφοσιωθεί στον γάμο της με τον εφοπλιστή Νίκο Μαδιά, τον οποίο παντρεύτηκε το 2010.
Ρίκα Διαλυνά-Νίκος Χρυσικόπουλος
Το 1983 η λατρεμένη ηθοποιός κάνει έναν δεύτερο γάμο με τον Έλληνα εφοπλιστή Νίκο Χρυσικόπουλο μέχρι και το 2017 όπου ο χαμός του την βυθίζει σε μεγάλη στενοχώρια καθώς το ζευγάρι ήταν αγαπημένο μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Νίκος Χρυσικόπουλος πέθανε σε ηλικία 100 χρονών. Ήταν ο άντρας της ζωής της και δύσκολα μπορεί να το ξεπεράσει.
Η ηθοποιός το 2018 είχε παραχωρήσει την εξής συνέντευξη στο περιοδικό Down Town και είχε μιλήσει γι’αυτήν την μεγάλη απώλεια.
«Έφυγε το πρωί της Δευτέρας στα 100 του χρόνια. Μπήκα μέσα στο δωμάτιο, το χέρι του είχε πέσει πάνω στο μαξιλάρι. Άρχισα να ουρλιάζω, ο Νίκος μου ήταν νεκρός. Σήμερα τον είδα στον ύπνο μου. Έδειχνε τόσο ζωντανός. “Νίκο μου, γιατί γύρισες;” τον ρώτησα και μου απάντησε “θέλω να έρθω σε σένα, Ρίκα”. Εκείνη την ώρα ξύπνησα. Είχε διάφορα προβλήματα υγείας άλλα όχι άνοια, όπως γράφτηκε. Οι γιατροί μας έλεγαν τον περασμένο Δεκέμβριο ότι ήταν θέμα ημερών να φύγει. Έζησε περισσότερο. Παρά την επιβαρυμένη υγεία του, δεν έφυγα στιγμή από το κρεβάτι μας. Ήμουν κάθε βράδυ δίπλα του, τον χάιδευα και κοιμόμασταν με τα χέρια ενωμένα. “Πόσο όμορφη είσαι, Ρίκα” μου έλεγε όλη την ώρα. “Μα Νικολή μου, δεν είμαι όμορφη πια το ξέρεις” απαντούσα και τότε τον άκουγα να επαναλαμβάνει “Στα δικά μου μάτια θα’ σαι πάντα όμορφη”. Κάθε φορά αυτή η φράση», είπε αρχικά και πρόσθεσε: «Με ρωτούν αν φοράω μαύρα επειδή έτσι πρέπει. Τίποτα δεν πρέπει. Φοράω μαύρα γιατί μου είναι αδύνατον να δω οποιοδήποτε άλλο χρώμα πάνω μου. Με ρωτάς και εσύ τώρα με τι λόγια τον αποχαιρέτησα. Με τα λόγια της καρδιάς. Νιώθω ευλογημένη που έζησα 36 χρόνια στο πλευρό του Νίκου, μόνο χαρές έχω να θυμάμαι. Πάντα έλεγα ότι προτιμώ να ακολουθώ τους δυνατούς, να μην είμαι εγώ η δυνατή. Ήθελα να είμαι ένα βήμα πιο πίσω από εκείνον, αλλά μου έπιανε το χέρι και με έφερνε μπροστά του. Μου λείπει και αυτή είναι η τελευταία συνέντευξη της ζωής μου. Δεν θέλω να δίνω πια συνεντεύξεις. Το πένθος μου είναι βαρύ και δεν μου επιτρέπεται να βγαίνω στα κανάλια». Στη συνέχεια είχε αναφέρει: «Τον εκτίμησα, τον θαύμασα, τον αγάπησα. Ξέρεις, η αγάπη δεν χάνεται ο έρωτας ναι, αρχίζει από ψηλά και πέφτει χαμηλά. Ο έρωτας δεν κρατάει, εσείς οι νέοι το νομίζετε αυτό. Κατά 99% θα τελειώσει με πολύ μεγάλη δυστυχία και πόνο ή θα καταλήξει σε μια συμβατική ζωή. Η αγάπη είναι άλλο πράγμα».
