Εκατοντάδες σκύλοι και γάτες χάνουν τη ζωή τους άδικα κάθε χρόνο στην Ελλάδα, επειδή κάποιοι «συνάνθρωποί μας» θεωρούν ότι τους ενοχλούν και αποφασίζουν να σκορπίσουν το θάνατο, μοιράζοντας φόλες.
Ο όρος «φόλα» αναφέρεται σε ένα σύνολο μεθόδων και τοξικών ουσιών που χρησιμοποιούνται για τη δηλητηρίαση κατοικίδιων και αδέσποτων ζώων.
Οι φόλες συνήθως τοποθετούνται κατά τη διάρκεια της νύχτας, μέσα σε κομμάτια φαγητού που θα θελήσουν να φάνε τα ζώα. Πολλές φορές, βέβαια, οι δράστες αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν απίστευτα ισχυρά δηλητήρια, τα οποία σκορπίζουν γύρω από δένδρα ή σε γωνίες σπιτιών και αρκεί μια μικρή επαφή με το ζώο για να το βλάψουν.
Αν το κατοικίδιο σας ή κάποιος αδέσποτος φίλος σας φάει φόλα, τα κυριότερα συμπτώματα που μπορεί να παρουσιάσει είναι:
Έντονος εμετός, υπερβολική σιελόρροια, σπασμοί, αστάθεια και δύσοσμη διάρροια.
Αν αντιληφθείτε κάτι από τα παραπάνω, τηλεφωνήστε άμεσα στον κτηνίατρό σας και ενημερώστε τον για το τι μπορεί να προκάλεσε τη δηλητηρίαση.
Ο κτηνίατρος θα σας καθοδηγήσει τι είδους εμετικό πρέπει να δώσετε στο ζώο με πολύ προσοχή (απομορφίνη, αλάτι, μουστάρδα, μαγειρική σόδα), προκειμένου να αποβάλει το δηλητήριο.
Σύμφωνα με την κτηνίατρο, Ράνια Μιχαήλ, όλες οι κινήσεις πρέπει να γίνουν άμεσα, γιατί, αν περάσουν 4 ώρες από τη στιγμή που το ζώο φάει τη φόλα και δεν έχει προκληθεί εμετός, τότε το δηλητήριο θα απορροφηθεί από το αίμα.
Μόλις το ζώο κάνει εμετό, αμέσως πρέπει να γίνει μια ένεση ατροπίνης (0,2 mm στο κιλό ζώου), την οποία κάθε φιλόζωος ιδιοκτήτης ζώου θα πρέπει να έχει προκαταβολικά στο σπίτι του για την άμεση αντιμετώπιση της φόλας.
Όσο πιο γρήγορα μεταφέρετε το ζώο στον κτηνίατρο για να του χορηγηθεί ορός, τόσο περισσότερο αυξάνονται οι πιθανότητες επιβίωσής του.
Αφού κάνετε ότι μπορείτε για να σώσετε το ζώο, κάντε άμεση καταγγελία μαζί με κάποιον άλλο μάρτυρα, στην αστυνομία και να επιμείνετε να καταγραφεί το γεγονός. Ακόμα αναφέρετε το γεγονός και στον τοπικό δήμο και πιέστε τους να λάβουν μέτρα.
Σύμφωνα με το νόμο 3170/2003, η οποιασδήποτε μορφής κακοποίηση ή εγκατάλειψη ζώου τιμωρείται με πρόστιμο μέχρι και 1.500 ευρώ ή και ποινή εξάμηνης φυλάκισης.
Τον Οκτώβριο ένας φωτογράφος έλαβε την κανονικά 10ήμερη τουριστική βίζα του, μετά από περίπου 10 εβδομάδες αναμονής. Ήταν εντελώς ελεύθερος να περπατήσει τις πόλεις μόνος του. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του επισκέφθηκε τη Δαμασκό – Χαλέπι- Χομς με την ύπαιθρο και τον Τάρτου και την ακτή.
Ναι, υπάρχουν καταστροφές στη Συρία, αλλά πολύ λιγότερες απ’ ότι φανταζόμαστε. Του έδωσαν ακόμη και πλήρη πρόσβαση στο εσωτερικό του Χαλέπι Σιταντέλ . Τα σούπερ μάρκετ είναι εξίσου καλά εξοπλισμένα όπως και στη δύση και οι άνθρωποι πηγαίνουν στα μπαρ το Σαββατοκύριακο.
