Τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο, τον γνωρίσαμε και τον θαυμάσαμε όλοι, όταν ως αρστούχος μαθητής της Γ’ Γυμνασίου έλαβε μέρος στην παρέλαση ως ο πρώτος σημαιοφόρος με κινητική αναπηρία, σε περίοδο μάλιστα που η νομοθεσία δεν το επέτρεπε.

Ο Στέλιος είναι ένα υπέροχο μυαλό με πολλά ταλέντα και δυνατή σκέψη. Σήμερα είναι γιατρός, απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών! Η ειδίκευσή του είναι ψυχίατρος σεξολόγος!

Σήμερα με ένα υπέροχο και εύστοχο άρθρο του , συγκλονίζει μιλώντας για τη ζωή του, την ιδιαίτερη ζωή του και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει αλλά και για την ομορφιά του έρωτα. Mιλάει όμως και για τον φόβο. Το φόβο για την ανεργία… για το αύριο…

Διάβασε το συγκλονιστικό άρθρο του!

Τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας θεωρούν ότι όταν είσαι άτομο με αναπηρία, είσαι ανίκανος να προσφέρεις, να παράγεις, και να συμμετάσχεις μέσα σε αυτήν .

Έτσι μέσα από αυτήν την θεώρηση, δεν σου δίνουν τον χώρο να υπάρχεις. Όταν λοιπόν δεν υπάρχεις μέσα στην κοινωνία, την καθημερινότητα, είσαι φυλακισμένος.

Η ανεξάρτητη διαβίωση είναι ένα ρεύμα, μία φιλοσοφία που λέει ότι ένα άτομο με αναπηρία έχει το δικαίωμα να βιώνει, να ζει και να πράττει σύμφωνα με τα θέλω του, τις επιθυμίες του και τις προσωπικές του ανάγκες. Όχι τις ανάγκες που δημιουργούνται λόγω αναπηρίας αλλά τις ανάγκες που του δημιουργούνται ως άνθρωπος.

Δηλαδή εγώ αυτήν την στιγμή έχω την ανάγκη να περάσω τον δρόμο,

έχω την ανάγκη να πάω στο νοσοκομείο γιατί πρέπει να κάνω κάποιες υποχρεώσεις που έχω αφήσει ως γιατρός,

έχω την ανάγκη να βγω το βράδυ γιατί θέλω να πάω για ποτό με έναν φίλο μου,

έχω την ανάγκη να διαλέξω που θα μείνω και δεν θα νοιώθω υποχρεωμένος να μείνω σε ένα ίδρυμα.

Όλα αυτά είναι ανάγκες, όπως τις έχεις εσύ, όπως τις έχει ο φίλος μου, ο πατέρας μου, η σχέση μου.

Λόγω αναπηρίας μπορεί να μην είναι τόσο εύκολο να εκπληρωθούνε. Η φιλοσοφία της ανεξάρτητης διαβίωσης είναι να πραγματοποιούνται μέσω υπηρεσιών, μέσω προσβάσιμου περιβάλλοντος, μέσω προσβασιμότητας στην καθημερινότητα, οι ανάγκες όλων των ανθρώπων και συγκεκριμένα των ατόμων με αναπηρία.

Η ΙΑΤΡΙΚΗ

Η ιδέα της Ιατρικής προέκυψε όταν ήμουν έφηβος 16χρονων και έπρεπε να διαλεξω τι θα κανω στις πανελλαδικές. Τότε ένας γνωστός μου που ήταν και αυτός άτομο με αναπηρία και ήταν φοιτητής στην Ιατρική μου πρότεινε να πάω για γιατρός.

Και έτσι βρέθηκα στην Ιατρική σχολή Αθηνών. Το περίεργο είναι ότι ο γνωστός μου δεν τελείωσε ποτέ την Ιατρική σχολή ενώ εγώ πλέον είμαι Ψυχίατρος. Έχω τελειώσει το Μεταπτυχιακό, έχω τελειώσει Σεξολόγος- ολοκλήρωσα μια διετή εκπαίδευση πάνω στις σεξουαλικές διαταραχές του ανθρώπου- και το επόμενο βήμα είναι κάποια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση ώστε να ασχοληθώ κυρίως με τα ζευγάρια και επίσης να κάνω -εάν γίνεται- ένα Διδακτορικό.

