Μόνο όµορφα συναισθήµατα πληµµυρίζουν την καρδιά του Γιάννη Βούρου το τελευταίο διάστηµα. Ο γνωστός ηθοποιός, σεναριογράφος και πολιτικός δηλώνει περήφανος για τον γιο του Αλέξη, τον οποίο απέκτησε από τον τελευταίο γάµο του µε τη Λένα Κώνστα, καθώς κατάφερε µε τις επιδόσεις του να πάρει το εισιτήριο για τους 23ους Θερινούς Ολυµπιακούς Αγώνες Κωφών.
Πρόκειται για τους αγώνες που είναι γνωστοί και ως «Deaflympics», οι οποίοι θα διεξαχθούν από τις 18 έως τις 30 Ιουλίου στη Σαµψούντα της Τουρκίας.
«Είµαι περήφανος που η εξέλιξη και η πορεία του Αλέξη παρουσιάζουν πρόοδο», αποκαλύπτει στη Real ο Γιάννης Βούρος και υπογραµµίζει την εντατική δουλειά που έχει κάνει µέχρι σήµερα ο γιος του στις προπονήσεις µε τον προπονητή του, Άγγελο Παυλακάκη, αλλά και τις βάσεις που πήρε από τον πρώτο προπονητή του Σπύρο Βασδέκη. Επίσης, προσθέτει ενθουσιασµένος: «Χαίροµαι γιατί ένα χαρακτηριστικό του Αλέξη, αυτό της πειθαρχίας, ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των αθληµάτων του στίβου».
Ο 19χρονος αθλητής, που τρέχει µε τα χρώµατα της ΑΕΚ, κατάφερε να πιάσει τον κατάλληλο χρόνο στους αγώνες στίβου «Παπαναστάσεια», που έγιναν στις 4 Ιουνίου στο στάδιο του Πανελληνίου, και έτσι σήµερα µετράει αντίστροφα για µία από τις πιο σηµαντικές στιγµές της καριέρας του ως αθλητής. Το όνειρό του θα γίνει πραγµατικότητα, καθώς θα τρέξει σε δύο αγωνίσµατα, αυτά των 100 και 200 µέτρων, στη σπουδαία αυτή διεθνή διοργάνωση. Ο Γ. Βούρος δεν θα βρίσκεται στο πλευρό του Αλέξη εκείνη την ηµέρα.
Ο ίδιος εξηγεί στην «R»: «Θεωρώ πως ένας αθλητής στα 19 του χρόνια µε τέτοιο χαρακτήρα δεν έχει ανάγκη από συνοδεία γονέα. Αλλωστε, η αποστολή είναι πολυπληθής και τους αθλητές θα συνοδεύουν οι προπονητές τους. Είναι ιδιαίτερη τιµή για τον Αλέξη η συµµετοχή του στην Ολυµπιάδα Κωφών, καθώς η Οµοσπονδία τον συµπεριέλαβε. Κωφός δεν είναι, αλλά έχει ένα ποσοστό βαρηκοΐας που του επιτρέπει να συµµετέχει, εφόσον έπιασε τα όρια να αγωνιστεί στη Σαµψούντα».
Ο 19χρονος Αλέξης, ο οποίος µοιάζει εκπληκτικά στον πατέρα του, έδειξε από µικρός την κλίση του στον αθλητισµό, όπως δηλώνει ο Γιάννης Βούρος: «Κατάλαβα την κλίση του από τότε που ήταν πολύ µικρός. Τον έστρεψα στον στίβο από τα 14 του χρόνια και νοµίζω πως έκανα πολύ καλά».
Ο Γ. Βούρος έχει έναν ακόµα λόγο να νιώθει περήφανος και δεν είναι άλλος από τον µεγαλύτερο γιο του, τον Στέφανο, που απέκτησε από τον γάµο του µε την επίσης ηθοποιό, Νταίζη Σεµπεκοπούλου.
Ο 30χρονος Στέφανος, ο οποίος έχει 67% ποσοστό αναπηρίας, καθώς έχει γεννηθεί µε δυσµορφία στα δάχτυλα των άνω και κάτω άκρων, σπούδασε στην Ελλάδα, έκανε µεταπτυχιακό στο Εδιµβούργο και συνεχίζει να «παλεύει» µε αξιοπρέπεια για την ανεξαρτησία του.
Και µε τέτοια δύναµη ψυχής, ο Στέφανος πείθει καθηµερινά τους ανθρώπους που τον συναναστρέφονται και φυσικά τους γονείς του πως τίποτα δεν µπορεί να σταθεί εµπόδιο στη ζωή του.
Δύσκολες ώρες περνά ολόκληρη η Ελλάδα με την πύρινη λαίλαπα που άφησε πίσω της νεκρούς και καταστροφές. Οι εικόνες της βιβλικής καταστροφής στην Αττική προκαλούν μεγάλο πόνο, οργή και θλίψη.
Ο γνωστός ηθοποιός Γιάννης Βούρος ξέσπασε μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook για εκείνους που- παρά την εθνική τραγωδία- επιλέγουν να προβάλουν ακόμα και σήμερα στιγμιότυπα από την προσωπική τους ζωή στα social media.
Συγκεκριμένα έγραψε: «Τουλάχιστον σήμερα σταματήστε να ανεβάζετε τις ηλιοκαμένες κ@λ@ρες σας και τα φαγητά που καταβροχθίζετε σε παραδεισένιες παραλίες. Έτσι, ως ένδειξη σεβασμού στους συνανθρώπους μας που έχασαν τη ζωή τους και σε αυτούς που δοκιμάζονται πένητες πια και άστεγοι».
Ο καθένας έχει τραβήξει τον δικό του επαγγελματικό δρόμο με επιτυχία.