Μέγα Τέμενος Ομεϋαδών, το τέταρτο πιο ιερό μέρος στο Ισλάμ
Αλέππο Σιταντέλ
Παραδοσιακό χωριό σε βουνό
Τοπικό εστιατόριο στη Δαμασκό
Το εσωτερικό της αγοράς της Δαμασκού
Ένας πωλητής Ταμάρινδου (χυμός) στους δρόμους της Δαμασκού, Συρία
Ντόπιοι περπατούν στους δρόμους, Δαμασκός
Ντόπιοι διασκεδάζουν στην Δαμασκό
Άντρας που πουλάει γάλα στην Δαμασκό
Οι Γκαλερί τέχνης είναι παντού ανοιχτές στο Αλέππο
Το “Κρακ των Ιπποτών” είναι ένα κάστρο Σταυροφόρων στη Συρία και ένα από τα σημαντικότερα διατηρημένα μεσαιωνικά κάστρα στον κόσμο που χρονολογείται από το 1142
Τα σούπερ μάρκετ είναι καλά εξοπλισμένα όπως αυτό
Ευρωπαϊκό τυρί στα σούπερ μάρκετ
Χαλέπι Σιταντέλ
Από το εσωτερικό του Χαλέπι Σιντατέλ
“Αγαπώ τη Δαμασκό”
Από την κορυφή του Χαλέπι Σιταντέλ
Ένα όμορφο κορίτσι κοιτάζει την φίλη της που βγάζει γαμήλιες φωτογραφίες
Ντόπιοι στους δρόμους
Στρατιώτης δίνει λουλούδια
Οι ντόπιοι απολαμβάνουν μια τοπική συναυλία
Η ανακατασκευή ξεκίνησε
Από το παλιό παζάρι στο Χαλέπι
Παιδιά στο Ανατολικό Χαλέπι
Άνθρωποι αναστηλώνουν τα μαγαζιά τους στο Χαλέπι
Ένας Χριστιανικός γάμος στη Δαμασκό
Το καθάρισμα έχει ξεκινήσει
Ερείπια
Κάβες με αλκοόλ βρίσκονται παντού
Ό,τι απέμεινε στην πόλη
Τα απομεινάρια στην αγορά του Χαλέπι
Σταθμός τραίνου στο Χαλέπι
Ντόπιοι άντρες
Παιδιά
Τα μαγαζιά θα είναι σύντομα έτοιμα στην αγορά του Χαλέπι
Μια φωτογραφική συλλογή από μια πιο χαρούμενη, πιο καθαρή και λαμπερή Ελλάδα που αν και ο κόσμος δεν είχε την σημερινές ανέσεις άνετα μπορεί κανείς να διακρίνει στο βλέμμα μια ηρεμία και μια ευτυχία που σήμερα σπανίζει.
Ας δούμε μερικές από τις φωτογραφίες που έχει δημοσιεύσει η σελίδα Konserva – vintage culture που επίσης λειτουργεί και ως εκθεσιακός χώρος. Μην ξεχάστε να ακολουθήσετε αυτή την υπέροχη σελίδα στο facebook.
Στη διαδρομή μου για το γραφείο βρίσκεται ένα τυροπιτάδικο. Ακριβώς απέναντι από τον Άρειο Πάγο.
Το πρωινό των δικηγόρων είναι συνυφασμένο με τις τυρόπιτες, τις λουκανικόπιτες και τις μπουγάτσες του συγκεκριμένου καταστήματος και κάθε φορά που περνώ εγώ από εκεί, πηγαδάκια κοστουμαρισμένων κυρίων κλείνουν την προθήκη του. Δεδομένου μάλιστα ότι βρίσκεται και πάνω στο φανάρι, είναι αδύνατο να μην παρατηρήσω αυτή την κινητικότητα.
Σήμερα, περνώντας το φανάρι, από την πλευρά του καταστήματος ερχόταν ένας σκυλάκος, με γαντζωμένο στα δόντια ένα λουκανικοπιτάκι, που του έδωσε κάποιος από τους θαμώνες του τυροπιτάδικου, ο οποίος πρόσεξε το χαμόγελό μου και μου απηύθυνε: Κοίτα, κοίτα πώς το κρατάει, ο κερατάς!
Κάτι η βιασύνη του ζώου, που προσπαθούσε να περάσει στην απέναντι πλευρά της Αλεξάνδρας, κάτι και το γεγονός ότι δεν σταματούσε να φάει τον μεζέ, αλλά τον κρατούσε προσεκτικά ανάμεσα στα δόντια, μου κίνησαν την περιέργεια.
Κοντοστάθηκα και τον ακολούθησα με το βλέμμα.
Υπέθεσα πως πηγαίνει κάπου να το θάψει, για τις δύσκολες ώρες, όπως συνηθίζουν να κάνουν οι σκύλοι.
Τρέχοντας και κουνώντας ζωηρά την ουρά έφτασε στη γωνία των προσφυγικών κατοικιών, όπου καθόταν οκλαδόν ένας ταλαιπωρημένος άνδρας.
Στάθηκε μπροστά του κι εκείνος πήρε το πιτάκι από το στόμα του σκύλου και το έβαλε στο δικό του!
Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά, που κύλησαν δάκρυα στα μάγουλά μου, χωρίς να συνειδητοποιήσω αν ήταν από ντροπή, από συγκίνηση ή από λατρεία για κείνο το ζωντανό.
Και τότε ευχαρίστησα τη δημοσιογραφία, που ακόνισε τις κεραίες μου, χαρίζοντάς μου τη μοναδική εμπειρία να καταγράψω την… ανθρωπιά ενός σκύλου…
Μερικές φορές η φαντασία μας δεν μπορεί να επεξεργαστεί το πραγματικό μέγεθος των πραγμάτων. Κάνουμε συνήθως τα πάντα μικρότερα στο κεφάλι μας γιατί δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι κάποια πράγματα μπορεί να είναι τόσο τεράστια.
Ο Κέβιν Γουίσμπιθ δημιούργησε κολάζ που μας βοηθούν να κατανοήσουμε το πραγματικό μέγεθος κάποιων αντικειμένων. Εντυπωσιαστήκαμε και είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε αυτές τις φωτογραφίες μαζί σας.
Ο πυραυλοκινητήρας M-1 αναπτύχθηκε για το διαστημικό πρόγραμμα της NASA στη δεκαετία του ’50. Είναι ο μεγαλύτερος κινητήρας στον κόσμο: η διάμετρος του είναι πάνω από 4 μέτρα και μπορεί να καλύψει ένα smart.
Τα προϊστορικά μαμούνια ήταν μεγαλύτερα από τα σύγχρονα λόγω του υψηλού επιπέδου οξυγόνου. Αυτοί οι σκορπιοί ήταν μήκους 60 εκατοστών – σχεδόν όσο οι γάτες. Ευτυχώς, έχουν πλέον εξαφανιστεί.
