Τον αγώνα ΑΕΚ – Ολυμπιακός στις κερκίδες της OPAP Arena παρακολούθησε ο δημοσιογράφος του Mega, Νίκος Ευαγγελάτος.
Ο γνωστός δημοσιογράφος και παρουσιαστής, παρακολούθησε διά ζώσης το ματς ΑΕΚ-Ολυμπιακός, για το Κύπελλο Ελλάδος, μαζί με τον γιο του, Λάμπη, τον οποίο έχει αποκτήσει από τον πρώτο του γάμο με τη Ζέτα Θεοδωρακοπούλου.
Ωστόσο, αυτό που μαγνήτισε τα βλέμματα πάνω του ήταν το στυλ αλά… Peaky Blinders που υιοθέτησε, στις σουίτες του γηπέδου. Ο Νίκος Ευαγγελάτος φόρεσε δερμάτινο παλτό, τραγιάσκα, κασκόλ της ΑΕΚ και κάπνιζε και μια πίπα.
Ο Λάμπης Ευαγγελάτος έχει σπουδάσει πληροφορική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ έχει ιδιαίτερη αγάπη για τη μουσική. Ο Νίκος Ευαγγελάτος είναι πατέρας τριών παιδιών, του Λάμπη και της Λυδίας και του Νικόλα από τον γάμο του με την Τατιάνα Στεφανίδου.
Φυσικά το look του δεν θα μπορούσε να περάσει ασχολίαστο από τους χρήστες του Twitter:
Φωτιά ξέσπασε σε ένα όχημα που κινείτο σε τούνελ στο Δερβένι, το μεσημέρι της Δευτέρας του Πάσχα (6/5).
Σφοδρή σύγκρουση στην Εθνική Οδό στην περιοχή Δερβένι Κορινθίας με αποτέλεσμα να τυλιχτεί στις φλόγες αυτοκίνητο.
Το περιστατικό συνέβη στο 138ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Αθηνών-Κορίνθου, στο ρεύμα προς Αθήνα. Δεν υπάρχουν αναφορές στην Πυροσβεστική Υπηρεσία για εγκλωβισμένους ή τραυματίες.
Στο σημείο έχουν σπεύσει 9 πυροσβέστες με 3 οχήματα, προκειμένου να κατασβέσουν την φωτιά.
Λόγω του συμβάντος, τα υπόλοιπα οχήματα έχουν ακινητοποιηθεί και σχηματίζουν ουρές στο συγκεκριμένο σημείο.
Μπροστά στην μεγαλύτερη ανακάλυψη της Ιστορίας φαίνεται πως είναι οι αρχαιολόγοι
Μία πρόσφατη ανακάλυψη στον Τύμβο ΙΙ στη Βεργίνα, φέρεται να αποκάλυψε τον ιερό χιτώνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Η ανακάλυψη μπορεί να αλλάξει την ιστορική κατανόηση των τεχνουργημάτων που συνδέονται με τον Βασιλιά του αρχαίου ελληνικού βασιλείου της Μακεδονίας. Μία ομάδα αρχαιολόγων, με επικεφαλής τον Αντώνιο Μπαρτζιώκα (έρευνα του οποίου για τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας στο Journal of Archaeological Science), ομότιμο καθηγητή στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, φέρεται να ταυτοποίησε ένα μωβ βαμβακερό υφαντό γνωστό ως σάραπης, το ένδυμα των Περσών βασιλιάδων, το οποίο υιοθετήθηκε και από τον Μέγα Αλέξανδρο μετά την επικράτησή του έναντι του Δαρείου του 3ου της Περσίας
Το υλικό είχε ανακαλυφθεί στο χρυσό οστεοφυλάκιο στον Τύμβο ΙΙ, μαζί με τα λείψανα ενός άνδρα και το στεφάνι της Βεργίνας με τα χρυσά φύλλα και τα άνθη μυρτιάς, από την ελληνιστική περίοδο (300-30 π.Χ.), το οποίο θεωρείται ότι άνηκε στη Μήδα της Οδησσού, τη πριγκίπισσα και πέμπτη σύζυγο του Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας.
Ύστερα από εκτενείς, χημικές, φυσιολογικές και μικροσκοπικές αναλύσεις, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, το ύφασμα είναι φτιαγμένο από βαμβάκι, υλικό σπάνιο για την εποχή και ήταν βαμμένο με το βασιλικό μωβ χρώμα.
Η προέλευση του χιτωνίου
Ανάμεσα στις επιστρώσεις του υφάσματος, βρέθηκε χουντίτης, ένα λαμπερό, λευκό ορυκτό που χρησιμοποιούταν στην αρχαία Περσία, ενισχύοντας την πεποίθηση ότι το ένδυμα είχε προέλευση από την Ανατολή.
Πρόκειται για μια ανακάλυψη με σπουδαίες προεκτάσεις, καθώς σηματοδοτεί ότι, πολλά από τα αντικείμενα που βρέθηκαν στον Τύμβο ΙΙ, ανήκαν πράγματι στον Μέγα Αλέξανδρο και όχι στο βασιλιά Φίλιππο της Μακεδονίας, όπως πιστεύεται.
Υπάρχουν έρευνες που προτείνουν ότι ο Τύμβος ΙΙ, ο οποίος βρίσκεται στους Βασιλικούς Τάφους στη Βεργίνα, δεν είναι του Φιλίππου, αλλά του διαδόχου του ετεροθαλούς αδελφού του, του Φιλίππου του ΙΙΙ του Αρριδαίου, ο οποίος κληρονόμησε πολλά από τα εμβλήματα της εξουσίας του Αλεξάνδρου, μετά τον θάνατό του.
