Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη βρέθηκε στην εκπομπή «The 2night Show», χθες, Τρίτη, το βράδυ και μίλησε για την υποκριτική και το τι αναζητούσε μέσα από τη δουλειά της.

Όπως υπογράμμισε η ηθοποιός «στο σχολείο δεν ήμουν ούτε καλή ούτε κακή. Δεν με ενδιέφερε πάρα πολύ και δεν ήθελα να είμαι καμία φοβερή μαθήτρια. Δεν πήγα πανεπιστήμιο. Επειδή ήξερα ότι θέλω να κάνω αυτήν τη δουλειά από πάντα. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι ενώ από πάντα ήθελα να κάνω αυτή την δουλειά, ήξερα ότι δεν ήθελα να είναι απλά λάμψη. Ότι κάτι άλλο υπάρχει εκεί πιο βαθύ κι ουσιαστικό. Δηλαδή το εξωτερικό, ας πούμε, αυτό που είχε η Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν μου έλεγε τίποτα από μωρό που το θυμάμαι».

Οι απαιτήσεις της Δάφνης Λαμπρόγιαννη στη δουλειά της

Για τον τρόπο που θέλει να κάνει τη δουλειά της, η Δάφνη Λαμπρόγιαννη επεσήμανε ότι «έχω απέχθεια για τη σελεμπριτοκατάσταση. Η υποκριτική δεν είναι σελεμπριτοκατάσταση, αυτό είναι πάρεργο. Αν δεν ξέρεις να το κάνεις, δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να κάνεις το άλλο. Εμάς τους παλιούς μας έχουν κόψει από την τηλεόραση. Ίσως γιατί νομίζουν ότι πληρωνόμαστε πάρα πολύ. Ίσως γιατί έχουμε απαιτήσεις πιο ανθρώπινες. Μπορεί να θεωρούμαι παράξενη στον χώρο. Θα μας ζητάει… θέρμανση και κ…χαρτο. Συγγνώμη κιόλας. Η Δάφνη ό,τι ζητάει, είναι τέτοια πράγματα. Δεν είναι δεδομένο ότι θα πηγαίνουμε κάπου που θα έχει τις συνθήκες της στοιχειώδους υγιεινής. Είναι όλο και χειρότερα τα πράγματα. Πάμε σε μια όλο και πιο χαμηλή ποιότητα των πραγμάτων. Φέτος έχει 45 σίριαλ. Ποιος τα βλέπει και τα 45. Υπάρχει μια λογική ότι γίνονται πολλές δουλειές και έχει πολύς κόσμος δουλειά, αλλά αν πληρώνονται ψίχουλα, δεν έχει κανένας δουλειά έτσι. Δεν έχω παράπονο. Νομίζω ότι είναι σημαντικό ανά πάσα στιγμή να ξέρεις πού βρίσκεσαι, τι κοστίζεις, τι δεν κοστίζεις, τι συμβαίνει γύρω σου. Ξέρω πώς κινούνται τα πράγματα. Απλώς το εντοπίζω για όποιον δεν το έχει δει. Όπως και στη δική μου τη γενιά στους 10 ανθρώπους οι 2 θα ήταν παρουσιάσιμοι. Αυτός που θα ενδιαφερθεί να πάει στο εξωτερικό και θα μάθει πολύ περισσότερα πράγματα από εμάς».

Σχετικά με τους γονείς της, σημείωσε «ο πατέρας μου ήταν τσαγκάρης, η μάνα μου κρατούσε όλο το νοικοκυριό, δεν ένιωσα να μου λείπει τίποτα. Οι γονείς μου με έμαθαν την αξία των πραγμάτων, είτε είναι αντικείμενα, είτε είναι ουσιαστικά πράγματα. Σήμερα δεν ξέρουμε την αξία των πραγμάτων».

Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη δεν συμπαθούσε τον Γρηγόρη Αρναούτογλου

Παραδέχτηκε πως παλιότερα δεν συμπαθούσε τον Γρηγόρη Αρναούτογλου, αναφέροντας «έχω την αίσθηση ότι έχεις κάνει μια διαδρομή μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια… αυτό το εξομολογητικό που έχεις, δεν έχει να κάνει μόνο με το επάγγελμα και το ότι μπαίνεις μέσα στα σπίτια, αλλά με το ότι το ψάχνεις και ότι έχεις βασανιστεί λίγο. Γι’ αυτό σε συμπαθώ περισσότερο τώρα. Παλιότερα δε σε συμπαθούσα με αυτά που έκανες. Δε μου άρεσαν πολύ αυτά που έκανες», εξηγώντας ότι την ενοχλούσαν όσα έκανε σε υπερβολικό βαθμό, όπως να πετάει πράγματα από τα μπαλκόνια των τηλεθεατών, στην εκπομπή «Πολύ την Κυριακή».

