Ο Στράτος Παχής υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
Aν και ποτέ δεν επιδίωξε τη δημοσιότητα ή τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Aήκε σε εκείνη τη γενιά των ηθοποιών που στήριξαν με συνέπεια και ήθος την καλλιτεχνική δημιουργία, υπηρετώντας με αφοσίωση την τέχνη της υποκριτικής μέχρι το τέλος της ζωής του.
Μικρόσωμος και ισχνός, με μια ιδιαίτερη σκηνική παρουσία, ο Στράτος Παχής κατάφερε να «γράψει» έντονα στη μνήμη του κοινού μέσα από μικρούς αλλά ουσιαστικούς ρόλους. Δεν ήταν ποτέ ο ηθοποιός που θα τραβούσε τα φώτα της δημοσιότητας, όμως η διακριτική του δύναμη και η εσωτερικότητα της ερμηνείας του τον έκαναν ξεχωριστό. Ήταν ένας αυθεντικός καρατερίστας, από εκείνους που δίνουν βάθος και αλήθεια σε κάθε έργο, ακόμη και μέσα από λίγες μόνο σκηνές.
Η θεατρική του πορεία υπήρξε πλούσια και ουσιαστική. Συνεργάστηκε με σημαντικούς θεατρικούς οργανισμούς όπως το Θέατρο Τέχνης και το Εθνικό Θέατρο, ενώ συμμετείχε ενεργά και στο ελεύθερο θέατρο, αποδεικνύοντας την αγάπη του για τη σκηνή και τη συνεχή αναζήτηση καλλιτεχνικής έκφρασης. Η τελευταία του εμφάνιση έγινε το 1995 στο θέατρο «Ακάδημος», όπου συμμετείχε στην παράσταση «Ένας βλάκας και μισός» του Δημήτρης Ψαθάς, ερμηνεύοντας τον πρόεδρο του δικαστηρίου δίπλα στον Δημήτρης Πιατάς.
Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συνεργασία του με τον σπουδαίο σκηνοθέτη Θόδωρος Αγγελόπουλος, μέσα από την οποία ο Παχής άφησε έντονο το αποτύπωμά του στον ελληνικό κινηματογράφο. Στην εμβληματική ταινία Ο θίασος, συμμετείχε ως μέλος της περιπλανώμενης θεατρικής ομάδας, ενσαρκώνοντας έναν συγκινητικό πρόσφυγα της Μικράς Ασίας, αλλά και τον Αγαμέμνονα, δίπλα στην Αλίκη Γεωργούλη και την Εύα Κοταμανίδου. Παράλληλα, εμφανίστηκε σε άλλες σημαντικές ταινίες του Αγγελόπουλου, όπως οι Οι κυνηγοί και Τοπίο στην ομίχλη, όπου η παρουσία του, αν και διακριτική, ενίσχυε τη δραματουργική ατμόσφαιρα.
Στον εμπορικό κινηματογράφο, ο Στράτος Παχής συνεργάστηκε με σπουδαίους ηθοποιούς, μεταξύ των οποίων και ο Θανάσης Βέγγος. Συμμετείχε σε ταινίες όπως «Πάρε κόσμε», «Τρελός, παλαβός και Βέγγος», καθώς και σε έργα όπως «Γοργοπόταμος», «Μαύρο στάχυ» και «Η ώρα της οργής». Παράλληλα, εμφανίστηκε και σε τηλεοπτικές σειρές, συνεχίζοντας να υπηρετεί με την ίδια συνέπεια και επαγγελματισμό κάθε ρόλο που του ανατίθετο.
Πέρα από την καλλιτεχνική του πορεία, ο Στράτος Παχής διακρίθηκε και για την κοινωνική του ευαισθησία. Με προσωπικές και κοπιαστικές προσπάθειες, συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία ενός σταθμού για παιδιά με ειδικές ανάγκες, αποδεικνύοντας ότι η προσφορά του δεν περιοριζόταν μόνο στην τέχνη, αλλά επεκτεινόταν και στην κοινωνία.
Όσοι τον γνώρισαν κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο ευγενικό, σεμνό, διακριτικό και βαθιά αξιοπρεπή. Έναν καλλιτέχνη που δεν επιδίωξε ποτέ την προβολή, αλλά άφησε πίσω του ένα έργο ουσιαστικό και ανθρώπινο. Ο Στράτος Παχής πέθανε το 1996 και κηδεύτηκε στο Παλαιό Φάληρο, αφήνοντας πίσω του μια σιωπηλή αλλά σημαντική παρακαταθήκη στον ελληνικό πολιτισμό.
Η πορεία του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του «αθόρυβου» καλλιτέχνη, εκείνου που δεν κυνηγά τη δόξα, αλλά υπηρετεί με πίστη και συνέπεια την τέχνη του, κερδίζοντας τελικά τον σεβασμό και την εκτίμηση τόσο των συναδέλφων του όσο και του κοινού.