Το “Seawise Giant”, ένα πετρελαιοφόρο, έχει μήκος 452 μέτρα. Εάν τοποθετηθεί στη μεγαλύτερη λίμνη στο κεντρικό πάρκο της Νέας Υόρκης, θα υπήρχαν μόνο 10 μέτρα ελεύθερου χώρου μπροστά και πίσω.
Ο αστεροειδής “Διόνυσος” και η Γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ
Ο αστεροειδής αυτός είναι μέρος της ομάδας των αστεροειδών του Απόλλωνα. Το πλάτος του είναι 1.5 χιλιόμετρα. Εάν έπεφτε πάνω από τη γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ, θα έμοιαζε έτσι.
Την εποχή του, ο Τιτανικός ήταν ένα από τα μεγαλύτερα πλοία. Το μήκος του ήταν 269 μέτρα. Αλλά αν τον συγκρίνουμε με τον αεροπλανοφόρο Ρόνταλντ Ρίγκαν, δεν φαίνεται τόσο μεγάλος. Δεν αποτελεί έκπληξη: το μήκος του αεροπλανοφόρου είναι 333 μέτρα.
Το ορυχείο “Mirny Diamond” είναι ένα από τα βαθύτερα στον κόσμο: το βάθος του είναι 525 μέτρα. Αν το Γουίλις Τάουερ, το δεύτερο υψηλότερο κτίριο στις ΗΠΑ στα 527 μέτρα, τοποθετούνταν στο εσωτερικό του, θα φαινόταν μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι στην κορυφή του.
Το βομβαρδιστικό αεροπλάνο Β-2 είναι ένα από τα μεγαλύτερα και ακριβότερα βομβαρδιστικά αεροπλάνα στον κόσμο. Το άνοιγμα του πτερυγίου του είναι σχεδόν 50 μέτρα και μπορεί να συγκριθεί με το πλάτος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου.
Το Μπουρτζ Χαλίφα είναι το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο με ύφος 828 μέτρα. Είναι 446 μέτρα ψηλότερο από το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ και βρίσκεται πάνω από τα σύννεφα.
Από μικρά παιδιά μαθαίνουμε όλοι ότι η ζάχαρη κάνει κακό στην υγεία. Σε κάθε σκανταλιά οι γονείς προειδοποιούν τα παιδιά τους ότι θα καταστραφούν τα δόντια τους και ότι θα πάθουν χίλια άλλα δεινά.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας από ζάχαρη πρέπει να προέρχεται λιγότερο από το 10% των ημερήσιων θερμίδων. Αυτό αντιστοιχεί σε λιγότερο από 12 κουταλάκια του γλυκού ζάχαρη για τους ενήλικες.
Ένα πολύ ωραίο βίντεο της εκστρατείας Sugar is Killing Us, με σκοπό την ενημέρωση για τις αρνητικές επιπτώσεις της ζάχαρης και την παρότρυνση για καλύτερες επιλογές τροφίμων.
Δείτε το βίντεο με ενσωματωμένους ελληνικούς υπότιτλος:
Ήταν μεσημέρι της 14ης Οκτωβρίου του 1862 όταν οι Αθηναίοι πανηγύριζαν την έξωση του βασιλιά στην τότε πλατεία Όθωνος που μετονομάστηκε σε πλατεία Ομονοίας. Από τότε και μέσα στα 150 χρόνια που ακολούθησαν η πλατεία που αποτέλεσε άλλοτε το κοσμοπολίτικο και συνάμα λαϊκό σημείο συνάντησης των Αθηναίων πέρασε από διάφορες εποχές ανακατασκευές και χρώματα για να καταλήξει στη σημερινή γκρίζα εικόνα της…
Τα πρώτα σχέδια που έγιναν των Κλεάνθη και Σάουμπερτ, αποτύπωναν μια πλατεία ορθογώνια η οποία θα ονομαζόταν πλατεία Ανακτόρων. Ο χώρος άλλωστε προοριζόταν για την ανέγερση των Ανακτόρων αφού η θέα της Ακρόπολη ήταν ιδανική. Το σχέδιο όμως απορρίφθηκε από τον Λουδιβίκο, τον πατέρα του Όθωνα, λόγω της περιοχής η οποία γειτνίαζε με εργατικές συνοικίες και ήταν σε κοίλωμα κοντά στα έλη του Κηφισού.
Την ιδέα της ανέγερσης των ανακτόρων ακολούθησε εκείνη του Ναού του Σωτήρος, προκειμένου το έθνος να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς το Θείο για την απελευθέρωση. Ο έρανος, όμως, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και το ποσό που συγκεντρώθηκε διατέθηκε για την ανέγερση του ναού της Μητροπόλεως.
Έτσι το 1834, τα σχέδια χρειάζεται να επανεξεταστούν και η αναθεώρησή τους ανατίθεται στον αρχιτέκτονα Λέο Φον Κλέντσε. Στην νέα της εκδοχή η πλατεία θα είχε κυκλικό σχήμα ενώ θα ήταν ομώνυμη του τότε βασιλειά Όθωνα. Και αυτό το σχέδιο δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Εν τέλει η πλατεία κατασκευάζεται το 1846 με βασιλικό διάταγμα και παίρνει ορθογώνιο σχήμα. Η πλατεία Όθωνος, όπως ονομάστηκε προς τιμήν του βασιλιά, αποτελούσε το βορειότερο άκρο της πόλης και το τέρμα του εξοχικού περιπάτου των Αθηναίων της εποχής.