Τζένη Μπαλατσινού-Πέτρος Κωστόπουλος
Ήταν 22 Ιουλίου του 1996 όταν η Τζένη Μπαλατσινού και ο Πέτρος Κωστόπουλος παντρεύτηκαν στη Μύκονο ενώπιον συγγενών και στενών φίλων. Είχαν έρθει πιο κοντά σε ένα ταξίδι που πραγματοποίησαν στο Λονδίνο, για επαγγελματικούς σκοπούς και συγκεκριμένα για μία συνέντευξη της Σίντι Κρόφορντ.
Αν και δεν δημοσιοποίησαν αμέσως τη σχέση τους, η πρόταση γάμου δεν άργησε να γίνει.
«Την παίρνω τηλέφωνο και της λέω: ‘Δεν μου λες, επειδή χαλάει o καιρός στη Μύκονο τον Ιούλιο και αρχίζουν οι αέρηδες, πότε προτιμάς να παντρευτείς; 15 ή 22 Ιουνίου;’ Δεν μιλάει για λίγο και μετά μου λέει: ’22 μου ακούγεται καλύτερο’.
Μετά της είπα να πάρει και καμία αστρολόγα να τη ρωτήσει πότε είναι καλύτερα. Είπαν αυτές ότι 16 ήταν η καλύτερη ημερομηνία, αλλά πια το είχαμε κλείσει», είχε δηλώσει ο Πέτρος Κωστόπουλος.
Το πρώην ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά μαζί, την Αμαλία, την Αλεξάνδρα και τον Μάξιμο και διατηρούν φιλικές σχέσεις, βάζοντας πάντα τα παιδιά τους πρώτα.
Πλέον, η Τζένη Μπαλατσινού μετά το διαζύγιό της νυμφεύτηκε τον Βασίλη Κικίλια, σε μια λιτή τελετή στον Λυκαβηττό και ζουν αγαπημένοι με το παιδάκι τους.
Εύη Βατίδου -Αλέξης Κούγιας
Τον Δεκέμβρη του 2000 έγινε ο λαμπρός γάμος του Αλέξη Κούγια και της Εύης Βατίδου στον Αγ. Διονύσιο τον Αεροπαγίτη στο Κολωνάκι. Η νύφη είχε καταφτάσει με μια λευκή Ρολς Ρόις και το νυφικό ήταν δημιουργία του αείμνηστου Μιχάλη Ασλάνη. Ο γάμος έληξε επεισοδιακά ύστερα από μερικά χρόνια και δυο παιδιά με τους δυο πρώην να γίνονται ξανά και ξανά “ρόμπα” δημοσίως. Πλέον, οι σχέσεις τους είναι αγαστές για χάρη των παιδιών τους.
Παύλος Ντε Γκρες και η Μαρί Σαντάλ απολαμβάνουν ξέγνοιαστες οικογενειακές στιγμές στις Μπαχάμες, επιλέγοντας για ακόμη μία φορά το μαγευτικό Harbour Island.
Η περιοχή φημίζεται για τις εντυπωσιακές παραλίες με τη ροζ άμμο και τα τιρκουάζ νερά, αποτελώντας αγαπημένο προορισμό διεθνών προσωπικοτήτων, όπως οι Mick Jagger, Elle MacPherson και Robert De Niro, ενώ κατοικίες διατηρούν εκεί ο Julio Iglesias και ο Lenny Kravitz.
Το ζευγάρι δείχνει πιο χαλαρό και ευδιάθετο από ποτέ και μοιράζεται μέσα από τα social media στιγμιότυπα από την καθημερινότητά του: οικογενειακές στιγμές δίπλα στη θάλασσα, εντυπωσιακά ηλιοβασιλέματα και αυθόρμητες εικόνες γεμάτες ανεμελιά. Σε μία από τις φωτογραφίες που ξεχωρίζουν, η Μαρία-Ολυμπία Ντε Γκρες απαθανατίζεται να κολυμπά μαζί με το αγαπημένο κόργκι της μητέρας της αλλά και το δικό της σκυλάκι, χαρίζοντας ένα τρυφερό στιγμιότυπο.
Μαζί τους βρίσκονται και τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας, ο Κωνσταντίνος Αλέξιος, ο Αχιλλέας Ανδρέας, ο Οδυσσέας και ο Αριστείδης-Σταύρος.