Μεταξύ των αντικειμένων που ήρθαν στο φως από τον τύμβο, είναι ένα χρυσό διάδημα, ένα σκήπτρο και ένα χρυσό στεφάνι μυρτιάς. Όλα τα ευρήματα αναφέρονται σε ιστορικές πηγές ως τα βασιλικά διακριτικά του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ωστόσο, η ανακάλυψη της σαράπιδος, είναι εξαιρετικής σημασίας, καθώς πρόκειται για ένα ένδυμα μεγάλης συμβολικής βαρύτητας στα περσικά ανάκτορα.
Η σάραπης ήταν ένα μωβ χιτώνιο, με μια λευκή ρίγα στο στρίφωμα, την οποία φορούσαν αποκλειστικά οι Πέρσες βασιλείς. Το γεγονός ότι ο Μέγας Αλέξανδρος υιοθέτησε το σύμβολο εξουσίας των Περσών, σηματοδότησε την κυριαρχία του στην αχανή Περσική αυτοκρατορία.
Ενδελεχείς μελέτες διεξήχθησαν στο ύφασμα που ανακαλύφθηκε. Η ομάδα εφάρμοσε προηγμένες τεχνικές, όπως φασματοσκοπία υπερύθρου με μετασχηματισμό Fourier (FTIR), και αεριοχρωματογραφία/φασματομετρία μάζας, για την ταυτοποίηση των συστατικών του υφάσματος.
Τα εργαστηριακά πορίσματα επαλήθευσαν την ύπαρξη βαμβακιού και βασιλικής μωβ βαφής, όπως και του χουντίτη, ένα σπάνιο υλικό στην Ελλάδα που καταδεικνύει με ασφάλεια την περσική επιρροή.
Η εφαρμογή του χουντίτη, ο οποίος χρησιμοποιούταν για την ικανότητά του να δημιουργεί απαστράπτον λευκό χρώμα, ενισχύει τη θεωρία που λέει ότι, η σάραπης που βρέθηκε στον Τύμβο ΙΙ, ήταν εκείνη που φορούσε ο Μέγας Αλέξανδρος σε επίσημες τελετές.
Η παραγωγή αυτού του είδους υφάσματος, ήταν εξαιρετικά δαπανηρή, καθώς η μωβ βαφή προερχόταν από τις μουρικίδες (θαλάσσια σαλιγκάρια), μια διαδικασία που απαιτούσε τεράστιες ποσότητες από τα συγκεκριμένα γαστερόποδα για τη βαφή ενός και μόνο τμήματος από το ύφασμα.
Η ταυτότητα των προσώπων που βρέθηκαν στους Βασιλικούς τάφους της Βεργίνας, αποτελεί ένα διαχρονικό σημείο διένεξης για τους αρχαιολόγους. Ο Τύμβος ΙΙ, παραδοσιακά αποδίδεται στον Φίλιππο τον ΙΙ. Το πρόσφατα ανακαλυφθέν εύρημα ωστόσο, παρέχει περισσότερα στοιχεία που δηλώνουν ότι, μπορεί ο τύμβος να ήταν το Φιλίππου του ΙΙΙ του Αριδαίου.
Ο Φίλιππος ΙΙΙ ο Αριδαίος, ήταν διάδοχος του ετεροθαλούς αδελφού του Μεγάλου Αλεξάνδρου και εικάζεται ότι, μετά τον θάνατο του Μακεδόνα βασιλιά, ανέλαβε – μόνο ονομαστικά – τον θρόνο, καθώς στερούταν ουσιαστικής εξουσίας.
H ανακάλυψη της σαράπιδος του Αλεξάνδου, στον Τύμβο ΙΙ της Βεργίνας, υποστηρίζεται επιπλέον από τις αναπαραστάσεις στο διάζωμα του τύμβου.
Επιπλέον στοιχεία από απεικονίσεις και ιστορικές πηγές
Σε μία από τις σκηνές που αναπαριστούν κυνήγι, ένας από τους απεικονιζόμενους κυνηγούς, ο οποίος εικάζεται ότι είναι ο Μέγας Αλέξανδρος, φορά ένα μωβ χιτώνιο με λευκές ρίγες, παρόμοιο με την περιγραφή της σαράπιδος που απαντά σε ιστορικές πηγές.
Η οπτική αναπαράσταση ενισχύει τη σχέση ανάμεσα στα αντικείμενα που έχουν ανακαλυφθεί και τον Μέγα Αλέξανδρο.
Η ανακάλυψη του ιερού χιτώνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν είναι απλώς μια ακόμη προσθήκη στον αρχαιολογικό γρίφο της Βεργίνας. Παρέχει νέα στοιχεία σχετικά με την περσική επιρροή στο Βασίλειο των Μακεδόνων και στις ιδιότητες του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως Φαραώ της Αιγύπτου, Βασιλιά της Ελλάδας και Αυτοκράτορα της Περσίας.
Η ταυτοποίηση του ενδύματος μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για μία νέα μελέτη σχετικά με τον ρόλο της βασιλικής ενδυμασίας στον Ελληνιστικό και τον Περσικό πολιτισμό, καθώς και στα ταφικά έθιμα της περιόδου.
Δέος, θαυμασμός και φόβος. Τρία συναισθήματα που θα νιώσει ο επισκέπτης της Μονής της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας, ανεβαίνοντας τα δεκάδες σκαλοπάτια, στην Αμοργό.
Tο φθινόπωρο, το σκηνικό είναι ακόμη πιο υποβλητικό, καθώς την αγριάδα του τοπίου, συνάμα με την ιερότητα του χώρου, έρχεται να υποφωτίσει η ομίχλη που σκεπάζει τη Μονή. Και μετά, το εκτυφλωτικό φως του Αιγαίου, τη λούζει ξανά, αναδεικνύοντας το απαστράπτων λευκό της μονής και το γκρίζο των βράχων σε θαυμαστή αλληλουχία με το γαλάζιο της θάλασσας.
Η Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στην Αμοργό. Είναι κτισμένη στην απόκρημνη νότια ακτή του νησιού, σε υψόμετρο 300 μέτρα.
