Στο σχετικό βίντεο που ανέβασε το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, το οποίο εκδίδει το διάσημο λεξικό, εξηγεί την προέλευση της λέξης με ένα δηλητηριασμένο βέλος που ξεκινά από την αρχαιότητα και καταλήγει σε ένα μπουκάλι δηλητήριο του σήμερα.
Το λήμμα “toxic” (τοξικός) ανακήρυξε «Λέξη της Χρονιάς» για το 2018 το Λεξικό της Οξφόρδης, επιλέγοντας το ανάμεσα σε όρους όπως «incel», «gas» και «techlash».
Κάθε χρόνο, το λεξικό της Οξφόρδης επιλέγει τη λέξη της χρονιάς η οποία αντικατοπτρίζει «το ήθος, τη διάθεση ή τις ανησυχίες» που καταγράφονται σε ένας συγκεκριμένο έτος, αλλά και να τονίσει ότι τα αγγλικά αλλάζουν διαρκώς.
Σημαντική διάκριση για το Πανεπιστήμιο Αιγαίου καθώς συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τα καλύτερα Πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο που ιδρύθηκαν την τελευταία 50ετία (Times Higher Education Young University Ranking 2018).
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της διεθνούς αξιολογικής κατάταξης Times Higher Education Young University Ranking 2018 των έγκυρων βρετανικών Times Higher Education (THE) το Πανεπιστήμιο βρίσκεται ανάμεσα στα κορυφαία του κόσμου.
Σε λιγότερα από τριάντα πέντε χρόνια από την ίδρυσή του το Πανεπιστήμιο έχει σημειώσει σημαντική άνοδο και όπως φαίνεται η αδιάκοπη προσπάθεια, με προσήλωση στους ακαδημαϊκούς στόχους και την εξωστρεφή διεθνοποιημένη ακαδημαϊκή λειτουργία, για περαιτέρω ανάπτυξη του Πανεπιστημίου Αιγαίου καρποφορεί ακόμη και σε περίοδο κρίσης.
Σύμφωνα με διεθνείς έγκυρες αξιολογήσεις το Πανεπιστήμιο Αιγαίου ευρίσκεται πλέον:
στη θέση [601-800] στον κόσμο το 2017, στο πλαίσιο του Times Higher Education University Ranking 2017,
στη θέση [447] στην Ευρώπη και [1.123] στον κόσμο, στη γενική κατάταξη μεταξύ των δεκάδων χιλιάδων Πανεπιστημίων στον κόσμο, στο πλαίσιο του Webometrics Ranking of World Universities 2017,
στη θέση [301-400] στον κόσμο, μεταξύ χιλιάδων Πανεπιστημίων, στις Κοινωνικές Επιστήμες (Social Sciences), στο πλαίσιο του Times Higher Education University Ranking 2017,
στη θέση [146] στον κόσμο, μεταξύ μεγάλου αριθμού Πανεπιστημίων Αναδυόμενων Οικονομιών (Emerging Economies University Rankings), στο πλαίσιο του Times Higher Education University Ranking for Emerging Economies 2017,
στη θέση [151-200] ανάμεσα στα καλύτερα Πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο που ιδρύθηκαν την τελευταία 50ετία, στο πλαίσιο του Times Higher Education Young University Ranking 2018.
Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Το Πανεπιστήμιο Αιγαίου ιδρύθηκε το 1984 (ΠΔ 83/1984) με τα πρώτα Τμήματά του να εκκινούν την λειτουργεία τους από το 1985 έως το 1994. Κατά την πρώτη φάση ανάπτυξής του ιδρύθηκαν επτά Τμήματα σε τέσσερα νησιά, την Λέσβο, την Χίο, την Σάμο και την Ρόδο. Από το 1997 έως το έτος 2000 υλοποιήθηκε η δεύτερη φάση ανάπτυξης με την ίδρυση εννέα ακόμη Τμημάτων φτάνοντας τα δεκαέξι Τμήματα που συνοδεύτηκε με την χωρική επέκταση στο νησί της Σύρου. Το 2009 λειτούργησε νέο Τμήμα με το συνολικό πλήθος Τμημάτων να ανέρχεται στα δεκαεπτά και την προσθήκη της Λήμνου στο δίκτυο των νησιών με Τμήματα του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Το 2013 και με την αναδιάρθρωση των Τμημάτων των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΑΕΙ) που επέφερε το Σχέδιο Αθηνά (ΠΔ 93 / 2013) δύο από τα δεκαεπτά Τμήματα (Τμήμα Μαθηματικών και Τμήμα Στατιστικής και Αναλογιστικών – Χρηματοοικονομικών Μαθηματικών) συγχωνεύθηκαν σε ένα υπό τον τίτλο Τμήμα Μαθηματικών με δύο Εισαγωγικές Κατευθύνσεις. Πρόκειται για ένα Τμήμα ως προς την ακαδημαϊκή του υπόσταση που όμως περιλαμβάνει δύο διακριτά προπτυχιακά προγράμματα σπουδών. Με νόμο του 2017 ψηφίστηκε η κατάτμηση του διττού αυτού Τμήματος και η επαναλειτουργία από το 2018 των δύο διακριτών Τμημάτων που προϋπήρχαν του Σχεδίου Αθηνά. Τέλος, το 2017 ιδρύθηκε το νεότερο των Τμημάτων, το Τμήμα Οικονομικής και Διοίκησης Τουρισμού στην Χίο.