Η πολυτελής κατοικία που διαθέτουν στο Harbour Island αποτελεί το προσωπικό τους «καταφύγιο», έναν προορισμό που επισκέπτονται συχνά, όταν το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις τους, για να απολαμβάνουν στιγμές χαλάρωσης μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ο Στράτος Παχής υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
Aν και ποτέ δεν επιδίωξε τη δημοσιότητα ή τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Aήκε σε εκείνη τη γενιά των ηθοποιών που στήριξαν με συνέπεια και ήθος την καλλιτεχνική δημιουργία, υπηρετώντας με αφοσίωση την τέχνη της υποκριτικής μέχρι το τέλος της ζωής του.
Μικρόσωμος και ισχνός, με μια ιδιαίτερη σκηνική παρουσία, ο Στράτος Παχής κατάφερε να «γράψει» έντονα στη μνήμη του κοινού μέσα από μικρούς αλλά ουσιαστικούς ρόλους. Δεν ήταν ποτέ ο ηθοποιός που θα τραβούσε τα φώτα της δημοσιότητας, όμως η διακριτική του δύναμη και η εσωτερικότητα της ερμηνείας του τον έκαναν ξεχωριστό. Ήταν ένας αυθεντικός καρατερίστας, από εκείνους που δίνουν βάθος και αλήθεια σε κάθε έργο, ακόμη και μέσα από λίγες μόνο σκηνές.
Η θεατρική του πορεία υπήρξε πλούσια και ουσιαστική. Συνεργάστηκε με σημαντικούς θεατρικούς οργανισμούς όπως το Θέατρο Τέχνης και το Εθνικό Θέατρο, ενώ συμμετείχε ενεργά και στο ελεύθερο θέατρο, αποδεικνύοντας την αγάπη του για τη σκηνή και τη συνεχή αναζήτηση καλλιτεχνικής έκφρασης. Η τελευταία του εμφάνιση έγινε το 1995 στο θέατρο «Ακάδημος», όπου συμμετείχε στην παράσταση «Ένας βλάκας και μισός» του Δημήτρης Ψαθάς, ερμηνεύοντας τον πρόεδρο του δικαστηρίου δίπλα στον Δημήτρης Πιατάς.
Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συνεργασία του με τον σπουδαίο σκηνοθέτη Θόδωρος Αγγελόπουλος, μέσα από την οποία ο Παχής άφησε έντονο το αποτύπωμά του στον ελληνικό κινηματογράφο. Στην εμβληματική ταινία Ο θίασος, συμμετείχε ως μέλος της περιπλανώμενης θεατρικής ομάδας, ενσαρκώνοντας έναν συγκινητικό πρόσφυγα της Μικράς Ασίας, αλλά και τον Αγαμέμνονα, δίπλα στην Αλίκη Γεωργούλη και την Εύα Κοταμανίδου. Παράλληλα, εμφανίστηκε σε άλλες σημαντικές ταινίες του Αγγελόπουλου, όπως οι Οι κυνηγοί και Τοπίο στην ομίχλη, όπου η παρουσία του, αν και διακριτική, ενίσχυε τη δραματουργική ατμόσφαιρα.
Στον εμπορικό κινηματογράφο, ο Στράτος Παχής συνεργάστηκε με σπουδαίους ηθοποιούς, μεταξύ των οποίων και ο Θανάσης Βέγγος. Συμμετείχε σε ταινίες όπως «Πάρε κόσμε», «Τρελός, παλαβός και Βέγγος», καθώς και σε έργα όπως «Γοργοπόταμος», «Μαύρο στάχυ» και «Η ώρα της οργής». Παράλληλα, εμφανίστηκε και σε τηλεοπτικές σειρές, συνεχίζοντας να υπηρετεί με την ίδια συνέπεια και επαγγελματισμό κάθε ρόλο που του ανατίθετο.
Πέρα από την καλλιτεχνική του πορεία, ο Στράτος Παχής διακρίθηκε και για την κοινωνική του ευαισθησία. Με προσωπικές και κοπιαστικές προσπάθειες, συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία ενός σταθμού για παιδιά με ειδικές ανάγκες, αποδεικνύοντας ότι η προσφορά του δεν περιοριζόταν μόνο στην τέχνη, αλλά επεκτεινόταν και στην κοινωνία.
Όσοι τον γνώρισαν κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο ευγενικό, σεμνό, διακριτικό και βαθιά αξιοπρεπή. Έναν καλλιτέχνη που δεν επιδίωξε ποτέ την προβολή, αλλά άφησε πίσω του ένα έργο ουσιαστικό και ανθρώπινο. Ο Στράτος Παχής πέθανε το 1996 και κηδεύτηκε στο Παλαιό Φάληρο, αφήνοντας πίσω του μια σιωπηλή αλλά σημαντική παρακαταθήκη στον ελληνικό πολιτισμό.
