“Οι αρνητές είναι αρνητές της πραγματικότητας. Ο στόχος της κοινωνίας πρέπει να είναι οι αναποφάσιστοι” o Πνευμονολόγος Θεόδωρος Βασιλακόπουλος.

Δείτε όλα όσα είπε:

Αποστομωτική ήταν η απάντηση νοσηλεύτριας στα πυρά που εξαπέλυσε ο Στέλιος Πέτσας στους υγειονομικούς, σε συζήτηση στο MEGA για την πανδημία και τους εμβολιασμούς.

Νοσηλεύτρια του «Ευαγγελισμού» σε ζωντανή σύνδεση απάντησε με τον πλέον δηκτικό τρόπο, στον αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών Στέλιο Πέτσα, ο οποίος κατηγόρησε τους υγειονομκούς που αντιδρούν στους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς.

«Επειδή έχουμε έναν πρωθυπουργό που μετράει στρέμματα και φέρετρα, να σας πω λοιπόν ότι τα 13.500 φέρετρα είναι στη δική σας την πλάτη και όχι στους υγειονομικούς και οι δέκα χιλιάδες απολύσεις παρά τον Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα είναι στη δική σας την πλάτη και όχι στην πλάτη των συναδέλφων μας. Θα έπρεπε να ντρέπεστε που βγαίνετε και μιλάτε έτσι δημόσια σε υγειονομικούς», δήλωσε στην πρωινή εκπομπή του Mega,απαντώντας σε ζωντανή σύνδεση στον Στέλιο Πέτσα, η Φωτεινή Καρυστινάκη, νοσηλεύτρια στον “Ευαγγελισμό”.

Ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών από την πλευρά του απάντησε στη νοσηλεύτρια:

«Αυτά που είπε είναι η πιο σκληρή “γραμμή” του κ. Πολάκη στο ΣΥΡΙΖΑ, οπότε να είμαστε ξεκάθαροι, δεν πιστεύω ότι αυτά εκπροσωπούν κανέναν νοσηλευτή. Εκπροσωπούν την κυρία, που τα εκφράζει ενδεχομένως και το πολιτικό κόμμα που εκφράζει. Γι αυτό μίλησα πριν για αντικυβερνητική συνδικαλιστική δράση».

«Εσείς τι εκφράζετε με το “πετώντας λεφτά στις ΜΕΘ”; Εσείς ποια πολιτική εκφράζετε; Εγώ εκφράζω τον Πολάκη; Δεν ντρέπεστε; Χαρακτηρίζετε πολιτικά έναν άνθρωπο χωρίς να τον ξέρετε; Αυτά ανήκουν σε μαύρες εποχές στην ιστορία, θέλετε να τα επαναλάβουμε;», ήταν η άμεση απάντηση της κ. Καρυστινάκη.

Αντιεμβολιαστές πραγματοποιούν συγκέντρωση αυτή την ώρα στην πλατεία Συντάγματος αλλά και στον Λευκό Πύργο στη Θεσσαλονίκη . Οι συγκεντρωμένοι διαδηλώνουν εναντίον του εμβολίου κατά του κορωνοϊού, των μέτρων της κυβέρνησης και του υποχρεωτικού εμβολιασμού.

Με τις Ελληνικές σημαίες και τα πανό στα χέρια, οι διαδηλωτές στο Σύνταγμα φωνάζουν συνθήματα κατά του εμβολίου καθι των μέτρων που θέσπισε η κυβέρνηση ενώ όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες δεν τηρούνται οι απαιτούμενες αποστάσεις.

Μεταξύ άλλων, στο συλλαλητήριο καλεί η κίνηση «Ελεύθεροι Ξανά» που έχει συγκροτήσει ο γιατρός Φαίδων Βόβολης.