Τα παιδιά σας ακολουθούν τα χνάρια σας στα καλλιτεχνικά ή στον αθλητισμό;
«Καλλιτεχνικά κανένας! Μόνο ο μικρός, ο Αλέξης, ασχολείται με τον στίβο και μάλλον το βλέπει επαγγελματικά. Ήδη είναι στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου και σπουδάζει οργάνωση και διαχείριση αθλητισμού. Είναι σπρίντερ και τρέχει 60, 100, 200 και 4×100 μ. Ο προπονητής του, Αγγελος Παυλακάκης, μου λέει ότι έχει μεγάλες δυνατότητες. Ήδη έχει πάρει μέρος σε διεθνείς οργανώσεις με την Εθνική της Ομοσπονδίας των Κωφών. Ο Αλέξης έχει μια βαρηκοΐα που του επιτρέπει να τρέχει με την Εθνική βαρήκοων και κωφών και με τις επιδόσεις που έχει κάνει τρέχει σε διεθνείς οργανώσεις, αλλά συγχρόνως αγωνίζεται και στις κανονικές ομάδες του ΣΕΓΑΣ»
Ήσασταν και είστε από τους γοητευτικούς άνδρες του χώρου. Πώς καταφέρατε να κρατήσετε την ισορροπία μεταξύ της οικογένειας και των θαυμαστριών σας;
«Καταρχάς είναι σαφές πως οι υποχρεώσεις που δημιουργούσα στην οικογένεια ήταν τέτοιες που με οδηγούσαν στο να είμαι πολλές ώρες έξω από το σπίτι σε παραστάσεις, πρόβες και γυρίσματα. Το επάγγελμα και ο τρόπος ο οποίος δούλευα γίνονταν με ρυθμούς ληστείας τράπεζας… Αυτό το διαχειρίστηκε πολύ καλά η Λένα και δεν το συζητάω πως επί 20 χρόνια διαχειρίστηκε τη δική μου απουσία με ιδιαίτερη αυταπάρνηση, μεγαλώνοντας τα παιδιά, οργανώνοντας το σπίτι, την οικογένεια και όλα τα σχετικά»
Δεν υπήρχαν μεταξύ σας στιγμές εντάσεων;
«Φυσικά και υπήρχαν. Στην αρχή υπήρχαν ερωτήσεις του τύπου: «Αυτό είναι επάγγελμα, να αγκαλιάζεις και να φιλάς τον άλλον ή να σου τηλεφωνούν στις 12 το βράδυ;» Υστέρα από κάποια χρόνια, όταν συνειδητοποιεί ο άλλος ότι δεν έχει παντρευτεί νυχτοφύλακα ή υπάλληλο τράπεζας -χωρίς καμία πρόθεση να θίξω αυτά τα επαγγέλματα-, οι οποίοι έχουν έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής και ωράριο, διαχειρίζεται με λιγότερη ζήλια και με περισσότερη εμπιστοσύνη τον άνθρωπο που είναι μαζί του» είπε στην espresso.
Ο Γιάννης Βούρος βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Στιγμές» του Μάνου Νιφλή το βράδυ της Δευτέρας 2/12
Ο γνωστός ηθοποιός και πολιτικός έκανε μία αναδρομή στην προσωπική και επαγγελματική του ζωή, μένοντας στους μεγαλύτερους σταθμούς της πορείας του, που δεν ήταν άλλοι από τα παιδιά του.
«Το πρώτο μου παιδί είναι ο Στέφανος, έχει προηγηθεί η υιοθεσία της Μαρίας – Λουίζας. Δεν κατέληξε σε υιοθεσία, με το που γεννήθηκε αναγνωρίστηκε παιδί μου. Δεν θέλω να μπω στη λογική της εξέλιξης των πραγμάτων, έχουν περάσει και τόσα χρόνια. Έμαθα ότι δεν είναι παιδί μου μετά από 18 χρόνια», είπε αρχικά ο Γιάννης Βούρος.
«Το μάθαμε μετά από 18-19 χρόνια, συμπτωματικά αλλά δεν έχει σημασία, αυτές οι σχέσεις που αναπτύσσονται, παρόλο που δεν είναι καθημερινές – δεν έχουμε χρόνο να μιλήσουμε καθημερινά – πώς θα ακυρώσεις μια σχέση με ένα παιδί που σε φωνάζει «μπαμπά» και έχει το όνομά σου;», συμπλήρωσε ο ηθοποιός.
«Οφείλω να παραδεχτώ ότι δεν έχω μπορέσει να καταθέσω το «πατέρας» ως προς τη Μαρία – Λουίζα με τον τρόπο που η ψυχή μου θα ήθελε. Να μην επεκταθούμε σε αυτό, γιατί είναι γνωστή ιστορία. Έγινε γνωστό μετά από 4-5 χρόνια από κάποια δημοσιογραφικά επιτελεία. Ο δεσμός ο ουσιαστικός δεν είναι ο αιματολογικός», κατέληξε ο Γιάννης Βούρος.
Μιλώντας στο Mega πριν από περίπου 1 χρόνο ο αγαπημένος τραγουδιστής, Γιάννης Βογιατζής, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σήμερα σε ηλικία 89 ετών από πολυοργανική ανεπάρκεια, είχε δηλώσει «Τον περιμένω το θάνατο, το έχω πια συνειδητοποιήσει».
Ο Γιάννης Βογιατζής είχε δηλώσει για τον λόγο που έμενε στην Κερατέα ότι είχε βρει έναν χώρο με καθαρό αέρα και ότι γι’ αυτόν τον λόγο κατάφερνε να «ξεγελά» τους συναδέλφους του στα 88 του, αφού «κανονικά θα έπρεπε να τους ακολουθήσει».
«Δεν έχω απαιτήσεις από τη ζωή μου. Είμαι πολύ ευχαριστημένος, ό,τι κατάφερα σήμερα το κατάφερα με την αγάπη του κόσμου και γι’ αυτό σταμάτησα. Όταν είσαι τραγουδιστής, πρέπει να καταλαβαίνεις ότι η φωνή σου δεν θα είναι όπως ήταν κάποτε. Δεν θα ήθελα να βγω στη σκηνή και να με λυπηθούν», είχε δηλώσει ο Γιάννης Βογιατζής.
Ο Γιάννης Βογιατζής γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1934 και έφυγε σήμερα από τη ζωή. Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το τραγούδι από τις βραδιές ταλέντων του Ζόζεφ Κορίνθιου. Βραβεύτηκε δυο φορές με το 1ο βραβείο στο Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1963 με το τραγούδι «Πέταξε ένα πουλί» (των Κώστα Κλάββα και Αλέξη Αλεξόπουλου) και το 1970 με το τραγούδι «Αδέρφια μου αλήτες πουλιά» (των Τόλη Βοσκόπουλου και Ηλία Λυμπερόπουλου).
Υπήρξε θερμός υποστηρικτής του Παναθηναϊκού και είχε τραγουδήσει και τον ύμνο της ομάδας. Από το 1958 έως το 1962 ήταν επίσημος τραγουδιστής των ανακτόρων. Το 1970 έκανε εγχείρηση για πολύποδες και μετά από τρία χρόνια σταμάτησε το τραγούδι. Από το 1978 συνέχισε και πάλι να τραγουδά.
Ο Γιάννης Βογιατζής συνεργάστηκε με όλους τους γνωστούς δημιουργούς του ελαφρού τραγουδιού, ενώ ερμήνευσε και τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι, Μίμη Πλέσσα, Γιώργου Μουζάκη, Γιώργου Θεοδοσιάδη, Κώστα Καπνίση κ.ά. Έκανε πολύ μεγάλες επιτυχίες με τραγούδια όπως «Ένας ουρανός μ’αστέρια», «Η πρώτη μας νύχτα», «Σου τό’πα μια», «Σ’ αγαπώ σε όλες τις γλώσσες», «Νύχτα καλοκαιριού», «Θέλω κοντά σου να μείνω» κ.ά. Με τον συνονόματο του ηθοποιό Γιάννη Βογιατζή ήταν πρώτα ξαδέλφια.
Ο Γιάννης Βογιατζής σήμερα συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής και η Φίνος Φιλμ τον τίμησε στα social media με ένα συγκινητικό βίντεο, μέσα από το οποίο εύχεται στον ηθοποιό για τα γενέθλιά του.
Στην ανάρτηση που έκανε η εταιρεία παραγωγής την Παρασκευή 2 Ιανουαρίου, είδαμε τον Γιάννη Βογιατζή σε αξέχαστες σκηνές από ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και ακούσαμε ατάκες του, μέσα από τις οποίες ξεχώρισε και αγαπήθηκε από το κοινό.
«100 ετών γίνεται σήμερα ο μαγικός Γιάννης Βογιατζής! Ο πιο γλυκός κύριος του ελληνικού κινηματογράφου και ένας από τους πιο αγαπημένους ηθοποιούς της Φίνος Φιλμ, κλείνει σήμερα 100 χρόνια ζωής, και μαζί του γιορτάζει όλη η Ελλάδα. Αγαπημένε μας κύριε Γιάννη, μέσα από την καρδιά μας, σας ευχόμαστε υγεία και αγάπη να περισσεύει πάντα στη ζωή σας, για να την σκορπάτε γύρω σας όπως κάνατε πάντα με τόση γενναιοδωρία», έγραψε η Φίνος Φιλμ για τον Γιάννη Βογιατζή.
Ο Γιάννης Βογιατζής έφυγε σήμερα (15.05.2023) το πρωί από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών από πολυοργανική ανεπάρκεια.
Ο γιος του σπουδαίου καλλιτέχνη μίλησε στην εκπομπή “T-live” της Τατιάνας Στεφανίδου, αποκαλύπτοντας ότι ο πατέρας του υπεβλήθη λαπαροσκοπικά σε επέμβαση στα νεφρά, που τον οδήγησε σε επιπλοκές.
Ο γιος του Γιάννη Βογιατζή ανέφερε: “Νοσηλευόταν στο νοσοκομείο, είχε ένα πρόβλημα στο νεφρό του. Το αφαίρεσαν με λαπαροσκόπηση, αλλά είχε μετά επιπλοκές. Στο τέλος δεν άντεξε η καρδούλα του. Σήμερα το πρωί στις 6.45 στο νοσοκομείο τον είχαμε, ευτυχώς. Έκαναν ό,τι μπορούσαν οι γιατροί, ό,τι μπορούσαν, αλλά ήταν δύσκολα. Τα πράγματα ήταν δύσκολα”.
“Η εγχείριση έγινε πριν από 15-20 ημέρες. Και μετά άρχισαν οι επιπλοκές και λόγω ηλικίας” πρόσθεσε ο γιος του Γιάννη Βογιατζή, τονίζοντας ότι ο πατέρας του τού είπε πως είναι χορτάτος από τη ζωή.
Επιθυμία του Γιάννη Βογιατζή ήταν να αποτεφρωθεί και γι’ αυτόν τον λόγο, η σορός του θα μεταφερθεί στο Αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας.
Ο Γιάννης Βογιατζής έφυγε σήμερα (15.05.2023) το πρωί από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών από πολυοργανική ανεπάρκεια.
Ο γιος του σπουδαίου καλλιτέχνη μίλησε στην εκπομπή “T-live” της Τατιάνας Στεφανίδου, αποκαλύπτοντας ότι ο πατέρας του υπεβλήθη λαπαροσκοπικά σε επέμβαση στα νεφρά, που τον οδήγησε σε επιπλοκές.
Ο γιος του Γιάννη Βογιατζή ανέφερε: “Νοσηλευόταν στο νοσοκομείο, είχε ένα πρόβλημα στο νεφρό του. Το αφαίρεσαν με λαπαροσκόπηση, αλλά είχε μετά επιπλοκές. Στο τέλος δεν άντεξε η καρδούλα του. Σήμερα το πρωί στις 6.45 στο νοσοκομείο τον είχαμε, ευτυχώς. Έκαναν ό,τι μπορούσαν οι γιατροί, ό,τι μπορούσαν, αλλά ήταν δύσκολα. Τα πράγματα ήταν δύσκολα”.
“Η εγχείριση έγινε πριν από 15-20 ημέρες. Και μετά άρχισαν οι επιπλοκές και λόγω ηλικίας” πρόσθεσε ο γιος του Γιάννη Βογιατζή, τονίζοντας ότι ο πατέρας του τού είπε πως είναι χορτάτος από τη ζωή.
Επιθυμία του Γιάννη Βογιατζή ήταν να αποτεφρωθεί και γι’ αυτόν τον λόγο, η σορός του θα μεταφερθεί στο Αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας.
Σε μια βαθιά συγκινητική τελετή το Σάββατο 2 Απριλίου στην Ταινιοθήκη, η Finos Film και η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (ΕΑΚ) τίμησαν τον σπουδαίο Γιάννη Βογιατζή με ένα ειδικό βραβείο για τη συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο.
Η βράβευση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του «Χώρα, σε Βλέπω», της πρωτοβουλίας της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για τη διάσωση, ψηφιοποίηση, προβολή και μελέτη ταινιών από την πλούσια κληρονομιά του ελληνικού κινηματογράφου του 20ού αιώνα, της οποίας η Φίνος Φιλμ αποτελεί από τους βασικούς υποστηρικτές.
Κατά τη διάρκεια της τελετής πρώτος το λόγο πήρε ο πρόεδρος της ΕΑΚ, Γιώργος Τσεμπερόπουλος, για μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία της Ακαδημίας, της «οικογένειας του ελληνικού σινεμά», όπως τόνισε, που ξεκίνησε δειλά το έργο της πριν από 13 χρόνια για να φτάσει σήμερα να αριθμεί 590 μέλη, σταθερά εξωστρεφής, ταγμένη στη σύνδεση του παλιού με το νέο, μέσα από δράσεις όπως η «Χώρα, σε Βλέπω» που αναζωογονούν το ελληνικό σινεμά. Στη συνέχεια ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος μίλησε για την πρώτη του γνωριμία με τον Φιλοποίμενα Φίνο και τη συγκίνησή του για τη βράβευση του Γιάννη Βογιατζή ενός «ηθοποιού με Η κεφαλαίο».
Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο υπεύθυνος επικοινωνίας της Φίνος Φιλμ, Στάθης Καμβασινός. Με αγάπη και σεβασμό, ο κ. Καμβασινός σκιαγράφησε το προφίλ ενός ηθοποιού «με σπουδαία κωμική φλέβα», του οποίου η ιστορία είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένη με της Φίνος Φιλμ, έχοντας συμμετάσχει σε 22 ταινίες της, ανάμεσα στις οποίες και το ντεμπούτο του «Λατέρνα, Φτώχεια και Γαρύφαλλο» πίσω στο 1957. Αγαπημένο παιδί του Γιάννη Δαλιανίδη, σταθερός παρτενέρ της Ρένας Βλαχοπούλου, ο Βογιατζής έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από τη ραδιοφωνική εκπομπή «Το ημερολόγιο ενός θυρωρού» υποδυόμενος τον Μικέ. Η συμμετοχή αυτή αποτέλεσε έμπνευση για την ταινία του 1968 «Ο Μικές παντρεύεται», που αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία της Φίνος και σημείο αναφοράς για την καριέρα του Γιάννη Βογιατζή. Τέλος ο κ. Καμβασινός περιέγραψε τον Γιάννη Βογιατζή ως έναν «άνθρωπο που διακατέχεται από το πάθος του μεγάλου θεατρίνου, που λάμπει στην οθόνη ακόμα κι όταν δεν έχει να πει ούτε μια λέξη» και «εμπνέει σεβασμό έχοντας κατοχυρωθεί στη συνείδηση του κόσμου σαν ένα από τα λαμπερά αστέρια του σινεμά».
Το τιμητικό βραβείο στον κ. Βογιατζή, που καταχειροκροτήθηκε ανεβαίνοντας στη σκηνή να το παραλάβει, παρέδωσε η Χριστίνα Σιγάλα, υπεύθυνη Marketing της Φίνος Φιλμ.
«Δεν νοιώθω σα να βρίσκομαι σε μία συνάντηση αγνώστων αλλά σε μια συνάντηση με την οικογένειά μου» δήλωσε συγκινημένος ο Γιάννης Βογιατζής. «Οι άνθρωποι του θεάτρου και του κινηματογράφου υπήρξαν η οικογένειά μου, κυρίως του κινηματογράφου μπορώ να πω, γιατί και στο θέατρο κινηματογράφο προσπάθησα να παίξω. Ζητώ συγγνώμη για το ρήμα που χρησιμοποιώ» συνέχισε «γιατί ο ηθοποιός δεν πρέπει να παίζει το ρόλο, να διαβάζει κόμματα και τελείες, αλλά να είναι ο ρόλος».
Περιτριγυρισμένος από αγαπημένα του πρόσωπα και συναδέλφους του, όπως την Άννα Φόνσου, τον Σπύρο Μπιμπίλα, την Ειρήνη Βαχλιώτη, την Καίτη Ιμπροχώρη, αλλά και τον φωτογράφο Νίκο Καβουκίδη, τον Λεωνίδα Κακούρη, τον κριτικό Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη και πολλούς άλλους, ο κ. Βογιατζής μίλησε με βαθιά αγάπη και νοσταλγία για τα χρόνια του στην Φίνος Φιλμ. «Η Φίνος ήταν το σπίτι μας. Ακόμα και τις Κυριακές, μαζευόμασταν στη Χίου 53 όλοι μαζί, ο Φίνος, ο Τσιφόρος, ο Σακελλάριος, η κ. Τζέλλα. Διδαχτήκαμε εκεί, η Φίνος Φιλμ ήταν ένα μεγάλο σχολείο ανθρωπιάς και γνώσης» είπε. «Εγώ πάντα στην καριέρα μου είχα στο νου μου τα λόγια του Βασίλη Λογοθετίδη. Δεν υπάρχουν μεγάλοι και μικροί ρόλοι, δραματικοί και κωμικοί, μου έλεγε. Υπάρχουν μεγάλοι και μικροί ηθοποιοί. Να μην υποδύεσαι, να μη λες τα λόγια, να είσαι ο μπακάλης, ο μάγκας, ο σαχλός, ο γελοίος. Να είσαι έντιμος, σωστός κι αληθινός και αποκλείεται να κάνεις λάθος».
Οι δράσεις και προβολές του «Χώρα, σε Βλέπω» συνεχίζονται σε ολόκληρη την Ελλάδα και τον κόσμο, υπό την αιγίδα της επιτροπής «Ελλάδα 2021». Κύριος χορηγός της δράσης είναι το Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας – ΕΚΟΜΕ, ενώ χορηγοί δράσης είναι το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με την υποστήριξη της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και της Φίνος Φιλμ.
Ο Γιάννης Βογιατζής έχει την σοφία των ηθοποιών που συνεχίζουν να στέκονται πάνω στο σανίδι και να καταθέτουν την αλήθεια τους μαζί με μια αφέλεια, ίσως, που κρατά από τους ρόλους που ερμήνευσε στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια κάνει το θέατρο που πάντα ονειρευόταν. Τώρα ετοιμάζεται για την επόμενη πρεμιέρα –ο ρόλος του δεν έχει όνομα είναι «ένας ηλικιωμένος κύριος». Τον Ιούνιο θα κλείσει τα 96. Εχει έναν γιο κι έναν εγγονό –η γυναίκα του έφυγε το 2019. Μένει στο Παλαιό Φάληρο.
«Ο πατέρας μου ήταν πολύ αυστηρός. Δεν ήθελε με τίποτα να γίνω ηθοποιός –η μητέρα μου το΄θελε. Τράβηξα πολλά για να τα καταφέρω. Το πρώτο μου ποίημα το είπα επτά ετών “Μηχανικός θέλω να γίνω…” και το έλεγα με νόημα. Οπως και αργότερα, όταν έδωσα εξετάσεις στην Δραματική του Εθνικού: Στην επιτροπή ήταν ο Μελάς, ο Ροντήρης, ο Τερζάκης, μόνο τα ονόματα να ακούσεις, σε πιάνει ρίγος. Δούλευα τότε στην εφημερίδα Εμπρός, κάπως είχα τρυπώσει για να βγάζω λίγο χρήματα.
Οταν πήγα στο Εθνικό, τα άφησα όλα… Στις εισαγωγικές είχα πει τον Εξάγγελο από τους “Πέρσες” –ξανάπαιξα τον ρόλο στα Θυρανοίξια στους Δελφούς. Με διέκοψε τότε ο Ροντήρης και φοβήθηκα ότι μ΄έκοψαν. Με έβαλε να τους εξηγήσω τι έχω καταλάβει απ΄το κείμενο. Κι άρχισα να το λέω με άλλον τρόπο. Με κάθισαν κάτω και έτσι κατάλαβα ότι θα περάσω. Δυστυχώς τότε δεν υπήρχε η αναβολή στον στρατό κι έτσι διέκοψα και δεν την τελείωσα την σχολή. Δάσκαλός μου πάντως και πάντοτε παρέμενε ο Χορν. Του είχα ζητήσει να με ακούσει σε ένα κομμάτι. “Αν μου πείτε ότι κάνω για ηθοποιός, θα γίνω ηθοποιός. Αν μου πείτε ότι δεν κάνω, πάλι θα γίνω”. Με τον Χορν συνδέθηκα κάπως –εκεί που μίλαγε σοβαρά μπορεί να σηκωνόταν να κάνει κι ένα χορευτικό.
Συνδέθηκα με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, τον Σταύρο Ξενίδη και την Μαργαρίτα Λαμπρινού, την γυναίκα του. Με τον Θανάση Βέγγο έκανα παρέα –έπαιξα στις πρώτες ταινίες που γύρισε. Ζεστός άνθρωπος –όπως και ο Δημήτρης Νικολαΐδης. Παρέα έκανα και με τον Σωτήρη Μουστάκα.
Πώς ξεκίνησα με τον Φίνο; Ο Σακελλάριος μ΄έβαλε να παίξω στο “Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο”, την δεύτερη ταινία με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη. Επαιζα τον γιατρό. Ηταν ο πρώτος μου ρόλος και μάλιστα από την συγκίνηση δεν είχα κοιμηθεί όλη την νύχτα. Ως τότε ήμουν μόνο στο θέατρο, ήταν τα πρώτα χρόνια.
Από το τρακ και την λαχτάρα που είχα δεν μπορούσα να πω το κείμενο. Ο Φίνος το εξετίμησε και με φώναξε για κάποια ταινία –τον ρόλο ενός γιατρού, πάλι, με την Ρένα Βλαχοπούλου που έχει τρία αδέλφια και είναι όλοι γιατροί. Πήρα τον ρόλο του γιατρού και ευχαρίστησα τον Φίνο. Δίπλα ήταν ο Γιάννης Δαλιανίδης ο οποίος και μου φώναξε “εσένα θέλω”… Εγώ γύρισα να κοιτάξω ποιον θέλουν. Εμένα; Εμένα. Και μου λέει τότε ο Δαλιανίδης: Εψαχνα να βρω έναν άνθρωπο να τον ζευγαρώσω με την Βλαχοπούλου. Αλλο ξενύχτι πάλι. Δεν κοιμήθηκα.
Ετσι έγινα ο παρτενέρ της Ρένας Βλαχοπούλου, αιώνια αρραβωνιασμένοι και ερωτευμένοι, δεν παντρευτήκαμε ποτέ. Περισσότερο εγώ να την θέλω κι αυτή να με βλέπει κάπως σαν ιδιαίτερη περίπτωση –άλλοτε σαν γεροντοκόρη που ήθελε να έχει την βεβαιότητα ότι κάποιος είναι εκεί και την αγαπάει. Κι έτσι αρχίσαμε…
Με την Βλαχοπούλου δεν έκανα παρέα, καθόλου. Από γιατρούς έχω ερμηνεύσει μόνον ψυχιάτρους. Ημουν και ο καθηγητής Μύλερ στο “Η Γυναίκα μου τρελάθηκε”. Κατ΄εμέ κάθε ψυχίατρος είναι και ψυχασθενής…
Για μένα ήταν σαν όνειρο όλο αυτό, από τον έναν ρόλο στον άλλον, σαν ένα μικρό θαύμα. Και όλο ξενύχτια, γιατί όταν έχω κάτι σημαντικό να κάνω την επομένη δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ.
Ετσι κι όταν έκανα πρόταση γάμου στην γυναίκα μου… Θυμάμαι, μετά, την πρώτη νύχτα γάμου –κυριολεκτικά, που ήταν στο ξενοδοχείο “Λούσυ” της Χαλκίδας. Ολα, όλα με την γυναίκα μου ήταν σαν μυθιστόρημα -όπως και στην δουλειά. Γιατί έτσι ξανοίγεσαι κάπως, ανοίγουν τα φτερά σου, λειτουργεί η φαντασία σου και την αναμειγνύεις με την πραγματικότητα και κάπως αισθάνεσαι πιο ευτυχισμένος και πιο χαρούμενος.
Πώς την γνώρισα; Εγώ ήμουν πολύ καλός σε δύο μαθήματα, στα μαθηματικά και στην έκθεση –όπου έπαιρνα κι όλα τα βραβεία. Ετσι γνώρισα την γυναίκα μου, της έκανα μαθήματα –ήταν νεότερη. Η γυναίκα μου με κατανοούσε πλήρως. Είχε απόλυτη σχέση μαζί μου, με καταλάβαινε πολύ. Γιατί εγώ δεν ζούσα για τίποτε άλλο παρά μόνον για τον ρόλο που ήταν να παίξω. Πέθανε 19 Απριλίου του ΄19 και αισθάνθηκα μόνος –μένω μόνος πια. Ερχεται μια κυρία που φροντίζει το σπίτι και βέβαια ο γιος μου, η νύφη μου, ο εγγονός μου –μένουν εδώ όταν χρειάζεται.
Η γυναίκα μου μου λείπει πολύ –με έχει καλύψει και για την άλλη ζωή. Ηταν η απόλυτη κυρία, η απόλυτη. Ερωτας κεραυνοβόλος; Οχι. Μπορεί οι άνδρες να θέλουν τον κεραυνοβόλο, αλλά μια νουνεχής γυναίκα δεν μπορεί να τον θέλει, εκ των πραγμάτων, από την φύση… Λένε ότι πρώτα είναι ο άνδρας και μετά η γυναίκα. Θα μου επιτρέψετε να πω ότι πρώτα είναι η γυναίκα και μετά είναι ο άνδρας…
Θα μου επιτρέψετε να πω ότι πρώτα είναι η γυναίκα και μετά είναι ο άνδρας…
Εχω παίξει σε 71 ταινίες –22 έκανα με την Φίνο. Θυμάμαι που μας έλεγε “κουραμπιέδες φτιάχνω, δεν φτιάχνω τίποτα σπουδαίο, αλλά βάζω ωραίο περιτύλιγμα, ωραίες κορδέλες”. Αλλοτε ήμουν ένας τρελός, άλλοτε ένας υπερβολικός δικηγόρος, ένας τρελογιατρός, ένας πονετικός πατέρας, ή ένας εραστής που δεν έβλεπε την πραγματικότητα. Γιατί ο έρωτας μπορεί να είναι μια ιδέα αλλά είναι κι ένα πράγμα –και για μένα είναι πάντα ένας συνδυασμός, αλλιώς δεν έχεις πετύχει τίποτα.
Ο Γιάννης Δαλιανίδης ήταν αφάνταστα σοβαρός και υπεύθυνος στην δουλειά. Μάλωνε κατά την διάρκεια των γυρισμάτων αλλά μετά έκανε πλάκα με τους ίδιους, έβγαιναν. Πλάκα-πλάκα, δουλειά-δουλειά. Η δουλειά ήταν κάτι ιερό για εκείνον. Οχι, δεν κάναμε παρέα.
Αυτές που έγιναν σταρ έγιναν με την εργατικότητα και την ιδιαιτερότητά τους. Κάποιες και με τα ταλέντο τους και είχαν πολύ, ζηλευτό. Ενιωθαν τον ρόλο, ερμήνευαν τον ρόλο. Και στο θέατρο ο ηθοποιός πρέπει να ζει τον ρόλο. Εγώ ξέρω για τον κάθε ρόλο που κοιμάται, τι τρώει, πως είναι το σπίτι του, έχω κάνει ένα δεύτερο πράγμα για το ποιος είναι ο άνθρωπος και τότε μπορώ να τον ερμηνεύσω μετά καλύτερα, να γίνω ένα μαζί του.
Η τελευταία ταινία που έκανα είναι η “Σμύρνη μου αγαπημένη” της Μιμής Ντενίση, μια γυναίκα που έχει προσόντα ηγέτη, αναρωτιέμαι πότε κοιμάται.
Με βράβευσαν πρόσφατα για την πορεία μου στον κινηματογράφο γιατί, όπως μου είπαν, δεν παίζω έναν ρόλο με διαφορετικούς τίτλους, αλλά κάθε φορά είμαι ο ρόλος ο οποίος καλούμαι εκ του σεναρίου να παίξω. Ξαφνιάστηκα. Είναι και πέντε κιλά το βραβείο, δεν μπορούσα ούτε να το κουβαλήσω.
Στον κινηματογράφο δεν πρέπει να παίζεις τον ρόλο, αλλά να είσαι ο ρόλος. Το ίδιο ισχύει και ακόμα περισσότερο, στο θέατρο. Κάθε μέρα επαναλαμβάνοντας τον ρόλο, κάτι βρίσκεις.
Τη διάρκεια αυτή δεν την είχα ποτέ φανταστεί. Ολο έκπληκτος έμενα. Οπως και τώρα με το βραβείο -δεν είναι θέμα δικαίωσης. Νοιώθω ότι ο κόσμος καταλαβαίνει ορισμένα πράγματα.
Πώς έγινε η δεύτερη καριέρα μου στο θέατρο, με ρωτάς… Ετοίμαζα τα χαρτιά για την Νέα Υόρκη. Είχα βρει έναν ελληνικό σταθμό εκεί και θα πήγαινα ενώ θα δίδασκα και τους ιερείς ελληνικά. Σπούδαζε ο γιος μου τότε στην Αμερική -μετά δούλεψε, έμεινε έντεκα χρόνια, κι είχαμε αποφασίσει να πάμε κι εμείς με την γυναίκα μου…
Αλλά, ναι είχα και μια απογοήτευση τότε –απ΄την δουλειά, κι είχα αποφασίσει να φύγω.