Η πορεία του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του «αθόρυβου» καλλιτέχνη, εκείνου που δεν κυνηγά τη δόξα, αλλά υπηρετεί με πίστη και συνέπεια την τέχνη του, κερδίζοντας τελικά τον σεβασμό και την εκτίμηση τόσο των συναδέλφων του όσο και του κοινού.
Την Μεγάλη Εβδομάδα κάθε χρόνο, για να συμμετέχει περισσότερο στα Πάθη του Χριστού, ο Άγιος πλέον Γέροντας Παίσιος διάβαζε τα Ευαγγέλια των Παθών.
Από την σύλληψη του Χριστού ως την Αποκαθήλωση, δηλαδή από την Μ. Πέμπτη την νύχτα ως την Μ. Παρασκευή εσπέρας, ούτε καθόταν, ούτε κοιμόταν, ούτε έτρωγε. Μάλιστα έλεγε ότι αξίζει περισσότερο να βιάσουμε τον εαυτό μας σε ασιτία αυτό το διήμερο (Μ. Παρασκευής, Μ. Σαββάτου) παρά το τριήμερο (της Καθαράς Εβδομάδος).
Μόνο έπινε λίγο ξύδι, για να θυμηθεί το Δεσποτικό όξος. Αυτές τις μέρες δεν άνοιγε σε κανέναν. Έμενε κλεισμένος στο Κελί του και ούτε του έκανε καρδιά να ψάλει. «Πρώτη φορά ένιωσα μια τέτοια κατάσταση», είπε τελευταία στην «Παναγούδα».
Άγιος Παΐσιος: Πότε πιάνουν τα μάγια και πώς λύνονται;
Μιά φορά ήρθε ένας μεσήλικας στο Καλύβι μέ έναν αέρα… Από μακριά, μόλις τόν είδα, κατάλαβα ότι έχει δαιμονική επήρεια. «Ήρθα νά μέ βοηθήσης, μού είπε. Προσευχήσου γιά μένα, γιατί έναν χρόνο τώρα έχω φοβερούς πονοκεφάλους καί οί γιατροί δέν βρίσκουν τίποτε».
«Έχεις δαιμόνιο, του λέω, γιατί έδωσες δικαιώματα στόν διάβολο». «Δέν έκανα τίποτε», μού λέει. «Δέν έκανες τίποτε; του λέω. Δέν απάτησες μία κοπέλα; Έ, αυτή πήγε καί σου έκανε μάγια. Πήγαινε νά ζήτησης συγγνώμη από τήν κοπέλα, μετά νά εξομολογηθής, νά σου διαβάσουν καί εξορκισμούς, γιά νά βρής τήν υγεία σου. Αν εσύ δέν καταλάβης τό σφάλμα σου καί δέν μετανοήσης, όλοι οί πνευματικοί του κόσμου νά μαζευτούν καί νά ευχηθούν, τό δαιμόνιο δέν θά φύγη». Όταν έρχωνται τέτοιοι άνθρωποι, μέ τέτοιον αέρα, τούς μιλάω ανοιχτά. Θέλουν τράνταγμα, γιά νά συνέλθουν.
Ένας άλλος μού είπε ότι ή γυναίκα του έχει δαιμόνιο. Κάνει συνέχεια φασαρίες στο σπίτι. Σηκώνεται τό βράδυ, τούς ξυπνάει, τά κάνει όλα άνω-κάτω. «Εσύ εξομολογείσαι;», τού λέω. «Όχι», μου λέει. «Πρέπει νά έχετε δώσει δικαιώματα στόν διάβολο, του λέω. Δέν έγινε αυτό στά καλά καθούμενα». Τελικά βρήκαμε ότι είχε πάει σ” έναν Χότζα καί του έδωσε κάτι νά ραντίση στο σπίτι γιά γούρι, γιά νά πάη καλά ή δουλειά του, καί ούτε καν έδινε σ” αυτό σημασία. Αλώνιζε μετά ό διάβολος στό σπίτι του.