Από την πλευρά του, ο Γρηγόρης Αρναούτογλου είπε “είναι τιμή μου που δεν με συμπαθούσες παλιότερα, γιατί άνθρωποι σαν κι εσένα -και ευτυχώς ήταν λιγότεροι από αυτούς που με συμπαθούσαν για αυτό είμαι ακόμα εδώ- μην το πάρεις στραβά, αλλά ήταν οι άνθρωποι που για εμένα ήταν λίγο στριφνοί και ξινοί. Για εμένα ήσουν στριφνή και ξινή και όταν μου έλεγαν “δεν αρέσεις στη φίλη μου την Δάφνη” έλεγα ότι “δεν με νοιάζει καθόλου”.

Αναφερόμενος σε ένα περίεργο περιστατικό που της συνέβη στο παρελθόν, αλλά δεν θέλησε να δώσει έκταση, δήλωσε “είχα stalker στο παρελθόν, αλλά δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό, ένας stalker αυτό προσπαθεί να κάνει, να πάρει μια αξία που δεν έχει. Κάποια στιγμή σταμάτησε”.

Η Δάφνη Καραβοκύρη βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή του Μιχάλη Κεφαλογιάννη «Όλα για τη ζωή μας» για να μιλήσει για τη μάχη της μητέρας της με τη διπολική διαταραχή.

Η γνωστή δημοσιογράφος περιέγραψε το πώς και πότε της έγινε η διάγνωση, τα σχόλια που άκουγε για εκείνη και όσα της είχε πει σχετικά με την κατάστασή της.

«Η διάγνωση της μητέρας μου έγινε το 2005-2006, όταν χρειάστηκε να πάει στον ψυχίατρο για να βγάλει μία αναπηρική σύνταξη λόγω του καρκίνου που είχε περάσει. Ως παιδί εγώ αυτό που εκλάμβανα ήταν έλλειψη αγάπης και μία ασυνεννοησία», περιγράφει η Δάφνη Καραβοκύρη.

«Αυτό πονάει περισσότερο ένα παιδί, γιατί δεν μπορείς να το αποκωδικοποιήσεις. Μακάρι να ήμουν μεγαλύτερη τότε, ώστε να είχα τις πληροφορίες να τη βοηθήσω και να με βοηθήσω.




Τα συμπτώματα που βίωνε ήταν μία πολύ βαθιά θλίψη, μία εξωφρενική μελαγχολία και έναν πάρα πολύ έντονο εκνευρισμό με τα πάντα. Και φυσικά κυκλοθυμικά επεισόδια: πάρα πολύ ψηλά και πάρα πολύ χαμηλά. Ο πιο συχνός χαρακτηρισμός που άκουγα για τη μητέρα μου ήταν «τρελή», το άγνωστο μας τρομάζει όλους. Η διάγνωση την ανακούφισε. Μου έλεγε: προσπάθησα να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα», αφηγείται η Δάφνη Καραβοκύρη αμέσως μετά.

«Είμαι εδώ με την άδεια και την ευχή της. Μου λέει: παιδί μου, θέλω να εκμεταλλευτώ το δημόσιο βήμα που έχεις, γιατί θέλω μέσω εσού να βοηθήσω κι άλλους», ανέφερε η γνωστή δημοσιογράφος και παρουσιάστρια.

Δεν άντεξε το πολικό ψύχος και τον όγκο του χιονιού 65χρονος από τη Δαύλεια Λιβαδειάς στη Βοιωτία.

Σύμφωνα με πληροφορίες στην προσπάθειά του να φτυαρίσει τον χιονιά, αισθάνθηκε αδιαθεσία και έχασε τις αισθήσεις του.

Σοκ υπέστη η γυναίκα και ο γιος του που είδαν τον 65χρονοο στο έδαφος και έσπευσαν να τον βοηθήσουν.

Προσπάθησαν να του παράσχουν τις πρώτες βοήθειες και να τον επαναφέρουν αλλά σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες ήταν ήδη αργά.

Ο άτυχος 65χρονος ήταν αγρότης και ιδιαίτερα αγαπητός στην τοπική κοινωνία.

