Οι περισσότεροι από εμάς βλέπουμε τις πρώτες άσπρες τρίχες μόλις μπούμε στα 30. Πολλοί το θεωρούν γοητεία, άλλοι χαλάνε αμέτρητα χρήματα για να τα κρύψουν. Σε τι οφείλεται όμως αυτή η αλλαγή;

Ο «κανόνας» για τα γκρίζα μαλλιά είναι ότι από την ηλικία των 50 ετών, τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός έχει χάσει το 50% του χρώματος των μαλλιών του. Πιο εμπεριστατωμένες έρευνες έδειξαν ότι το 74% των ατόμων ηλικίας μεταξύ 45 και 65 ετών είχε γκρίζα μαλλιά.

Σε γενικές γραμμές, οι άνδρες «γκριζάρουν» πιο γρήγορα από τις γυναίκες και οι Καυκάσιοι πιο γρήγορα από τους Ασιάτες και Αφρικανούς.

Τι είναι όμως αυτό που προσδιορίζει το χρώμα των μαλλιών μας;

Το χρώμα των μαλλιών μας παράγεται από κύτταρα γνωστά ως μελανοκύτταρα, τα οποία μετακινούνται στον βολβό της τρίχας. Τα μελανοκύτταρα παράγουν χρωστική ουσία που ενσωματώνεται εντός των αναπτυσσόμενων ινών τρίχας για την παραγωγή μαλλιών σε μια απίστευτη σειρά φυσικών αποχρώσεων.

Το χρώμα μαλλιών εξαρτάται από την παρουσία και τις αναλογίες των δύο ομάδων μελανίνης: τις ευμελανίνες (καφέ και μαύρες χρωστικές ουσίες) και φαιομελανίνες (κόκκινες και κίτρινες χρωστικές ουσίες). Ενώ οι διακυμάνσεις στην αναλογία αυτών των χρωστικών μπορεί να παράγει έναν μεγάλο αριθμό χρωμάτων, τα αδέλφια συχνά έχουν εντυπωσιακά παρόμοιο χρώμα μαλλιών.

Το χρώμα μαλλιών ποικίλλει ανάλογα με την περιοχή του σώματος, με τις βλεφαρίδες να είναι πιο σκοτεινές επειδή περιέχουν υψηλά επίπεδα ευμελανινών, ενώ το τριχωτό της κεφαλής είναι συνήθως πιο ανοιχτόχρωμο από το ηβικό τρίχωμα, το οποίο περιέχει περισσότερες φαιομελανίνες.

Ορμόνες όπως η ορμόνη διέγερσης μελανοκυττάρων μπορεί να σκουρύνουν λίγο τα μαλλιά, όπως επίσης και τα υψηλά επίπεδα οιστρογόνων και προγεστερόνης, τα οποία παράγονται κατά την εγκυμοσύνη. Ορισμένα φάρμακα, όπως αυτά για την πρόληψη της ελονοσίας μπορεί να ανοίξουν το χρώμα των μαλλιών, ενώ ορισμένα φάρμακα όπως αυτά για την επιληψία μπορεί να τα σκουρύνουν.

Το χρώμα των μαλλιών σχετίζεται επίσης και με τον κύκλο ζωής των μαλλιών: Η ανάπτυξη των μαλλιών είναι κυκλική. Κατά τη διάρκεια της φάση αναγέννησης, τα μαλλιά μακραίνουν συνεχώς με ένα ρυθμό του 1 εκατοστού ανά μήνα. Η φάση αυτή μπορεί να διαρκέσει τρία έως πέντε χρόνια στο τριχωτό της κεφαλής.

Στο τέλος αυτής της φάσης, το θυλάκιο απενεργοποιείται, η ανάπτυξη των μαλλιών σταματά και παραμένει απενεργοποιημένη για τρεις μήνες. Προς το τέλος αυτής της ηρεμίας (τελογενής φάση), η τρίχα πέφτει και το θυλάκιο παραμένει κενό μέχρι την επόμενη φάση αναγέννησης του κύκλου.

Η παραγωγή χρωστικής όμοια σταματάει και αρχίζει με τους ρυθμούς κύκλου της τρίχας. Οταν όμως τα κύτταρα χρωστικής απενεργοποιηθούν στο τέλος ενός κύκλου και αποτύχουν να ενεργοποιηθούν ξανά μετά στο νέο κύκλο, τότε οι επόμενες τρίχες που θα βγουν θα είναι γκρίζες.