Συγκέντρωση και στη Θεσσαλονίκη

Πάνω από 200 άτομα συγκεντρώθηκαν απόψε μπροστά από τον Λευκό Πύργο και στη συνέχεια πραγματοποιησαν πορεία διαμαρτυρίας για τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλοί συγκεντρωμένοι κρατάνε ελληνικές σημαίες ενώ όπως αναφέρουν οι ίδιοι, διοργανωτής είναι ο “Ελληνικός λαός”.

“Δεν θέλουμε καμία υποχρεωτικότητα γι’αυτό αγωνιζόμαστε στο δρόμο” φωνάζουν μεταξύ των συνθημάτων

Το μετάλλιο της ζωής του o Αντώνης Τσαπατάκης το κυνηγούσε από το Λονδίνο και το Ρίο ντε Τζανέιρο και τελικά το κατάφερε, να φορέσει στο στήθος του το πιο λαμπρό μετάλλιο της καριέρας του στις πισίνες. Ο 33χρονος πρωταθλητής από τα Χανιά με συγκλονιστική προσπάθεια κατάφερε να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στα 100μ. πρόσθιο SB4 με 1:40.20.

Kαι πώς άλλωστε να μην το κατάφερνε, ένας άνθρωπος σαν τον Αντώνη, που δεν θα ήταν υπερβολή να τον χαρακτηρίσουμε «μαχητή». Τίποτα δεν του χαρίστηκε και την στιγμή που η ζωή κρέμονταν από μία κλωστή, εκείνος δεν το έβαλε κάτω. Με πίστη και υπομονή, μόλις λίγα χρόνια μετά το ατύχημά του, κατάφερε να κρεμάσει στο στήθος του το μετάλλιο που τόσο ήθελε.

Το τραγικό ατύχημα και η δύναμη της ψυχής…

Το κολυμβητήριο Χανίων ήταν κάτι σαν δεύτερο σπίτι για τον Αντώνη Τσαπατάκη, πράγμα πολύ λογικό, αν σκεφτεί κανείς πως ήταν μόλις 5 χρόνων, όταν περνούσε το κατώφλι. Στην πισίνα του κολυμβητηρίου είχε βρει ένα είδος ελευθερίας που δεν βίωνε πουθενά αλλού. Μεγάλωνε πάντα μέσα στο νερό, ως παίκτης της θρυλικής ομάδας πόλο του Ν.Ο. Χανίων.

Στα 19 του χρόνια φοιτούσε ήδη στη Σχολή Δοκίμων Αστυφυλάκων και είχε όνειρο να κάνει καριέρα στο Αστυνομικό Σώμα, όταν ο Αντώνης, με το χέρι κολλημένο στο γκάζι, πλησίαζε τη στιγμή που θα άλλαζε τη ζωή του. Η μηχανή στην οποία επέβαινε ανατράπηκε λόγω υπερβολικής ταχύτητας, κάποια μέτρα από το κολυμβητήριο Χανίων. Η ζωή, όπως την ήξερε, δεν θα ήταν πια η ίδια. Ο Αντώνης δεν θα μπορούσε να περπατήσει ξανά.

«Δεν σκέφτηκα ποτέ “αν τότε δεν έτρεχα…”, γιατί εγώ έφταιγα. Εγώ πάτησα τέρμα το γκάζι! Δεν το πάτησε ούτε ο Θεός, ούτε κανείς άλλος. Ανέλαβα πλήρως την ευθύνη, το αντιμετώπισα και συνεχίζω να το αντιμετωπίζω σαν άντρας» μου λέει με τόνο που φανερώνει την αποφασιστικότητά του. Δεν ήταν μόνος του σε όλο αυτό, δεν κλείστηκε στον εαυτό του, αφού «είχα την αμέριστη συμπαράσταση των αγαπημένων μου προσώπων. Αν δεν είχα αυτούς, δεν θα μιλούσαμε τώρα. Η οικογένεια και οι φίλοι είναι τα πόδια μου!» είχε πει παλαιότερα ο χάλκινος Ολυμπιονίκης.