Η μονή πήρε το όνομά της από την παραφθορά του «Χοζιβίτισσα» ή «Κοζιβίτισσα», το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το τοπωνύμιο Χοζιβά ή Κοζιβά (σήμερα Ουάντι Κελτ, Παλαιστίνη), όπου υπήρχαν ορθόδοξα μοναστήρια.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η εικόνα της Παναγιάς Χοζοβιώτισσας έφτασε την εποχή της Εικονομαχίας δια θαλάσσης στον όρμο της Αγίας Άννας, κοντά στη μονή.
Το μοναστήρι θεωρείται ότι κατασκευάστηκε τον 9ο αιώνα, την εποχή της άφιξης της εικόνας.
Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός εκχώρησε με βασιλικό χρυσόβουλο σταυροπηγιακά δικαιώματα στη μονή το 1088.
Ένα ασημένιο εξαπτέρυγο στη μονή αναφέρει ότι ανακαινίσθηκε από τον Αλέξιο Κομνηνό.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η εικόνα της Παναγιάς Χοζοβιώτισσας έφτασε την εποχή της Εικονομαχίας δια θαλάσσης στον όρμο της Αγίας Άννας, κοντά στη μονή -Φωτογραφία: Eurokinissi/ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
Η μονή είναι κτισμένη σε γκρεμό. Έχει μήκος 40 μέτρα και μέγιστο πλάτος 5.
Ο χώρος του μοναστηριού περιλαμβάνει πολυάριθμα κελιά, τράπεζα, μαγειρεία, αποθήκες, πατητήρια, στέρνες και πηγάδι – Φωτογραφία: Eurokinissi/ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
Το κτίριο έχει οχτώ επίπεδα τα οποία επικοινωνούν μεταξύ τους με κλιμακοστάσια κτισμένα ή λαξευμένα στο βράχο.
Το κτίριο έχει οχτώ επίπεδα τα οποία επικοινωνούν μεταξύ τους με κλιμακοστάσια κτισμένα ή λαξευμένα στο βράχο-Φωτογραφία: Eurokinissi/ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
Στο εσωτερικό του κτιρίου βρίσκονται αψίδες βυζαντινές ή οξυκόρυφες, κτισμένες από πωρόλιθο από τη Μήλο.
Στο εσωτερικό του κτιρίου βρίσκονται αψίδες βυζαντινές ή οξυκόρυφες, κτισμένες από πωρόλιθο από τη Μήλο -Φωτογραφία: Eurokinissi/ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
Ο χώρος του μοναστηριού περιλαμβάνει πολυάριθμα κελιά, τράπεζα, μαγειρεία, αποθήκες, πατητήρια, στέρνες και πηγάδια.
Το καθολικό της μονής είναι μονόχωρο καμαρόσκεπο-Φωτογραφία: Eurokinissi/ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
Τα κελιά των Μοναχών η τράπεζα, τα μαγειρεία, οι φούρνοι, οι αποθήκες, οι στέρνες και τα πηγάδια, όλα τοποθετούνται σφηνωμένα μέσα στον φυσικό βράχο που μεταμορφώνεται σε λειτουργικό οικοδόμημα και αποτελεί θαυμαστό δείγμα λειτουργικής λαϊκής αρχιτεκτονικής.
-Φωτογραφία: Eurokinissi/ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
Το καθολικό της μονής είναι μονόχωρο καμαρόσκεπο και σε αυτό βρίσκονται οι δύο ενεπίγραφες εικόνες της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας ή ΧΩΖΗΒΙΤΙCΑΣ και η σιδερένια σμίλη του αρχιμάστορα.
Η Παναγιά Χοζοβιώτισσα είναι η πολιούχος του νησιού και γιορτάζει στις 20 και 21 Νοεμβρίου -Φωτογραφία: Eurokinissi/ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
Η είσοδος του μοναστηριού βρίσκεται 10 μέτρα από το έδαφος και η πρόσβαση γινόταν με κρεμαστή σκάλα.
Η Μονή Χοζοβιώτισσας, αποτελεί θαυμαστό δείγμα λειτουργικής λαϊκής αρχιτεκτονικής -Φωτογραφία: Eurokinissi/ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
Σήμερα στην Ιερά Μονή Παναγίας Χοζοβιώτισσας βρίσκονται τρεις μοναχοί.
Σήμερα στην Ιερά Μονή Παναγίας Χοζοβιώτισσας βρίσκονται τρεις μοναχοί -Φωτογραφία: Eurokinissi/ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
Η Παναγιά Χοζοβιώτισσα είναι η πολιούχος του νησιού και γιορτάζει στις 20 και 21 Νοεμβρίου.
Ένας καλλιτέχνης χρησιμοποίησε ΤεχνητήΝοημοσύνη για να δημιουργήσει «την πιο ρεαλιστική εικόνα» της Παναγίας σε εφηβική ηλικία, πριν γεννήσει τον Ιησού.
Ο ειδικός της τεχνολογίας είπε ότι ανακατασκεύασε το πρόσωπο της Παναγίας αφού εμφανίστηκε μυστηριωδώς σε ένα κομμάτι ύφασμα πριν από περισσότερα από 700 χρόνια στο Μεξικό.
Ο Miguel Ángel Omaña Rojas, από το Μεξικό, είπε ότι πέρασε εβδομάδες μελετώντας τα περίπλοκα χαρακτηριστικά του προσώπου όπως εμφανίζονταν στην αρχική εικόνα της Παναγίας της Γουαδελούπης.
Φωτ. dailymail
Ανέλυσε τη δομή του προσώπου, τον τόνο του δέρματος και την έκφρασή της για να «αιχμαλωτίσει τις χειρονομίες και τις εκφράσεις με δυναμικό τρόπο», αναφέρει η Daily Mail.