Πηγή: tvstar.gr

«Η Δαδιά δε θα αναγεννηθεί ποτέ, δεδομένου ότι οι μαύρες πεύκες ήταν πολύ γηραιά δέντρα και στις κορφές τους έκαναν φωλιές πολλά αρπακτικά, χρειάζονται περισσότερα από 150 χρόνια -και αν- τα καταφέρουν» σημειώνει ο καθηγητής Αλέξανδρος Δημητρακόπουλος

Αποκαρδιωτική η εικόνα στο Δάσος της Δαδιάς από την καταστροφική πυρκαγιά στην Αλεξανδρούπολη, ενώ η οικολογική καταστροφή είναι μη αναστρέψιμη, καθώς η χλωρίδα της περιοχής αποτελείτο από έναν σπάνιο συνδυασμό γηραιών δέντρων και ιδιαίτερου ανάγλυφου, που το πιθανότερο είναι να μην καταφέρουν ποτέ να αναγεννηθούν.

Παρά την ικανότητα του φυσικού περιβάλλοντος να ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες, στην περίπτωση του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς – Λευκίμης – Σουφλίου, οι εκτιμήσεις των ειδικών είναι δυσοίωνες. Ο καθηγητής και πρόεδρος του τμήματος Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του ΑΠΘ Αλέξανδρος Δημητρακόπουλος αναλύει στο Τhesstoday.gr το μέγεθος της απώλειας του καταφυγίου, χαρακτηρίζοντας το ως «την μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή της φετινής αντιπυρικής περιόδου».

Η εικόνα που παρουσιάζει μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές το άλλοτε μοναδικό στο είδος του δάσος της Δαδιάς και κατοικία του μαυρόγυπα, είναι αποκαρδιωτική και πόσο μάλλον αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για προστατευόμενη περιοχή. «Πέρσι τον Ιούνιο και φέτος τον Αύγουστο, καταφέραμε να το καταστρέψουμε», υπογραμμίζει ο καθηγητής. «Η φύση αποκαθίσταται μόνη της και χρειάζεται τον χρόνο της. Τα καμένα πευκοδάση και οι θαμνώνες αείφυλλων πλατύφυλλων στην Ελλάδα χρειάζονται από 10 έως 30 χρόνια μέχρι να αναγεννηθούν.

Ωστόσο, η Δαδιά δεν θα αναγεννηθεί ποτέ, δεδομένου ότι οι μαύρες πεύκες ήταν πολύ γηραιά δέντρα και στις κορφές τους έκαναν φωλιές πολλά αρπακτικά, χρειάζονται περισσότερα από 150 -και αν- τα καταφέρουν». Το καταφύγιο ήταν τεράστιας περιβαλλοντικής αξίας, καθώς «ήταν μοναδικό στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη και στον κόσμο. Είχε το ιδανικό περιβάλλον βλάστησης, τοπογραφίας και ανάγλυφου και βόλευε πολύ τα αρπακτικά γι’ αυτό και ήταν προστατευόμενη περιοχή», εξηγεί ο κ. Δημητρακόπουλος.

Κλιματική κρίση και εκλογές

Ένας συνδυασμός κλιματικών συνθηκών και ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε… χρονιά εκλογών είναι το “κοκτέιλ” που οδήγησε στις εκτεταμένες και καταστροφικές πυρκαγιές που καίνε έως και σήμερα σε ολόκληρη τη χώρα, σύμφωνα με τον καθηγητή. «Οι κοινοί παράγοντες είναι δύο, αφενός ότι φέτος είχαμε τον θερμότερο Ιούλιο στην ιστορία της γης, με υψηλές θερμοκρασίες, παρατεταμένους καύσωνες -στην Ελλάδα κράτησε μια εβδομάδα- και αφετέρου ανθρώπινες δραστηριότητες, που όπως έχει αποδειχτεί επιστημονικά, σε χρονιές εκλογών, οδηγούν σε αυξημένες δασικές πυρκαγιές και καμένες εκτάσεις», σημειώνει ο καθηγητής, που με τις θλιβερές εξελίξεις επιβεβαιώνεται η πρόβλεψη που είχε κάνει μέσω του Τhesstoday.gr ήδη από τον Μάιο.

«Αν δε βελτιωθούμε στην κατάσβεση των φωτιών, θα έχουμε ανάλογες καμένες εκτάσεις και τα επόμενα χρόνια».
Παράλληλα, η κλιματική κρίση επιφυλάσσει ανάλογους καύσωνες διαρκείας για τα επόμενα καλοκαίρια και ο κ. Δημητρακόπουλος προειδοποιεί ότι ότι σχεδιασμός της αντιπυρικής περιόδου απαιτεί σοβαρές αναβαθμίσεις ώστε να αποφευχθούν όσο είναι νωρίς, οι πυρκαγιές του 2024. «Λόγω κλιματικής κρίσης, το κλίμα γίνεται θερμότερο και ξηρότερο και αν δε βελτιωθούμε εμείς στην κατάσβεσή τους, να περιμένουμε ανάλογες πυρκαγιές και ανάλογες καμένες εκτάσεις», σημειώνει ο καθηγητής.