Το σημερινό της όνομα αποκτά το 1862 όταν γίνεται σύμβολο ενότητας των αντιμαχόμενων πολιτικών πλευρών μετά την εκθρόνιση του βασιλιά. Εκείνο το μεσημέρι της 14ης Οκτωβρίου, ο πρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης, Δημήτριος Βούλγαρης, γνωστός και ως Τζουμπές, απευθύνεται μετά την δοξολογία στο συγκεντρωμένο πλήθος και λέει:
«Ας ορκισθώμεν επί της Πλατείας ταύτης, της λαβούσης ήδη το ωραίον της «Ομονοίας» όνομα, και ας είπη έκαστος εξ ημών: Ορκίζομαι πίστιν εις την πατρίδα και υπακοήν εις τας εθνικάς αποφάσεις».
Αυτή η ένδοξη και επαναστατική φράση σηματοδότησε την απαρχή της ιστορίας της Πλατείας Ομόνοιας η οποία γνώρισε από τότε διάφορες «εποχές», οράματα και υποσχέσεις…
Η πράσινη εποχή
Εκείνη την εποχή η Ομόνοια χαρακτηρίζεται από την αύρα μιας κοσμικής και μεσοαστικής Αθήνας σε συνδυασμό πάντα με τη νότα που της έδιναν οι εργατικές περιοχές που βρίσκονται κοντά της. Το 1877, η πλατεία φωτίζεται με λάμπες φωταερίου, δεντροφυτεύεται και στο κέντρο της κατασκευάζεται μια μαρμάρινη πολυγωνική εξέδρα μουσικής, όπου φιλοξενεί την μπάντα κάθε Κυριακή.
Τρία χρόνια αργότερα, γίνεται η αφετηρία του ιπποσιδηροδρόμου, ενώ το 1889, στο τέλος της Αθηνάς, οικοδομείται σε σχέδια του Ερνεστ Τσίλερ το ξενοδοχείο Μέγας Αλέξανδρος, σήμα κατατεθέν της περιοχής, η οποία σταδιακά μεταμορφώνεται σε σημείο αναφοράς της κοσμικής κίνησης της πόλης κι αρχίζει να ανταγωνίζεται την αίγλη της πλατείας Συντάγματος.
Στην αναβάθμιση αυτή βοηθούν και οι αφίξεις νέων καταστημάτων όπως το «Σολώνειο», το «Βυζάντιο», το «Ζούνης», το «Χαραμής», το «Ομόνοια» και φυσικά η γνωστή «Ήβη», όπου συγκεντρώνεται όλος ο «καλός κόσμος» της εποχής.
Οι ιδιοκτήτες των καφενείων της περιοχής προσπαθούν να προσελκύσουν όλο και περισσότερη πελατεία. Ανοίγουν τις πόρτες τους στις κυρίες και δανείζονται στοιχεία από τα ζαχαροπλαστεία. Ελληνικές και ξένες, κυρίως γαλλικές εφημερίδες, καθώς και περιοδικά δημιουργούν άτυπα αναγνωστήρια, ενώ ορχήστρες φροντίζουν για τη μουσική υπόκρουση. Την εικόνα συμπληρώνουν τραγουδιστές και τραγουδίστριες του μελοδράματος.
Δίπλα στον τούρκικο καφέ που ψήνει ο ταμπής με δέκα λεπτά το φλιτζάνι, παρασκευάζεται και ο «Βιενναίος», ο ευρωπαϊκός καφές, με γάλα ή κρέμα, ο οποίος κοστίζει 40 λεπτά.Το νερό έρχεται από το Μαρούσι σε στάμνες και πληρώνεται ξεχωριστά, 5 λεπτά το ποτήρι. Πάστες, γλυκά φούρνου, παγωτά και ηδύποτα συμπληρώνουν τον κατάλογο.
Εκτός από τα καφενεία, λειτουργούν τα ζυθοπωλεία, οι ταβέρνες, τα ξενοδοχεία και φυσικά τα καφωδεία και τα καφέ σαντάντ. Τα τελευταία όμως σε συνδυασμό με την άφιξη των αμανετζίδικων στην περιοχή του Ψυρρή, είναι εκείνα που κάνουν την Ομόνοια να χάσει την μάχη για την πιο αριστοκρατική περιοχή δίνοντας το προβάδισμα στην πλατεία Συντάγματος. Στο τέλος αυτού αιώνα, το 1895 δημιουργείται ο σταθμός του τρένου Αθηνών-Πειραιώς.
Στον «Ρωμηό» του 1907 διαβάζουμε για εκείνη την εποχή:
«Ίτε πάντες εις της Ήβης το γνωστόν ζυθοπωλείον Νικολή του Γιακουμάκη, τέλειον εκ των τελείων. Ανοιχτόν μέχρι πρωίας στην Ομόνοιαν εκεί, εντελής καθαριότης κι’ έξοχος μαγειρική, μπύρα πρώτη Κλωναρίδη και ποικίλα φαγητά, ο καλλίτερος ο κόσμος, πάντοτε σ’ αυτό φοιτά»
Η εποχή των Μουσών και η ιστορία της Καλλιόπης
Περνούν σχεδόν τριάντα χρόνια για να αλλάξει και πάλι όψη η πλατεία. Όταν το 1930, ολοκληρώνονται τα έργα για τον υπόγειο σιδηρόδρομο τα εγκαίνια του οποίου πραγματοποιεί ο Ελευθέριος Βενιζέλος, εκτός από το κυκλικό σχήμα, η πλατεία αποκτά μια εικόνα λιγότερο πράσινη εικόνα και περισσότερο αστική.