«Όλο αυτό συνέβη, το τροχαίο ατύχημα με τη μηχανή που είχα στα 18, γιατί ήμουν όπως κάθε παιδί επηρεασμένο από τη ματαιοδοξία και τον υλισμό. Δηλαδή πιστεύει στην ύλη, στα ρούχα, στις μηχανές. Ότι αυτά είναι σημαντικά. Όταν άνοιξα τα μάτια μου κατάλαβα ότι αυτό ήταν το λάθος. Κατευθείαν. Δεν έπρεπε να δίνω αξία σε αυτές τις ψεύτικες αξίες. Άνοιξα τα μάτια μου και είπα “οκ δεν μπορώ να περπατήσω αλλά μπορώ να ανοίξω το μυαλό μου και να το κάνω να τρέξει μπροστά”.

Δεν είπα ποτέ “Θεέ μου, γιατί μου το έκανες αυτό;” ή “γιατί μπαμπά μου πήρες τη μηχανή και μου έτυχε αυτό”. Είχα σπάσει μία πόρτα στο σπίτι για να μου πάρει τη μηχανή. Δεν έφταιγε ο πατέρας μου. Εγώ έφταιγα που έκανα τη μητέρα μου να κλαίει κάθε μέρα και όποτε βλέπει συνεντεύξεις μου. Τώρα κλαίει αυτή τη στιγμή.»

«Άργησες πολύ»

Ο Έλληνας Παραολυμπιονίκης Κολύμβησης πρωταγωνιστεί στο video clip του Γιώργου Σαμπάνη για το τραγούδι «Άργησες πολύ». Μετά από ένα τραγικό δυστύχημα, ένας πρωταθλητής κολύμβησης χάνει τον πιο πολύτιμο φίλο του και την κίνηση στα κάτω άκρα, αλλά κερδίζει τον εαυτό του και τη δύναμη να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του με πάθος και αξιοπρέπεια…

Αυτή είναι τηλεγραφικά η υπόθεση του νέου video clip του Γιώργου Σαμπάνη για το τραγούδι «Άργησες Πολύ», το οποίο σε σκηνοθεσία Γιάννη Δημολίτσα και επιμέλεια Μιχάλη Παπανικολάου, μπλέκει την πραγματική ιστορία του Παραολυμπιονίκη κολύμβησης.

Πηγή: sports3.gr

Την ανάγκη να υπάρξει πολυμερής συνεργασία ώστε να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα πίεσης, ώστε να διασφαλιστεί το καίριο ζήτημα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Αφγανιστάν μετά την επικράτηση των Ταλιμπάν, επισημαίνει σε δήλωσή του, ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ο Γιώργος Παπανδρέου, τονίζοντας ότι «οι Ταλιμπάν δεν θα πρέπει να μείνουν χωρίς λογοδοσία για τις πράξεις τους» και πως «ο ΟΗΕ, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις και η διεθνής κοινότητα πρέπει να παρακολουθούν στενά τις εσωτερικές εξελίξεις στο Αφγανιστάν».

Οκ. Παπανδρέου ενστερνιζόμενος τις δηλώσεις του γγ του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, ότι η πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στην Καμπούλ έδειξε πόσο ασταθής και εκρηκτική είναι η κατάσταση στο Αφγανιστάν αλλά και χειροτέρευσε περαιτέρω τις συνθήκες ασφαλείας για τους πολίτες, ιδιαίτερα τους απελπισμένους Αφγανούς που χρειάζεται να εγκαταλείψουν τη χώρα εκτιμά πως η διαδικασία της εκκένωσης πρέπει να συνεχιστεί μετά το τέλος Αυγούστου για να μη μείνουν ευάλωτα άτομα πίσω. «Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ακτιβιστές, καλλιτέχνες, διανοούμενοι, γυναίκες και άνδρες που υποστηρίζουν μια ανοιχτή και δημοκρατική κοινωνία βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο» σημειώνει.