Οι γενετικοί παράγοντες φαίνεται να είναι επίσης σημαντικοί για το πότε θα γκριζάρουν τα μαλλιά. Τα μονοζυγωτικά δίδυμα φαίνονται να γκριζάρουν σε παρόμοια ηλικία και ρυθμό.

Ωστόσο παρά τη γενική πεποίθηση, δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να συνδέουν τα άσπρα μαλλιά με το στρες, τη διατροφή ή τον τρόπο ζωής. Ορισμένες αυτοάνοσες ασθένειες όπως η λεύκη και η γυροειδής αλωπεκία μπορεί να βλάψουν τα κύτταρα της χρωστικής ουσίας και να προκαλέσουν το γκριζάρισμα. Ωστόσο, οι συνθήκες αυτές είναι σπάνιες.

ie

Ο Ιπποκράτης έλεγε οτι κάθε νόσος ξεκινά πρώτα από την ψυχή και μετά καταλήγει στο σώμα. Και πριν αποφασίσουμε ποια θεραπεία θα ακολουθήσουμε για το σώμα, πρέπει πρώτα να έχουμε θεραπεύσει το τραύμα της ψυχής.

Είναι τραγικό σήμερα να μην γνωρίζουμε καν την τεράστια δύναμη της ψυχικής μας κατάστασης αλλά και των σκέψεων που προέρχονται από αυτήν, και πως ακριβώς λειτουργεί όλο αυτό και επηρεάζει το σώμα μας.

Μόνο τα τελευταία χρόνια η σύγχρονη ιατρική άρχισε να μελετά και να αποδέχεται την επίδραση των σκέψεων στην υγεία μας. Έχει αποδειχθεί πλέον ότι ανάλογα με τον τύπο των σκέψεων μας ο εγκέφαλος μας κάνει και ανάλογες συνάψεις, στέλνοντας τα ανάλογα μυνήματα-εντολές στα κύτταρα μας.

Για παράδειγμα σε έναν άνθρωπο που είναι μόνιμα δυστυχισμένος ή καταθλιπτικός, το σώμα του βρίσκεται σε συνεχή άμυνα με αποτέλεσμα να επιτίθεται στα ίδια του τα κύτταρα.
Τα λεγόμενα αυτοάνοσα νοσήματα είναι δημιουργίες του ίδιου του σώματος που προσπαθεί να καταπολεμήσει την δυστυχία του εαυτού του.

Μη γνωρίζοντας μέχρι σήμερα το γιατί γίνεται αυτό, το είχαν αποδώσει σε κληρονομικούς παράγοντες ή σε άγχος. Που βέβαια αυτό που  “κληρονομείται” από τον ασθενή γονέα είναι το ψυχικό του πρόβλημα που πολύ εύκολα μπορεί να “εναποθέσει” στο παιδί του.

Τα παιδιά είναι πάντα ο εύκολος στόχος για έναν προβληματικό γονέα. Γιατί είναι πάντα ανοιχτά σε εκείνον και του έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη, με αποτέλεσμα εκείνος να ξεφορτώνει πάνω τους όλα του τα ψυχολογικά προβλήματα, τις ανασφάλειες και την δυστυχία του, με αποτέλεσμα τα παιδιά να αναπτύσσουν ακριβώς το ίδιο μοτίβο. Και αυτό το ονομάζουμε κληρονομικότητα…

Ο άλλος μεγάλος “ένοχος”, το άγχος, μας επηρεάζει αρνητικά προκαλώντας υπερβολική έκκριση κορτιζόλης στον εγκέφαλο με αποτέλεσμα να έχουμε μόνιμο αίσθημα της ανασφάλειας και την πεποίθηση οτι τίποτα δεν θα πάει καλά.

Και φυσικά, σε περιπτώσεις που οι ίδιοι βάζουμε σε άμεση εφαρμογή το καταστροφικό, απόλυτα δικό μας δημιούργημα που ονομάσαμε “ο νόμος του Μέρφυ”.