Οι φοίνικες τα λουλούδια και τα ξύλινα παγκάκια δεν υπάρχουν πια. Στη θέση τους δεσπόζουν τα μαρμάρινα κυκλιδώματα που οδηγούν στον υπόγειο σιδηρόδρομο, ενώ στο κέντρο της, κατασκευάζονται περίπτερα για τους ανθοπώλες. Περιμετρικά τοποθετούνται οκτώ τσιμεντένιες Μούσες για να καλύψουν τους αεραγωγούς του τρένου που μένουν στην ιστορία ως οι «Μούσες της Ομόνοιας»… Πάνω από τα αγάλματα υψώνονταν ψηλοί τσιμεντένιοι κίονες, στην κορυφή των οποίων υπήρχαν καπνοδόχοι….
Βέβαια μιας και οι μούσες κατά τη μυθολογία ήταν εννέα, και η πλατεία για λόγους αισθητικής και συμμετρίας μπορούσε να φιλοξενήσει μόνο οκτώ, ο χώρος που τοποθετήθηκε η ένατη, η μούσα της επικής ποίησης Καλλιόπη, ήταν ακριβώς δίπλα από τα δημόσια ουρητήρια. Εξαιτίας αυτού η «φτωχή Καλλιόπη» ταύτισε για πάντα το όνομά της με την τουαλέτα…
Οι Μούσες δεν ενθουσίασαν κανέναν, αντιθέτως χαρακτηρίστηκαν κακόγουστες αφού έκαναν την κυκλική πλατεία να μοιάζει με τούρτα με κεράκια. Έξι χρόνια μετά, όταν μία από αυτές κατά την διάρκεια διαδηλώσεων, έπεσε με κίνδυνο να τραυματίσει τους περαστικούς, απομακρύνθηκαν από την πλατεία.
Παρόλα αυτά την εποχή των Μουσών το χρώμα της πλατείας δεν χάθηκε αφού τα λουλούδια των ανθοπωλών συνέχιζαν να στολίζουν την πλατεία μαζί με τα καφενεία, τις μπυραρίες και τα καμπαρέ που είχαν δημιουργηθεί περιμετρικά.
Μια εικόνα της Ομόνοιας της εποχής εκείνης δίνει και το τραγούδι «Ομόνοια Πλας» της δεκαετίας του ‘50 που τραγουδά πρώτη σε μια θεατρική επιθεώρηση η Ρένα Βλαχοπούλου και στη συνέχεια η Σοφία Βέμπο:
«Σε κάθε γωνία επτά καφενεία καρέκλες με κόσμο γεμάτες και ταξί που ψαρεύουν πελάτες Κομψοί και ωραίοι, πολίσμαν τροχαίοι πεντ’ έξι παλιές μπυραρίες καυγαδάκια στις αφετηρίες Καμπαρέ με jazz band και belles femmes με ταμπέλες που λένε welcome Τι ρυθμός και ζωή και κοσμοσυρροή μέρα νύχτα και ως το πρωί. Και τα ανθοπωλεία σειρά στην πλατεία τριάντα περίπτερα πλάι κι από κάτω Μετρό που περνάει Πιο εκεί, κουλουρτζή, ο ταμπλάς Να η Ομόνοια Πλας…”
Η υγρή εποχή
Η μεγάλη αναδιάταξη της πλατείας πραγματοποιείται το 1960, όπου η φυσιογνωμία της αλλάζει κατά πολύ. Τα λουλούδια, τα περίπτερα, τα κιγκλιδώματα και οι πάγκοι των ανθοπωλών ξηλώνονται και οι πεζοί αποκλείονται εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή.
Η επιφάνεια της πλατείας μετατρέπεται σε τεχνητή λίμνη με συντριβάνια, ενώ υπογείως διαμορφώνεται μια δεύτερη, πολύ πιο αποπνικτική. Το κοσμικό παρελθόν της Ομόνοιας έχει ήδη αρχίσει να ξεθωριάζει στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού του κέντρου που δίνει προτεραιότητα στο αυτοκίνητο, μετατρέποντας την περιοχή σε κυκλοφοριακό κόμβο αποκλείοντας την πρόσβαση στους πεζούς.
Γελοιογράφοι της εποχής σχολιάζουν καυστικά τη λίμνη, βάζοντας μέσα τη γοργόνα που ρωτά τον τροχονόμο αν ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος.
Ο Μποστ σε μια γελοιογραφία του που φιλοξενήθηκε στο εξώφυλλο του Ταχυδρόμου στις 25 Ιουλίου 1959, την περίοδο δηλαδή όπου γίνονταν τα μεγάλα έργα για την ανακατασκευή της πλατείας και την διάνοιξη της οδού Κοραή, γράφει χαρακτηριστικά:
«Να ιδώ του βάλτου τα χωργια από ψηλή ραχούλα- να δω κε την ομονηα με τα νερά τα κρεια»
Μέσα σε μια δεκαετία τα συντριβάνια ανακατασκευάζονται σε διάφορες μορφές για να αντικατασταθούν εν τέλει από υδάτινους πίνακες. Οι πεζοί παραμένουν αποκλεισμένοι από την επιφάνεια της πλατείας και οι μόνοι που την επισκέπτονται κατά περιόδους είναι οι των ομάδων που καθιερώνουν τις βουτιές ύστερα από κάθε νίκη της ομάδας τους.
Η γκρι εποχή
Η τελευταία αλλαγή που σηματοδοτεί την απαρχή της Γκρι πλέον εποχής της πλατείας, ξεκινά με την εγκατάσταση του Γυάλινου Δρομέα που πήρε τη θέση του σιντριβανιού.