Στη συνέχεια, ο ειδικός τεχνολογίας χρησιμοποίησε τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης του – τα οποία προηγουμένως είχαν προγραμματιστεί να μελετούν μεγάλα σύνολα δεδομένων για ανθρώπινα πρόσωπα και σώματα – για να αναδημιουργήσει φωτογραφίες που μοιάζουν με ζωή.
Φωτ. dailymail
Σε ένα βίντεο του YouTube είπε: «Αυτή είναι η πιο πιστή προσέγγιση που μπόρεσε να πραγματοποιήσει η τεχνητή νοημοσύνη».
Η Παναγία της Γουαδελούπης, επίσης γνωστή ως η Παναγία της Γουαδελούπης, είναι ένας καθολικός τίτλος που δόθηκε στη Μαρία, μητέρα του Ιησού, ο οποίος έχει συνδεθεί με τη μυστηριώδη υπερφυσική εμφάνισή της σε έναν Μεξικανό αγρότη που ονομάζεται Χουάν Ντιέγκο.
Φωτ. dailymail
Οι Καθολικοί πιστεύουν ότι η Μαρία άφησε μια θαυματουργή εικόνα της εμφάνισής της στον μανδύα του από ίνες κάκτου, που υπάρχει ακόμα και σήμερα στη Βασιλική της Παναγίας της Γουαδελούπης στην Πόλη του Μεξικού.
Η εικόνα της Μητέρας Μαρίας στον μανδύα απεικονίζεται με χρυσές ακτίνες φωτός που λάμπουν πίσω της, που αντιπροσωπεύουν τον ήλιο.
Δεν έχουν περάσει παρά μόνο λίγες ημέρες από την ανακάλυψη πως η Ιερά Σινδόνη του
Τορίνου απεικονίζει άντρα πριν από περίπου 2.000 χρόνια και οι επιστήμονες με όλα τα τεχνολογικά μέσα που έχουν στη διάθεσή τους προσπαθούν να λύσουν το Θείο Μυστήριο: Ποιος ήταν ο Ιησούς Χριστός;
Η Daily Express χρησιμοποίησε το Midjourney για να επινοήσει μια προσομοίωση του ποιος πιστεύουν πολλοί ότι είναι ο άνθρωπος πίσω από το σάβανο.
Τα στιγμιότυπα που δημιουργούνται φαίνεται να απεικονίζουν τον Ιησού με παραδοσιακά μακριά μαλλιά και γένια, με πληγές που υποδηλώνουν ότι μόλις είχε υποστεί τη θανατηφόρα δοκιμασία Toυ.
Δείτε το βίντεο:
Ο Δρ. Liberato de Caro χρησιμοποίησε τη νέα τεχνολογία γνωστή ως Wide-Angle Raray Scattering για να ισχυριστεί ότι το αρχαίο παλιό ύφασμα ταιριάζει πολύ με ένα δείγμα από τη διάσημη πολιορκία της Masada το 55-74 μ.Χ
Ο εμπειρογνώμονας αμφισβήτησε την προηγούμενη χρονολόγηση με άνθρακα, γράφοντας: «Μούχλα και βακτήρια, υφαντικές ίνες που αποικίζουν, και βρωμιά ή ορυκτά που περιέχουν άνθρακα, όπως ο ασβεστόλιθος, που προσκολλώνται σε αυτά στα κενά διαστήματα μεταξύ των ινών που σε μικροσκοπικό επίπεδο αντιπροσωπεύουν περίπου το 50% του όγκου, μπορεί να είναι τόσο δύσκολο να εξαλειφθεί εντελώς στη φάση καθαρισμού του δείγματος, γεγονός που μπορεί να παραμορφώσει τη χρονολόγηση».
Ενώ οι ακλόνητες αποδείξεις για την ύπαρξη της Σινδόνης πριν από τα μέσα του 1300 είναι σπάνιες, υπάρχουν γραπτά ότι ένα πολύ παρόμοιο λείψανο που είχε κλαπεί από μια εκκλησία της Κωνσταντινούπολης έναν ολόκληρο αιώνα νωρίτερα.
Η ιστορία της Σινδόνης
Πριν το Μεσαίωνα η ιστορία της Σινδόνης του Τορίνο είναι σκοτεινή και καλύπτεται από μυστήριο. Πιθανολογείται ότι μετά τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού (ή όταν η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ.) μεταφέρθηκε στην Έδεσσα της Μικράς Ασίας (σημερινή Ούρφα της Τουρκίας).
Είχε γίνει γνωστό ως Άγιο Μανδύλιο ή Εικόνα της Έδεσσας, γιατί ήταν διπλωμένο έτσι ώστε να φαίνεται, μόνο το πρόσωπο μέσα σε ανοιχτή θήκη. Οι Βυζαντινοί εισέβαλαν στην Έδεσσα το 944 μ.Χ. με σκοπό να αποκτήσουν το ύφασμα και να το πάρουν μαζί τους στην Κωνσταντινούπολη.[9] Η Δ’ Σταυροφορία το 1204 λεηλάτησε την Βασιλεύουσα, και μέχρι τον 14ο αιώνα η Σινδόνη εξαφανίστηκε.
Ιστορικές αναφορές στη Σινδόνη του Τορίνο χρονολογούνται από το 1354.
Νωρίτερα, υπάρχουν υπόνοιες πως ανήκε στο Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών, για τους οποίους υποστηρίζεται πως την είχαν στην κατοχή τους για 200 χρόνια περίπου. Οι τελευταίοι Ναϊτες που εικάζεται ότι κατείχαν τη σινδόνη ήταν ο Ζακ ντε Μολέ και ο Ζοφρέ Ντε Σαρνέ, οι οποίοι κάηκαν στην πυρά το 1314, μετά την διάλυση του Τάγματος. Ως πρώτος κάτοχός της αναγνωρίζεται με ασφάλεια ο Γάλλος ιππότης Ζοφρέ Ντε Σαρνέ,[1] ο οποίος δίσταζε να δημοσιοποιήσει το γεγονός της ύπαρξής της, πιθανώς λόγω των μυστηριωδών συνθηκών με τις οποίες είχε έρθει στα χέρια του, μάλλον λόγω συγγένειας με τον Ναϊτη Ντε Σαρνέ.