«Η διεθνής κοινότητα οφείλει επίσης άμεσα να αντιμετωπίσει τη διαφαινόμενη ανθρωπιστική κρίση. Αυτό δεν συνεπάγεται μια αναγνώριση του νέου καθεστώτος. Κρίσιμο είναι, να δοθεί στον ΟΗΕ η απαραίτητη υποστήριξη για να υλοποιήσει ανεμπόδιστα ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ανθρωπιστικής βοήθειας» προσθέτει και καταλήγει:

«Το ζήτημα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι καίριο και θα επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την διεθνή αντιμετώπιση του καθεστώτος των Ταλιμπάν. Η διασφάλιση των δικαιωμάτων των γυναικών έχει ύψιστη σημασία, όπως και η προστασία των μειονοτήτων που απειλούνται. Οι Ταλιμπάν δεν θα πρέπει να μείνουν χωρίς λογοδοσία για τις πράξεις τους. Για να επιτευχθεί αυτό είναι απαραίτητη η πολυμερής συνεργασία ώστε να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα πίεσης, συμπεριλαμβανομένης και της πρόσβασης σε σημαντικές πηγές χρηματοδότησης όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ. Σε αυτό το πνεύμα, ο ΟΗΕ, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις και η διεθνής κοινότητα πρέπει να παρακολουθούν στενά τις εσωτερικές εξελίξεις στο Αφγανιστάν.

Δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε τον Αφγανικό λαό, τις Αφγανές γυναίκες σε αυτές τις κρίσιμες συνθήκες.

Ας δείξουμε την αλληλεγγύη μας πριν είναι αργά».

πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Απογοητευμένη δηλώνει μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram η Εριέττα Κούρκουλου – Λάτση σχετικά με την απόφαση του δασαρχείου Πεντέλης που προέβλεπε «δράση» σε συνεργασία με κυνηγετικό σύλλογο για την μείωση του πληθυσμού των αγριογούρουνων στο δάσος μεταξύ Εκάλης και Διονύσου.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά «δεν το χωράει ο ανθρώπινος, ότι σε μια πολιτισμένη χώρα το 2021, δημόσιος αξιωματούχος με τον βαθμό του Δασάρχη, όχι μόνο σκέφτηκε αλλά έβγαλε επισήμως μια τέτοια απόφαση», απορώντας μάλιστα «πώς κατάφερε ένας άνθρωπος που μισεί τη φύση και τα ζώα, να κάνει καριέρα στον οργανισμό που έχει αναλάβει την προστασία των δασών».

Αναλυτικά η ανάρτησή της στο Instagram:

«Κάποιοι έκριναν ότι «μαζευτήκαμε πολλοί».
Δηλώνω απογοητευμένη από την πρόσφατη απόφαση του κ. Δασάρχη Πεντέλης, η οποία προαναγγέλλει την απάνθρωπη σφαγή αθώων ζώων σε συνεργασία με τον κυνηγετικό όμιλο Αμαρουσίου.
Καλεί επισήμως σε «σαφάρι» όσους επιθυμούν, στα Δάση του Διονύσου και της Εκάλης, με θύματα τα κατατρεγμένα από τις πυρκαγιές σχεδόν εξημερωμένα υβρίδια αγριόχοιρών.
Δεν το χωράει ο ανθρώπινος, ότι σε μια πολιτισμένη χώρα το 2021, δημόσιος αξιωματούχος με τον βαθμό του Δασάρχη, όχι μόνο σκέφτηκε αλλά έβγαλε επισήμως μια τέτοια απόφαση.
Πώς κατάφερε ένας άνθρωπος που μισεί τη φύση και τα ζώα, να κάνει καριέρα στον οργανισμό που έχει αναλάβει την προστασία των δασών;
Λες και τα δάση είναι μόνο τα δέντρα και οι περίπατοι των ανθρώπων. Λες και μας ανήκουν και κάποιος μας όρισε «Θεούς» με δικαίωμα επάνω στη ζωή και στο θάνατο των συγκατοίκων μας, όταν κρίνουμε ότι μας ενοχλούν. Λες και εισέβαλαν εκείνα στον χώρο μας και όχι εμείς στον δικό τους.
Η απογοήτευση όμως γίνεται θυμός, όταν κανείς συνειδητοποιεί ότι πρόκειται για τα λίγα ζώα που κατάφεραν να επιβιώσουν από τις πρόσφατες πυρκαγιές. Όσοι συμμετείχαν στις υπεράνθρωπες προσπάθειες να σωθεί έστω και μια ψυχή μέσα από αυτή την κόλαση, αισθάνονται τουλάχιστον προδομένοι.
Αντλώ βέβαια αισιοδοξία από τους εκατοντάδες άλλους που με ευαισθησία έσπευσαν να διαδώσουν αυτήν την αποτρόπαια απόφαση, για να σταματήσουν το έγκλημα. Πραγματικά τους ευχαριστώ και δεσμεύομαι να ενώσω κι εγώ την φωνή μου μαζί τους, και να καταφέρουμε να παραμείνουμε άνθρωποι.
Δυστυχώς, χρειάζεται να μην εφησυχαζόμαστε. Να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά. Και να τολμάμε να λέμε όχι. Με κάθε κόστος.
Είμαι σίγουρη ότι η Πολιτεία θα ξαναδεί με προσοχή σε ποιους έχει εμπιστευτεί τα δάση και την προστασία της φύσης και θα αλλάξει αυτά που πρέπει να αλλάξουν.
Εμείς είμαστε εδώ για να διασφαλίσουμε την προστασία των αγριόχοιρων, υποστηρίζοντας την όποια εναλλακτική πρόταση, η οποία όμως θα έχει ως βάση της την ενσυναίσθηση και τον σεβασμό για όλα τα έμβια όντα. Αξίζει άλλωστε σε κάθε μητέρα να μεγαλώνει τα μικρά της χωρίς κάποιος επικίνδυνος να ξανακρίνει ίσως αργότερα ότι «μαζευτήκαμε πολλοί».

Ακόμη μια τεράστια επιτυχία για την Ελλάδα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Αντώνης Τσαπατάκης χάρισε στην Ελλάδα το πέμπτο της μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο.

Ο Αντώνης Τσαπατάκης κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 100μ. πρόσθιο SB4, σηκώνοντας για ακόμα μία φορά ψηλά τα ελληνικά χρώματα. Μετά από δύο τέταρτες θέσεις το 2012 και το 2016, ο Έλληνας παραολυμπιονίκης ανέβηκε στο βάθρο, χαρίζοντας στιγμές υπερηφάνειας στη χώρα μας.

Ο Χανιώτης πρωταθλητής ξεκίνησε πολύ δυνατά την κούρσα και δεν βγήκε ποτέ εκτός μεταλλίων. Ήταν, μάλιστα, για αρκετά δευτερόλεπτα δεύτερος, αλλά στο τέλος τερμάτισε τρίτος με χρόνο 1:40:20, πανηγυρίζοντας την μεγάλη επιτυχία του.

Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο Ρώσος Τσερνιάεφ, ο οποίος έκανε νέο παγκόσμιο ρεκόρ με χρόνο 1:31:96, ενώ το ασημένιο μετάλλιο πήρε ο Κολομβιανός Φουέντε Γκαρσία με χρόνο 1:35:86. Ο Ρώσος Μολκόφ προσπάθησε να πιάσει τον Τσαπατάκη στα τελευταία μέτρα, αλλά δεν τα κατάφερε και τερμάτισε τέταρτος με χρόνο 1:41:27.

Ο Αντώνης Τσαπατάκης χάρισε στην Ελλάδα το πέμπτο της μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Η χώρα μας μετράει πλέον ένα ασημένιο μετάλλιο και τέσσερα χάλκινα.