Ο ΣΤΗΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ

Κάθε άνθρωπος που έχει την ζωή που έχει, την έχει γιατί υπήρξαν

κάποιοι σταθμοί στην ζωή του, κάποια τυχαία γεγονότα, κάποιες διευκολύνσεις και κατάφερε να φτάσει εκεί που έφτασε. Εάν κάποια από αυτά τα ασήμαντα δεν γινόντουσαν, μπορεί ποτέ να μην έφτανε. Τι θέλω να πω; Εάν θεωρήσουμε τον Στίβεν Χόκινγκ ως ένα ωραίο παράδειγμα για έμπνευση, π.χ εάν δεν ήταν στο Λονδίνο, δεν θα ήταν ο Στίβεν Χόκινγκ. Μπορεί να είχε το μυαλό που έχει, να έχει την θέση να προσφέρει αυτήν την πανδαισία, αυτήν την γνώση στον κόσμο, αλλά εάν δεν ήταν στην Αγγλία δεν θα το έκανε ποτέ.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Οι λέξεις Δημοκρατία, Αξιοκρατία, σήμερα έχουν καταρρεύσει, παγκοσμίως. Όταν δεν υπάρχει ένα αξιακό σύστημα, ο άνθρωπος καταρρέει κι αυτός. Χάνουμε το ποιοι είμαστε… Έχουμε χάσει την έννοια Άνθρωπος. Και από την στιγμή που έχουμε χάσει την έννοια Άνθρωπος δεν μπορούμε να ορίσουμε και το ποια σχέση θα έχω εγώ με εσένα, αφού δεν είμαστε τίποτα. Αυτό θέλει πολύ κόπο και πολύ προσπάθεια, για να αναγνωρίσουμε τελικά πάλι, τι είναι συνείδηση, τι είναι ήθος, τι είναι πνεύμα, τι είναι γενικότερα άυλα πράγματα που δεν φαίνονται αλλά υπάρχουν στην καθημερινότητα μας.

ΦΟΒΟΣ

Ένα κομμάτι του φόβου είναι αναγκαίο για να υπάρξει συνέχεια. Όντως φοβάμαι την μοναξιά, φοβάμαι το τι θα γίνει μετά όταν οι γονείς μου δεν θα μπορούν να με υποστηρίξουνε εγώ τι θα κάνω. Είμαι αυτήν την στιγμή άνεργος νέος γιατρός αναζητώντας τα επόμενα μου μονοπάτια. Αυτό σημαίνει ότι το εισόδημα μου είναι πολύ μειωμένο και τι κάνω; Αν αύριο έφευγαν οι γονείς μου τι θα έκανα; Αυτό είναι κάτι που φοβάμαι. Φοβάμαι την μοναξιά. Φοβάμαι το να μην καταφέρω να έχω μια σύντροφο, φοβάμαι οι προσπάθειες μου για την έννοια της αναπηρίας να μην αποδώσουν, να μην ακουστεί το γεγονός ότι η αναπηρία δεν είναι το τέρμα, δεν είναι το τέλος, είναι μια διαφορετική έκφραση της φυσιολογίας.

Ο ΕΡΩΤΑΣ

Μέσα σε όλα αυτά, υπέρτατη θέση έχει, ο έρωτας. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό. Είναι πηγή, τροφοδότης για μένα, είναι αναγκαίο για να υπάρχω και να προχωρώ. Όταν το ζω, όταν το βιώνω νοιώθω πάρα πολύ δυνατός. Εάν προχωράω με ταχύτητα το 1, όταν το έχω προχωράω με ταχύτητα 1 0. Η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που θέλει πάρα πολύ κόπο, πάρα πολύ καλλιέργεια και πάρα πολύ τριβή για να μπορέσεις να την εξυψώσεις, να την φτάσεις σε ένα σημείο που όταν κοιτάς τον άλλον να ξέρεις τι θέλει. Η αγάπη δημιουργείται και καλλιεργείται από δύο.

