Το καλοκαίρι στην Ελλάδα θα έπρεπε να είναι συνώνυμο της χαλάρωσης, της ξεγνοιασιάς και του σεβασμού στον δημόσιο και στον ιδιωτικό χώρο
Ωστόσο, οι εικόνες που συναντά κανείς καθημερινά στους δημοφιλείς προορισμούς και τις παραλίες τείνουν να μετατραπούν σε ένα επικίνδυνο κοινωνικό φαινόμενο.
Με αφορμή δύο εξοργιστικά και αποκαλυπτικά περιστατικά που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, ο γνωστός δημοσιογράφος Τάσος Δούσης προχώρησε σε μια καυστική, αλλά απόλυτα αληθινή ανάρτηση που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για το μείζον ζήτημα της σύγχρονης γονεϊκότητας.
Το πρώτο περιστατικό εκτυλίχθηκε στις 5 Αυγούστου, σε μια πολυσύχναστη παραλία ενός πανέμορφου ελληνικού νησιού. Ώρα 20:30, με την ακρογιαλιά να σφύζει ακόμα από κόσμο που απολάμβανε τη δροσιά της θάλασσας. Τέσσερα νεαρά παιδιά, ηλικίας έως 15 ετών, επιδίδονταν σε παιχνίδι με ρακέτες. Ένας νεαρός, επιδεικνύοντας μια εντελώς προκλητική και απαράδεκτη συμπεριφορά, είχε βάλει στόχο μια κοπέλα που καθόταν αμέριμνη παραπέρα, κάνοντας της «κόρτε» με βίαιες και επικίνδυνες «ρακετιές».
Η τραγική κατάληξη δεν άργησε να έρθει. Μια στραβοκλοτσιγμένη μπάλα έφυγε με τεράστια δύναμη από την πορεία της και προσέκρουσε με ορμή στον λαιμό μιας ηλικιωμένης γυναίκας, η οποία κρατούσε στα χέρια της το μικρό της εγγονάκι. Η γυναίκα, χτυπημένη κατακούτελα, γονάτισε από τον ανυπόφορο πόνο, αναγκάζεται να αφήσει το μωρό κάτω στην άμμο προκειμένου να πιάσει το σημείο του χτυπήματος. Και η αντίδραση του νεαρού «δράστη»; Αντί για μια άμεση συγγνώμη, ο ίδιος άρχισε να ξεκαρδίζεται στα γέλια, βλέποντας το θέαμα της τραυματισμένης γυναίκας. Ευτυχώς, την κατάσταση έσωσε η παρουσία ενός άλλου αγοριού από την ίδια παρέα —το οποίο δεν έφερε καμία προσωπική ευθύνη για το συμβάν—, το οποίο έσπευσε αμέσως να ζητήσει συγγνώμη από τη γιαγιά. Την ίδια στιγμή, οι γονείς του ασυνείδητου εφήβου παρακολουθούσαν αδιάφοροι, χωρίς να κάνουν την παραμικρή επίπληξη στον κανακάρι τους, ενώ το παιχνίδι με τις ρακέτες συνεχίστηκε κανονικά.
Από την παραλία… στην εισβολή σε ιδιωτικούς χώρους
Το δεύτερο περιστατικό, εξίσου ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί, σημειώθηκε στον Πλατύ Γιαλό της Σίφνου. Οικογένειες απολάμβαναν το γεύμα τους σε γνωστό εστιറാτόριο της περιοχής. Μια ομάδα οκτώ κοριτσιών, αφού ολοκλήρωσε το φαγητό της, αποφάσισε να μετατρέψει έναν διπλανό ιδιωτικό χώρο ξενοδοχείου σε παιδική χαρά.