Το Πανεπιστήμιο Αιγαίου αποτελεί συνέχεια του οράματος του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή. Επανιδρύθηκε το 1984 και είναι ένα από τα νεότερα Πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, με 18 Τμήματα, 38 Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών, Θερινά Σχολεία και Μαθήματα Δια-βίου Μάθησης, το Πανεπιστήμιο Αιγαίου κατατάσσεται ανάμεσα στα μεγαλύτερα Πανεπιστήμια της χώρας. Διοικητική έδρα του Πανεπιστημίου Αιγαίου είναι η Μυτιλήνη, ενώ Σχολές και Τμήματά του λειτουργούν σήμερα στις νησιωτικές πόλεις της Μυτιλήνης, της Χίου, του Καρλοβάσου, της Ρόδου, της Ερμούπολης και της Μύρινας, συγκροτώντας ένα Πανεπιστήμιο – Δίκτυο που καλύπτει όλους τους Νομούς του Αιγαίου.
Το μηχάνημα που θα δείτε στο βίντεο υπάρχει εδώ και αρκετά χρόνια αλλά μόνο οι επαγγελματίες του είδους γνωρίζουν την ύπαρξη του.
Το συγκεκριμένο μηχάνημα εφαρμόζει μια τεχνολογία που ονομάζεται Zipper system και εφαρμόζει μια πρωτοποριακή μέθοδο για την κατασκευή τούνελ γρήγορα και αποτελεσματικά.
Αυτή η μέθοδος είναι πολύ διαφορική από τις κλασικές μεθόδους δημιουργίας και κατασκευής διαφόρων ειδών τούνελ. Τα τούνελ που κατασκευάζει είναι κελάρια, διαβάσεις πεζών και διάφορων ειδών υπόστεγα προστασίας κατά των δυσμενών καιρικών συνθηκών.
Το Πλανητέρο χτισμένο αμφιθεατρικά πάνω από το πανέμορφο πλατανοδάσος των πηγών του Αροάνιου ποταμού, σε υψόμετρο 697 μέτρων στην Πελοπόννησο και δίπλα στα Καλάβρυτα είναι γνωστό για τους πολλούς νερόμυλους και τα ιχθυοτροφεία που διαθέτει.
Είναι ένα από τα πιο όμορφα χωριά όχι μόνο της Πελοποννήσου αλλά της Ελλάδας.
Αν και κάθε εποχή είναι όμορφη στο Πλανητέρο, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, το χωριό έχει ένα χρώμα αλλιώτικο. Το απίστευτο δάσος με τα υπεραινώβια πλατάνια (σε κάποια παλιά η διάμετρος του κορμού φτάνει τα 4 μέτρα), οι νεροτριβές -η μια από τις οποίες ακόμα λειτουργεί -και οι πηγές του Αροάνιου ποταμού με τα νερά που αναβλύζουν μέσα από τα βράχια κάνουν το Πλανητέρο εξαιρετικό προορισμό ακόμη και για μονοήμερη εκδρομή.
Η περιοχή του Πλανητέρου βρίσκεται εντός της Natura 2000 «Όρος Χελμός και ύδατα Στυγός». Το μεγαλύτερο μέρος του πλατανόδασους ανήκει στο δασαρχείο Καλαβρύτων και στην ένωση Μύλων, Νεροτριβών και Ιχθυοτροφείων του Πλανητέρου.
Στο Πλανητέρο υπάρχουν ταβέρνες που λειτουργούν γύρω από τις πηγές. Σε αυτές τις ταβέρνες θα φάτε κυρίως πέστροφα. Ψητή, τηγανιτή, ή σοταρισμένη με φρέσκο βούτυρο και αμύγδαλα (συγκλονιστική γεύση), δεν υπάρχει περίπτωση, να μην χαμογελάσετε από ευχαρίστηση. Μάλιστα δύο από τις ταβέρνες διαθέτουν δικά τους ιχθυοτροφεία, όπου μπορείτε να δείτε και πώς γίνεται η αλίευση του ψαριού.
Αφού φάτε, επισκεφθείτε τον παραδοσιακό νερόμυλο και κατεβείτε στο υπέροχο πλατανόδασος. Από το Πλανητέρο, ξεκινούν ενδιαφέροντα ορειβατικά μονοπάτια προς Ελατόφυτο, Μάζι (μισή ώρα) και Ντουρντουβάνα (6 ώρες). Eπίσης το μονοπάτι Ε4 προς Λουσούς (4 ώρες) και Καλάβρυτα (6,5 ώρες). Mέσα από την πλούσια βλάστηση διακρίνεται ψηλά το χωριό Άρμπουνας.
Ο Αροάνιος ποταμός σχηματίζεται στην περιοχή των χωριών Πλανητέρο και Άρμπουνα από νερά της λεκάνης του Φενεού που φθάνουν εδώ από καταβόθρες. Ενισχύεται από τα μικρότερα ρέματα Λαγκάδα και Χαλίκι και ρέει με νότια κατεύθυνση ώσπου να συναντηθεί με το Λάδωνα ποταμό. Το μήκος του είναι περίπου 10 χιλιόμετρα.
