Ο «σιωπηλός εργάτης» του ελληνικού κινηματογράφου: Η άγνωστη ζωή του Γιάννη Κανδήλα
Ο Γιάννης Κανδήλας υπήρξε μία από τις πιο ιδιαίτερες αλλά και αδικημένες μορφές του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου. Αν και το όνομά του δεν έγινε ποτέ τόσο εμπορικό όσο άλλων ηθοποιών της εποχής του, άφησε πίσω του ένα τεράστιο καλλιτεχνικό αποτύπωμα ως ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και άνθρωπος του ραδιοφώνου. 
Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1932, σε μια Ελλάδα που μόλις έβγαινε από δύσκολες δεκαετίες φτώχειας και πολέμου. Από νεαρή ηλικία έδειξε κλίση στον λόγο και στο θέατρο, γεγονός που τον οδήγησε αργότερα στη Δραματική Σχολή του σπουδαίου σκηνοθέτη Δημήτρης Ροντήρης. Εκεί εκπαιδεύτηκε με αυστηρή θεατρική παιδεία, κάτι που εξηγεί γιατί ακόμα και στους μικρούς ρόλους του έδινε πάντα μια ξεχωριστή ένταση και θεατρικότητα. 
Μια λεπτομέρεια που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εργάστηκε στον Στρατιωτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Καβάλας, παρουσιάζοντας εκπομπές λόγου. Εκεί συνεργάστηκε με τις μετέπειτα γνωστές ηθοποιούς Βούλα Αβραμίδου και Βέτα Προέδρου, σε μια εποχή που κανείς από αυτούς δεν είχε ακόμη αναγνωριστεί καλλιτεχνικά. 
Δείτε το βίντεο:
Η πρώτη μεγάλη κινηματογραφική του εμφάνιση έγινε το 1956 στην ταινία Η Δούκισσα της Πλακεντίας της Μαρία Πλυτά, όπου υποδύθηκε τον πρίγκιπα Όθωνα. Από εκεί ξεκίνησε μια πορεία γεμάτη συμμετοχές σε ιστορικά δράματα, πολεμικές ταινίες και κοινωνικά έργα. 
Ωστόσο, ο Κανδήλας δεν ήταν ένας «σταρ» με τη συνηθισμένη έννοια. Δεν κυνηγούσε τη δημοσιότητα και απέφευγε τις κοσμικές εμφανίσεις. Οι περισσότεροι τον θυμούνται από δεύτερους ρόλους, όμως οι σκηνοθέτες της εποχής ήξεραν ότι μπορούσε να «γεμίσει» μια σκηνή ακόμη και με λίγα λεπτά παρουσίας. Γι’ αυτό και συμμετείχε σε δεκάδες παραγωγές της δεκαετίας του ’60 και του ’70, από το Υπολοχαγός Νατάσσα μέχρι τις Μέρες του ’36 του Θόδωρος Αγγελόπουλος. 
Αυτό που επίσης δεν γνωρίζει πολύς κόσμος είναι πως ο Γιάννης Κανδήλας υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριος πίσω από τις κάμερες. Έγραψε σενάρια για κινηματογράφο και τηλεόραση, ενώ διασκεύασε λογοτεχνικά έργα για την ελληνική τηλεόραση σε μια εποχή που η ΕΡΤ επένδυε σε ποιοτικές σειρές εποχής. Ήταν από τους ανθρώπους που εργάζονταν αθόρυβα αλλά ουσιαστικά για να στηθεί η ελληνική τηλεοπτική μυθοπλασία των δεκαετιών ’70 και ’80. 
Έγραψε ακόμη θεατρικά έργα όπως τα «Νικητής», «Πολιορκητές» και «Πίσω από τη βιτρίνα», δείχνοντας ότι δεν ήταν απλώς ηθοποιός αλλά ολοκληρωμένος άνθρωπος του θεάτρου. Παράλληλα συμμετείχε σε ραδιοφωνικές παραγωγές, σε μεταγλωττίσεις και σε τηλεοπτικό θέατρο, κάτι που αποδεικνύει το εύρος του ταλέντου του. 
Μια ακόμη άγνωστη πτυχή της ζωής του είναι ότι έμενε στον Υμηττό και ζούσε μακριά από τη λάμψη του εμπορικού θεάματος. Σύμφωνα με παλιές αναφορές ανθρώπων του χώρου, ήταν χαμηλών τόνων, διαβασμένος και ιδιαίτερα αγαπητός στους συναδέλφους του. 
Το τέλος του ήρθε πρόωρα στην Αθήνα. Πέθανε μόλις στα 56 του χρόνια και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Βύρωνα. Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας τα τελευταία χρόνια της ζωής του. 
Σήμερα, ο Γιάννης Κανδήλας παραμένει μια φιγούρα που οι νεότεροι ίσως δεν γνωρίζουν καλά, όμως όσοι αγαπούν τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο αναγνωρίζουν πως υπήρξε ένας ακούραστος εργάτης της τέχνης. Δεν έγινε ποτέ «πρώτο όνομα», αλλά κατάφερε κάτι ίσως σημαντικότερο: να αφήσει πίσω του έργο με ποιότητα, συνέπεια και αξιοπρέπεια.