Ο ίδιος είχε χτίσει μία φτωχική εκκλησία στο Λιρέ της Γαλλίας, και ενώ η οικογένειά του ήταν σε οικονομικό αδιέξοδο, αποφάσισε να εκθέσει εκεί τη Σινδόνη. Ο επίσκοπος της περιοχής Ερρίκος του Πουατιέ, αντέδρασε για την αυθεντικότητα της και υπέβαλλε μνημόνιο, το οποίο ανέφερε πως μετά από εξετάσεις που έκανε στη Σινδόνη, την βρήκε πλαστή, αναφέροντας επίσης πως είχε ανακαλύψει και τον καλλιτέχνη που τη φιλοτέχνησε. Η Σινδόνη αμέσως αποσύρθηκε, για να εκτεθεί εκ νέου το 1389.[1] Ο γιος του Ντε Σαρνέ, αγνοώντας τον τοπικό επίσκοπο, πήρε άδεια από τον Πάπα, παραδεχόμενος εξ αρχής πως δεν ήταν γνήσια, αλλά αντίγραφο. Ο επίσκοπος της περιοχής Πιέρ Ντ΄Αρσί, σε μνημόνιο προς τον Πάπα Κλήμεντα Ζ'[13], χαρακτήριζε τη Σινδόνη ως απάτη, αναφερόμενος στις προγενέστερες έρευνες του Ερρίκου του Πουατιέ.
Το 1452, το ύφασμα πωλήθηκε στο Λουδοβίκο δούκα της Σαβοΐας, ο οποίος ανέγειρε ειδικό παρεκκλήσι και τοποθέτησε τη Σινδόνη στο Σαμπερύ της Γαλλίας το 1464. Το 1532, προκλήθηκε πυρκαγιά στο παρεκκλήσι, που προκάλεσε φθορές στη Σινδόνη, με αποτέλεσμα η οικογένεια της Σαβοΐας να τη μεταφέρει στο Τορίνο της Ιταλίας, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Η μοναδική φορά που μεταφέρθηκε από το Τορίνο ήταν τα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τοποθετήθηκε στο μοναστήρι του Μοντεβεγκίνε, στο Αβελίνο της νότιας Ιταλίας, για να παραμείνει αργότερα οριστικά στο Τορίνο.
Η Σινδόνη φέρει την εικόνα ενός γενειοφόρου άνδρα, εμπρός και πίσω, ηλικίας περίπου 33 ετών, με ύψος περίπου 1,80 μ. και βάρος 77 κιλά. Σε όλο το μήκος του υφάσματος υπάρχουν κηλίδες αίματος που αποδίδονται σε θάνατο από σταύρωση. Είναι εμφανείς τρύπες από καψίματα και μερικές σταγόνες νερού από την πυρκαγιά του 1532.
Ο άνθρωπος της Σινδόνης φέρει στους καρπούς των χεριών και στα πόδια σημάδια από αίμα που σημαίνει ότι σταυρώθηκε και επίσης στην πλάτη σημάδια από μαστίγωση. Στο πρόσωπο, υπάρχουν διογκώσεις που είναι αιματώματα, τα οποία είναι ιδιαίτερα ορατά στο δεξί μάγουλο. Σε όλο το σώμα υπάρχουν σημάδια από μώλωπες και πληγές. Στο μέτωπο, στον αυχένα και στα μαλλιά που είναι μακριά, υπάρχει αίμα, ενώ πληγές καλύπτουν την περιφέρεια του κεφαλιού, που μάλλον έχουν προκληθεί από στεφάνι φτιαγμένο από μυτερά αγκάθια.
Στο στήθος και στην πλάτη φαίνονται γδαρσίματα, που πιθανώς έγιναν από μαστίγιο, όργανο βασανισμού των ρωμαϊκών χρόνων. Στη δεξιά ωμοπλάτη, υπάρχουν τετραγωνικές εκχυμώσεις που αποδίδονται σε βαρύ αντικείμενο, που μπορεί να ήταν ο οριζόντιος δοκός του σταυρού που ο καταδικασμένος κουβαλούσε μέχρι τον τόπο της εκτέλεσης. Στη δεξιά θωρακική περιοχή βρέθηκαν σημάδια αίματος, που έχουν τα χαρακτηριστικά εκείνα πτωτικού αίματος.
Μετά από δεκαετίες εικασιών, ο λεγόμενος σχηματισμός Durupinar – ένας τύμβος σε σχήμα βάρκας που βρίσκεται μόλις δύο μίλια από τα σύνορα Τουρκίας-Ιράν – έχει τραβήξει για άλλη μια φορά την προσοχή του κόσμου.
Η ιστορία ξεκίνησε με το περίεργο εύρημα ενός Κούρδου αγρότη το 1948, αλλά μόλις το καλοκαίρι του 2021 μια διεθνής ομάδα ειδικών ξεκίνησε να αναλύσει επιστημονικά αυτόν τον ενδιαφέροντα γεωλογικό σχηματισμό.
Σύμφωνα με την «The Sun», εργαζόμενοι υπό το λάβαρο της «Ερευνητικής Ομάδας του Όρους Αραράτ και της Κιβωτού του Νώε», επιστήμονες από πανεπιστήμια στην Τουρκία και τις Ηνωμένες Πολιτείες συγκεντρώθηκαν στην τοποθεσία με τεχνολογία αιχμής και μια μοναδική αποστολή: να καθορίσουν εάν ο σχηματισμός θα μπορούσε να αντέξει ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας που χρονολογούνται από τη βιβλική εποχή.
Η ομάδα προσέγγισε το έργο με συγκρατημένη αισιοδοξία.