Μια μέρα όμως, ενώ είχα μόλις επιστρέψει από την Αμερική όπου είχα πάει για να προετοιμάσω την κατάσταση, όπως περπατούσα στο κέντρο της Αθήνας, με σταμάτησε ένας κύριος και μου πρότεινε να πάω να παίξω στο θέατρο Μουσούρη. Του είπα ότι ετοιμαζόμουν να φύγω στο εξωτερικό. Επέμεινε. Πήγα, ήταν ένα μπουλβάρ. Σε μια από τις παραστάσεις ήρθε ο Γιάννης Χουβαρδάς. “Σε θέλω μαζί μου στο Αμόρε”, μου είπε. Ηταν αρχές του ΄90. Με “έπεισε” –ήταν τόσο γνωστό το όνομά του και η συμβολή του στο θέατρο, όχι μόνο καλλιτεχνικά αλλά και “επιστημονικά”, θα έλεγα. Σε βάζει σε μεγάλες σκέψεις ο Χουβαρδάς…
Ετσι ξεκίνησα στο Αμόρε. Επαιξα πολλά έργα, πρώτους ρόλους. Εγώ θεωρούσα ότι δεν έκανα και τίποτα σπουδαίο στους ρόλους που μου έδινε κι εκείνος με μάλωνε “δεν έχεις ιδέα τι κάνεις”.
Πάντοτε ήμουν ανικανοποίητος. Πριν το Αμόρε, ήξερα ότι δεν παίζαμε και τα σπουδαία έργα -ρηχά πράγματα. Εσύ ήθελες να δώσεις το κάτι παραπάνω, αλλά αυτό ή θα έβγαινε υπερβολικό ή δεν θα ταυτιζόσουν με τα οράματα του σκηνοθέτη.
Από τότε, πάνω από είκοσι χρόνια πια, από το Αμόρε ως το Εθνικό δεν έχω παίξει με άλλους σκηνοθέτες: Μόνον Χουβαρδάς, Μαυρίκιος, Μαρμαρινός και Νίκος Καραθάνος.
Ο Δημήτρης Μαυρίκιος είναι ένας πολύ μεγάλος σκηνοθέτης και αφάνταστα μορφωμένος άνθρωπος. Μας ζήτησε στο “Απόψε αυτοσχεδιάζουμε” (σ.σ. του Πιραντέλο, στο Εθνικό Θέατρο, 2018-2019), όπως λέει λέει ο τίτλος, να αυτοσχεδιάσουμε. Εγώ όταν ανέβηκα στις πρόβες στην σκηνή είπα κάτι γιατί εμένα εκείνη την στιγμή με συγκίνησε η σχέση του ηθοποιού με την σκηνή. Κι ο Μαυρίκιος μου είπε “αυτό θα πεις και στην παράσταση” -το είχε ηχογραφήσει. Κι έτσι δουλέψαμε πάνω σ΄αυτό. Δικός μου είναι ο μονόλογος, όχι του Πιραντέλο.
Αυτό αισθάνθηκα, αυτό είπα: Μπορεί να φοβάμαι σε πολλά πράγματα αλλά στην πραγματικότητα δεν φοβάμαι τον θάνατο. Τι να φοβηθώ; Για κάτι που θα συμβεί σε όλους και δεν το σκέφτονται. Αν το σκεφτόντουσαν όμως θα ήταν και λίγο καλύτεροι άνθρωποι και νομίζω ότι και το ήθος συμβάλλει την σωστή ερμηνεία. Αν ζήσεις απολύτως πραγματικά αυτό που έχεις να πεις, τότε θα το καταλάβει και ο άλλος. Δεν μπορεί να έχεις την αναίδεια και το θράσος ο άλλος να συγκινηθεί από ένα ψέμα που θα του πεις ψεύτικα. Οταν λες την αλήθεια, ο άλλος σε αναγνωρίζει κάπως καλύτερα κι έτσι νιώθεις πιο ευτυχισμένος.
Για να καταλάβεις, πρέπει να έχεις νιώσει πρώτα τον εαυτό σου. Με τα χρόνια αυτό βελτιώνεται. Πρώτα-πρώτα δεν έχω τσακωθεί ποτέ και με κανέναν στην ζωή μου από παιδί, δεν έχω κυνηγήσει ποτέ, κι ας ήμουν πρώτος στο σημάδι. Δεν ξέρω τι πάει να πει θυμός, δεν τον βρίσκω μέσα μου κι άμα τον βρω οικτίρω τον εαυτό μου. Οταν ήμουν μικρός με έλεγαν τα άλλα παιδιά “ο παπάς”, ότι ήμουν σαν τον παπά που συγχωρεί τα πάντα. Ισως το έμαθα κι από το σπίτι μου ίσως το είχα κι από μέσα μου. Με τον γιο μου είχα, έχω άριστη σχέση. Δεν έχω ποτέ τσακωθεί με άνθρωπο. Και να θέλει κάποιος να τσακωθεί μαζί μου, του λέω τσακώσου μόνος σου, εγώ δεν θα μετέχω…
Ο χρόνος; Ισως δίνει μια γνώση παραπάνω αλλά και μια ενδόμυχη θλίψη ότι σε λίγο θα αποχαιρετίσεις αυτόν τον κόσμο που ξέρεις. Βέβαια και το σκέφτομαι –όπως όλοι στην ηλικία μου. Εγώ όμως λέω πάντα την αλήθεια και στον εαυτό μου και δυνατά. Αλλά για να το πω πρέπει να το νιώσω, να το αισθανθώ, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να το έχω μελετήσει –όχι μόνον αυτό αλλά και όλα γύρω απ΄αυτό. Για να έχεις μετά το θράσος να κρίνεις τους άλλους, πρέπει ν΄αρχίσεις απ΄τον εαυτό σου και τους πολύ δικούς σου.