Η Κομοτηνή είναι μία πόλη έντονων αντιθέσεων. Ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας της είναι εμφανής σε όλο της το εύρος, με την πρόσμιξη της Δύσης και της Ανατολής να δίνει ένα άλλο χρώμα στο αστικό περιβάλλον.

Σε μεγάλο βαθμό είναι μία σύγχρονη πόλη ευρωπαϊκού τύπου στην οποία ενυπάρχουν και συνυπάρχουν διαφορετικές κουλτούρες, αρμονικά, σε καθημερινό επίπεδο. Σε κάθε γωνιά της πόλης είναι εμφανής ωστόσο η επιρροή του κάθε πολιτισμού.

Το χορό τον «σέρνει», όπως σε πολλές μητροπόλεις της Ελλάδας, η νεολαία η οποία δίνει και αυτή το στίγμα της με την παρουσία της στην πόλη. Και οι συνήθειες της νεολαίας δεν κρύβονται. Ειδικά όταν μιλάμε για την έκφρασή της. Και τα γκραφίτι είναι μία κατεξοχήν έκφραση «επαναστατικής έκφρασης». Σε μία από τις βόλτες μας στην πόλη της Κομοτηνής παρατηρήσαμε ότι κάποια γκραφίτι κοσμούσαν τοίχους καταστημάτων τα οποία όσο περπατούσαμε γινόντουσαν όλο και περισσότερα και πιο έντονα.

Και ήταν εν τέλει παντού καθώς κατά τη διάρκεια του οδοιπορικού μας καταφέραμε να βρούμε τα εν λόγω δημιουργήματα και στις  αμιγώς μουσουλμανικές γειτονιές, στη μουσουλμανική αγορά αλλά και στο εμπορικό κέντρο της Κομοτηνής. Ακόμα και έξω από την πόλη.

Σκεφτήκαμε ότι αποκλείεται να είναι κάποια σύμπτωση μιας και τα γκραφίτι είχαν έναν χαρακτήρα συγκεκριμένο ο οποίος σε βοηθούσε να κάνεις τη σύνδεση από το ένα στο άλλο, ενώ καταλαβαίνεις αμέσως ότι σημείο αναφοράς τους είναι και ο χαρακτήρας του τοίχου που τα φιλοξενεί. Αν βρισκόταν σε επιχείρηση τότε είχε άμεση σχέση με το προϊόν.

Και δεν λαθέψαμε μιας και όλοι ήξεραν τον Ευστάθιο Γκεβρέκη, τον καλλιτέχνη που βρίσκεται πίσω από τις όμορφες δημιουργίες που δίνουν χρώμα στη μουντάδα του τσιμέντου της Κομοτηνής.

«Δώσε τέχνη πάρε χαμόγελο»

Ο Ευστάθιος, γέννημα θρέμμα της Κομοτηνής, αμέσως ανταποκρίθηκε στο αίτημά μας να μοιραστεί κάποια πράγματα για την τέχνη του, τι τον παρακινεί και τον ιντριγκάρει να δημιουργήσει.

«Κατάγομαι από Κομοτηνή όπου ήταν και παραμένει ο τόπος δράσης μου και εδώ είναι που άκουσα για πρώτη φορά για το γκραφίτι και το εξέλιξα σε προσωπικό επίπεδο.

Ήταν μια λέξη που με εξίταρε και έδωσε πνοή και ώθηση στην ζωγραφική μου μιας και ζωγράφος ήθελα να γίνω και από την φύση μου και ακολουθώντας αντίστοιχες σπουδές στη σχολή πλαστικών τεχνών και επιστήμων της τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων», μας εξηγεί.

Ενώ για το τι υλικά χρησιμοποιεί και πώς έχει εξελίξει την τεχνοτροπία του μας είπε: «Η ζωγραφική μου βασίζονταν στην ακουαρέλα με στιλό και μαρκαδοράκια ένας προσωπικός τρόπος έκφρασης που συνεχίζω να εξελίσσω παράλληλα με όλα τα ζωγραφικά μέσα που έχω στη διάθεση. Το σπρέι είναι και αυτό ένα μέσο που σε συνδυασμό με την κουλτούρα του χιπ χοπ παίρνει άλλη πνοή».

Εάν παρατηρήσει κάποιος τα γκραφίτι του Ευστάθιου θα δει ότι έχουν μία «παιχνιδιάρικη» λογική. Σαν να είμαστε σε ένα μαγικό κόσμο ξωτικών και χόμπιτ.

«Η δράση στο δρόμο και η εναπόθεση ψυχής σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον του αστικού τοπιού. Πώς το άγχος και η ρουτίνα αποκτά άλλο ρυθμό στα μάτια του καλλιτέχνη γιατί εγώ θέλω να γλιτώσω από αυτό και κατ’ επέκταση οι συνάνθρωποί μου. Δώσε τέχνη πάρε χαμόγελο με άλλα λόγια. ανταλλάσσουμε τα θέλω μας και εγώ θέλω να είμαι ζωγράφος άλλοτε κλασικός και άλλοτε πρωτοποριακός. Γκραφιτάς καλλιτέχνης ζωγράφος διάφορα επίθετα σημασία έχει η πράξη. Ούτε καν το μέσο. Άλλοτε ένας πίνακας στο καβαλέτο και άλλοτε ένας τοίχος», σημειώνει.

«Σκοπός μου είναι η πρόκληση μιας θετικής αντίδρασης και χαρούμενης διάθεσης»

Μία από τις απορίες που είχαμε όταν επεξεργαζόμασταν τις δημιουργίες του Στάθη στους δρόμους ήταν εάν έχει καλλιτεχνική ελευθερία όταν κάποιος τον καλεί να κάνει ένα γκραφίτι στο χώρο του και αν ο κόσμος είναι παρεμβατικός.

Εκείνος μας είπε ότι «τα Θέματα είναι πολλά, ανάλογα και με την περίσταση, το περιβάλλον και τους ανθρώπους. Χωρίς αντιδραστικές προθέσεις, ίσως με πνευματικά μπουρδουκλώματα και ξεκαθαρίσματα, ίσως και κάτι απέριττο και ευνόητο. Πάντα όμως με κοινό παρονομαστή το προσωπικό ύφος, τρόπο και ρυθμό και κυρίως με σκοπό την πρόκληση μιας θετικής αντίδρασης και χαρούμενης διάθεσης».

«Πρέπει και εγώ να θέλω πολύ να ξεφύγω από την προσωπική μου μουντάδα. Πρέπει και εμένα να με ενοχλεί το παράλογο και το λάθος και ίσως να αισθάνομαι αμήχανα και άβολα για να κάνω και τους άλλους να αισθανθούν λίγο πιο οικεία στο περιβάλλον τους».

Αυτό που είναι εύκολα κατανοητό στην Κομοτηνή πάντως είναι ότι και στα μαγαζιά των μουσουλμάνων της πόλης τα γκράφιτι είχαν θέση. Ρωτήσαμε τον Στάθη για τα στερεότυπα που επικρατούν όσον αφορά τον χαρακτήρα των ανθρώπων και πόσο και αν τον έχουν επηρεάσει στη δουλειά του.

«Πλέον για μένα η ζωγραφική είναι επάγγελμα και αυτό επιδίωκα άλλωστε. Να υπάρχω από αυτό και για αυτό. Οι υπόλοιποι το δέχτηκαν με αγκάλιασαν και μου ξεκαθάρισαν το ποιος πρέπει να είμαι θεματολογικά, συναισθηματικά και προσωπικά και επαλήθευσαν τους εφηβικούς μου συλλογισμούς», τονίζει.

Για να συμπληρώσει με νόημα ότι «οι άνθρωποι μου ξεκαθάρισαν επίσης πως έχουμε διαφορετικά πιστεύω και απόψεις όμως στην τέχνη η πόρτα είναι πάντα ανοιχτή για το κοινό. Και η πόρτα αυτή για να παραμείνει ανοιχτή πρέπει πρώτα να θαυμάζουμε το θεό για το θαύμα που έδωσε στον καθένα μας».

Πηγή: newsbeast