Ενώ ο σχηματισμός Durupinar ήταν γνωστός εδώ και δεκαετίες – τέθηκε για πρώτη φορά σε ευρύτερη προσοχή τη δεκαετία του 1950 από τον λοχαγό του Τουρκικού Στρατού Ilhan Durupinar – η επιστημονική συναίνεση για την προέλευσή του παρέμενε άπιαστη.
Ήταν απλώς ένας φυσικός σχηματισμός ή θα μπορούσε πραγματικά να είναι τα απολιθωμένα απομεινάρια της θρυλικής Κιβωτού;
Για να απαντήσουν σε αυτό, οι ερευνητές άρχισαν να συλλέγουν σχεδόν 30 δείγματα εδάφους και πετρωμάτων από την τοποθεσία, το καθένα προσεκτικά επιλεγμένο για να βοηθήσει στο ξεκλείδωμα των γεωλογικών μυστικών του τύμβου.
Η ανάλυσή τους, που διεξήχθη στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, προσπάθησε να προσδιορίσει την ηλικία και τη σύνθεση του σχηματισμού, με ιδιαίτερη έμφαση στον εντοπισμό σημαδιών αρχαίας ανθρώπινης δραστηριότητας ή αποδείξεις ότι η τοποθεσία είχε βυθιστεί κάποτε κάτω από το νερό.
Τα αποτελέσματα, όταν ήρθαν, ήταν εκπληκτικά.
Ακόμη πιο ενδιαφέροντα, η ομάδα αποκάλυψε την παρουσία ουσιών που μοιάζουν με πηλό και θαλάσσιων υλικών μέσα στο έδαφος.
Αυτά τα ευρήματα τροφοδότησαν τη θεωρία ότι ο σχηματισμός Durupinar θα μπορούσε πράγματι να ήταν μέρος ενός θαλάσσιου περιβάλλοντος πριν από χιλιάδες χρόνια, ενισχύοντας την υπόθεση ότι εδώ θα μπορούσε να σταθεί η Κιβωτός του Νώε.
Αποκάλυψη του μυστηρίου
Είναι δύσκολο να αγνοήσουμε το εντυπωσιακό σχήμα του σχηματισμού Durupinar. Από το έδαφος, η τοποθεσία φαίνεται ως ένας τεράστιος λόφος μήκους 538 ποδιών, που λεπταίνει σε σημείο που μοιάζει πολύ με την πλώρη ενός πλοίου.
Για δεκαετίες, μόνο αυτό το χαρακτηριστικό έχει προσελκύσει τυχοδιώκτες, επιστήμονες και λάτρεις της Κιβωτού στην περιοχή, ελπίζοντας ότι αυτό το φυσικό θαύμα θα μπορούσε να είναι το κλειδί για να ξεκλειδωθεί η αλήθεια πίσω από μια από τις πιο διαρκείς ιστορίες της Βίβλου.
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της τοποθεσίας ευθυγραμμίζονται στενά με τη βιβλική περιγραφή της Κιβωτού: «Μήκος τριακόσιοι πήχεις, πλάτος πενήντα πήχεις και ύψος τριάντα πήχεις».
Για κάποιους, αυτές οι διαστάσεις είναι πολύ κοντινές για να είναι απλή σύμπτωση.
Όμως η σημασία αυτής της ανακάλυψης ξεπερνά τις διαστάσεις της.
Όπως σημείωσε ο καθηγητής Δρ. Faruk Kaya, Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Agri Ibrahim Cecen: «Σύμφωνα με τα αρχικά αποτελέσματα, πιστεύεται ότι υπήρχαν ανθρώπινες δραστηριότητες σε αυτή την περιοχή από τη Χαλκολιθική περίοδο», η οποία εκτείνεται από το 5500 έως το 3000 π.Χ.
Αυτή η περίοδος, που χαρακτηρίζεται από τη μετάβαση από τα λίθινα σε μεταλλικά εργαλεία, τοποθετεί τον χώρο σταθερά στο χρονοδιάγραμμα των αρχαίων πολιτισμών.
Τέτοια στοιχεία ενισχύουν την πιθανότητα ότι οι άνθρωποι μπορεί να έχουν χρησιμοποιήσει αυτήν την περιοχή κατά τη διάρκεια ή μετά από μια καταστροφική πλημμύρα.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, πραγματοποιήθηκε στη Χίο η έπαρση της μεγαλύτερης Ελληνικής Σημαίας, σε μία λαμπρή τελετή.
Υψώθηκε το μεσημέρι της Κυριακής, παραμονή της Εθνικής Επετείου της 28ης Οκτωβρίου, παρουσία των Αρχών του νησιού και πλήθους κόσμου, ανοίγοντας έτσι τις επετειακές εκδηλώσεις.
Η Έπαρση Μεγάλης Σημαίας στο νότιο λιμενοβραχίονα Χίου, έγινε παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκου, με τη συμμετοχή Στρατιωτικού τιμητικού αγήματος της 96 Α.Δ.Τ.Ε.
Το μήνυμα του δημάρχου Γιάννη Μαλαφή
«Η 28η Οκτωβρίου σηματοδοτεί μία από τις ενδοξότερες σελίδες της νεότερης ιστορίας καθώς η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά σε μεγάλα διλήμματα και οι Έλληνες με περίσσιο θάρρος υπερασπίστηκαν τις αξίες και τα ιδανικά τους.
Η 28η Οκτωβρίου αποτελεί απόδειξη ότι η ψυχή και το σθένος ανατρέπουν πολλές φορές τα προγνωστικά. Παράλληλα αποτελεί γεγονός ηρωικής αντίστασης απέναντι σε όλες εκείνες τις επεκτατικές βλέψεις των ξένων δυνάμεων. Οι Έλληνες αντιστάθηκαν απέναντι στον εχθρό κατορθώνοντας να νικήσουν τον Ιταλικό φασισμό.
Η επέτειος του «ΟΧΙ» μας υπενθυμίζει ότι ιδεώδη όπως η ελευθερία, η φιλοπατρία, η ανεξαρτησία, η δημοκρατία, ο σεβασμός στις παραδόσεις του έθνους, έλκουν την καταγωγή τους από την μακραίωνη ιστορία μας. Το περήφανο «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου 1940 περικλείει όλες αυτές τις αξίες του Ελληνισμού, οι οποίες είναι διαχρονικές.
Υπερήφανοι για τις ιστορικές επιλογές της χώρας μας, ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία, έχοντας ως σπουδαία παρακαταθήκη την «βαριά» κληρονομιά των προγόνων μας.
Με ιερά συγκίνηση η Εκκλησία της Δημητριάδος υποδέχθηκε χθες το άφθαρτο χέρι της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής και Τίμιο Ξύλο εκ του Σταυρού του Χριστού, προερχόμενα από την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους.
Τα ιερότατα κειμήλια αφίχθησαν στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Νέας Ιωνίας και τα υποδέχθηκε, με τις πρέπουσες τιμές, ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, επικεφαλής του ιερού Κλήρου, των Αρχών και του πιστού λαού.
Γενομένης Δεήσεως, ο Ιερομόναχος Γερβάσιος Σιμωνοπετρίτης μετέφερε τις ευχές και ευχαριστίες του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αρχιμανδρίτου Ελισαίου για την θερμή υποδοχή των ιερών Κειμηλίων, τα οποία φυλάσσονται από αιώνων πολλών στο Μοναστήρι. Ο π. Γερβάσιος τόνισε ότι «η νίκη της αφθαρσίας επί της φθοράς είναι πλέον γεγονός και το μαρτυρεί αναντίρρητα το Άγιο Λείψανο, καθώς όχι μόνο παραμένει άφθαρτο, αλλά και ζεστό. Μας υπενθυμίζει ότι οι άνθρωποι που έδωσαν την ζωή τους για τον Χριστό δεν αγιάζουν μόνο τις ψυχές τους αλλά και τα σώματά τους και μετέχουν αυτής της αγιότητας και εμείς όλοι, διά μέσου της τιμής και της προσκύνησής τους, λαμβάνουμε την Χάρη και την ευλογία που απορρέει από αυτά». Τέλος, ο π. Γερβάσιος μετέφερε στον Σεβασμιώτατο τον σεβασμό και την τιμή του Ηγουμένου και όλης της Σιμωνοπετρίτικης Αδελφότητος.
Στην αντιφώνησή του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιγνάτιος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον Ηγούμενο Ελισαίο για το μεγάλο δώρο που επεφύλαξε στην Μητρόπολη και στην προσφυγική Νέα Ιωνία. «Η παρουσία της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, της Πριγκίπισσας του Αγίου Όρους, είναι στήριξη μεγάλη για όλους μας σε μια εποχή όπου ζούμε πτωτικές καταστάσεις, οι άνθρωποι αποκαρδιώνονται και κουράζονται από την φθορά του πολιτισμού μας. Γι’ αυτό, τέτοια γεγονότα είναι αγιασμός, αναψυχή, αναπνοή ζωής, παρουσία αγιότητας, ενδυνάμωση στο έργο που καλούμαστε να επιτελέσουμε».
Ο κ. Ιγνάτιος παρατήρησε, επίσης, ότι η πληθωρική παρουσία του λαού είναι μία απόδειξη ότι «στην πατρίδα μας υπάρχει μία ενοποιός δύναμη, που λέγεται ορθόδοξη πίστη. Οι δυσκολίες είναι πολλές, το μέλλον, για πολλούς, αβέβαιο, αλλά όσο κρατάμε αυτή την ενότητα και όσο τιμούμε τα σεβάσματα της πίστης μας, υπάρχει ελπίδα για τον τόπο μας. Έτσι πρέπει να πορευτούμε για να παραδώσουμε στις μέλλουσες γενιές μια ζωντανή πατρίδα, στην οποία το Άγιον Όρος συντελεί τα μέγιστα».
Το ιερό Λείψανο της Αγίας Μαγδαληνής θα παραμείνει προς προσκύνηση στον Ναό της Ευαγγελιστρίας, μέχρι το μεσημέρι της Τετάρτης 25/9 και κατά την διάρκεια της παραμονής του θα εξελιχθεί πλούσιο λατρευτικό πρόγραμμα, που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος imd.gr
Aρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως μια αρχαία πόλη λίγο έξω από την πόλη του Κιλκίς, μεταξύ των κοινοτήτων Καμπάνη και Πεδινού του Δήμου Κιλκίς. Η σκαπάνη ανέδειξε ένα τείχος ύψους τουλάχιστον τεσσάρων μέτρων, που περιβάλλει μία πόλη με πυκνό πολεοδομικό ιστό. Η βάση του τείχους, πλάτους περίπου 5,5 μέτρων, έχει λίθινο υπόβαθρο, ενώ το υπόλοιπο τμήμα του αποτελείται από πλιθιά, καλυμμένα με κεραμίδια.
Αφήνοντας πίσω κανείς σήμερα τον νομό Θεσσαλονίκης και πηγαίνοντας προς το Κιλκίς, από τα νότια του νομού λίγο μετά τη Νέα Σάντα, θα δει μία σειρά από λοφώδεις σχηματισμούς και αν δεν είναι γνώστης, ίσως υποθέσει ότι πρόκειται για φυσικούς λόφους. Αρκετά όμως από αυτά είναι κολοβωμένοι λοφίσκοι με τραπεζοειδή κορυφή. Στη γλώσσα των αρχαιολόγων, ονομάζονται «τράπεζες» με οικιστικά κατάλοιπα, που άρχισαν να δημιουργούνται από τα επάλληλα στρώματα οικισμών της αρχαιότητας.
Σε μία από τις πιο εντυπωσιακές και περίβλεπτες στο τοπίο «τράπεζες», πραγματοποίησαν αυτοψία -δηλαδή επιφανειακή έρευνα, το 2018, η αρχαιολόγος και προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κιλκίς Δρ Γεωργία Στρατούλη και ο αρχαιολόγος Δρ Νεκτάριος Πουλακάκης, προϊστάμενος του τμήματος Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κιλκίς, σε έναν τόπο που είναι κηρυγμένος από τη δεκαετία του ’80 και προστατεύεται από τον αρχαιολογικό νόμο. Στην περιήγησή τους εκεί εντόπισαν επιφανειακά -μεταξύ άλλων- θραυσμένα τμήματα αγγείων, τα οποία «διάβασαν» για να κάνουν μια πρώτη εκτίμηση χρονολόγησής τους.
«Ήταν το Νοέμβριο του 2018, όταν για πρώτη φορά πραγματοποιήσαμε στοχευμένη επιφανειακή έρευνα στην περίοπτη τράπεζα Καμπάνη-Πεδινού και αντιληφθήκαμε ότι πατάμε πάνω σε τείχος», δηλώνει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η Γεωργία Στρατούλη. «Άμεσα αποφασίσαμε να μην αξιοποιήσουμε μόνο τις δυνατότητες της ανασκαφικής διερεύνησης, όπως δοκιμαστικές τομές, αλλά να πραγματοποιήσουμε γεωφυσική διασκόπηση εδάφους, δηλαδή μια μέθοδο σκαναρίσματος του εδάφους, με τη βοήθεια ειδικευμένων ερευνητών και ειδικών μηχανημάτων», συμπληρώνει.
Η προσπάθεια αυτή έγινε σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και συγκεκριμένα το Εργαστήριο Γεωφυσικής Έρευνας υπό τον καθηγητή Γρηγόρη Τσόκα, η οποία κατέδειξε την ύπαρξη τείχους που περιέβαλε μία αρχαία πόλη με πυκνή πολεοδομική οργάνωση. «Είναι πολύ σημαντική η ανεύρεση μιας οχυρωμένης πόλης ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων στην ενδοχώρα της Κεντρικής Μακεδονίας, γιατί δεν γνωρίζουμε πολλές πόλεις που διασώζουν την οχύρωσή τους. Απ’ ό,τι φαίνεται από τα συνευρήματα και από τις παραδόσεις, που κατά καιρούς έχουν καταχωρηθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κιλκίς, μπορούμε να μιλάμε για μια αρχαία πόλη τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα π.Χ. μέχρι τους ρωμαϊκούς χρόνους. Επίσης, έχουμε τη βεβαιότητα -βάσει της γεωφυσικής έρευνας, ότι εκτός του τείχους και πολύ κοντά σε αυτό, υπάρχουν δημόσιοι χώροι, τους οποίους θα επιδιώξουμε να αποκαλύψουμε σε επόμενες ανασκαφικές περιόδους», επισημαίνει.
Τι ήρθε στο φως και ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια
Προς το παρόν, στις μικρής έκτασης και περιορισμένου χρόνου ανασκαφές κατά τα έτη 2021 και 2022, με μόλις 130.000 ευρώ και μονοψήφιο αριθμό εργατοτεχνιτών, ήρθαν στο φως η μνημειακή κεντρική πύλη της αρχαίας πόλης, στη νότια πλευρά του τείχους, και περίπου 60 μέτρα του νοτιοανατολικού τμήματός της. Επιπλέον, αποκαλύφθηκε ένας τετράγωνος πύργος, περίπου 30 μέτρα ανατολικά της πύλης, ενώ, όπως εκτιμά η κ. Στρατούλη -βασισμένη στη γεωφυσική διασκόπηση, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα βρεθεί και άλλος ένας δυτικά της πύλης. «Έχουμε τουλάχιστον πέντε ή έξι πύργους, τους οποίους αναγνωρίζουμε από τη γεωφυσική έρευνα, με πιθανότητα ενός ακόμη ημικυκλικού στη ΝΑ γωνία του τείχους», αναφέρει.
Το επόμενο διάστημα, η κ. Στρατούλη και η ομάδα της πρόκειται να υποβάλουν αιτήματα για μία πιο συστηματική ανασκαφή της περιμέτρου του τείχους, έτσι ώστε σύντομα να αποκαλυφθεί τουλάχιστον η νότια και η ανατολική του πλευρά. Μάλιστα, οι πλευρές αυτές θα είναι ορατές από τον επαρχιακό δρόμο Θεσσαλονίκης – Κιλκίς, ο οποίος διέρχεται από τους οικισμούς Μάνδρες και Καμπάνη. «Αυτό που θέλουμε να κάνουμε άμεσα, εκτός της ανασκαφής, είναι η ανάδειξη του τμήματος του τείχους, που έχει ήδη αποκαλυφθεί. Θα μπορούσε να γίνει καθ’ ύψος μερική αποκατάστασή του με συμβατικά μέσα ή και με αξιοποίηση της σύγχρονης τεχνολογίας. Αν καταφέρουμε, επίσης, να έχουμε τουλάχιστον δύο ομάδες ανασκαφής το 2023, θα ήταν εφικτή η ολοκλήρωση της αποκάλυψης ολόκληρου του νότιου τείχους και τα επόμενα δύο χρόνια θα μπορούσαμε να επεκταθούμε στην ανατολική του πλευρά», σημειώνει η κ. Στρατούλη.
Ευχής έργο, όπως λέει η κ. Στρατούλη, είναι να μπορέσει η Εφορεία Αρχαιοτήτων με τη στήριξη του ΥΠΠΟΑ να διαμορφώσει σταδιακά έναν νέο εμβληματικό αρχαιολογικό χώρο, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του Κιλκίς και της Κεντρικής Μακεδονίας.