Τα παιδιά εισέβαλλαν κυριολεκτικά στις εγκαταστάσεις, καταλαμβάνοντας το γρασίδι και τις ξαπλώστρες, και ξεκίνησαν ασταμάτητα τρεχαλητά, φωνές και τσιρίδες, ενοχλώντας βάναυσα τους ενοίκους και τους πελάτες του ξενοδοχείου. Το πιο εξωφρενικό είναι πως η παραλία και ο δημόσιος πεζόδρομος βρίσκονταν σε απόσταση μόλις πέντε μέτρων από την είσοδο, αλλά οι γονείς επέλεξαν να αφήσουν τα παιδιά τους ανεξέλεγκτα. Οι γονείς, μάλιστα, εναλλάσσονταν στην επιτήρησή τους, χωρίς όμως ποτέ να υπολογίσουν ότι βρίσκονται σε ξένη ιδιοκτησία. Η «πολιορκία» σταμάτησε μόνο όταν ένας αγανακτισμένος ένοικος ζήτησε επιτακτικά την εκκένωση του χώρου. Φυσικά, ούτε σε αυτή την περίπτωση υπήρξε έστω ένα τυπικό «συγγνώμη» από τους γονείς.
Ο «επιτρεπτικός τύπος ανατροφής» και η μάστιγα της ασυδοσίας
Τα παραπάνω περιστατικά δεν αποτελούν μεμονωμένες εξαιρέσεις, αλλά σύμπτωμα μιας ευρύτερης παθογένειας. Γεννάται, λοιπόν, το αμείλικτο ερώτημα: Φταίνε τα ίδια τα παιδιά; Σίγουρα όχι τα αθώα κοριτσάκια ή το αγόρι που ζήτησε συγγνώμη χωρίς να φταίει. Το πρόβλημα εντοπίζεται στη ρίζα: στην οικογένεια και στον τρόπο που τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν.
Όπως επισημαίνει με έμφαση ο Τάσος Δούσης, η σημερινή κοινωνία βιώνει τα αποτελέσματα του λεγόμενου «επιτρεπτικού τύπου ανατροφής». Πρόκειται για μια εισαγόμενη, λανθασμένη φιλοσοφία —μια «ηλίθια αμερικανική μόδα»— η οποία πρεσβεύει ότι στην ανατροφή δεν πρέπει να υπάρχουν όρια, ότι ο σεβασμός στους άλλους είναι περιττός και ότι το παιδί αποτελεί το αδιαμφισβήτητο κέντρο του σύμπαντος. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, οι επιθυμίες του παιδιού υπερισχύουν κάθε κοινωνικού κανόνα.
Η ελευθερία σταματά εκεί που ξεκινά του άλλου
Ο θεμελιώδης κανόνας μιας υγιούς κοινωνίας είναι απλός και αδιαπραγμάτευτος: Η ελευθερία σου σταματά εκεί που ξεκινάει η ελευθερία του άλλου. Δεν μπορείς να μεγαλώνεις ένα παιδί με τη νοοτροπία ότι ο κόσμος ολόκληρος τού χρωστάει και ότι το ίδιο δεν χρωστάει σε κανέναν απολύτως τίποτα.
Ένα παιδί που μεγαλώνει χωρίς όρια μετατρέπεται σε «αγρίμι» στερημένο από την ικανότητα της ώριμης σκέψης και της κρίσης. Οι συνέπειες αυτής της τακτικής είναι μαθηματικά σίγουρο ότι θα το ακολουθούν σε κάθε τομέα της ζωής του: στο σχολείο, στον στρατό, στις φιλίες, στις επαγγελματικές και προσωπικές του σχέσεις. Όταν η σκληρή πραγματικότητα τού χτυπήσει την πόρτα και καταλάβει πως ο κόσμος δεν του ανήκει, η αντίδρασή του θα είναι βίαιη και παραβατική.
Το αγόρι που χτύπησε την ηλικιωμένη γυναίκα με τη ρακέτα και γελούσε αντί να ζητήσει συγγνώμη, δυστυχώς προδιαγράφει ένα πολύ σκοτεινό μέλλον για τη ζωή του, αν η οικογένειά του δεν του δώσει άμεσα κατακόρυφα όρια. Αντίθετα, το παιδί που έδειξε ενσυναίσθηση και ζήτησε συγγνώμη χωρίς να φταίει, διαθέτει τα εφόδια να γίνει ένας αυθεντικός, καλός άνθρωπος.