Τη δεκαετία του ’90, η Ομόνοια σκάβεται ξανά, αυτή τη φορά για τις ανάγκες του μετρό, ενώ αλλάζει και πάλι μορφή. Το υγρό στοιχείο δίνει τη θέση του στο στερεό, καθώς τοποθετείται επί της πλατείας όπου πρασινίζει μερικώς από το γκαζόν το έργο « Δρομέας» του Κώστα Βαρώτσου. Το άγαλμα αρχικά εντυπωσιάζει όμως λόγω των εργασιών του μετρό μεταφέρεται για λόγους ασφαλείας – για να μην κινδυνέψει από τους κραδασμούς.
Τελευταία προσπάθεια ανάπλασής είναι εκείνη που γίνεται πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες, η οποία αφήνει πίσω της έναν οδικό τσιμεντένιο κόμβο. Το 2001 τοποθετείται στο κέντρο της, το ύψους 15 μ. γλυπτό, Πεντάκυκλο, του Γιώργου Ζογγολόπουλου και το πράσινο αντικαθίσταται από πλάκες οι οποίες σήμερα είναι σκούρες από την βρωμιά και το καυσαέριο. Η πλατεία που κάποτε ήταν συνώνυμη με την ζωντάνια σήμερα μαραζώνει χωρίς νερό και χωρίς κίνηση κι επιλέγεται πια ως τόπος απόγνωσης υποψήφιων αυτόχειρων.
Η ατμόσφαιρα μυρίζει καυσαέριο κι απελπισία ναρκομανών, παράνομων κι απεγνωσμένων μεταναστών και άστεγων που πεθαίνουν στα γύρω σοκάκια ενώ είναι συνδεδεμένη με την έλλειψη ζωής. Τα ίχνη του ένδοξου παρελθόντος απουσιάζουν ενώ σχεδόν όλα τα ιστορικά καταστήματα της περιόδου ακμής της έχουν αντικατασταθεί από fast food ή τυροπιτάδικα, από καταστήματα πώλησης κινητών τηλεφώνων και σημεία αλλαγής συναλλάγματος.
Το τσιμεντένιο άνυδρο και γκρίζο πλέον σκηνικό της άλλοτε «κοκέτας» των επιθεωρήσεων δείχνει πως η λαϊκή, κοσμική κι επαναστάτρια πλατεία της Αθήνας πληρώνει την προηγούμενη λαμπρή εποχή της μέσα από μια παράξενη «καταδίκη» παραμένοντας εντελώς αποκομμένη από την άλλοτε ζωντανή ιστορία της.
Μπορεί η Τζένη Μπαλατσινού να βρίσκεται στην Πάτμο με την μικρότερη της κόρη Αλεξάνδρα Κωστοπούλου (η Αμαλία λόγω ατυχήματος που είχε δεν μπορεί να ταξιδέψει), ο μικρός γιος όμως, ο Μάξιμος απολαμβάνει το καλοκαίρι στην Μύκονο με τον πατέρα του. Ο Πέτρος Κωστόπουλος και ο γιος του κάνουν μαζί διακοπές και κλέβουν τις εντυπώσεις στο νησί των ανέμων.
Ο κούκλος γιος του πρώην ζευγαριού έχει μεγάλη αδυναμία στον μπαμπά του και δεν σταματά να τον μιμείται. Πατέρας και γιος κάνουν μαζί θαλάσσια σπορ, βόλτες στην παραλία, αλλά και πολλές βουτιές… και μάλιστα από τα πιο απίθανα σημεία.
Έτσι, και αυτήν τη φορά πατέρας και γιος βρέθηκαν μαζί σε ένα βράχο στο νησί και πήδηξαν ταυτόχρονα στη θάλασσα.
«Εγώ και ο μικρός. Έθιμο πια» σημείωσε στην ανάρτησή του ο Πέτρος Κωστόπουλος στο Instagram…
Δείτε το βίντεο:
Ο 13χρονος Μάξιμος, μάλιστα, φάνηκε να απολαμβάνει πολύ τις διακοπές με τον πατέρα του καθώς ο Πέτρος Κωστόπουλος δεν τον αφήνει στιγμή… να βαρεθεί!
Ο παρουσιαστής αφιερώνει όλο του τον χρόνο στον γιο του και οι δυο τους κάνουν πολλές δραστηριότητες μαζί, όπως μπάσκετ, ποδήλατο και jet ski! Αυτή τη φορά όμως, σε ένα Instastory του παρουσιαστή τους είδαμε σε πιο… extreme εγχειρήματα!
Ο χρυσός αιώνας της Αθήνας ήταν ο 19ος. Μέσα σε 50 χρόνια ένα μικρό χωριό στους πρόποδες της Ακρόπολης μετατράπηκε σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με ανάκτορα, νεοκλασικά μέγαρα, βουλεβάρτα και μερικά από τα ομορφότερα δείγματα νεοκλασικισμού στον κόσμο – που τότε ήταν και απολύτως της μόδας.
Όμως η ανάπτυξη, η ανοικοδόμηση, ο υπερβολικός εκμοντερνισμός, το οικονομικό συμφέρον, αλλά και ο πόλεμος και η έλλειψη χρημάτων συνετέλεσαν ώστε μερικά θαυμάσια κτίρια να χαθούν για πάντα. Κτίρια που αν είχαν διατηρηθεί η εικόνα της Αθήνας θα ήταν διαφορετική, σίγουρα ομορφότερη.
Ξενοδοχείο Ακταίον
Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα εμβληματικού χαμένου κτιρίου. Βρισκόταν στο Νέο Φάληρο -στη θέση όπου σήμερα υπάρχει ιδιωτικό νοσοκομείο- και είχε χτιστεί σε σχέδια του Πάνου Καραθανασόπουλου (μαθητή του Τσίλερ) στα πρότυπα των παραλιακών palace ξενοδοχείων που ανθούσαν στις ευρωπαϊκές λουτροπόλεις. Εγκαινιάστηκε το 1903 και για δεκαετίες ήταν το κέντρο της αναψυχής για την ελίτ της Αθήνας, αλλά και των υψηλών επισκεπτών -εστεμμένων, επιχειρηματιών, ζάπλουτων της εποχής- από όλη την Ευρώπη.
Είχε 160 δωμάτια, μεγάλες αίθουσες δεξιώσεων, κήπους και παραλία. Η παρακμή του ξεκίνησε λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου έπαθε εκτεταμένες ζημιές από βομβαρδισμούς. Μετά τον πόλεμο η κατεστραμμένη και πάμφτωχη Ελλάδα δεν μπορούσε να συντηρήσει ένα τέτοιο οικοδόμημα και έτσι το ξενοδοχείο εγκαταλείφθηκε, για να κατεδαφιστεί τελικά επί Αριστείδη Σκυλίτση, του αλήστου μνήμης διορισμένου από τη χούντα δημάρχου Πειραιά.
Μέγαρο Νεγρεπόντη
Η μεγαλύτερη απώλεια στην Πλατεία Συντάγματος είναι το μέγαρο αυτό που χτίστηκε το 1880 και κατεδαφίστηκε το 1956. Ανήκε στην εποχή που η λεωφόρος Αμαλίας ήταν η επίσημη «βόλτα» των Αθηναίων που περπατούσαν έχοντας στη μία πλευρά τον Βασιλικό Κήπο και στην άλλη πολυτελείς κατοικίες.
Εδώ κατοικούσαν προτού χτιστεί το ανάκτορο Διαδόχου (το 1897) ο μετέπειτα Κωνσταντίνος Α’ και η σύζυγός του Σοφία. Στη συνέχεια, και μέχρι το 1940, στέγασε το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας. Στη θέση του χτίστηκε πολυκατοικία το 1959.
Βίλα Μαργαρίτα
Χτίστηκε στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα και ανήκε σε Αρμένιο έμπορο. Βρισκόταν στη συμβολή των λεωφόρων Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Μεσογείων. Απολύτως ασυνήθιστη εικόνα για την Αθήνα, θύμιζε κάστρο, είχε πύργους και πολεμίστρες, και ήταν -φυσικά- χτισμένο από πέτρα.
Πέρασε στην ιδιοκτησία του επιχειρηματία Ευστάθιου Λάμψα (ιδρυτή του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία) και στη συνέχεια στις κόρες του. Κατά τη δεκαετία του ’60 μεγάλο μέρος των κήπων του απαλλοτριώνεται για τη διαπλάτυνση των λεωφόρων. Οι κληρονόμοι πωλούν τον πύργο το 1970 και οι νέοι ιδιοκτήτες (η Κτηματική Τράπεζα) αποφασίζουν αμέσως την κατεδάφισή του.
Άλλωστε, όπως ήταν η άποψη της κυβέρνησης της χούντας, το κτίσμα δεν είχε τίποτα από ελληνική αρχιτεκτονική παράδοση και δεν υπήρχε λόγος να διατηρηθεί. Στη θέση του στέκει σήμερα το 9όροφο κτίριο της Εθνικής Τράπεζας.
Δημοτικό Θέατρο Αθηνών
Στο σημείο που σήμερα υπάρχει η πλατεία Κοτζιά, η ανοιχτή ανασκαφή και το υπόγειο πάρκινγκ, βρισκόταν το Δημοτικό Θέατρο. Σε σχέδια του Τσίλερ και χρηματοδότηση από τον Ανδρέα Συγγρό (λέγεται ότι ο τραπεζίτης θυσίασε πολλούς εσωτερικούς χώρους, μίκρυνε τη σκηνή και σχεδόν εξαφάνισε τα καμαρίνια των ηθοποιών προκειμένου να δημιουργηθούν καταστήματα και γραφεία που τα εκμεταλλευόταν ο ίδιος), εγκαινιάστηκε το 1888 και η τύχη του ήταν από την αρχή… στραβή.
Εκτός από τις παρεμβάσεις του Συγγρού, το θέατρο υπέφερε εξαρχής από έλλειψη χρημάτων -που καθυστέρησαν σημαντικά την ανέγερσή του-, η λιτή του διακόσμηση του στερούσε κάθε μεγαλοπρέπεια με αποτέλεσμα να μην αποκτήσει ποτέ την αίγλη που του άξιζε, ενώ στην επίσημη πρεμιέρα του 1888 ο βασιλιάς Γεώργιος κοιμήθηκε και ενοχλούσε με το ροχαλητό τους θεατές. Το 1901 εγκαινιάζεται το Βασιλικό (σήμερα Εθνικό) Θέατρο και το Δημοτικό αποκτά και επισήμως δεύτερο ρόλο.
Το 1922 φιλοξένησε πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία οι οποίοι, μέσα στην ταλαιπωρία τους και λόγω του σκληρού χειμώνα, άναβαν φωτιές στο εσωτερικό προκαλώντας μεγάλες ζημιές. Για να συμπληρωθεί η κακοτυχία, η θέα ενοχλούσε τον τότε δήμαρχο Κωνσταντίνο Κοτζιά (το γραφείο του έβλεπε στο πίσω μέρος του θεάτρου), αλλά και τον τότε διοικητή της Εθνικής Τράπεζας Ιωάννη Δροσόπουλο που είχε το γραφείο του ακριβώς απέναντι, στην οδό Αιόλου. Έτσι, το 1940 το θέατρο κατεδαφίστηκε και, κατά παράξενα ειρωνικό τρόπο, η πλατεία πήρε το όνομα του ανθρώπου που το εξαφάνισε.