Το Πλανητέρο θα το βρείτε στα 25 χλμ. από τα Kαλάβρυτα, στο δρόμο που οδηγεί προς την Kλειτορία.
Aνάμεσα στη Σούδα και την Τσικαλαριά, στα παλιά εργαστήρια κατασκευής τσικαλιών, βρίσκεται το Καλλιτεχνικό Χωριό της Κρήτης, Βερέκυνθος, περίπου 5 χιλιόμετρα έξω από τα Χανιά.
Οι κάτοικοι του ζουν από την τέχνη τους και αναζητούν νέους χειροτέχνες να γεμίσουν τα 10 άδεια από τα 35 εργαστήρια του χωριού.
Ο Βερέκυνθος, σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν το βουνό όπου ζούσαν και λατρεύονταν οι Ιδαίοι Δάκτυλοι, γιοί του Δία και προστάτες των τεχνών που ήρθαν για να διδάξουν τις πανάρχαιες τέχνες της Μεταλλουργίας, της Κεραμικής, της Υαλουργίας και της Υφαντικής στους ανθρώπους.
Σε αυτό το μέρος ιδρύθηκε πριν από 15 χρόνια η πρωτότυπη αυτή κοινότητα των χειροτεχνών. Στόχος των εμπνευστών της ιδέας ήταν η ανάδειξη των τεχνών που ήταν συνυφασμένες με τη ζωή και τον πολιτισμό του κρητικού λαού.
Την παράδοση της περιοχής στην κατασκευή κεραμικών και άλλων έργων μαρτυρούν δύο παλιά καμίνια του χωριού στα οποία οι αγγειοπλάστες έψηναν με ξύλα τα κεραμικά τους.
Το γραφικό χωριό αποτελείται από 35 εργαστήρια τα οποία διαθέτουν πατάρι -που χρησιμοποιείται ως οικία από όσους επαγγελματίες το επιθυμούν- και καλύπτει ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων: κεραμική, κόσμημα, παραδοσιακό κρητικό μαχαίρι, υαλουργία, κατασκευή μάσκας, χειροποίητα στέφανα γάμου, παραδοσιακά δερμάτινα σανδάλια, μουσειακά αντίγραφα, υφαντική με αργαλειό, ζωγραφική αλλά και ψηφιδωτά.
Όπως αναφέρει το Έθνος, δέκα από τα εργαστήριά του παραμένουν τον τελευταίο καιρό εκτός λειτουργίας και οι κάτοικοι του χωριού αποφάσισαν να απευθύνουν μια δελεαστική πρόταση σε όσους ασχολούνται με τη χειροτεχνία:
Καλούν όσους το επιθυμούν από την Αθήνα ή από οποιοδήποτε άλλο μέρος της Ελλάδας να τα μισθώσουν αντί 200 ή 300 ευρώ το καθένα και να μετακομίσουν σε αυτά για να εξασκήσουν την τέχνη τους. Το ενδιαφέρον είναι ότι αναζητούν «συγχωριανούς» από άλλα μέρη της Ελλάδας, ώστε να εμπλουτιστεί η φιλοσοφία του χωριού με νέες ιδέες και φρέσκο αέρα.
Στα φιλόξενα μέρη του οι χειροτέχνες θα μπορέσουν να αναπτύξουν τις καλλιτεχνικές ανησυχίες τους, ενώ παράλληλα θα ζουν σε ένα όμορφο περιβάλλον κοντά σε ανθρώπους με παρόμοιες αναζητήσεις.
Ανάμεσα στη Σούδα και την Τσικαλαριά, στα παλιά εργαστήρια κατασκευής τσικαλιών, βρίσκεται το Καλλιτεχνικό Χωριό της Κρήτης, Βερέκυνθος, περίπου 5 χιλιόμετρα έξω από τα Χανιά.
Οι κάτοικοι του ζουν από την τέχνη τους και αναζητούν νέους χειροτέχνες να γεμίσουν τα 10 άδεια από τα 35 εργαστήρια του χωριού.
Ο Βερέκυνθος, σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν το βουνό όπου ζούσαν και λατρεύονταν οι Ιδαίοι Δάκτυλοι, γιοί του Δία και προστάτες των τεχνών που ήρθαν για να διδάξουν τις πανάρχαιες τέχνες της Μεταλλουργίας, της Κεραμικής, της Υαλουργίας και της Υφαντικής στους ανθρώπους.
Σε αυτό το μέρος ιδρύθηκε πριν από 15 χρόνια η πρωτότυπη αυτή κοινότητα των χειροτεχνών. Στόχος των εμπνευστών της ιδέας ήταν η ανάδειξη των τεχνών που ήταν συνυφασμένες με τη ζωή και τον πολιτισμό του κρητικού λαού.
Την παράδοση της περιοχής στην κατασκευή κεραμικών και άλλων έργων μαρτυρούν δύο παλιά καμίνια του χωριού στα οποία οι αγγειοπλάστες έψηναν με ξύλα τα κεραμικά τους.