– Μέ τήν μετάνοια καί τήν εξομολόγηση. Γι” αυτό πρέπει πρώτα νά βρεθή ή αιτία, γιά τήν οποία έπιασαν τά μάγια, νά καταλάβη ό άνθρωπος τό σφάλμα του, νά μετανοήση καί νά εξομολογηθή. Πόσοι έρχονται εκεί στό Καλύβι πού ταλαιπωρούνται, επειδή τούς έχουν κάνει μάγια, καί μου λένε: «Κάνε προσευχή, γιά νά απαλλαγώ από αυτό τό βάσανο»! Μού ζητούν βοήθεια, χωρίς νά ψάξουν νά βρουν από πού ξεκίνησε τό κακό, γιά νά τό διορθώσουν. Νά βρουν δηλαδή σέ τί έφταιξαν καί έπιασαν τά μάγια, νά μετανοήσουν, νά εξομολογηθούν, γιά νά σταματήση ή ταλαιπωρία τους.
– Γέροντα, όταν ό άνθρωπος πού τού έχουν κάνει μάγια φθάση σέ τέτοια κατάσταση πού δέν μπορεί νά βοηθήση ό ίδιος τόν εαυτό του, νά εξομολογηθή κ.λπ., μπορούν οί άλλοι νά τόν βοηθήσουν; – Μπορούν νά καλέσουν τόν ιερέα στό σπίτι νά κάνη ένα ευχέλαιο ή έναν αγιασμό. Νά τού δώσουν νά πιή αγιασμό, γιά νά υποχώρηση λίγο τό κακό καί νά μπή λίγο Χριστός μέσα του. Έτσι έκανε μιά μητέρα γιά τό παιδί της καί βοηθήθηκε.
Μού είχε πει ότι ό γιός της υπέφερε πολύ, γιατί τού είχαν κάνει μάγια. «Νά πάη νά εξομολογηθή», τής είπα. «Πώς νά πάη, πάτερ, νά εξομολογηθή, στήν κατάσταση πού είναι;», μού είπε. «Τότε πές στόν πνευματικό σου, τής λέω, νά έρθη στό σπίτι, νά κάνη αγιασμό καί νά δώσης στόν γιό σου νά πιή από τόν αγιασμό.
Θά τόν πιή όμως;». «Θά τόν πιή», μού λέει. «Έ, ξεκίνησε μέ τόν αγιασμό, τής λέω, καί μετά προσπάθησε νά μιλήση τό παιδί σου μέ τόν παπά. Άν εξομολογηθή, θά τόν πετάξη τόν διάβολο πέρα». Καί πράγματι, μέ άκουσε καί βοηθήθηκε τό παιδί. Μετά από λίγο μπόρεσε νά εξομολογηθή καί έγινε καλά.
Μιά άλλη γυναίκα, ή φουκαριάρα, τί έκανε; Ό άνδρας της είχε μπλέξει μέ μάγους καί δέν ήθελε ούτε σταυρό νά φορέση. Γιά νά τόν βοηθήση λίγο, έρραψε στόν γιακά από τό σακκάκι του ένα σταυρουδάκι. Μιά φορά πού χρειάσθηκε νά περάση από ένα γεφύρι στήν άλλη όχθη ενός ποταμού, μόλις πάτησε στο γεφύρι, άκουσε μιά φωνή νά τού λέει: «Τάσο, Τάσο, βγάλε τό σακκάκι, νά περάσουμε μαζί τό γεφύρι». Ευτυχώς έκανε κρύο καί είπε: «Πώς νά τό βγάλω; Κρυώνω!». «Βγάλ” το, βγάλ” το, νά περάσουμε», άκουσε τήν ίδια φωνή νά τού λέει. Βρέ τόν διάβολο!
Ήθελε νά τόν ρίξη κάτω στο ποτάμι, αλλά δέν μπορούσε, γιατί είχε επάνω του τό σταυρουδάκι. Τελικά τόν έρριξε εκεί σέ μιά άκρη. Έν τω μεταξύ, τόν έψαχναν οί δικοί του όλη τήν νύχτα καί τόν βρήκαν τόν καημένο πεσμένο επάνω στο γεφύρι. Αν δέν έκανε κρύο, θά έβγαζε τό σακκάκι καί θά τόν πετούσε ό διάβολος μέσα στο ποτάμι. Τόν φύλαξε ό σταυρός πού είχε στο πέτο του. Πίστευε ή φουκαριάρα ή γυναίκα του. Αν δέν είχε πίστη, θά τό έκανε αυτό;
Απόσπασμα από τις σελίδες 185-190 του βιβλίου: ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Γ΄