Η απουσία ορίων δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μορφή «ελευθερίας»· είναι ο δρόμος προς την απόλυτη καφρίλα και την κοινωνική αποσύνθεση. Ήρθε η ώρα οι γονείς να αναλάβουν τις ευθύνες τους, θυμίζοντας στα παιδιά τους ότι ο σεβασμός στον συνάνθρωπο δεν είναι αδυναμία, αλλά η ύψιστη μορφή πολιτισμού.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Τάσου Δούση
Τα σημάδια πως κάνετε τα παιδιά σας κάφρους…
❤️Είναι 20:30 σε μια παραλία ενός υπέροχου νησιού 5 Αυγούστου. Η παραλία ακόμα με κόσμο. 4 νεαρά παιδιά έως 15 ετών παίζουν ρακέτες. Ενας τσογλαναράς έχει βάλει στόχο την κοπελίτσα απέναντι και τις κάνει κόρτε με «δυνατές ρακετιές» κόρτε ενός ηλίθιου.
❤️Ελα που μια μπάλα ξεφεύγει και πετυχαίνει με απίστευτη δύναμη μια ηλικιωμένη γυναίκα στον λαιμό. Στα χέρια της κρατούσε το εγγονάκι της.
❤️Φυσικά η γυναίκα γονατίζει από τον πόνο και αφήνει το μωρό από τα χέρια της στην άμμο ,για να πιάσει το λαιμό της. Το καθήκι που έριξε την μπάλα αρχίζει να γελά βλέποντας το θέαμα της γυναίκας.
🆘Ευτυχώς ένα αγόρι από την παρέα ,που δεν είχε την ευθύνη ,πηγαίνει να ζητήσει συγνώμη. Οι γονείς του κάφρου ΟΧΙ μόνο δεν ζητάνε συγνώμη αλλά δεν επιπλήτουν καν τον κανακάρι τους. Το παιχνίδι με τις ρακέτες συνεχίζεται κανονικά με λιγότερη ένταση.
🆘Σκηνή δεύτερη πάλι στον Πλατύ Γιαλό της Σίφνου. Οικογένειες όλες μαζί τρώνε σε γνωστό εστιατόριο. Τα παιδιά, 8 κοριτσάκια στο σύνολο,προφανώς αφού ολοκλήρωσαν το φαγητό τους, εισβάλουν κυριολεκτικά σε διπλανό ξενοδοχείο. Καταλαμβάνουν ιδιωτικό χώρο με ξαπλώστρες και γρασίδι και αρχίζουν και τρέχουν και να παίζουν μέσα στο ξενοδοχείο.
🆘Οι γονείς εναλλάξ επιτηρούν τα κοριτσάκια ,χωρίς όμως να μετρούν και να υπολογίζουν πως είναι σε ιδιωτικό χώρο και ενοχλούν τους πελάτες του ξενοδοχείου. Για τουλάχιστον μία ώρα συνεχίζεται ο πόλεμος με φωνές ,τσιρίδες ,κυνηγητό που να σημειώσουμε πως η παραλία και ο δημόσιος πεζόδρομος είναι στα 5 μέτρα ακριβώς από την είσοδο του εστιατορίου. Η πολιορκίας λήγει με την παρέμβαση ενός ενοίκου που ζητά να εκκενωθεί ο χώρος και τα παιδιά να βρουν άλλο σημείο για παιδική χαρά.
🤡Φυσικά κανένας γονιός δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει ένα τυπικό συγνώμη για την ενόχληση.
🙏Ερώτημα. Για τα δύο περιστατικά φταίνε τα παιδιά; Σίγουρα τα συμπαθέστατα κοριτσάκια όχι. Στην παρέα του Μπόργκ ,ναι υπήρξε ο κάφρος αλλά θα ήταν έτσι αν είχε μάθει από το σπίτι του τρόπους;
🆘Το αγοράκι που δεν έφταιγε γιατί να ζητήσει συγνώμη από την κυρία που έφαγε το μπαλάκι; Γιατί έχει τέτοια παιδεία από το σπίτι του.
❤️Κάνουν λοιπόν οι γονείς τα παιδιά κάφρους; Αναίσθητους; Κτήνη; Απάντηση ΝΑΙ και μάλιστα με τεράστια επιτυχία.
❤️Πως το καταφέρνουν; Με τον ΕΠΙΤΡΕΠΤΙΚΟ ΤΥΠΟ ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ. Είναι μια μόδα, ηλίθια Αμερικάνικη,που λέει πως στην ανατροφή ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΟΡΙΑ,ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ,ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
🆘Η φιλοσοφία είναι πως οι επιθυμίες του παιδιού υπερέχουν ΟΛΩΝ των κανόνων.
Θέλεις πουλάκι μου να κάνεις την παραλία ΠΟΥΤ@@@; Να τα κάνεις!
Τρέχα ,πέτα άμμο,πέτα πέτρες,πήγαινε στην διπλανή ομπρέλα,πήγαινε στο ξένο σπίτι,αρκεί εσύ να περνάς καλά και να μην έχεις άγχος για τίποτα.
🆘Η ενσυναίσθηση πως μπορεί με το μπαλάκι να χτυπήσω ή να ενοχλήσω έναν άλλον άνθρωπο πάει περίπατο. Οι γονείς βλακωδώς θεωρούν πως η ελλείψη ενσυναίσθησης θα σταματήσει στους ξένους! Αμ δε…
Όταν διδάσκεις στο παιδί πως μπορεί να κάνει ότι γουστάρει χωρίς όρια αυτό θα σου χτυπήσει και σε εσένα την πόρτα. «Γιατι έριξες χαστούκι στην κοπέλα;» «Γιατί μου είπε να τα χαλάσουμε…»
«Γιατί έκλεψες το ποδήλατο…» «Γιατί εσύ δεν μου πήρες…»
«Γιατί πούλαγες μαύρο στο σχολείο;» «Γιατί θέλω τα χρήματα για αυτοκίνητο…»
🆘Ο κανόνας σε ένα κανονικό παιδί είναι απλός και απόλυτα κοινωνικός. Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑ ,ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ…
Δεν μπορείς να μαθαίνεις στο παιδί σου πως ΟΛΟΙ ΤΟΥ ΧΡΩΣΤΑΜΕ και αυτό ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ.
Οταν το παιδί δεν έχει όρια γίνεται ένα αγρίμι χωρίς κοινωνικούς κανόνες και έτσι του αφαιρείς το δικαίωμα της ώριμης σκέψης. (Μπορώ να το κάνω ή δεν μπορώ να το κάνω)
🆘Οταν αυτό δεν υπάρχει μπορεί το παιδί να έχει περιπέτειες από απλές ως σύνθετες.
Σας υπογράφω πως αυτά τα παιδιά στο μέλλον θα έχουν προβλήματα σχεδόν στα πάντα.
Στο σχολείο ,στο στρατό,στις φιλίες, στις σχέσεις στην οικογένεια…
❤️Όταν ξαφνικά ένα παιδί καταλαβαίνει πως ο κόσμος δεν του ανήκει γίνεται παραβατικός και βίαιος. Ξεκινάει στο σχολείο και συνεχίζει στο σπίτι….
🆘 Είναι μαθηματικά σίγουρο ,πως το παιδί που χτύπησε την κυρία με το μπαλάκι και αντί να ζητήσει συγνώμη άρχισε να γελά, θα έχει κακό τέλος στην ζωή του. ❤️Αντίθετα ο νεαρός που χωρίς να φταίει ζήτησε συγνώμη έχει περισσότερα εφόδια να γίνει ένας καλός άνθρωπος.
Η απουσία ορίων δεν μπορεί να βαφτίζεται ελευθερία. Αυτό οδηγεί τα παιδιά σε περιπέτειες και καφρίλες.