Το γραφικό χωριό αποτελείται από 35 εργαστήρια τα οποία διαθέτουν πατάρι -που χρησιμοποιείται ως οικία από όσους επαγγελματίες το επιθυμούν- και καλύπτει ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων: κεραμική, κόσμημα, παραδοσιακό κρητικό μαχαίρι, υαλουργία, κατασκευή μάσκας, χειροποίητα στέφανα γάμου, παραδοσιακά δερμάτινα σανδάλια, μουσειακά αντίγραφα, υφαντική με αργαλειό, ζωγραφική αλλά και ψηφιδωτά.
Όπως αναφέρει το Έθνος, δέκα από τα εργαστήριά του παραμένουν τον τελευταίο καιρό εκτός λειτουργίας και οι κάτοικοι του χωριού αποφάσισαν να απευθύνουν μια δελεαστική πρόταση σε όσους ασχολούνται με τη χειροτεχνία:
Καλούν όσους το επιθυμούν από την Αθήνα ή από οποιοδήποτε άλλο μέρος της Ελλάδας να τα μισθώσουν αντί 200 ή 300 ευρώ το καθένα και να μετακομίσουν σε αυτά για να εξασκήσουν την τέχνη τους. Το ενδιαφέρον είναι ότι αναζητούν «συγχωριανούς» από άλλα μέρη της Ελλάδας, ώστε να εμπλουτιστεί η φιλοσοφία του χωριού με νέες ιδέες και φρέσκο αέρα.
Στο φιλόξενα μέρη του οι χειροτέχνες θα μπορέσουν να αναπτύξουν τις καλλιτεχνικές ανησυχίες τους, ενώ παράλληλα θα ζουν σε ένα όμορφο περιβάλλον κοντά σε ανθρώπους με παρόμοιες αναζητήσεις.
Παρακολουθήστε μια μικρή παρουσίαση του χωριού στο βίντεο που ακολουθεί:
Κολύμπια Ρόδου: Το πανέμορφο χωριό της Ελλάδας που μοιάζει να είναι σε κάποιο εξωτικό μέρος και λίγοι γνωρίζουν την ύπαρξή του.
Το πανέμορφο μέρος
Τα Κολύμπια Ρόδου, όπως ονομάζονται, χτίστηκαν από τους Ιταλούς ως πρότυπο γεωργικό χωριό αλλά σήμερα αποτελούν ένα δημοφιλή, “χλιδάτο” προορισμό τον οποίο προτιμούν χιλιάδες τουρίστες κατά τη θερινή περίοδο.
Τα ξενοδοχεία βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο, με τις πολυτελείς πισίνες (πολλά έχουν ιδιωτικές πισίνες για το κάθε δωμάτιο) και τους τεράστιους χώρους πρασίνου και γηπέδων γκολφ.
Τα Κολύμπια από ένα αγροτικό χωριουδάκι πριν από 50 χρόνια, έγιναν το “χωριό των ξενοδοχείων της Ελλάδας”, must προορισμός για τουρίστες (Έλληνες και μη) που θέλουν να περνούν τις διακοπές τους σαν …βασιλιάδες.
Ενδεικτικό είναι ότι το γεγονός ότι στη Ρόδο κατασκευάστηκε και το 1ο ξενοδοχείο 6 αστέρων στην Ελλάδα!
Το ροδίτικο πλατόνι (Dama dama), σύμβολο της Ρόδου που κοσμεί τα δάση του νησιού εδώ και πολλά χρόνια και αποτελεί μέρος των παραδόσεών του, είναι ένα από τα λίγα είδη ευρωπαϊκών ελαφιών που έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα. Δύο αγάλματα ελαφιών, ένα αρσενικό και ένα θηλυκό, είναι τοποθετημένα σε στύλους και εκτίθενται εκατέρωθεν της εισόδου του παλιού λιμανιού της πόλης.
Οι λαϊκοί μύθοι και η προέλευση του ελαφιού
Υπάρχουν πολλοί λαϊκοί θρύλοι στο νησί που σχετίζονται με την προέλευση και την ύπαρξη του ελαφιού. Πολλοί ισχυρίζονται ότι τα πλατόν εμφανίστηκαν στη Ρόδο με την άφιξη των Σταυροφόρων. Η θεωρία αυτή σχετίζεται και με άλλα ιστορικά χαρακτηριστικά της Ρόδου. Η Ρόδος αναφέρεται στην αρχαία γραμματεία ως “Οφιούχος“. Σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία, οι Σταυροφόροι εισήγαγαν τα ελάφια για να προστατεύουν τα στρατόπεδά τους από τα φίδια και τα χρησιμοποιούσαν ως φύλακες για τη γύρω περιοχή.
Αν και τα ελάφια δεν κυνηγούν για να σκοτώσουν φίδια, όπως πιστεύουν πολλοί, τα κέρατά τους εκκρίνουν μια ουσία (αλκαλικό), η οσμή της οποίας θεωρείται ότι ερεθίζει τα φίδια και τα απωθεί. Ως εκ τούτου, ορισμένα από αυτά τα ζώα που έφεραν οι Σταυροφόροι δραπέτευσαν από τα στρατόπεδά τους και κρύφτηκαν στο δάσος, δημιουργώντας στη συνέχεια έναν πληθυσμό που έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, τα ελάφια εισήχθησαν από τους Ενετούς κατά τη διάρκεια της κατοχής του νησιού. Ωστόσο, τα αρχαία κείμενα αναφέρονται στη Ρόδο και ως “Ελαφούσα“. Αυτό σημαίνει ότι το νησί κατοικείτο από μεγάλο αριθμό ελαφιών εκείνη την εποχή και σίγουρα πολύ πριν από την άφιξη των κατακτητών. Οι αρχαιολογικές ενδείξεις για την παρουσία ελαφιών στο Ανατολικό Αιγαίο χρονολογούνται πιθανώς από την 6η χιλιετία π.Χ.
Τα μικρότερα σωζόμενα ελάφια του γένους Dama βρίσκονται στο Ανατολικό Αιγαίο (Ρόδος) και στις δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας (Εθνικός Δρυμός Τερμέσου, Dama Dama), καθώς και στο Dama mesopotamica στο Ιράν, όπου τα ελάφια διασκορπίστηκαν και παρέμειναν στη Ρόδο όταν τα νερά της Μεσογείου κατέκλυσαν την περιοχή του Αιγαίου και σχηματίστηκαν νησιά. Αυτό υποστηρίζει τη θεωρία ότι τα ελάφια διασκορπίστηκαν και παρέμειναν στη Ρόδο όταν τα νερά της Μεσογείου πλημμύρισαν το Αιγαίο και σχηματίστηκαν νησιά.
Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι και τα δύο είδη αποτελούν στοιχεία μιας πανίδας που χαρακτηρίζεται από υποτροπική εξάπλωση κατά το τέλος του Τεταρτογενούς. Παλαιοντολογικά και αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν επίσης ότι από το ύστερο Πλειστόκαινο έως τις αρχές του Ολόκαινου, τα ελάφια αυτά κατοικούσαν μόνο στην ανατολική Μεσόγειο και την Εγγύς Ανατολή.
Τα χαρακτηριστικά του ελαφιού
Όσον αφορά την ταξινόμηση, τα χαρακτηριστικά και τη συμπεριφορά, το ελάφι της διμοιρίας ανήκει στα μηρυκαστικά, τα θηλαστικά της οικογένειας των ελαφιών. Πρόκειται για ένα ελάφι μεσαίου μεγέθους. Το μήκος του είναι περίπου 1,5 μέτρο, ενώ το ύψος μέχρι την κορυφή της πλάτης είναι περίπου 90 εκατοστά. Ζυγίζει περίπου 100 κιλά, αλλά σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, τα ενήλικα αρσενικά μπορούν να φτάσουν τα 150 κιλά.
Είναι εξαιρετικά όμορφα ζώα
Η ομορφιά τους οφείλεται κυρίως στις τέλειες αναλογίες του σώματός τους καθώς και στον όμορφο χρωματισμό τους. Επιπλέον, τα αρσενικά κοσμούνται με κέρατα τέλειας συμμετρίας και ομορφιάς. Είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί με ακρίβεια το χρώμα του τριχώματος. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το τρίχωμα μπορεί να έχει ποικίλες αποχρώσεις και ποικίλλει ανάλογα με την ηλικία και την εποχή. Στα ώριμα αρσενικά το καλοκαίρι, σχεδόν όλο το τρίχωμα στο πάνω μέρος του σώματος, στους μηρούς και στην ουρά είναι κοκκινωπό-καφέ, ενώ το κάτω μέρος του σώματος και το εσωτερικό του σώματος είναι κρεμ ή λευκό. Το μαλλί στην πλάτη είναι πολύ λεπτό στη βάση, γίνεται καφέ στη μέση και πιο σκούρο, σχεδόν μαύρο, στις άκρες. Το χειμώνα (ιδίως στα μέσα του χειμώνα) η πλάτη, ο λαιμός και τα αυτιά γίνονται σκούρα γκρίζα ή γκρι-καφέ. Οι τρίχες στο κάτω μέρος της κοιλιάς και στο εσωτερικό του σώματος είναι γκρίζες έως κόκκινες.
Αυτά τα χρώματα του τριχώματος ποικίλλουν σχεδόν πάντα ανάλογα με την ηλικία του ζώου, τόσο ως προς την ιδιαιτερότητα όσο και ως προς τη συμμετρία. Τα κέρατα του πλατάνου αποβάλλονται κάθε χρόνο τον Μάιο και αναγεννώνται αργά, με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται πλήρως τον Σεπτέμβριο. Για κάθε έτος ηλικίας του ελαφιού, προστίθεται ένας πόντος στο επίπεδο των νέων κέρατων. Τα ενήλικα αρσενικά ζουν συχνά μόνα τους, το πολύ με τρεις έως τέσσερις θηλυκές συντρόφους. Καθώς μεγαλώνουν, προτιμούν περισσότερη μοναξιά. Τα νεαρά αρσενικά ζουν σε ομάδες με θηλυκά και νεογέννητα.
Η αναπαραγωγή και η κύηση
Γύρω στον Οκτώβριο, τα ώριμα αρσενικά εμφανίζονται σε σμήνη και διώχνουν τα νεαρά αρσενικά, αλλά δεν απομακρύνονται και παραμένουν κοντά στα σμήνη των θηλυκών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα αρσενικά είναι πολύ ενθουσιασμένα. Συχνά παλεύουν μεταξύ τους για ώρες για τα θηλυκά, και αυτή η δραστηριότητα χρησιμοποιείται από τα νεαρά αρσενικά, τα οποία καταδιώκουν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα αρσενικά γίνονται πολύ απρόσεκτα και συχνά δέχονται επιθέσεις από τους λίγους, ευτυχώς μοχθηρούς λαθροκυνηγούς. Η περίοδος κύησης του θηλυκού διαρκεί οκτώ μήνες και γεννά ένα ή δύο μικρά γύρω στον Ιούλιο.
Το σύμβολο της Ρόδου
Στη Ρόδο, ο Πλάτος συναντάται σε καθαρά μικτά δάση από μεγάλα πεύκα, πεύκα και κυπαρίσσια με πλούσιο υπόροφο από θάμνους (αειθαλή πλατύφυλλα δέντρα), όπου υπάρχει νερό όλο το χρόνο και ποτίστρες για τις κατσίκες και τα πρόβατα. Επίσης, κατοικεί και βόσκει σε αειθαλείς θαμνώνες (θάμνοι με αειθαλείς θάμνους, καμινάδες, δρυς με οξύφυλλα, κ.λπ.). Με βάση τις μαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής και προσωπικές εκτιμήσεις, μπορεί να εκτιμηθεί ότι σήμερα στα δάση της Ρόδου κατοικούν μεταξύ 100 και 150 ζώα. Σημαντικός αριθμός ζώων (περίπου 70) διατηρείται επίσης στις περιφραγμένες περιοχές του δήμου Ρόδου. Μεμονωμένα ελάφια έχουν μετεγκατασταθεί από τη Ρόδο σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και διατηρούνται σε ζωολογικούς κήπους και πάρκα.
Ένας άλλος παράγοντας που συμβάλλει στη μείωση του αριθμού είναι δύο μεγάλες πυρκαγιές στη Ρόδο το 1987 και το 1992, στις οποίες τα ελάφια πιάστηκαν στις φλόγες και κάηκαν. Ένας άλλος σημαντικός λόγος για τη μείωση των αριθμών είναι η μείωση της γεωργικής γης, κυρίως λόγω της αύξησης του αριθμού των ντόπιων που ασχολούνται με τον τουρισμό. Φυσικά, τα πολυάριθμα ισχυρά φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνται στην καλλιέργεια των καλλιεργειών μολύνουν τις πηγές και τα υδάτινα σώματα όπου τρέφονται και ζουν τα ζώα. Παρόλο που ο χάρτης δείχνει τα ενδιαιτήματα των ελαφιών, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλα ζώα σε άλλες θέσεις ή ότι τα υπάρχοντα ζώα σε ορισμένες από τις θέσεις που απεικονίζονται δεν θα μετακινηθούν ή δεν μπορούν να μετακινηθούν ως απάντηση στις αλλαγές των παραγόντων που επηρεάζουν την επιβίωση των ελαφιών, όπως η ποσότητα της τροφής ή η διαθεσιμότητα του νερού.
Χαρακτηρίζεται από λευκές κηλίδες που εντοπίζονται κυρίως στα ανώτερα μέρη του σώματος (πλάτη, οσφύς και ράχη), οι οποίες χρησιμεύουν κυρίως για το καμουφλάζ του ζώου.
Έχουν σχετικά μεγάλα, λεπτά πόδια, μάλλον κοντό κεφάλι, προεξέχοντα λάρυγγα και παχύ λαιμό (αυχένα). Τα αρσενικά έχουν μεγάλη ακροποσθία και μια χαρακτηριστική τούφα που καλύπτει τις γονάδες.
Τα κέρατα, που υπάρχουν μόνο στα αρσενικά, είναι στρογγυλεμένα στη βάση και στη συνέχεια ανοίγουν προς τα πάνω, διευρύνονται και σχηματίζουν ένα χαρακτηριστικό ρύγχος. Εκτείνονται κάθετα από τη βάση, στη συνέχεια ανεβαίνουν προς τα πάνω και καμπυλώνουν προς τα πίσω. Τα κέρατα έχουν χαρακτηριστικό σχήμα και, σε αντίθεση με τα κέρατα όλων των άλλων ταράνδων, είναι παλμιτικά.
Ανάμεσα στον Αστακό και τη Βόνιτσα, είναι χτισμένο το γραφικό στολίδι της Αιτωλοακαρνανίας, ο Μύτικας.
Πρόκειται για ένα σχετικά νέο χωριό. Η πρώτη οργανωμένη οίκησή του τοποθετείται στις αρχές του 19ου αιώνα, ενώ οι πρώτοι κάτοικοι προέρχονται από τις γύρω περιοχές και χωριά.
Το όνομά του το οφείλει στη μορφολογία του, αφού πρόκειται ουσιαστικά για μια «μύτη» που εισέρχεται στη θάλασσα.
Μια «μύτη» που μπαίνει μέσα στο Ιόνιο Πέλαγος, με παραδοσιακή αρχιτεκτονική, πλούσια βλάστηση και φυσικά παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά.
Ο οικισμός είναι χτισμένος στον αιγιαλό, με τα σπίτια και τις επιχειρήσεις να βρέχονται κυριολεκτικά από τη θάλασσα, ενώ ένας κεντρικός πλακόστρωτος δρόμος συνδέει την είσοδο του χωριού με το λιμάνι και προσφέρεται για περιπάτους, ενώ τις απογευματινές ώρες των θερινών μηνών απαγορεύεται η έλευση οχημάτων και στο δρόμο ξεχύνονται παιδιά με ποδήλατα, δίνοντας στο χωριό μια παιχνιδιάρικη ζωντάνια. Σε όλη του την ιστορία αποτέλεσε αγκυροβόλιο και λιμάνι.
Ο ρόλος του αυτός του προσέδωσε εμπορικό και διαμετακομιστικό χαρακτήρα και από νωρίς εφοδίαζε με προϊόντα το γειτονικό νησί του Καλάμου και τη γύρω περιοχή.
Η ομορφιά του τοπίου και το ασύγκριτο φυσικό κάλος, γρήγορα κατέστησαν το Μύτικα έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό για τους Ιταλούς, που τον επέλεγαν για τη γραφικότητά του.
Ωστόσο, για τους Έλληνες ταξιδιώτες, αποτελεί ακόμα και σήμερα έναν όχι και τόσο δημοφιλή προορισμό, παρόλο που πρόκειται για πανέμορφο μέρος.
Με αφετηρία το γραφικό Μύτικα, μπορεί κανείς να επισκεφτεί με καΐκι τα νησιά Κάλαμο και Καστό ή να φτάσει με φεριμπότ στο Σκορπιό, το Μεγανήσι και την Ιθάκη. Οδικά και μόλις σε 40′ περίπου, μπορεί να επισκεφτεί τη Λευκάδα.
Έχει ενδιαφέρον: Μέσα σε έναν βράχο, πάνω στο βουνό, έχει χτιστεί η εκκλησία της Αγίας Ελεούσας. Όσοι την επισκέπτονται εντυπωσιάζονται από τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες, αλλά και τη θέα του Μύτικα.
Ως αντίδοτο στον τουριστικό κορεσμό υπάρχουν τόποι όπου ακούγονται μόνο ο άνεμος, οι γλάροι κι η ανάσα σου. Απλά μερικές φορές χρειάζεται να ταξιδέψεις ως τις εσχατιές του πελάγους για να τους ανακαλύψεις. Μετά τις πρώτες σου ώρες στη Γαύδο, το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα: ο Οδυσσέας αποκλείεται να πέρασε εδώ επτά χρόνια “αιχμάλωτος” της Καλυψούς. Η απόφαση ήταν σίγουρα δική του.
Έτσι όπως κάνουν και οι φανατικοί του νησιού που σαν μαγεμένοι επιμένουν να επισκέπτονται την ομηρική Ωγυγία ξανά και ξανά. Σαν τελετουργικό που οφείλουν να επαναλαμβάνουν, σαν χάρη στον εαυτό τους. Εδώ, θα έρθεις για να τα (ξανά)βρεις με τον εαυτό σου, για να πετάξεις τα άχρηστα και να κρατήσεις τα λίγα και σημαντικά.
Στο νοτιότερο νησί της Ευρώπης βλέπεις τα πάντα πιο καθαρά. Όπως για παράδειγμα το ότι θέλεις να ναυαγήσεις χωρίς κινητό, χωρίς μαγιό, χωρίς αντηλιακό. Μόνο μια ντάνα βιβλία σκέφτεσαι να ‘χεις μαζί σου.
Πύλες προς τον τελευταίο επίγειο παράδεισο είναι η Παλαιοχώρα και η Χώρα Σφακίων, από όπου θα πάρεις το πλοίο – όταν βέβαια το επιτρέπει ο καιρός. Πρώτη εικόνα το Καραβέ, το λιμανάκι της Γαύδου με τα λιγοστά σπιτάκια ανάμεσα στα βράχια και το μικρό αστικό λεωφορείο που θα σε ταξιδέψει σε μια ενδοχώρα φτιαγμένη από πεύκα, κέδρους και αμμόλοφους με τοπία που θυμίζουν την Αφρική.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, 180 άτομα ζουν όλα κι όλα σε όλη τη Γαύδο. Το καλοκαίρι όμως, το νησί τραβά κοντά της πάνω από 3.000 επίδοξους ναυαγούς, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι κατασκηνωτές.
Το ξακουστό Σαρακήνικο είναι το «resort» του νησιού – ένας κλειστός κόλπος στην αγκαλιά του κεδροδάσους με πλατιά, ξανθή άμμο, τιρκουάζ νερά, λίγα ενοικιαζόμενα δωμάτια κι άλλα τόσα ταβερνάκια, όπου η τσικουδιά συνοδεύεται με αγριοκάτσικο κι ο απογευματινός καφές με παραδοσιακή παχούντα – ημιώριμο κριθάρι ψημένο σε ξυλόφουρνο και νοστιμισμένο με λάδι και μέλι.
Στην Άμπελο, ο παλιός φάρος που έχτισαν οι Γάλλοι αναστηλώθηκε κι επιτηρεί σιωπηλός τα λιγοστά σπίτια που μοιάζουν να φύτρωσαν στο κοκκινόχωμα. Από εδώ, μας είπαν οι ντόπιοι ότι θα δούμε το καλύτερο ηλιοβασίλεμα και τη θέα στην ακατοίκητή Γαυδοπούλα.
Μέσα απ’ το Καστρί, την ερημική πρωτεύουσα, προσεγγίζεις τα Βατσιανά, το νοτιότερο χωριό της Ευρώπης, όπου η οικογένεια του παπα-Μανόλη δημιούργησε στο παλιό πέτρινο σπίτι της ένα μικρό λαογραφικό μουσείο όπου εκτίθενται αντικείμενα από την καθημερινή ζωή, ενώ πωλούνται και παραδοσιακά γλυκά.
Τέρμα της περιπλάνησης, το ακρωτήρι της Τρυπητής μέσα από τρεις διαδοχικές καμάρες όπου λένε πως η Καλυψώ κρατούσε αιχμάλωτο τον Οδυσσέα.
Στο τέλος των βράχων, μια μεγάλη καρέκλα για να πεις πως κάθισες στο νοτιότερο σημείο της Ευρώπης.
Μετά τις πρώτες σου ώρες στη Γαύδο, το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα: ο Οδυσσέας αποκλείεται να πέρασε εδώ επτά χρόνια “αιχμάλωτος” της Καλυψούς. Η απόφαση ήταν σίγουρα δική του.
Έτσι όπως κάνουν και οι φανατικοί του νησιού που σαν μαγεμένοι επιμένουν να επισκέπτονται την ομηρική Ωγυγία ξανά και ξανά. Σαν τελετουργικό που οφείλουν να επαναλαμβάνουν, σαν χάρη στον εαυτό τους. Εδώ, θα έρθεις για να τα (ξανά)βρεις με τον εαυτό σου, για να πετάξεις τα άχρηστα και να κρατήσεις τα λίγα και σημαντικά.
Στο νοτιότερο νησί της Ευρώπης βλέπεις τα πάντα πιο καθαρά. Όπως για παράδειγμα το ότι θέλεις να ναυαγήσεις χωρίς κινητό, χωρίς μαγιό, χωρίς αντηλιακό. Μόνο μια ντάνα βιβλία σκέφτεσαι να ‘χεις μαζί σου.
Πύλες προς τον τελευταίο επίγειο παράδεισο είναι η Παλαιοχώρα και η Χώρα Σφακίων, από όπου θα πάρεις το πλοίο – όταν βέβαια το επιτρέπει ο καιρός. Πρώτη εικόνα το Καραβέ, το λιμανάκι της Γαύδου με τα λιγοστά σπιτάκια ανάμεσα στα βράχια και το μικρό αστικό λεωφορείο που θα σε ταξιδέψει σε μια ενδοχώρα φτιαγμένη από πεύκα, κέδρους και αμμόλοφους με τοπία που θυμίζουν την Αφρική.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, 180 άτομα ζουν όλα κι όλα σε όλη τη Γαύδο. Το καλοκαίρι όμως, το νησί τραβά κοντά της πάνω από 3.000 επίδοξους ναυαγούς, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι κατασκηνωτές.
Το ξακουστό Σαρακήνικο είναι το «resort» του νησιού – ένας κλειστός κόλπος στην αγκαλιά του κεδροδάσους με πλατιά, ξανθή άμμο, τιρκουάζ νερά, λίγα ενοικιαζόμενα δωμάτια κι άλλα τόσα ταβερνάκια, όπου η τσικουδιά συνοδεύεται με αγριοκάτσικο κι ο απογευματινός καφές με παραδοσιακή παχούντα – ημιώριμο κριθάρι ψημένο σε ξυλόφουρνο και νοστιμισμένο με λάδι και μέλι.
Στην Άμπελο, ο παλιός φάρος που έχτισαν οι Γάλλοι αναστηλώθηκε κι επιτηρεί σιωπηλός τα λιγοστά σπίτια που μοιάζουν να φύτρωσαν στο κοκκινόχωμα. Από εδώ, μας είπαν οι ντόπιοι ότι θα δούμε το καλύτερο ηλιοβασίλεμα και τη θέα στην ακατοίκητή Γαυδοπούλα.
Μέσα απ’ το Καστρί, την ερημική πρωτεύουσα, προσεγγίζεις τα Βατσιανά, το νοτιότερο χωριό της Ευρώπης, όπου η οικογένεια του παπα-Μανόλη δημιούργησε στο παλιό πέτρινο σπίτι της ένα μικρό λαογραφικό μουσείο όπου εκτίθενται αντικείμενα από την καθημερινή ζωή, ενώ πωλούνται και παραδοσιακά γλυκά.
Τέρμα της περιπλάνησης, το ακρωτήρι της Τρυπητής μέσα από τρεις διαδοχικές καμάρες όπου λένε πως η Καλυψώ κρατούσε αιχμάλωτο τον Οδυσσέα.
Στο τέλος των βράχων, μια μεγάλη καρέκλα για να πεις πως κάθισες στο νοτιότερο σημείο της Ευρώπης.