Μέγαρο Πεσμαζόγλου
Βρισκόταν στη γωνία της Βασιλίσσης Σοφίας με την Ηρώδου Αττικού και χτίστηκε το 1900 σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλερ από τον επιχειρηματία Ι. Πεσμαζόγλου. Σκοπός ήταν η ενοικίαση πολυτελών διαμερισμάτων σε ξένους.
Από τα πρώτα τέτοια κτίρια μεγάλης κλίμακας στην πόλη και με χαρακτηριστικό τον πυργοειδή τρούλο στη γωνία του, «τεμαχίστηκε» κατά τη δεκαετία του 1960 και στο γωνιακό του τμήμα, που κατεδαφίστηκε, χτίστηκε κτίριο γραφείων. Το άλλο τμήμα, που κατά την κατοχή στέγασε τη γερμανική πρεσβεία (φωτ.) διατηρείται μέχρι σήμερα.
Βίλα Θων
Ο Νικόλαος Θων γεννήθηκε στην Αθήνα το 1850 και ήταν γιος του Βαυαρού λογιστή Καρλ Θων, μέλος της ακολουθίας του βασιλιά Όθωνα, και ο ίδιος ανώτερος αυλικός του βασιλιά Γεωργίου του Α’.
Η έπαυλή του -σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλερ- βρισκόταν στην συμβολή των λεωφόρων Κηφισίας και Αλεξάνδρας, και σε όλο το τετράγωνο με τις οδούς Αιτωλίας και Θεοφάνους, και ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 1880. Ήταν ένα θαυμάσιο κτίσμα τόσο στο σχεδιασμό του όσο και στο διάκοσμό του (γλυπτά, τζάμια με βιτρό, υπέροχος κήπος). Το 1921 το κτήμα πουλήθηκε και στη συνέχεια λειτούργησε κατά καιρούς ως κλινική, σχολείο, μπυραρία, στρατώνας, φυλακή, αλλά και κατοικία.
Το 1944 η έπαυλη ανατινάχθηκε στη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Μεταπολεμικά χτίστηκε στην πρόσοψη του κτήματος ένα ακαλαίσθητο συγκρότημα καταστημάτων και σήμερα στη θέση τους βρίσκεται κτίριο γραφείων. Από ολόκληρο το παλαιό κτήμα σώζεται σήμερα μόνο ο μοναδικός κυκλικός ναός στην Ελλάδα, ο Άγιος Νικόλαος.
Οικία Σαριπόλου
Από τα ελάχιστα δείγματα νεογοτθικού ρυθμού στην Αθήνα, η οικία Σαριπόλου βρισκόταν στη βορειοδυτική γωνία Πατησίων και Χαλκοκονδύλη. Ανήκε στον νομικό Ιωάννη Σαρίπολο και χτίστηκε περίπου το 1870.
Πέρασε στις κόρες του και το 1908 έφυγε από την ιδιοκτησία της οικογένειας. Άντεξε σχεδόν 90 χρόνια προτού κατεδαφιστεί το 1956 για να δώσει τη θέση του σε ένα ακόμα απρόσωπο και κακοσυντηρημένο κτίριο γραφείων, από αυτά που γέμισαν την Πατησίων μετά το 1960. H Αθηνά Σαρίπολου-Λίβα, μία από τις κόρες του Ιωάννη, απαθανάτισε σε υδατογραφίες το εσωτερικό και το εξωτερικό του πατρικού της σπιτιού.
Οικία Τσοποτού
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα και ξεχωριστά σπίτια βρισκόταν στη γωνία Πειραιώς και Μενάνδρου. Ο άγνωστος αρχιτέκτονας είχε αντιγράψει το Μνημείο του Λυσικράτη στην Πλάκα. Το οίκημα άντεξε ακριβώς 100 χρόνια, από το 1870 μέχρι το 1970 που κατεδαφίστηκε. Στη θέση του, άλλο ένα απρόσωπο πολυώροφο κτίριο.
Για το τελευταίο της πρότζεκτ, η καλλιτέχνης από το Ισραήλ, με το όνομα Sigalit Landau, αποφάσισε να βυθίσει ένα μαύρο φόρεμα στη Νεκρά Θάλασσα. Το φόρεμα βυθίστηκε στα γεμάτα αλάτι νερά το 2014 και πρόσφατα αφαιρέθηκε για το κοινό.
Όπως μπορείτε να δείτε και από τις φωτογραφίες που ακολουθούν, το αποτέλεσμα είναι μαγικό.
Το πρότζεκτ της καλλιτέχνιδας αποτελείται από 8 συλλογές με φωτογραφίες με το όνομα Salt Bride (Η νύφη του αλατιού) και είναι εμπνευσμένο από το έργο του S. Asky με το όνομα Dybbuk.
Το έργο μιλά για μια νύφη που το σώμα της καταλαμβάνει το πνεύμα του νεκρού αγαπημένου της. Το φόρεμα που θα δείτε είναι μια ρέπλικα του αρχικού φορέματος του θεατρικού τη δεκαετία του 1920.
Η καλλιτέχνης έλεγχε την κατάσταση του φορέματος κάθε τρεις μήνες, με σκοπό να παρακολουθήσει την διαδικασία της κρυσταλλοποίησης που θα δείτε παρακάτω. Μπορείτε να τα δείτε στο μουσείο Marlborough Contemporary στο Λονδίνο μέχρι και τις 3 Σεπτέμβρη.
Η ανακατασκευή ξεκίνησε