Για να εκδηλωθεί όμως ένα νόσημα, αυτοάνοσο ή μη, χρειάζεται ένα ισχυρό υπόβαθρο.
Συνήθως οι άνθρωποι που εκδηλώνουν χρόνια νοσήματα φέρουν πολύ ισχυρά ψυχικά τραύματα που πολλές φορές (αλλά όχι πάντα) δεν τα θυμούνται καν. Υπάρχουν μέσα στον υποσυνείδητο νου, ενώ ο συνειδητός έχει μπλοκάρει την συγκεκριμένη μνήμη.

Επίσης, αιτία εκδήλωσης της νόσου μπορεί να είναι ένα πολύ ισχυρό συναισθηματικό σοκ, ή ένα έντονα αρνητικό συναίσθημα και σ’αυτές τις περιπτώσεις το νόσημα εμφανίζεται άμεσα.

Κάθε αρνητική σκέψη ρίχνει το βιομαγνητικό-ηλεκτρικό φορτίο του κυττάρου κάτω από τα 50 μιλιβόλτ, με άριστο τα 85 με 100. Αν μείνει έτσι κάποιες μέρες ,γίνεται νόσος, ενώ αν συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω συνεχόμενων αρνητικών αισθημάτων και αρνητικών σκέψεων και διάθεσης, μετατρέπεται σε χρόνιο νόσημα.

Σήμερα υπάρχουν ομάδες σε μεγάλα πανεπιστήμια ανά τον κόσμο που μελετούν όλο αυτό το κομμάτι. Και όποιος ανατρέξει σε αξιόπιστα ιατρικά περιοδικά του εξωτερικού βρίσκει δημοσιευμένα αποτελέσματα που αποδεικνύουν ακριβώς αυτό. Ότι όλες τις ασθένειες εμείς τις δημιουργούμε, γιατί με κάποιο τρόπο χρειάζεται να αποφορτιστούμε από όλον αυτό τον αρνητισμό που κουβαλάμε μέσα μας. Οπότε σωματοποιούμε το πρόβλημα και το κάνουμε ασθένεια.

Το θετικό και πολύ ελπιδοφόρο είναι οτι αρχίζουν σιγά σιγά να βγαίνουν νέοι γιατροί με ανοιχτά μυαλά, (γιατί είναι απαραίτητη προυπόθεση να έχουν ανοιχτά μυαλά για μπορέσουν να ξεφύγουν από τον ιατρικό δογματισμό), που αντιμετωπίζουν πλέον τον ασθενή ολιστικά συνδυάζοντας την κλασσική ιατρική με της εναλλακτικές θεραπείες.

Σήμερα πάρα πολλά νοσοκομεία της Γερμανίας έχουν επίσημα ηχοθεραπευτές που ασκούν την μέθοδο Peter Hess με εξαιρετικά αποτελέσματα σε ανθρώπους με εγκεφαλικά, σκλήρυνση κατά πλάκας, μυοσκελετικά προβλήματα, ανθρώπους με εγκεφαλική παράλυση και ένα σωρό άλλα.
Όπως επίσης αρκετά νοσοκομεία επιτρέπουν σε ενεργειακούς ψυχολόγους και θεραπευτές να έρχονται και να εφαρμόζουν τις τεχνικές τους σε ασθενείς μέσα στο νοσοκομείο.

Θα τολμήσω να πω, οτι είναι στο χέρι μας να μην νοσούμε πιά, αρκεί να δούμε την αλήθεια κατάματα δίχως να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Ότι δημιουργούμε μπορούμε και να το αναστείλουμε.

Μπορεί να ακούγεται περίπλοκο, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλό και μεγαλειώδες. Όσοι το έχουν κάνει δεν είναι υπεράνθρωποι, είναι απλοί άνθρωποι που αποφάσισαν συνειδητά να μην νιώθουν και να μην είναι πια άρρωστοι.

Ο κόσμος αρχίζει να αλλάζει, και να κατανοεί ότι για να υπάρξει μια ανθρωπότητα δίχως ασθένειες χρειάζεται μια ολιστική προσέγγιση του εκάστοτε προβλήματος και όχι μονομερής θεραπεία.

Χρειάζεται όπως ακριβώς είπε ο Ιπποκράτης θεραπεία πρώτα της ψυχής και μετά του σώματος.

Πηγή: Μάρη Κουγιτάκη