Τρίτο σε τηλεθέαση, ήταν την Πέμπτη, το Mega!
Σύμφωνα με τις typologies.gr, στις δυναμικές ηλικίες 18-54, το Mega ήρθε τρίτο σε τηλεθέαση πίσω από τον ΣΚΑΪ και το Star με ποσοστό 10,8%.
Αναλυτικά τα ποσοστά τηλεθέασης:
Πέμπτη 5 Ιουλίου
(18-54)
ΣΚΑΙ : 20,7
STAR : 15,3
MEGA: 10,8
ALPHA: 10,3
ANT1: 8,3
Epsilon: 7
ET1: 3,2
ET2 : 1,2
Στην Μύκονο βρίσκεται η Paris Hilton με την κάμερα του Mykonos Live TV να καταγράφει την άφιξή της στο αεροδρόμιο του νησιού. Η διάσημη κληρονόμος, η οποία φορούσε μαύρη φόρμα, σκούρα γυαλιά ηλίου, καπέλο και από πάνω την κουκούλα απο την φόρμα της όχι μόνο δεν κρύφτηκε από τους παπαράτσι, αλλά χαιρέτησε και την κάμερα εξω από το πολυτελές τζιπ μάρκας BMW που την παρέλαβε από τον αερολιμένα με προορισμό πολυτελές κατάλυμα. Είναι η τέταρτη φορά που η Αμερικανίδα celebrity επισκέπτεται την κοσμοπολίτισσα των Κυκλάδων.
Δείτε το βίντεο
Σύμφωνα με διαδικτυακή υπηρεσία που ειδικεύεται στην κίνηση εμπορικών αεροπλάνων, η περασμένη Παρασκευή ήταν η πιο πολυάσχολη μέρα που έχει καταγράψει στην ιστορία του με 201.157 πτήσεις.
Συγκλονιστικές εικόνες που απεικονίζουν τα στίγματα περισσότερων από 202.000 αεροπλάνων να ταξιδεύουν σε όλο τον πλανήτη, δημοσίευσε η ιστοσελίδα FlightRadar24.
Η ιστοσελίδα, βασική υπηρεσία της οποίας είναι η καταγραφή αεροπορικών στιγμάτων, ανακοίνωσε ότι η περασμένη Παρασκευή ήταν η πιο γεμάτη μέρα πτήσεων με 202.157 αεροπλάνα να διασχίζουν τους ουρανούς.
Στο βίντεο φαίνονται αεροπλάνα πάνω από κάθε γωνιά του πλανήτη, όμως η Βόρεια Αμερική, η Ευρώπη και οι ανατολικές ακτές της Ασίας φαίνεται να έχουν την περισσότερη εναέρια «κίνηση» σε όλη τη γη.
Σύμφωνα με το flightradar24, η περασμένη Παρασκευή ήταν η πιο «ζωντανή» που η συγκεκριμένη υπηρεσία έχει καταγράψει ποτέ. Μάλιστα, στο αποκορύφωμα της ημέρας υπήρχαν περισσότερα από 19.000 αεροπλάνα στον αέρα.οπλάνα στον αέρα.
Το ξέρουμε, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο- βαδίζεις πλέον κι εσύ στην τέταρτη δεκαετία της ζωής σου και, όσο να πεις, από κει που το «αλτσχάιμερ» σαν όρος δε σου έλεγε τίποτα, σήμερα εξακολουθεί να μη σου λέει κάτι, αλλά απλά και μόνο επειδή σε χτύπησε.
γράφει ο Δημήτρης Πετρίδης
Αν, όμως, δείξεις λίγη καλή θέληση και κλείσεις τα μάτια, θα διαπιστώσεις πως τα νοητά ταξίδια στον χρόνο και στο απόλυτο καταφύγιο ενός ανθρώπου- την παιδική του ηλικία- δεν είναι και τόσο δύσκολα.
Να, δες, για παράδειγμα, την (ημιλιπόθυμη) μάνα σου: «Αχ βρε πουλάκι μου, δεν την σκέφτεσαι τη μανούλα; Θέλεις να με πεθάνεις; Αυτό θες;», σε ρωτάει μ’ εκείνη την σπαρακτική φωνή που έχει πάντα διαθέσιμη για τις δύσκολες καταστάσεις η αθάνατη (και λατρεμένη) Ελληνίδα μάνα.
Ο πατέρας σου σε κοιτάζει με την στοργή που κοίταζε ο Κριστιάνο Ρονάλντο τον Σαλάχ λίγο πριν την έναρξη του φετινού τελικού στο Champions League, ενώ- μιας και το πάρτι είναι ανοιχτό- η μεγαλύτερη αδερφή σου, εκείνο το κινούμενο φυτό, σ’ επικρίνει και μόνο με το βλέμμα.
Ναι, σωστά το κατάλαβες: μόλις έχεις πάρει βαθμούς στην πέμπτη δημοτικού και, απ’ ό,τι φαίνεται, το MIT δε θα σκοτωθεί ακριβώς να σ’ εντάξει στο δυναμικό του από τώρα, υπό το φόβο του να χάσει το μαθητικό κελεπούρι.
«Μπορείς να μου πεις γιατί νομίζεις ότι το άριστα είναι το 5, ενώ σου έχω τονίσει επανειλημμένως πως είναι το 10;», σε ρωτάει αυστηρά ο μπαμπάς σου κι εσύ ανοίγεις το στόμα να μιλήσεις, αλλά…
Αλλά σταματάς. Δεν είναι πως μισείς το σχολείο (αλίμονο, τι σου φταίει το δόλιο το κτήριο;), όμως να, βρίσκεται στον ίδιο δρόμο με το ουφάδικο– το μαγαζί με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια της γειτονιάς- και σου είναι αδύνατο ν’ αντισταθείς στο κάλεσμα του απόλυτου video game κάθε φορά που περνάς απέξω.
Για χάρη του ξεχνούσες (τότε, εκεί γύρω στα μέσα των 90s) ακόμα και το υπέροχο Virtua Striker, άφηνες γι’ αργότερα το Golden Axe, ενώ «θυσίαζες» μέχρι και Street Fighter ΙΙ– και, μεταξύ μας, δικαίως.
Διάολε, μιλάμε για το Shinobi!
Το arcade παιχνίδι (που κυκλοφόρησε το 1987 αλλά έκανε το «μπαμ» στα μέρη μας μερικά χρόνια αργότερα) λειτουργούσε σαν άλλη Σειρήνα και σε καλούσε κοντά του προκειμένου να σου φάει τον ετήσιο προϋπολογισμό της Ελβετίας να παίξεις όλο σου το χαρτζιλίκι. Εσύ, μοιραία, υπέκυπτες στο κάλεσμα, έφερνες την καρέκλα σε απόσταση αναπνοής από την οθόνη κι άρχιζες δουλειά.
Ήσουν ο νίντζα Τζο Μουσάσι και έπρεπε να κάνεις καλά σύσσωμη την αδίστακτη συμμορία των Ζιντ, τα αδίστακτα μέλη της οποίας προέβαιναν σε αδίστακτες κινήσεις κι απήγαγαν με αδίστακτο τρόπο, Βίρνα, τα παιδιά της ομάδας Ομπόρο.
Έχοντας ως μοναδικό σου όπλο τις γροθιές και τις κλοτσιές κι εκείνα τα αξέχαστα νίντζα- αστεράκια, προσπαθούσες να περάσεις και τις 5 (αυξανόμενης δυσκολίας, φυσικά…) πίστες και να φτάσεις στον τερματιστή προκειμένου ν’ απελευθερώσεις όλους τους- όχι Ησίοδους… όχι Αισχύλους… όχι Κλαυδιανούς… α, ναι!- ομήρους και να ζήσεις εσύ καλά κι αυτοί δυσδιάστατα καλύτερα.
Φυσικά, όπως θα είχες διαπιστώσει κι εσύ μετά από 6-7 εικοσάρικα (για δραχμές μιλάμε σημερινέ 18χρονε, μπορείς ν’ αποφύγεις το πρόωρο έμφραγμα), η σπουδαιότερη κίνηση του Μουσάσι ήταν η αυτοσυγκέντρωση που «ξέκανε», αυτομάτως, όλους τους εχθρούς του και χρησιμοποιείτο μία φορά ανά αποστολή.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο, εξυπακούεται, ήταν η τελευταία μάνα- εκείνη που σε εισήγαγε στον βρόμικο κόσμο των «ειδεχθών» εκφράσεων, καθώς όποτε σε χτυπούσε αναφωνούσες εκνευρισμένος «Γαμώ τη μάνα σου!».