Ο Δασοπυροσβέστης, Σπύρος Παναγή, φιλοξενήθηκε το μεσημέρι της Τρίτης στην εκπομπή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΡΑ και μίλησε για τις δραματικές στιγμές που έζησε ο ίδιος και οι συνάδελφοί του στις χθεσινές πυρκαγιές σε Τριμίκλινη και Ανώγυρα στην Κύπρο.

«Ένα χάος αλλά ευτυχώς τα καταφέραμε», είπε στο αρχικό του σχόλιο ο κος Παναγή για να τονίσει στη συνέχεια ότι όλοι όσοι συνδράμουν στις επιχειρήσεις, είναι πολύτιμοι και χρήσιμοι για τις ομάδες πυρόσβεσης.

«Μέχρι να φτάσουμε στην Ανώγυρα, μας ειδοποίησαν να πάμε στην Τριμίκλινη», υπογράμμισε και πρόσθεσε:

«Μέλημά μας στις πυρκαγιές, είναι να μην κινδυνεύσουν άνθρωποι, ζώα, ασφαλώς το δάσος, αλλά και εμείς να επιστρέψουμε σώοι στις οικογένειές μας».

Καταληκτικά, ο Σπύρος Παναγή τόνισε ότι το μόνο που ζητούν οι δασοπυροσβέστες είναι σεβασμό.

«Ευπρόσδεκτοι όσοι θέλουν να φορέσουν στολή και να μπουν δίπλα μας στο μέτωπο. Και μετά να φορέσουμε εμείς κοστούμι και να μιλήσουμε στα πάνελ», είπε χαρακτηριστικά.

Δείτε το βίντεο:

Εν έτει 1975, η Ελλάς παρελάμβανε τα πρώτα πυροσβεστικά αεροπλάνα. Απεδείχθη στον τομέα αυτό πρωτοπόρος μια και ελάχιστες χώρες είχαν σκεφθεί μέχρι εκείνη την στιγμή ότι η πυρόσβεσις θα μπορούσε να γίνεται από αέρος. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε σκέψις δημιουργίας ειδικού υπουργείου για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων φυσικών καταστροφών και θεομηνιών. Και αυτή ακόμη η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας δημιουργήθηκε πολλά χρόνια αργότερα. Όμως τότε και συντονισμός υπήρχε και δουλειά γινόταν.

Του Ευθύμιου Π. Πέτρου
ΠΗΓΗ: Εφημερίδα ΕΣΤΙΑ

Η Πυροσβεστική συνεργαζόταν αγαστά με την Δασική Υπηρεσία και με την Πολεμική Αεροπορία, η οποία διαχειριζόταν τα πυροσβεστικά αεροπλάνα. Ήταν περίπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80 που υπό την Γενική Γραμματεία Δασών, στην οποία είχαν περιέλθει οι σχετικές αρμοδιότητες, εισήχθη ο θεσμός των «δασοκομάντος».

Άνδρες που είχαν υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις των Ενόπλων Δυνάμεων προσελήφθησαν και εκπαιδεύθηκαν, ώστε να συμπληρώνουν το πυροσβεστικό έργο στο έδαφος ακολουθώντας τις ρίψεις των αεροσκαφών στις δύσβατες περιοχές στις οποίες τα πυροσβεστικά οχήματα δεν μπορούσαν να προσεγγίσουν. Και αυτή η μορφή οργανώσεως ήταν πρωτοποριακή. Με την κυβερνητική αλλαγή όμως του 1993 όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί μπήκαν στο αρχείο και το έργο που είχε γίνει διεγράφη.

Από εκείνη την εποχή όμως πολλά έχουν αλλάξει. Ο υπερδιογκωθείς κρατικός μηχανισμός, έπαυσε να αντιμετωπίζει τα προβλήματα αναζητώντας πρακτικές λύσεις και άρχισε να δημιουργεί δομές και διαδικασίες όλο και πιο λαβυρινθώδεις. Το «μοντέλο» είχε δοκιμασθεί και είχε αποτύχει.

