Η υψηλή μόδα δεν είναι μόνο για την πασαρέλα. Μπορεί να την κάνεις και με τα βερνίκια και τα βουρτσάκια σας! Να τι λέει μια διαφορετική καλλιτέχνης από την Σιγκαπούρη.
‘Γεια σε όλους! Το όνομά μου είναι Chan Clayrene, είμαι μια καλλιτέχνης που έχω την έδρα μου στην Σιγκαπούρη. Επί του παρόντος, ζω το όνειρό μου στο Instagramμέσω του οποίου δείχνω την αγαπημένη μου couture haute και τα ονειρεμένα φορέματα χρησιμοποιώντας τα βερνίκια για νύχια.
Τα βερνίκια των νυχιών είναι από τα αγαπημένα μου καλλυντικά, τα λατρεύω, επειδή έχουν ένα λαμπερό αποτέλεσμα και το πιο ωραίο είναι ότι δίνουν νέα ζωή στα απλά νύχια μας!
Αφού πρώτα δοκίμασα τις δυνατότητες των βερνικιών στα δικά μου νύχια και στο χαρτί, τώρα μπορώ να ζωγραφίζω και πάνω στο νερό. Η διαδικασία στο νερό είναι πολύ δύσκολη, αλλά συναρπαστική, θα μπορούσα να καταστρέψω το έργο τέχνης μου ανά πάσα στιγμή με ένα λάθος!
Έτσι είναι σαν να κάνεις μια ευχή στο πηγάδι των ευχών και το όνειρο γίνεται πραγματικότητα, μόλις το έργο τέχνης έχει ολοκληρωθεί. Μέσα από αυτό το ταξίδι της τέχνης,μου δίνεται το κίνητρο να τολμώ να ονειρεύομαι, να εμπνέομαι και να είμαι πηγή έμπνευσης για τους άλλους.’
Δείτε μερικά δείγματα της απίστευτης ζωγραφικής της.
Η φαντασία και η δημιουργικότητα δεν έχουν όρια. Αυτό είναι γνωστό και αποδεικνύεται κάθε μέρα, με κάθε τρόπο και σε πολλά σημεία του κόσμου μας. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να εκφράζει τις σκέψεις και τη δημιουργικότητά του με τον τρόπο που επιθυμεί.
Ο Πίτερ Τσακβάρι, πέρασε 2 χρόνια δημιουργώντας ένα έργο που ονομάζεται: «Μικροσκοπική Άγονη Γη». Πρόκειται για μια σειρά φωτογραφιών που δείχνουν μικροσκοπικές φιγούρες και αντικείμενα, τοποθετημένα δίπλα σε καθημερινά και συνηθισμένα πράγματα. Στόχος είναι να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ενός μικρόκοσμου.
Όσο παράξενο και αν ακούγεται, έχει αρκετή απήχηση και τραβά την προσοχή του κόσμου. Στην πραγματικότητα δημιουργούνται ενδιαφέρουσες ψευδαισθήσεις που μπορούν να μεταφέρουν τους θεατές σε φανταστικούς και ανύπαρκτους αλλά γνώριμους κόσμους.
Δείτε παρακάτω μερικές από τις νέες δημιουργίες του άνδρα και θα εκπλαγείτε.
Με ένα μόνο μικρό πείραμα μπορεί να γίνει κατανοητή η ομορφιά του πόνου, η αξία της περιόδου, η γονιμοποίηση όλης της ύπαρξης. Έτσι, η περιοδική αποβολή του ωαρίου με την έμμηνο ρύση ενέπνευσε αυτή την καλλιτέχνιδα να δημιουργήσει κάτι σχετικό με το θαύμα της γέννησης, με το βιολογικό τέλος, να δημιουργήσει «την αρχή του τέλους» όπως το ονομάζει.
Εργαλεία: Ταμπόν, δάχτυλα
Υλικά/ ουσίες: έμμηνος ρύση, καμβάς
Διάρκεια: 9 μήνες
Μήνας 1
Περισσότερες από 50 αποχρώσεις του κόκκινου και η συνεχής μεταμόρφωση του συνθέτουν μια εύθραυστη παλέτα χρωμάτων.
Μήνας 2
Μήνας 3
“Είμαι λίγο ντροπαλή … μην περιμένετε να δείτε γεννητικά μου όργανα…μην έχετε καθόλου τέτοιες προσδοκίες. Απλά αποδεχτείτε με ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό μου προσανατολισμό, τον τόνο της επιδερμίδας μου ή τις θρησκευτικές μου πεποιθήσεις.”
Μήνας 4
Η αξία της περιόδου μετατρέπεται σε κάποιο περίεργο σχήμα και η πτώση γίνεται όλο και μεγαλύτερη.
Μήνας 5
“Κοιτάξτε αυτόν τον απλό καμβά, την άνετη μήτρα, η οποία με κάνει να θέλω να μείνω για πολύ, ίσως για πάντα.”
Μήνας 6
Η εισβολή των σταγόνων βιάζει την παρθένα επιφάνεια του καμβά.
Μήνας 7
Τι σκέφτεστε; Θαυμασμό; Περιέργεια; Αηδία; Πολλές σκέψεις; Μήπως τίποτα άλλο; Ίσως η ίδια βασική ουσία που μπορείτε να δείτε εδώ περιγράφει το σχήμα του κεφαλιού μου.
Μήνας 8
“Μπορώ να νιώσω την ένταση και τον δυσάρεστο πόνο, αλλά ανυπομονώ να γεννηθώ, να γίνω η αρχή του τέλους σου.”
Μήνας 9
Τελευταία ευκαιρία και δεν υπάρχει ευκαιρία που να μπορεί να πάει χαμένη.
Όταν ένα ωάριο πεθαίνει, ένα καινούργιο έργο τέχνης γεννιέται.
“Δεν έχω προκαταλήψεις, προσδοκίες, αλλά ξέρω ότι έχω μια αποστολή ακόμα και αν δεν μπορώ να μιλήσω.”
Η οργανική σύνδεση μεταξύ της τέχνης και του καλλιτέχνη.
Ο Thomas Dambo είναι ένας καλλιτέχνης από τη Δανία. Καθημερινά μαζεύει ξύλα και άλλα υλικά στο σπίτι του στην Κοπεγχάγη και φτιάχνει διάφορα γλυπτά.
Λατρεύει στην κυριολεξία να δουλεύει με άχρηστα ξύλα. «Υπάρχουν τόσα πολλά άχρηστα ξύλα τριγύρω, οπότε μπορώ να φτιάξω οτιδήποτε μου έρθει στο μυαλό. Ελπίζω τα γλυπτά μου να εμπνεύσουν και άλλους να αρχίσουν την ανακύκλωση,» λέει ο Thomas.
Δείτε παρακάτω μερικά από τα έργα του Thomas και παρακαλούμε κοινοποιήστε τα αν σας αρέσουν!
Η Δημητσάνα, η όμορφη αυτή ιστορική κωμόπολη, γνωστή ήδη από τον δέκατο αιώνα, χτισμένη πάνω στην αρχαία Τεύθιδα, οικισμός διατηρητέος και γεμάτος μνήμες, ιστορία και μύθους, απλώνεται αμφιθεατρικά χτισμένη πάνω σε δυο αντικριστούς λόφους, πάνω από το φαράγγι του Λούσιου ποταμού.
Είναι ολόκληρη ένα ζωντανό μουσείο παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, με τα ωραία πετρόκτιστα κτίρια της, τα φιδωτά κατηφορικά δρομάκια της, τα γεφύρια και τις νεροτριβές της, ένα μουσείο ιστορίας με τα παλαιά μοναστήρια της, τα βυζαντινά και εκκλησιαστικά ιερά κειμήλια, την βιβλιοθήκη της με τα σπάνια έγγραφα και κώδικες, τους μπαρουτόμυλους και το μουσείο υδροκίνησης, τις αρχαιολογικές και λαογραφικές συλλογές της.
Το φυσικό κάλλος του τόπου δεν είναι τυχαίο ότι είχε εμπνεύσει το μύθο του ιερού λουτρού του Δία στον ποταμό που εξ αυτού ονομάστηκε Λούσιος (εκεί που λουζόταν ο Δίας). Η θέα της κοιλάδας που ρέει ο Λούσιος από το ύψωμα της Δημητσάνας, ως την Μεγαλόπολη και στο βάθος τον όγκο του Ταΰγετου, μένει εμπειρία χαραγμένη στην μνήμη.
Φυσικό κάλλος, αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητα, η πέτρα και το νερό, η ιστορία της αρχαίας, βυζαντινής και νεώτερης Ελλάδας, η σημερινή άριστη διαχείριση του ιστορικού και καλλιτεχνικού πλούτου της κωμόπολης, όπως και η άρτια τουριστική υποδομή, καθιστούν την Δημητσάνα μαγικό προορισμό περιήγησης και ταξιδιών.
Η Ευγενία Δημητροπούλου πριν από μερικούς μήνες έγινε μανούλα υιοθετώντας ένα γλυκύτατο κοριτσάκι από τη Σιέρρα Λεόνε.
Η αγαπημένη ηθοποιός, πρωταγωνίστρια της σειράς Ήλιος παραδέχτηκε ότι ήταν μέσα στους άμεσους στόχους της να υιοθετήσει παιδί. Συγκεκριμένα είπε: «Δεν είμαι κοπέλα που έγινε μαμά στα 20. Το συζητήσαμε πάρα πολύ νωρίς το θέμα της υιοθεσίας στη σχέση μας με τον Στέλιο. Το θέλαμε και χωριστά. Όταν προχωρούσε η σχέση είπαμε ότι αυτή είναι η πρώτη επιλογή».
Η ίδια συνέχισε μιλώντας για την όλη διαδικασία με λεπτομέρειες:
«Κάναμε διακρατική υιοθεσία. Η κόρη μας γεννήθηκε στη Σιέρρα Λεόνε. Τα διαθέσιμα παιδιά για υιοθεσία στην Ελλάδα είναι πάρα πολύ λίγα γιατί δεν είναι νομικά διαθέσιμα. Γι’ αυτό και προωθείται η αναδοχή και όχι η υιοθεσία. Εγώ έψαχνα σαν τρελή. Δεν μπορείς να φανταστείς πόση δύναμη νιώθεις ότι αυτό το πράγμα θα το καταφέρω ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα. Κάποια στιγμή όταν έφτασε η ώρα και βρέθηκε το παιδί ένιωσα ότι μπορώ να φτάσω εκεί κολυμπώντας. Εμάς η αξιολόγηση ξεκίνησε στην Ελλάδα, ταυτόχρονα ψάχναμε σε ποια χώρα μπορούμε. Είπαμε ότι θα πάμε στην Αφρική γιατί είναι συγκεκριμένες οι χώρες που είναι ανοιχτές για υιοθεσία στην Ελλάδα… Αν δεν μυρίσεις τη Σιέρρα Λεόνε που μυρίζει όλη καμένο πλαστικό δεν μπορείς να καταλάβεις την τύχη σου που ζεις εδώ. Είναι πολύ εύκολο να κάνει έτσι ένα παιδάκι και να πιει μολυσμένο νερό. Αυτό που είπαμε είναι ότι σκοπός μας είναι να αλλάξουμε τον ρου της ιστορίας ενός παιδιού, όπου και να γεννήθηκε, ό,τι χρώμα και να έχει. Ζήτησα το τηλέφωνο επικοινωνίας με ένα ζευγάρι Ελλήνων που έχουν υιοθετήσει δύο παιδιά από τη Σιέρρα Λεόνε, η Μάρθα και ο Θανάσης, οι μοναδικοί Έλληνες πριν από εμάς. Είναι και η νονά της κόρης μας. Μιλάω με όλον τον κόσμο που κατεβαίνει κάτω να υιοθετήσει. Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που μπορεί να πάνε στραβά σε ένα τέτοιο ταξίδι. Όμως ήμασταν τυχεροί. Ήμασταν πολύ οργανωμένοι».
Όσο για τα συναισθήματά της όταν πρωτοαντίκρισε το κοριτσάκι της, η Ευγενία Δημητροπούλου είπε: «Την είδαμε και έλεγα “έγινα μάνα”. Εκείνη τη στιγμή η μισή μου καρδιά κόπηκε και πήγε σε ένα πλάσμα που δεν είχα δει από κοντά και εκεί χτυπάει η καρδιά σου».
Η ηθοποιός μίλησε και για την πιο δύσκολη στιγμή που έζησε μέχρι τελικά να καταφέρει να κρατήσει το παιδί της στην αγκαλιά της: «Λύγισα δύο φορές που αρρώστησε και με ενημέρωσαν. Μου έστειλαν γραπτό μήνυμα ότι το παιδί μεταφέρεται στο νοσοκομείο. Ήθελα να πάω κολυμπώντας να της πάω ένα φάρμακο. Δεν μπορούσα να της στείλω ούτε μία κουκλίτσα γιατί θα την κρατούσε ο τελωνειακός».
Όσο για τη μετάβαση του μικρού κοριτσιού από την πρότερη κατάσταση σε αυτή που της εξασφάλισε η ηθοποιός μαζί με τον σύζυγό της: «Την πρώτη μέρα μας κοίταζε και από τη δεύτερη μέρα έγινε ένα χαμογελαστό παιδί. Στα βίντεο ήταν πολύ σοβαρή και με ρωτούσε η μαμά μου “θα χαμογελάσει ποτέ”. Στην αρχή έτρωγε πάρα πολύ γιατί δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει ότι θα έχει τροφή. Γενικά καταλαβαίνει Ελληνικά, χαίρεται πάρα πολύ όταν λέει λέξεις».
Δείτε το βίντεο με όσα εξομολογήθηκε η Ευγενία Δημητροπούλου για την υιοθεσία της κόρης της:
Ο π. Δημήτριος αναμένεται να λειτουργήσει ξανά μετά τον Δεκαπενταύγουστο, με πιθανότερη ημερομηνία τη 14η Σεπτεμβρίου 2023
Συζητήσεις, διαπραγματεύσεις κι έντονο παρασκήνιο τις τελευταίες εβδομάδες μεταξύ κύκλων της Αρχιεπισκοπής και του πατέρα Δημητρίου Λουπασάκη με στόχο την ενδεχόμενη επιστροφή του πρώην εφημέριου των Αγίων Ισιδώρων στον λόφο του Λυκαβηττού.
Σύμφωνα με πληροφορίες του ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE, εφόσον ευοδωθούν οι συνομιλίες, ο π. Δημήτριος αναμένεται να λειτουργήσει ξανά μετά τον Δεκαπενταύγουστο, με πιθανότερη ημερομηνία τη 14η Σεπτεμβρίου 2023, στη γιορτή του Τιμίου Σταυρού, ίσως και νωρίτερα.
Οι όροι είναι συγκεκριμένοι και αυστηροί, να μην υπάρξει δημοσιότητα της παρουσίας του εκεί, να περιοριστούν το πρώτο χρονικό διάστημα τα live (εσπερινοί, λειτουργίες) που αναμεταδίδονταν καθημερινά από τους Αγίους Ισιδώρους Λυκαβηττού και γενικά να αποφευχθεί οποιαδήποτε κίνηση που θα προκαλέσει την έντονη και άδικη κριτική κύκλων που μάχονται έναν χρόνο τώρα την παραμονή ενός άξιου ιερέα στον ναό που ανέστησε ο ίδιος από το μηδέν.
«Η Αρχιεπισκοπή, σύμφωνα με κύκλους της, ζυγίζει τις καταστάσεις, αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει καμία κατηγορία εκκλησιαστικού ή δικαστικού περιεχομένου που να αφορά τον π. Δημήτριο κι επιθυμεί να αποσυμφορήσει τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Εκκλησία λαμβάνοντας υπόψη και τις ανατροπές στην υπόθεση της “Κιβωτού του Κόσμου” και τον αρνητικό αντίκτυπο που ενδεχομένως να έχουν αυτές στο πλήρωμα των πιστών» αναφέρει το ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE.
*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «On Time» στις 3/08/2023
Ο Έλληνας γυμναστής Δημήτριος Λούνδρας διατηρεί παγκόσμιο Ολυμπιακό ρεκόρ από τους Αγώνες στην Αθήνα το 1896 που όλα δείχνουν ότι δύσκολα θα “σπάσει”.
Έχετε αναρωτηθεί, μέρες που είναι, αν υπάρχει όριο ηλικίας για να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες; Όσο και να σας φαίνεται παράξενο η απάντηση είναι: όχι.
Οι ολυμπιακές αρχές δεν μπορούν να αποκλείσουν κανέναν λόγω ηλικίας όμως αυτές που βάζουν τα όρια είναι οι ομοσπονδίες των αθλημάτων που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων.
Η πρώτη ηλικία που οι περισσότερες διεθνείς αθλητικές ομοσπονδίες δίνουν το πράσινο φως για συμμετοχή στους Αγώνες είναι αυτή των 16 ετών.
Ο 10χρονος Λούνδρας ανάμεσα σε δύο αθλητές των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896. Κατέλαβε την τρίτη θέση στο ομαδικό δίζυγο.
Από την άλλη η Ολυμπιακή Επιτροπή για να προετοιμάσει τους μελλοντικούς αθλητές για το περιβάλλον των μεγάλων αγώνων έχει θεσπίσει από το 2010 τους Ολυμπιακούς Νέων στους οποίους λαμβάνουν αθλητές από ηλικία 14 έως 18 χρονών.
Γιατί όλα τα παραπάνω; Για να καλύψουν αυτό που αναφέρεται εντός παρενθέσεως στον τίτλο, ότι το ρεκόρ που κατέχει ο Δημήτριος Λούνδρας από τους πρώτους Ολυμπιακούς μάλλον είναι ακατόρθωτο να καταρριφθεί.
Ο 10χρονος αθλητής κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο δίζυγο με την ελληνική ομάδα.
Ο Λούνδρας γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1885 και όταν έλαβε μέρος στους Αγώνες ήταν 10 ετών και και 218 ημερών, στοιχείο που τον κατατάσσει έως τον νεότερο όχι μόνο αθλητή που συμμετείχε σε ολυμπιακούς αλλά και ολυμπιονίκη καθώς κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο δίζυγο με την ελληνική ομάδα.
Εδώ θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι στους Αγώνες της Αθήνας σχεδόν τα δύο τρίτα που συμμετείχαν ήταν Έλληνες αθλητές ενώ στο συγκεκριμένο αγώνισμα συμμετείχαν τρεις ομάδες όπου το χρυσό κατέκτησε η Γερμανία, το ασημένιο μία άλλη ελληνική ομάδα και ο Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος του οποίου η ομάδα απαρτίζονταν από τους Χρυσάφη, Μητρόπουλο, Λούνδρα και Καρβελά την τρίτη.
Ο Λούνδρας στην συνέχεια σπούδασε στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στη Ναυτική Ακαδημία, έλαβε μέρος και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους ενώ το 1940 τοποθετήθηκε ναυτικός διοικητής του Αιγαίου.
Το 1945 αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιναυάρχου. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1924 και κατά διαστήματα όπως το 1932, το 1949 και το 1960.
Κατά την πρώτη σύσταση της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επιλέγηκε από τα Σκοπευτικά Σωματεία (με επικεφαλής τους εκπροσώπους των ΠΣΕ, ΟΦΚΟ, Παναθηναϊκού και του Πανελληνίου) ως ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας.
Μαζί με τους Γεώργιο Βήχο, Νικόλαο Παπαρρόδου, Κωνσταντίνο Λυκούρη, Ευάγγελο Χρυσάφη κ.α. δημιούργησαν ένα ισχυρό πυρήνα της πρώτης διοικητικής σκοπευτικής υποδομής.
Ο Δημήτριος Λούνδρας πέθανε το 1971 ενώ αξίζει να αναφερθεί ότι ο γιος του Κώστας υπήρξε σύζυγος της εκδότριας της Καθημερινής και της Μεσημβρινής και δημιουργού του περιοδικού Εικόνες, Ελένης Βλάχου.
Σε συνέχεια των όσων έγραψε χθες ο Σπύρος Δημητριάδης, πρώην σύζυγος της αδελφής του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Ντόρας Μπακογιάννη, Κατερίνας, αλλά και πατέρας του διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου, Γρηγόρη Δημητριάδη, με νέα ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook, τονίζει: «Το θέμα του Κουφοντίνα το έχουν σχεδιάσει.
Θα τον σκοτώσουν και αφενός θα μονοπωλήσει την ατζέντα για καιρό ώστε να μην ασχολούμαστε με τα χάλια τους και αφετέρου θα συσπειρώσουν το δεξιό ακροατήριό τους, την συντηρητική κοινωνία, τους Κυρ – Παντελήδες και όλα τα ψοφοειδή ανθρωπάκια.
Υπολογίστε και τις αντιδράσεις, τις διαδηλώσεις, τους ρουφιάνους των ΜΑΤ που θα αμοληθούν να καίναι και θα εμφανιστούν σαν προστάτες του νόμου και της τάξης.
Μακάρι να βγω ψεύτης!», καταλήγει η κ. Δημητριάδης.
Ο Δημήτρης Χορν γεννήθηκε σε ένα ξενοδοχείο στην οδό Σταδίου στο κέντρο της Αθήνας. Γιος του γνωστού θεατρικού συγγραφέα Παντελή Χορν και της Ευτέρπης Αποστολίδη, ο εθνικός μας και άκρως γοητευτικός πρωταγωνιστής μεγάλωσε σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον με νονά του την Κυβέλη αλλά και δίπλα στην Μαρίκα Κοτοπούλη που ήταν στενή φίλη των γονιών του.
Σε ηλικία 9 ετών το 1930
Της: Έπη Τρίμη
Στη διάρκεια της λαμπρής του καριέρας ο Δημήτρης Χορν είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα που πέρασαν από την ελληνική θεατρική σκηνή και να παίξει σε μερικά από τα σπουδαιότερα έργα που γράφτηκαν ποτέ.
Και το ευτυχές 1962, ένα επίσης ευτυχές συναπάντημα, αυτό του Μάνου Χατζηδάκι με τον Δημήτρη Χόρν, δίδαξε το αθηναϊκό θεατρόφιλο κοινό γιατί «ηθοποιός… σημαίνει φως».
Ο Δημήτρης Χορν σε πρώτο πρόσωπο είχε πει για τον εαυτό του: «Γεννήθηκα το 1921, στις 9 Μαρτίου, στην Αθήνα, Ο πατέρας μου λεγόταν Παντελής και η μητέρα μου Ευτέρπη. Έχω έναν αδελφό, τον Γιάννη, δέκα χρόνια μεγαλύτερό μου. Εγώ ήρθα στη ζωή μετά το θάνατο του μοναδικού κοριτσιού που είχαν οι γονείς μου, της Νανάς. Ο Γιάννης και η Νανά είχαν διαφορά ενός έτους. Όταν πέθανε η Νανά, σε ηλικία επτά ετών, ο πατέρας και η μητέρα θέλησαν να την αντικαταστήσουν. Περίμεναν, λοιπόν, ότι το παιδί που θα ‘ρθει θα είναι κορίτσι. Δυστυχώς, δεν ήταν. Ήμουν εγώ!
Πολλοί με ρωτούν αν το Χορν είναι το πραγματικό μου όνομα ή αν είναι ψευδώνυμο
Ομολογώ ότι αυτή η ερώτηση μ’ έχει πολύ ταλαιπωρήσει. Είναι, όμως φυσικό να γεννιέται αυτή απορία στους ανθρώπους, αφού το όνομα Χορν δε μοιάζει καθόλου ελληνικό, Ναι, η καταγωγή μου από τη μεριά του πατέρα μου δεν είναι ελληνική. Ο παππούς μου ήταν Αυστριακός. Οι Χορν δεν είμαστε από τους Βαυαρούς που ήρθαν με τον Όθωνα. Ο πατέρας του πατέρα μου ήρθε πολύ αργότερα στην Ελλάδα. Ερωτεύτηκε τη γιαγιά μου, βέρα Ελληνοπούλα, και την παντρεύτηκε. Τα πρώτα χρόνια μετά το γάμο τους έζησαν στην Τεργέστη, Εκεί γεννήθηκαν και οι πατέρας μου και ο αδελφός του».
Τα φτωχικά παιδικά χρόνια
Παρά την αριστοκρατική του καταγωγή, έζησε φτωχικά παιδικά χρόνια μάλιστα ο Δημήτρης Χορν είχε πει για τον εαυτό του: «Θυμάμαι ότι υπήρχε μια εποχή που τρυπούσαν τα παπούτσια μου και έβαζα χαρτόνια από τσιγάρα για να τα κλείσω. Πιστέψτε με, δε με έβλαψε σε τίποτα αυτό, είχε εξομολογηθεί σε μια από τις πολλές συνεντεύξεις που έδωσε.
Μωρό εμφανίστηκε πρώτη φορά στο σανίδι
Ο Δημήτρης Χορν, πρωτοεμφανίστηκε στην σκηνή, μωρό, στην αγκαλιά της νονάς του, Κυβέλης, στο έργο «Γειτόνισσες» σε σκηνοθεσία του πατέρα του.
Δεύτερη εμφάνιση για τον μικρό «Τάκη» θα γίνει σε ηλικία 4 ετών και πάλι με τη νονά του, στο έργο «Νόρα» του Ίψεν, όπου έπαιζε ένα από τα παιδιά της ηρωίδας.
Η τρίτη του εμφάνιση θα έρθει δέκα χρόνια αργότερα, σε ηλικία 14 ετών, στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, στο θερινό θέατρο Παρκ, στην παράσταση «Μαμά Κολιμπρί» του Μπατάιγ.
Ο Δημήτρης Χορν είχε πει σχετικά: «Όταν ήμουν δεκατεσσάρων χρονών (…), στο θερινό θέατρο Παρκ, της οδού Χέυδεν, όπου ήταν εγκατεστημένος ο θίασος της μεγάλης Μαρίκας, ανέβασαν τη “Μαμά Κολιμπρί” του Μπατάιγ. Το έργο ήθελε κι ένα νέο της τότε ηλικίας μου και πήγα. Αυτή μάλιστα η εμφάνισή μου ενίσχυσε αφάνταστα τη διάθεση που είχα ήδη αρχίσει να έχω αναφορικά με το θέατρο. Και θα μου μείνει αξέχαστη αυτή η πρώτη μου επικοινωνία από τη σκηνή με το κοινό», είχε αναφέρει ενθυμούμενος τα πρώτα του βήματα στο θεατρικό σανίδι.
Η δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Το 1937 ο Δημήτρης Χορν εισήχθη στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, δίνοντας εξετάσεις με το ποίημα του Βάρναλη, «Οι μοιραίοι».
Ο ίδιος είχε περιγράψει σε μία συνέντευξη του στην Ι. Παπαντωνίου εκείνη την μέρα: «Βγήκα στο θέατρο, γιατί μια μέρα τρώγαμε στο σπίτι μου κι ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ τον μεσημεριανό του ύπνο. Μου λέει: “Αχ, αύριο το μεσημέρι δε θα κοιμηθώ. Πρέπει να πάω στη Δραματική Σχολή”. Ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής Εισαγωγικών Εξετάσεων. “Μ’ έχουν βάλει Πρόεδρο στην Επιτροπή την Εξεταστική… Γι’ αυτούς που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί”».
Αφού τον ρώτησε που είναι αυτό, ο Χορν πήγε να υποβάλει αίτηση. «Μια και δυο πηγαίνω εγώ, ήταν ο Συναδινός Διευθυντής στη σχολή, να υποβάλω μια αίτηση για να δώσω εισαγωγικές. Και μου λέει, έχει λήξει η προθεσμία, αλλά επειδή είσαι γιος του Παντελή θα κάνουμε μια εξαίρεση. Το είπα λοιπόν του πατέρα μου και μου λέει: “Σ’ ευχαριστώ παιδί μου. Δε θα χάσω το μεσημεριανό μου ύπνο, διότι δε θα πάω. Δεν μπορώ να είμαι Πρόεδρος της Επιτροπής και να δίνεις εσύ εξετάσεις”».
Για τη διαδικασία των εξετάσεων ο ίδιος ο Δημήτρης Χορν είχε διηγηθεί πως δεν πρόλαβε να πει τέσσερις πέντε στίχους και τον διέκοψαν λέγοντάς του «καλά, καλά, αρκεί». Έτσι έφυγε απογοητευμένος, έχοντας τη γνώμη πως δεν πέρασε. Την επόμενη μέρα όμως είδε στην οδό Σταδίου τον Βεάκη με τη γυναίκα του και ο Βεάκης του είπε: «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μας δρόσισες μέσα σ’ αυτή την ανομβρία». Έτσι έμαθε ότι πέρασε.
Η «Οδός Ονείρων»
Η “Οδός Ονείρων” συστήθηκε στο αθηναϊκό κοινό σαν μία ιδιόρρυθμη μουσική παράσταση που είχε σχεδόν τα πάντα: εκλεκτούς πρωταγωνιστές, θεατρικά δρώμενα, χορευτικά μέρη, στίχους, τραγούδια, μουσική δια χειρός Χατζιδάκι, κινηματογραφικά στιγμιότυπα από ένα μικρού μήκους σατιρικό φιλμάκι με πρωταγωνιστή το συνθέτη και τη Ρένα Βλαχοπούλου. Αλλά κι ερμηνείες ψυχής, υπέροχη μουσική και ένα concept που παραπέμπει στις ευαισθησίες του νου και της ψυχής, στις κρυφές ελπίδες, τα ανεκπλήρωτα όνειρα, τη χαμένη αθωότητα. Όλα αυτά μέσα από τους κατοίκους μιας Αθηναϊκής γειτονιάς που διηγούνται τις ιστορίες και κάνουν τις ευχές τους πραγματικότητα μέσα από το φακό ενός περιπλανώμενου φωτογράφου. Του Δημήτρη Χορν.
«Όταν ήμουν μικρός κι έβλεπα επιθεωρήσεις, διασκέδαζα πάρα πολύ κι ονειρευόμουν να κάνω κι εγώ κάτι ανάλογο κάποτε. Ο Μάνος Χατζιδάκις, που τον θαυμάζω και ως μεγάλο ταλέντο και ως σπουδαίο μυαλό, μου ‘δωσε αυτήν την ευκαιρία. Και διασκέδασα πραγματικά πάρα πολύ. Η “Οδός Ονείρων” είχε το στοιχείο της αναζητήσεως. Και ήταν αυτό πολύ σημαντικό. Αν γραφτεί ποτέ η ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου, ο ιστορικός πρέπει να σταθεί στην “Οδό Ονείρων”», είχε πει ο ίδιος ο Χορν.
Η πρώτη παραγωγή της «Φίνος Φιλμ»
Η σχέση του Δημήτρη Χορν με τον κινηματογράφο ξεκινάει το 1943 στην ταινία «Η φωνή της καρδιάς» του Δημήτρη Ιωαννόπουλου. Πρόκειται για την πρώτη ταινία που γυρίστηκε μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα, καθώς και η πρώτη παραγωγή της «Φίνος Φιλμ».
Η ταινία προβαλλόταν επί τρεις συνεχείς εβδομάδες σε τρεις κινηματογράφους στο κέντρο της Αθήνας. Συνολικά έκοψε 102.237 εισιτήρια. Μάλιστα, η κοσμοσυρροή έξω από τους κινηματογράφους Ρεξ και Έσπερος, ενόχλησε ιδιαίτερα τους Γερμανούς κατακτητές.
Πρώτη ελληνική σπονδυλωτή ταινία
Η “Κάλπικη λίρα” είναι η πρώτη σπονδυλωτή ταινία στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Αποτελείται από τέσσερις ιδιαίτερες μικρές ιστορίες με κοινό στοιχείο μια κάλπικη λίρα που μεταφέρεται από τη μία ιστορία στην άλλη.
Στην ταινία υπάρχει αφηγητής, που συνδέει τις τέσσερις αυτές ιστορίες, ο οποίος και κλείνει την ταινία με τη φράση: “κάλπικη δεν είναι η λίρα σε αυτή την ιστορία… κάλπικο είναι, γενικά το χρήμα…”, που αποτελεί και το κεντρικό νόημα του όλου φιλμ, ότι δηλαδή η μονομανής επιδίωξη του πλούτου οδηγεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και με όλους τους διάφορους χαρακτήρες των ανθρώπων σε μια κάλπικη ζωή.
Η Έλλη Λαμπέτη δεν ήταν η γυναίκα της ζωής του
Ο Δημήτρης Χορν υπήρξε ένας από τους πιο ερωτεύσιμους αλλά και ερωτευμένους άντρες της εποχής. Από το κρεβάτι του πέρασαν πολλές γυναίκες λίγες όμως, άφησαν χαραγμένο σημάδι στην καρδιά του.
«Aπό τα έξι χρόνια μου και μετά δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου να μην είναι ερωτευμένος, δηλαδή συγκινημένος με κάποιο πρόσωπο. Θα ‘λεγα πως ήμουν ερωτευμένος με τον έρωτα… Eνώ δηλαδή ήμουν ένα πολύ κεφάτο παιδί, ξαφνικά, μελαγχολούσα φοβερά κι έγραφα θλιμμένα ποιήματα. Mε μελαγχολούσαν αυτοί οι έρωτες… Ή η ζωή», είχε δηλώσει για τη σχέση του με τον έρωτα.
Το φλογερό ειδύλλιο με την Έλλη Λαμπέτη, ήταν αυτό που έμεινε στην ιστορία του Τύπου της εποχής αλλά από ότι ο ίδιος είχε πει όχι αυτό που χάραξε την προσωπική του ζωή.
Οι δυο τους γνωρίστηκαν στη δραματική σχολή της Μαρίκας Κοτοπούλη. Φιλιόντουσαν για τις ανάγκες του έργου «Κάλπικη λίρα» που συμπρωταγωνιστούσαν και κάπως έτσι γεννήθηκε μια σχέση που κράτησε επτά ολόκληρα χρόνια. Ο σκηνοθέτης Μιχάλης Κακογιάννης είχε πει κάποτε, πως όταν οι δύο ηθοποιοί είχαν γύρισμα, προσπαθούσε να τους κρατήσει χωριστά τις νύχτες ώστε να μην είναι εξαντλημένοι την επόμενη μέρα στη δουλειά.
Μετά το 1959 που χώρισαν ο ένας δεν αναφέρθηκε σχεδόν ποτέ ξανά στον άλλον. Το μόνο που είχε πει ο Χορν ήταν το εξής: «Ήταν μια καλή ηθοποιός, ήταν χαρά να παίζεις μαζί της. Είχε την ικανότητα να κάνει τα ασήμαντα σημαντικά. Και αφόρητη ζηλιάρα. Δεν τολμούσα ούτε βλέμμα να ρίξω σε άλλη γυναίκα. Γινόταν χαλασμός. Ζήλευα κι εγώ ελεεινά. Ήμασταν μαζί επτά χρόνια. Όταν με άφησε, ήμουν ως ταύρος εν υαλοπωλείω. Πληγώθηκε ο εγωισμός μου. Δεν μπορώ να πω πως δεν την αγάπησα. Και τη θαύμαζα πολύ σαν ηθοποιό. Αλλά δεν ήταν η γυναίκα της ζωής μου».
Παντρεύτηκε δύο φορές. Την Ρίτα Φιλίππου και την Άννα Γουλανδρή (χήρα Παπάγου). Η δεύτερη γυναίκα του, ήταν και αυτή που τον σημάδεψε.
Διετέλεσε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ
Ο Δημήτρης Χορν κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, διετέλεσε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ. Συγκεκριμένα, την περίοδο 1974 -1975, ενώ το 1980 ίδρυσε με τη σύζυγό του Άννα Γουλανδρή το Ίδρυμα Γουλανδρή – Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού.
Ο ανεκπλήρωτος έρωτας της Εντίθ Πιαφ
Η γνωριμία τους έγινε το 1946. Ο Χορν ήταν μόλις 25 ετών, ενώ η Γαλλίδα τραγουδίστρια έκλεινε τα 31. Μόλις αντίκρισε τον ηθοποιό τον ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά. Βέβαια δεν είχαν πολύ χρόνο ώστε να γνωριστούν καλύτερα, μιας κι η Πιάφ έπρεπε να επιστρέψει στο Παρίσι.
Εκείνη όμως δε σταμάτησε στιγμή να τον σκέφτεται. Έτσι, ξεκίνησε να γράφει μία επιστολή μέσα στην οποία του μιλά για τα συναισθήματά του.Του ομολογεί όσα αισθάνεται για εκείνον, ενώ του γράφει πως αν το θελήσει εκείνος θα τα παρατήσει όλα αυτόν.
Μία από τις επιστολές της μάλιστα δημοπρατήθηκε από τον οίκο, «Πέτρος Βέργος», 11 χρόνια μετά το θάνατο του Δημήτρη Χορν για 1.500 ευρώ. Ο έρωτας αυτός ωστόσο έμεινε ανεκπλήρωτος, αφού τότε ο ηθοποιός ήταν παντρεμένος με την πρώτη του γυναίκα, τη Ρίτα Φιλλίπου.
Μια ζωή την είχε και την γλέντησε
Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Δημήτρης Χορν ήταν ένας καλλιτέχνης αλλά πάνω από όλα ένας άνθρωπος με γοητεία, λάμψη και ταλέντο;
Ο Χορν μετέδιδε τη χαρά της ζωής, συνδυασμένη με ποιότητα, υψηλό γούστο και καλαισθησία. Ήταν κάπου ανάμεσα στον Φάουστ, έτσι όπως τον υποδύθηκε στο «Αλίμονο στους νέους», στον Κλέωνα τού «Μια ζωή την έχουμε», στον Παύλο της «Κάλπικης Λίρας» που ήθελε να ζωγραφίσει το «σ’ αγαπώ»… της Έλλης Λαμπέτη.
Πέρα από καλός και ταλαντούχος ηθοποιός, πέρα από χαρισματικός και πληθωρικός άνθρωπος, με έντονο χιούμορ και πηγαία διάθεση αυτοσαρκασμού, χαριτωμένος και γοητευτικός συγχρόνως, ή μήπως για όλα αυτά μαζί, ο Δημήτρης Χορν άφησε πίσω του έναν μύθο.
Έναν μύθο που όσα χρόνια και να περάσουν από το θάνατο του θα τον ακολουθεί σημαδεύοντας καλλιτεχνικά τις γενιές που πέρασαν και αλλά και τις γενιές που έρχονται…
Ο καρκίνος και το τέλος
Ο Δημήτρης Χορν πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1998 από καρκίνο. Κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Το 2000 καθιερώθηκε στη μνήμη του το Βραβείο Χορν, το οποίο απονέμεται στους καλύτερους πρωτοεμφανιζόμενους άνδρες ηθοποιούς κάθε χρονιάς