Η αίσθηση, ωστόσο, όταν τερμάτιζες το παιχνίδι μπορεί να συγκριθεί με ελάχιστα πράγματα στη μαθητική σου ζωή: ο Νακαχάρα έπεφτε στο έδαφος, το ψαρωτικό μαύρο φόντο με το κόκκινο πρόσωπο του νίντζα έβγαινε στην οθόνη, ακολουθούσε η επεξήγηση του τι είχες καταφέρει και στο τέλος εμφανιζόταν εκείνο το λυτρωτικό “The End” που σ’ έκανε να αισθάνεσαι ο Βασιλιάς του κόσμου- σαν τον Ντι Κάπριο στον Τιτανικό, δηλαδή, αλλά με καλύτερη κατάληξη εσύ.
Το Shinobi μπορεί να είχε εκείνα τα εκπληκτικά… σουρεαλιστικά γραφικά των τελών των 80, στα οποία η εικόνα ήταν χειρότερη κι από του ΑΝΤ1 όταν μετέδιδε πριν λίγα χρόνια αγώνες μπάσκετ, όμως στο παιδικό μας μυαλό ισοδυναμούσε με το πιο αψεγάδιαστο πολεμικό παραμύθι στα χρονικά της γης.
Ειδικά η πίστα- μπόνους λίγο πριν μπεις στην τελευταία δοκιμασία- εκείνη που πετούσες αδιαλείπτως αστέρια προσπαθώντας να εξολοθρεύσεις όποιον έκανε το λάθος να σου επιτεθεί- αποτελούσε το ηλεκτρονικό απαύγασμα ολόκληρου του παιχνιδιού.
Ο ενθουσιασμός σου κάθε φορά που έφτανες ως εκεί μπορούσε να συγκριθεί μονάχα με την πρώτη (και τελευταία μέχρι σήμερα) φορά που είδες γυμνή γυναίκα και σου ζήτησε να την πάρεις- και δεν εννοούσε, προφανώς, τηλέφωνο.
Μπορεί ο πατέρας σου να περιμένει ακόμα μια εξήγηση για τα 5άρια που έπαιρνες στο δημοτικό, μπορεί η μητέρα σου να είναι σε ημιθανή κατάσταση έως και σήμερα (έχει ποντάρει όλο της το βιος στο ότι πράγματι μια μέρα θα την πεθάνεις…), μπορεί μέχρι και η αδερφή σου να σε κοιτάζει επικριτικά, όμως δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις να τους εξηγήσεις.
Τότε, στα 90s, το μυαλό σου ήταν κατά βάση στα ουφάδικα και το μόνο που ήθελες ήταν ν’ αράζεις με τους συμμαθητές σου, να «ταΐζεις» κέρματα τα παιχνίδια και να «λιώνεις» όλη μέρα.
Έπαιζες, ρε φίλε, Shinobi.
Ποιος ανόητος μπορεί να σε αδικήσει;
Ναι, τελείωσες το πτυχίο σου, έκανες και το μεταπτυχιακό σου. Είσαι πλέον μορφωμένος; Όχι απαραίτητα.
Θέλω να σου θυμίσω πως οι περισσότεροι «σοφοί» που πέρασαν από αυτό τον πλανήτη, δεν έγιναν σοφοί από τις γνώσεις που έλαβαν σε σχολεία και πανεπιστήμια, ούτε και απέδειξαν την αξία τους μέσω ενός χαρτιού αλλά μέσα από τα βιώματά τους, δίνοντας το καλό παράδειγμα στους υπολοίπους.
Μόρφωση δεν είναι μόνο η γνώση, δηλαδή όσα μαθαίνουμε στα σχολεία ή μέσα στην κοινωνία.
Μόρφωση είναι και ο τρόπος που χρησιμοποιούμε την γνώση που έχουμε λάβει, δηλαδή ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στους συνανθρώπους μας και τα υπόλοιπα ζωντανά πλάσματα του τόπου, ο τρόπος που βάζουμε το κοινό καλό πάνω από τις προσωπικές μας φιλοδοξίες και ευχαριστήσεις.
Μόρφωση πάει να πει να παίρνουμε από την φύση όσα μπορεί να μας δώσει, να το μοιραζόμαστε με τους συνανθρώπους μας (και τα υπόλοιπα πλάσματα του πλανήτη) και να αφήνουμε και κάτι για τις επόμενες γενιές. Μόρφωση είναι να κρατάμε και να αναπτύσσουμε τις ανθρώπινες μας αξίες, όπως η δικαιοσύνη, το καθήκον, η τιμιότητα, η αλήθεια, η εργατικότητα και η αγάπη προς τον άνθρωπο, την κοινωνία και το περιβάλλον, εξελίσσοντας την ανθρώπινη κοινωνία προς το μέλλον που της αξίζει.
Όπως είπε και ο Θερβάντες: «Υπάρχουν άνθρωποι τους οποίους η γνώση [των λατινικών] δεν τους εμποδίζει να είναι ζώα».
Μια ματιά στην ύπαιθρο πολλές φορές φτάνει για να σε πείσει: σκουπίδια σε κάθε γωνιά, αποψίλωση των δασών μας, κατακερματισμός των φυσικών οικοσυστημάτων μας, άναρχη ανάπτυξη, γκολφ και ξενοδοχεία στις παραλίες ωοτοκίας των χελωνών, υπεραλίευση των θαλασσών μας και πολλά άλλα που ούτε καν μπορώ να απαριθμήσω.
Πόσω μάλλον άμα σκεφτεί κανείς το πώς συμπεριφερόμαστε στους συνανθρώπους μας. Αν αμφιβάλλεις ρίξε μια βόλτα στην πόλη, προσπάθησε να διασταυρώσεις τον δρόμο, δες τι γίνεται στα parking των αναπήρων ή απλά βάλε ειδήσεις και δες πόσοι κλέβουν τα χρήματα του λαού ή καταχρώνται την εξουσία που τους δόθηκε από αυτόν για να τους οδηγήσει σε «ένα καλύτερο αύριο».
Επομένως, εκτός από την γνώση που θα λάβεις εσύ και τα παιδιά σου στο σχολείο και το πανεπιστήμιο, φρόντισε να διδαχτείς (αλλά και να διδάξεις) παιδεία, σωστή συμπεριφορά και μόρφωση. Και πολλά από αυτά τα μαθήματα σ’ τα δίνει η ίδια η φύση, αν απλώς έρθεις πιο κοντά της.
Θα μου πεις, μα διαβάζω! Εφημερίδες, περιοδικά, blogs, αθλητικά: δεν μπορεί κανείς να γίνει πολύ μορφωμένος όταν διαβάζει μόνο αυτό που του αρέσει.
«Μάταια είναι η εκμάθηση χωρίς σκέψη, επικίνδυνη είναι η σκέψη χωρίς εκμάθηση» σύμφωνα με τον Κομφούκιο.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Χαραλάμπους
Ένα μασημένο παπούτσι είναι το μοναδικό πράγμα που έμεινε από τον έναν λαθροκυνηγό που είχε πάει στην νότια Αφρική για να κυνηγήσει ρινόκερους και τελικά τον κατασπάραξαν λιοντάρια.
Τουλάχιστον 3 λαθροκυνηγοί πιστεύεται ότι κατασπαράχθηκαν από μια αγέλη λιονταριών.
Από εκείνη την στιγμή δημιουργήθηκαν πολλά ερωτήματα για το αν τα λιοντάρια που είναι ανάμεσα στα πολλά ζώα που έρχονται κοντά σε τουρίστες στα σαφάρι, αποτελούν κίνδυνο για τους ανθρώπους και αν πρέπει να θανατωθούν.
Το μασημένο παπούτσι.
Υπάρχουν φόβοι ότι τα λιοντάρια μπορεί να ανέπτυξαν μια προτίμηση για το ανθρώπινο αίμα, αφού κυνήγησαν και έφαγαν τους λαθροκυνηγούς.
Ωστόσο, ο ιδιοκτήτης του πάρκου, Νικ Φοξ, διαβεβαίωσε ότι οι μελλοντικοί επισκέπτες δεν πρέπει να έχουν κανέναν φόβο, αφού δεν έχει παρατηρηθεί καμία αλλαγή στην συμπεριφορά των λιονταριών και θα συνεχίσει να τα έχει υπό παρακολούθηση.
Το προσωπικό του πάρκου βρήκε ένα κεφάλι, μερικά ματωμένα ανθρώπινα μέλη και 3 παπούτσια κοντά στην περιοχή που επιτέθηκαν τα λιοντάρια στους λαθροκυνηγούς.
“Ήρθαν βαριά οπλισμένοι με όπλα και τσεκούρια, τα οποία βρήκαμε και αρκετό φαγητό για πολλές μέρες”, ανέφερε ο ιδιοκτήτης του πάρκου.
“Ωστόσο, τα λιοντάρια είναι οι φύλακές μας. Διάλεξαν την λάθος αγέλη και τελικά έγιναν το γεύμα τους”, πρόσθεσε.
“Η καλύτερη εκτίμηση που μπορούμε να κάνουμε μέχρι στιγμής είναι ότι 3 λαθροκυνηγοί κατασπαράχθηκαν”, συνέχισε.
Ένα ελικόπτερο εξερευνά την περιοχή καθώς μπορεί να έχουν μείνει και άλλοι λαθροκυνηγοί.
Τα αγαπάμε τα νησιά, δε λέμε –αν μπορούσαμε θα ξεκαλοκαιριάζαμε κάθε χρόνο στις Κυκλάδες. Ή στα Δωδεκάνησα. Ή στη Σαμοθράκη. Με τις τιμές των ακτοπλοϊκών, όμως, να τραβάνε κάθε χρόνο όλο και χειρότερη ανηφόρα, το budget δεν τα σηκώνει πάντα. Λύσεις, όμως, υπάρχουν. Αρκεί να θέλεις να τις δεις.
Οι ακτές της Μεσσηνίας
Δυο ωρίτσες μακριά από την πόρτα του σπιτιού σας, με τον καινούριο-που-δεν-είναι-πια-πολύ-καινούριος δρόμο της Καλαμάτας, και βρίσκεστε να βουτάτε σε νερά τύφλα να ‘χουν οι Κυκλάδες.
Κι αυτό είναι μόνο η αρχή, γιατί η Μεσσηνία τα έχει όλα: Και κουκλίστικα χωριά που ακουμπούν στη θάλασσα σαν τη Μεσσήνη, και nightlife και φοβερό φαγητό στην Καλαμάτα, και τέλειες απογευματινές βόλτες στο ιστορικό της κέντρο, και συγκλονιστικές αρχαίες πόλεις σαν τη Μεσσήνη και παλάτια σαν αυτό του Νέστορα, και φαντασμαγορικούς καταρράκτες με παγωμένα νερά για βουτιές, στη Νέδα και στο Πολυλίμνιο, και κάστρα στη Μεθώνη, την Πύλο, την Κορώνη και την Κυπαρισσία, και η λίστα δεν έχει τέλος. Γενικά, αν δεν πάρετε κανά μήνα άδεια, δεν σας βλέπουμε να τα γυρνάτε όλα.
Το Πήλιο
Οι μαγικότερες παραλίες της κεντρικής Ελλάδας –αλλά αυτό το ξέρετε. Αν δεν το ξέρετε, δεν έχετε βουτήξει ποτέ στον Μυλοπόταμο, στη Φακίστρα, στη Μελανή, στη Νταμούχαρη, στο Παπά Νερό, στα Ποτιστικά ή στον Λημνιώνα, και πρέπει επειγόντως να ρίξετε μια ματιά εδώ για να δείτε τι χάνετε.
Οι υπόλοιποι, μπορείτε επίσης να επιβεβαιώσετε πως, εκτός από καρτποσταλικές παραλίες, εδώ έχει και μεγαλειώδη δροσιά σε ορεινά χωριά και μονοπάτια που ελίσσονται μέσα σε σκιερά δάση όσο οι άλλοι ψήνονται σε άνυδρα νησιά, και πηλιορείτικη κουζίνα να γλείφεις τα δάχτυλά σου, και ρομαντζάδα στην Τσαγκαράδα (κάνει και ομοιοκαταληξία, ναι), και ξενύχτια στη Ζαγορά, και βόλτες σε λιθόστρωτα καλντερίμια στον Άγιο Λαυρέντιο και την Πορταριά και χάζι στα αρχοντικά της Βυζίτσας και των Μηλιών.
Το είπαμε και πρόσφατα, πως ίσως τα παράλια του Ιονίου είναι οι ιδανικές σου διακοπές. Τα Σύβοτα, συγκεκριμένα, συγκεντρώνουν μερικές από τις ωραιότερες (βλέπε μοναδικότερες) παραλίες της Ηπείρου σε απόσταση βολής. Γιατί, ας πούμε, πουθενά αλλού δεν υπάρχει Μπέλα Βράκα, με τις δύο παραλίες της που σχεδόν ακουμπούν μεταξύ τους, η μια απέναντι από την άλλη να βρέχονται από απόλυτα τιρκουάζ νερά. Και επίσης, πουθενά αλλού δεν υπάρχει Πισίνα, με αυτό το εξωπραγματικό χρώμα νερών, παρά μόνο στο ακατοίκητο νησάκι του Αγίου Νικολάου, όπου φτάνουμε με βαρκάκι από τα Σύβοτα.
Πέρα, όμως, από παραλίες, εδώ γύρω συγκεντρώνονται ομορφιές όπως η Πάργα με τα χρώματά της, ο υπέροχος Αχέροντας που προσφέρεται για παγωμένες βουτιές και δροσερές πεζοπορίες, η Νικόπολη του Οκτάβιου που είναι η μεγαλύτερη αρχαία πόλη στην Ελλάδα, και η Πρέβεζα με την κουκλίστικη παλιά πόλη της και το φανταστικό φαγητό.
Η Εύβοια
Τόσο κοντά, τόσο εξωτικά. Η Εύβοια έχει κάτι για όλα τα γούστα, και επιπλέον έχει το προνόμιο να είναι το ένα από τα δύο όλα κι όλα νησιά-χωρίς-ακτοπλοϊκά (το άλλο είναι η Λευκάδα). Το δύσκολο εδώ είναι να διαλέξεις ανάμεσα σε βορρά, κέντρο και νότο: Βορρά για το κουκλίστικο παραθαλάσσιο χωριό που λέγεται Λίμνη, τα φαράγγια και τους καταρράκτες της, τις απίστευτες παραλίες της Λιχάδας, και την Αγία Άννα με το άριστα οργανωμένο camping της. Κεντρική Εύβοια για την εκπληκτική παραλία της Χιλιαδούς με το μικρό της φαράγγι, τη Στενή με το βουνό της Δίρφης για φόντο (και για καταπράσινες πεζοπορίες). Ή μήπως Νότο, για το καταπράσινο φαράγγι του Δημοσάρη, τις παραλίες στο Κλιμάκι με τα διάφανα νερά και τον αμμώδη βυθό και στον Χερόμυλο με τα γαλαζοπράσινα νερά και το ψιλό βοτσαλάκι;
Η Σύρος είναι κοντά στην Αθήνα, πιο κοντά από κάθε άλλο νησί του μεγέθους της στις Κυκλάδες. Σε λιγότερες από τέσσερις ώρες βρίσκεσαι στην Ερμούπολη από τον Πειραιά, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες υπάρχουν τουλάχιστον έξι δρομολόγια πλοίων, με αποτέλεσμα πάντα να βρίσκεις βολικές ώρες. Ετσι μπορείς να ταξιδέψεις στο νησί ακόμα και για Σαββατοκύριακο, χωρίς να χάσεις όλο το χρόνο σου στο πήγαινε – έλα.
Είναι ίσως το μοναδικό νησί που συνδυάζει την κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, κυρίως στους παραθαλάσσιους οικισμούς, με το επιβλητικό στιλ των αριστοκρατικών οικισμών της Ερμούπολης της Σύρας και της Ποσειδωνίας. Μέσα σε λίγη ώρα βρίσκεσαι από το κυκλαδίτικο τοπίο, στη νεοκλασική αρχιτεκτονική της αρχής του 20ου αιώνα με όπερα που μοιάζει με τη Σκάλα του Μιλάνου, Δημαρχείο– κόσμημα και κτίρια του Τσίλερ.
Είναι εύκολες οι μετακινήσεις εντός του νησιού καθώς μέσα σε λίγη ώρα, μπορείς να πας παντού και να κάνεις τα πάντα. Η Σύρος δεν έχει μεγάλες αποστάσεις, ούτε ακραίες διακυμάνσεις στη μορφολογία του εδάφους και σε λιγότερα από 20 λεπτά μπορείς να πας από την Ερμούπολη, στις… μακρινές νότιες παραλίες.
Μπορεί άλλα νησιά να έχουν τη σχετική φήμη, αλλά η Σύρος έχει εξαιρετικές παραλίες οι οποίες είναι πολύ εύκολα προσβάσιμες. Η μεγάλη πλειοψηφία τους αμμουδερές και ρηχές, προσφέρονται για ατελείωτα μπάνια. Οι καλύτερες είναι οι κοντινές στην Ερμούπολη, Δελφίνι, Κίνι, Γαλλησάς, Αζόλιμνος αλλά και οι λίγο πιο μακρινές, Αγκαθωπές, Κόμιτο, Βάρη και Μέγας Γιαλός. Κι όταν λέμε μακρινές, μιλάμε για αποστάσεις 10-12 χιλιομέτρων.
Η Σύρος προσφέρεται επίσης και για πολύ όμορφες βόλτες και περιπλανήσεις. Από την αρχοντική Ερμούπολη με τα επιβλητικά κτήρια και τα όμορφα μαγαζιά, ως τα στενά σοκάκια της Ανω Σύρας, δεν βαριέσαι ποτέ να περπατάς, αλλάζοντας συνεχώς εικόνες και παραστάσεις.
Η γαστρονομική Σύρος είναι πραγματικά απόλαυση. Αξίζει να δοκιμάσεις τα πάνγλυκα ντοματάκια, την κάπαρη, τη λούζα που είναι το τοπικό αλλαντικό και τοπικά τυριά όπως το Σαν Μιχάλη και την ωραιότατη μελιτζανοσαλάτα που έχει την πρωτοτυπία να έχει και κάπαρη! Οσο για το που θα φας, οι προτάσεις είναι πραγματικά πολλές. Το Αρχονταρίκι της Μαρίτσας, το Καπηλειό του Μάρκου για πιο παραδοσιακά στην Ερμούπολη, για πιο γκουρμέ απολαύσεις στην Kuzina και στα Βαπόρια, επίσης στην Ερμούπολη, οπωσδήποτε στον παραδοσιακό Λιλή και στο 50-50 στην Ανω Σύρο. Στο Κίνι, να πάτε σίγουρα στο Δυο τζιτζίκια στ’αρμυρίκια, για μαγειρευτά και θαλασσινά, αλλά και στο διπλανό Αλλού Γυαλού και στον Γαλησσά, στον Σάββα, αλλά και στο Aventura, πάνω στην άμμο, με άψογη εξυπηρέτηση, από το πρωϊ με καφέδες και χυμούς, στη συνέχεια με εκπληκτική κουζίνα και το βράδυ με ποτά και δροσερά κοκτέιλ!
Υπάρχουν βέβαια και πολλά ακόμα σπουδαία μέρα για καφέ και φαγητό που αξίζει να ανακαλύψετε μόνοι σας…
Σύρος και νυχτερινή ζωή δεν είναι έννοιες ταυτόσημες, παρότι θα ήταν παράταιρο να αναζητήσεις στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων, όσα σου προσφέρει η Μύκονος και η Σαντορίνη. Ωστόσο, έχει όμορφα στέκια, ατμοσφαιρικά μαγαζιά και καθαρά ποτά, να συνεχίσεις τη διασκέδαση σου μέχρι αργά. H οδός Ράλλη στην Ερμούπολη έχει αρκετές επιλογές με κορυφαίο το Yiantes, ενώ αξίζει και μία επίσκεψη το παραθαλάσσιο bar και εστιατόριο ΟΝΟ στις Αγκαθωπές που είναι το talk of the town του νησιού!
Ενας επιπλέον λόγος που αξίζει η Σύρος, είναι το δυναμικό μπάσιμο της στο χώρο του αθλητικού τουρισμού. Το Trimore Syros Triathlon έγινε με απόλυτη επιτυχία για τρίτη χρονιά και πλέον δεν αποτελεί πόλο έλξης μόνο για τους φίλους του τριάθλου, αλλά και για μεμονωμένους δρομείς ή κολυμβητές με πληθώρα αγώνων μέσα στο τετραήμερο της διεξαγωγής του, ακολουθεί το τουρνουά μπάσκετ LG AegeanBall Festival με αστέρια του αθλήματος ακόμα και από το ΝΒΑ, έγινε το διεθνές μίτινγκ Καλλιτεχνικής (Συγχρονισμένης) Κολύμβησης “Hellas Beetles FINA Artistic Swimming World Series, Syros 2018″ αλλά και το Syros Run που είναι το μεγαλύτερο δρομικό αθλητικό γεγονός των Κυκλάδων, ενώ προγραμματίζονται και άλλες διοργανώσεις!
Ένα έφηβο αγόρι στην βόρεια Κίνα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου του αφαίρεσαν ένα καλώδιο τηλεφώνου από το πέος του που είχε τοποθετήσει μόνος του σε αυτό το σημείο από περιέργεια.
Ο 13χρονος Ντούοντουο έβαλε το καλώδιο ενός τηλεφώνου στα γεννητικά του όργανα, αλλά μετά δεν μπορούσε να το βγάλει και άρχισε να έχει ανυπόφορους πόνους.
Οι γιατροί ανέφεραν ότι το καλώδιο είχε κολλήσει και είχε μπει τόσο μέσα που έφτανε στην ουροδόχο κύστη του.
Ακτινογραφία δείχνει το καλώδιο που είναι κολλημένα στο εσωτερικό των γεννητικών οργάνων του 13χρονου.
Μια γιατρός ανέφερε ότι το καλώδιο που βρισκόταν μέσα στα γεννητικά του όργανα είχε μήκος 10 εκατοστά.
Ο 13χρονος εξήγησε στην γιατρό του ότι ήταν περίεργος να μάθει πως θα ήταν η αίσθηση αν έβαζε ένα καλώδιο στα γεννητικά του όργανα, εξαιτίας κάποιων ανέκδοτων για πέη που άκουσε στο σχολείο από συμμαθητές του.
Η γιατρός του εξήγησε ότι αναγκάστηκε να κάνει μια τομή από την ουρήθρα για να αφαιρέσει το καλώδιο.
Παρά τις προσπάθειες αστυνομικών και πολλών περαστικών, αρκετοί από τους οποίους είχαν δάκρυα στα μάτια, ένας σκύλος που τελικά απελευθερώθηκε από ένα αυτοκίνητο στην Αλαμπάμα άφησε την τελευταία του πνοή στο πεζοδρόμιο.
Η Στέισι Γκούθρι τράβηξε το βίντεο στο πάρκινγκ ενός καταστήματος Walmart την περασμένη Τετάρτη.
Στο βίντεο φαίνεται ένας πλήθος ανήσυχων ανθρώπων γύρω από ένα αυτοκίνητο καθώς η αστυνομία προσπαθεί να το ανοίξει και να απελευθερώσει έναν σκύλο, ο οποίος είχε εγκαταλειφθεί στο αυτοκίνητο για 7 ώρες.
Δείτε το βίντεο
Η αστυνομία προσπάθησε να απομακρύνει τον κόσμο, αλλά οι ανήσυχοι άνθρωποι δεν ήθελαν να φύγουν.
Η αστυνομία κατάφερε να σπάσει ένα παράθυρο του αυτοκινήτου και να βγάλει έξω τον άτυχο σκύλο.
Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι ο σκύλος ανέπνεε όταν τον έβγαλαν έξω οι αστυνομικοί, τον ξάπλωσαν πάνω σε κάτι χαρτιά και του έδωσαν νερό.
Ωστόσο, λίγα λεπτά αργότερα έγινε εμφανές ότι ο σκύλος άφηνε την τελευταία του ανάσα.
Η ιδιοκτήτρια του αυτοκινήτου και του σκύλου επέστρεψε στο αυτοκίνητό της 1 ώρα μετά την πρώτη άφιξη των αστυνομικών, αλλά δεν την συνέλαβαν. Ωστόσο, αναμένεται να της απαγγελθούν κατηγορίες.