Περί τα μέσα της δεκαετίας του ’80, συγκροτήθηκε για τον συντονισμό του δασοπυροσβεστικού έργου ένα Συντονιστικό Διυπουργικό Όργανο (ΣΔΟ) υπό τον τότε αναπληρωτή υπουργό Εθνικής Αμύνης Αντώνη Δροσογιάννη. Τότε διαπιστώθηκε στην πράξη ότι η συνυπευθυνότητες οδηγούν σε ανευθυνότητα. Αλλά αντί να διδαχθεί κάτι το ελληνικό Κράτος απεφάσισε να θεσμοθετήσει αυτό ακριβώς το αποτυχημένο μοντέλο.

Έτσι από την Γενική Γραμματεία Δασών μεταπηδήσαμε στην Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, στο υφυπουργείο Πολιτικής Προστασίας το οποίο «μετασχηματίσθηκε» σε υπουργείο με την προσθήκη της «κλιματικής κρίσεως» που εν τέλει φαίνεται ότι είναι η νέα δικαιολογία για αυτά που δεν πηγαίνουν καλά.

Παραλλήλως προς αυτές τις δομές και, σχεδόν ανεξαρτήτως από αυτές λειτουργούσε η Πολεμική Αεροπορία η οποία εσχεδίαζε την απόκτηση και αξιοποίηση αεροπλάνων, αλλά όχι και ελικοπτέρων με τα οποία ησχολείτο μόνον η Πυροσβεστική. Στο πλαίσιο αυτό, μετά τις μεγάλες δασικές πυρκαϊές του 2007, η Αεροπορία συνέταξε ένα σχέδιο αποκτήσεως νέων αεροπλάνων. Σε εκείνη την φάση όμως τα Canadair, τα οποία θεωρούνται ως τα πλέον κατάλληλα για την μορφολογία του ελληνικού εδάφους είχαν σταματήσει να κατασκευάζονται.

Ελπίζοντας ότι κάποτε η παραγωγή τους θα επαναλαμβανόταν η Αεροπορία τα περιέλαβε στο σχέδιό της προβλέποντας ταυτοχρόνως και την απόκτηση μικρού αριθμού των ρωσσικής κατασκευής Beriev 200. Το σχέδιο αυτό όμως έμεινε «στα χαρτιά». Την ίδια στιγμή η Πυροσβεστική κατέληγε στο συμπέρασμα ότι τα πλέον κατάλληλα ελικόπτερα για την κατάσβεση δασικών πυρκαϊών είναι τα καναδικής προελεύσεως Erickson. Αν και υπήρξαν προτάσεις για αγορά τέτοιων ελικοπτέρων, ουδέποτε άρχισε ένα ουσιαστικό πρόγραμμα και, συνεχίζουμε να τα μισθώνουμε.

Ανεδείχθη εκ παραλλήλου η έλλειψις των δασοκομάντος. Κατ’ επανάληψιν έχουν έλθει για να βοηθήσουν δασοκομάντος από την Κύπρο, αλλά ουδείς στην Αθήνα εσκέφθη ότι πρέπει κάποτε να τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο του 1993. Άλλωστε για τις ανάγκες της Ελλάδος είχε εκτιμηθεί ότι πρέπει να συγκροτηθούν τρία τάγματα δασοκομάντος, ενώ η Κύπρος διαθέτει και μπορεί να μας στείλει μόλις 60 άτομα, δηλαδή ούτε ένα λόχο!

Όλα αυτά τα οργανωτικά στοιχεία έχουν αγνοηθεί και το σχέδιο του υπουργείου Πολιτικής Προστασίας έχει επικεντρωθεί αποκλειστικώς στην απόκτηση ιπταμένων μέσων. Και πάλι όμως διαδικασίες για την αγορά είτε αεροπλάνων είτε ελικοπτέρων, δεν έχουν δρομολογηθεί. Παραμένουμε στην ενοικίαση.

Η αλήθεια είναι ότι με αυτήν την μεθοδολογία η ελληνική πλευρά απαλλάσσεται από την ανάγκη να παρέχει τεχνική υποστήριξη και ανταλλακτικά στα χρησιμοποιούμενα μέσα (αυτές οι υπηρεσίες περιλαμβάνονται στο συμβόλαιο μισθώσεως και παρέχονται από τους ιδιοκτήτες, οπότε ίσως υπάρχει μία λογική στην απόφαση αυτή. Εκεί που δεν υπάρχει καμμία λογική είναι στην έλλειψη συνολικού σχεδιασμού και κυρίως στην εμμονή να μην ξανασυγκροτούνται οι δασοκομάντος.