Τελείωσα τη βάρδια και επέστρεψα σπίτι… Σήμερα εργάστηκα ως υπεύθυνη βάρδιας στον νοσηλευτικό σταθμό στη Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας- ΜΕΘ 1. Άρχισα δουλειά στις 7.15 πμ και έφυγα στις 8.45 το βραδύ. Μετακινήσαμε ασθενείς, καναμε διεργασίες πολλές. Κάποιοι ασθενείς ήταν καλύτερα και πήραν εξιτήριο. Ένας ασθενής δεν τα κατάφερε, δυστυχώς απεβίωσε.

Ένταση, πίεση, άγχος, μάχη με τον χρόνο…..

Ένα περιστατικό όμως με έκανε να τα διαγράψω όλα. Με γέμισε χαρά και περηφάνια για αυτό το επάγγελμα που επέλεξα στη ζωή μού.

Ένας νεαρός ασιατικής καταγωγής περασε τη πορτα της εντατικης και ήρθε δειλά- δειλά και μου ειπε δείχνοντας το κινητό του:

“Σε παρακαλώ πολύ, η μάνα μου οπτικογραφησε ένα βίντεο και μου το έστειλε από τη χώρα μας. Θέλει να βαλετε το τηλεφωνο κοντά στο αυτί του αδελφού μου. Θέλει να του παίξετε το βίντεο”.

Σκέφτηκα λίγο και του ειπα: “Ενημέρωσε τους ότι σε 10 λεπτά θα κάνουμε βιντεοκλήση. Να τον δουν και να του μιλήσουν”.

Το κάναμε…… συνδεθηκαμε και ξαφνικά στην οθόνη εμφανίστηκε το πρόσωπο της μάνα……

ματια τεράστια από αγωνία, χείλη τρεμάμενα…… γύρω πρόσωπα πολλα. Αδέλφια, συγγενείς, νέοι, γέροι και παιδιά. Όλοι ένα κουβάρι προσπαθώντας να δουν τον αγαπημένο τους. Εξήγησα ότι μπορεί να τους ακούει, ακόμα όμως είναι ληθαργικος. Δεν θα μπορεί να απαντήσει γιατί του κάναμε τραχειοστομια.

Η αγωνία της μάνας στο ζενίθ. Γύρισα αργά την οθόνη προς τον ασθενή…….

Επιφωνήματα χαράς και γέλιο και κλαμα….. Όλα μαζί……. Ξαφνικά όλοι σωπασαν. Ακουγόταν μόνο η μάνα…….. απο το στομα της έβγαινε ενα τραγούδι-νανούρισμα- μοιρολόι……και απο τα ματια της ποτάμι τα δάκρυα. Τα σκούπιζε με την κόκκινη μαντίλα της…..

Ο νεαρός τρεμοπαιξε τα βλέφαρα στο άκουσμα της φωνής της. Κάρφωσε το βλέμμα στην οθόνη…….

10 λεπτά τραγούδησε η μάνα. Λύγισαν και οι πέτρες γύρω της….. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του νεαρού.

Λιγο πιο μετά έστρεψα την οθόνη προς εμένα για να τους αποχαιρετήσω. Η μάνα γονάτισε και άρχισε να κάνει μετάνοιες. Μου είπε η κόρη της στα Αγγλικά.

“Η μάνα κάνει προσευχή και λέει ο Θεός να σας έχει καλά που φροντίζετε το γιο της. Λέει ο γιος της είναι τώρα δικός σας γιός. Σας δίνει την ευχή της”.

Χαιρετηθηκαμε και κλείσαμε.

Βγαίνοντας στον διάδρομο μου είπε ο αδελφός του ασθενή “Έκανες στη μάνα το μεγαλύτερο δώρο, παντα θα σε ευγνωμονούμε”.

Είναι 10 το βραδύ και σκέφτομαι…….. Είμαι τόσο τυχερή που είμαι Νοσηλεύτρια. Που είμαι εκεί. Που η δουλειά μου μπορεί να επηρεάσει θετικά. Που μπορώ να είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ!