Όπως κάθε Κυριακή, πέρασα από τη συνηθισμένη μου ρουτίνα για τα ψώνια — φρέσκα λαχανικά, τακτοποιημένα συσκευασμένα φρούτα, όλα τσεκαρισμένα στη λίστα. Τίποτα δεν φαινόταν παράξενο.
Το επόμενο πρωί, φτιάχνοντας καφέ, έπιασα ένα σακουλάκι με φράουλες. Άνοιξα τη συσκευασία, έτοιμος να τις ξεπλύνω — όταν κάτι ασυνήθιστο τράβηξε το βλέμμα μου.
Ανάμεσα στις γυαλιστερές κόκκινες φράουλες υπήρχε ένα μακρύ, λεπτό αντικείμενο που δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί.
Στην αρχή νόμισα πως ήταν απλώς μια ξεχασμένη κλωστή, ίσως κάποιο υλικό συσκευασίας που είχε περάσει απαρατήρητο. Όμως πάγωσα.
Κινούνταν.
Έστω και ελάχιστα, τόσο ώστε να με κάνει να νιώσω την καρδιά μου να χτυπά πιο γρήγορα. Σκύβοντας πιο κοντά, είδα ανεπαίσθητες, επαναλαμβανόμενες κινήσεις — σαν να προσπαθούσε να σπρώξει το πλαστικό.
Με ένα μείγμα τρόμου και απιστίας, κατάλαβα επιτέλους τι ήταν.
Ένα μικρό φίδι.
Ακίνδυνο, ναι — αλλά εντελώς σοκαριστικό. Δεν περιμένεις να βρεις τίποτα άλλο πέρα από φρούτα σε μια σφραγισμένη συσκευασία, κι όμως, εκεί ήταν, ζωντανό και κρυμμένο ανάμεσα στις φράουλες.
Επικοινώνησα αμέσως με το σούπερ μάρκετ. Απέσυραν την υπόλοιπη παρτίδα από τα ράφια και ξεκίνησαν να ερευνούν την αλυσίδα προμήθειας.
Ο φόβος ήταν αληθινός, αλλά και το μάθημα εξίσου: οι εμφανίσεις απατούν. Οι φράουλες έδειχναν τέλειες — λαμπερές, καθαρές, άψογες. Κι όμως, ανάμεσά τους κρυβόταν ένας «απρόσκλητος επισκέπτης».
Αυτό που ξεκίνησε ως μια απλή λιγούρα μετατράπηκε σε ιστορία που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Οπότε την επόμενη φορά που θα ανοίξεις μια συσκευασία με φρούτα, ρίξε μια πιο προσεκτική ματιά… ποτέ δεν ξέρεις ποια έκπληξη μπορεί να σε περιμένει μέσα.