Απωθημένα, όχι, δεν έχω. Θα έλεγα ότι αυτές ήταν οι ικανότητές μου. Αισθανόμουν ότι ό,τι έκανα το ένιωθα. Οταν ήμουν νέος με βοήθησαν οι κριτικές. Θυμάμαι ο Κώστας Νίτσος είχε γράψει για μένα και πήγε να με κόψει το αυτοκίνητο όταν διάβασα την κριτική του στα Νέα. Και ο Αλκης Θρύλος, η Ελένη Ουράνη δηλαδή, το ΄61, που έπαιζα στην “Τύχη της Μαρούλας” τον πατέρα. Από την κριτική του με πήρε ο Μουσούρης στο θέατρό του.
Στους νεότερους βλέπω ηθοποιούς που είναι εκπληκτικοί. Ο Χρήστος Λούλης –του το είχα πει στα πρώτα του βήματα, και με δικαίωσε και τώρα που γνώρισα τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, το ίδιο σκέφτηκα, τον έχω ξεχωρίσει».
Με τον Χουβαρδά, στο Φεστιβάλ….
«Είχα την χαρά και την ιδιαίτερη τιμή να με καλέσει ο Γιάννης Χουβαρδάς γι΄αυτό που ετοιμάζει στο Φεστιβάλ Αθηνών. Είναι ένα περίεργο έργο με τον τίτλο “Η άλλη πλευρά της καταιγίδας”. Μια φανταστική συνάντηση του Ορσον Γουελς με τον κόσμο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στην διάρκεια μιας τρικυμίας εν κρανίω σε εννέα κύματα.
“Δεν θα σταματήσουμε ποτέ να εξερευνούμε. Και το τέλος όλης μας της εξερεύνησης θα είναι να φτάσουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε και να γνωρίσουμε το μέρος για πρώτη φορά”, γράφει ο Τ.Σ. Ελιοτ το 1942, κι αυτό είναι το μότο της δικής μας παράστασης.
Αυτή η φράση λέει τα πάντα. Γυρίζουμε, γυρίζουμε δεν φτάνουμε πουθενά και ξαναξεκινάμε. Και ξανά αγωνιζόμαστε. Ο αιώνιος αγώνας του ανθρώπου με τη ζωή, με την σκέψη του, με την οικογένειά του, με την πολιτική. Είναι μια σοφή ρήση αυτή.
Το μυστικό της ζωής είναι να μην σκέφτεσαι τον θάνατο, και να μην είσαι ένοχος. Ας σε ρίχνουν, ας σου φέρονται άσχημα, εσύ αδιαφόρησε γι΄αυτό, στεναχωρήσου όσο θέλεις, μην το δείξεις, μην τσακωθείς μαζί του, μην διαφοροποιηθείς. Πες τους δύο κουβέντες, αν τις καταλάβουν, τις κατάλαβαν, αν όχι, μην νευριάσεις. Να τους συγχωρέσεις, να τους αγαπήσεις, η μεγάλη δύναμη είναι η αγάπη. Χωρίς αγάπη δεν γίνεται τίποτε απολύτως –πέφτουμε στις ίντριγκες και τηφτηνή πολιτική. Δεν υπάρχει χειρότερο απ΄τη φτηνή πολιτική γιατί εκμεταλλεύεται τις μικρότητες που έχει ο άνθρωπος. Κι αυτό είναι κλοπή, απάτη, είσαι ένοχος.
Πάντα τα έργα του Χουβαρδά είναι ένα μεταπτυχιακό –ετούτο εδώ είναι ένα διδακτορικό, το έχει γράψει και ο ίδιος. Διαθέτει πολλές δυσκολίες, εμπεριέχει βίντεο, ακόμα κι ο χώρος της σκηνής μετακινείται, αλλάζει.
Ο ρόλος ο δικός μου δεν έχει καμία σχέση μ΄αυτά, είναι ένας ανεξάρτητος ρόλος, ένας μονόλογος, μιάμιση-δύο σελίδων. Είμαι ένας ηλικιωμένος κύριος. Δεν βγαίνω στην σκηνή μαζί με τους άλλους ηθοποιούς. Παρακολουθώ την παράσταση ως “θεατής” και κάποια στιγμή εξανίσταμαι με κάτι, σηκώνομαι και διακόπτω τη δράση. Κι αρχίζω μια δική μου ιστορία….».
Ο αγαπημένος τραγουδιστής Γιάννης Βογιατζής έκανε μια αναδρομή στη ζωή του και μίλησε για την καριέρα του και την απόφασή του να σταματήσει τις εμφανίσεις.
«Έφυγα αξιοπρεπώς από τη δουλειά, από το 2008 σταμάτησα. Μου έκαναν προτάσεις, και μετά από πέντε χρόνια που σταμάτησα.
Δέχτηκα πρόταση από μια τραγουδίστρια – φίρμα να βάψω τα μαλλιά μου, για να βγαίνω guest, αλλά αρνήθηκα», ανέφερε ο Γιάννης Βογιατζής.
Ο γνωστός τραγουδιστής δήλωσε επίσης πως του αρέσει να βλέπει τον εαυτό του νέο, αλλά και τώρα, ενώ μίλησε για τα δύσκολα παιδικά χρόνια κατά την Κατοχή.
«Μου αρέσει να βλέπω τον εαυτό μου όταν ήμουν νέος, και μου αρέσει και τώρα που έχω μεγαλώσει. Περάσαμε την Κατοχή, παιδάκι με μια χήρα μάνα, και είχα ανάγκη να ζήσω. Φάγαμε σκύλο εν γνώσει μας για να ζήσουμε».
Ο Γιάννης Βογιατζής, όμως, αναφέρθηκε και στην σύζυγό του με την οποία έχει παντρευτεί δύο φορές.
«Με τη γυναίκα μου είμαστε παντρεμένοι από το 1978 με πολιτικό γάμο. Είχε προηγηθεί ο γάμος της Ελένης και μας άρεσε πάρα πολύ που παντρευτήκαμε και με Ορθόδοξο γάμο.
Πήγαμε στον γάμο της Ελένης και μου λέει η γυναίκα μου ‘’δεν παντρευόμαστε και εμείς ορθόδοξα’;’’. Η Ελένη είναι δώρο θεού και μέρα παρά μέρα πήγαινα στην εκπομπή της».
