Στην κάμερα της εκπομπής “Super Κατερίνα” μίλησε ο Δημήτρης Αρβανίτης και σχολίασε τη νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή “Καποδίστριας”.
Ο σκηνοθέτης πολλών τηλεοπτικών επιτυχιών “κατακεραύνωσε” την ταινία, η οποία έχει σπάσει ρεκόρ εισιτηρίων στο εγχώριο box office.
Δείτε το βίντεο:
«Αυτή η ταινία κυριολεκτικά με άφησε άναυδο. Γιατί δεν είναι κινηματογράφος καν. Επίσης είναι παλιομοδίτικος στην αντίληψή του τόσο πολύ, τόσο γερασμένο, που με έπιασε κατάθλιψη. Δεν μπορούσα να το δω όλο, έφυγα απ’ την αίθουσα», σχολίασε χαρακτηριστικά ο Δημήτρης Αρβανίτης για την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή.
Δείτε το βίντεο που ακολουθεί:
Αντώνης Μυριαγκός: «Η εποχή μοιάζει σαν να μην επιτρέπει να ανθίζουν οι Καποδίστριες»
Συνέντευξη του πρωταγωνιστή της ταινίας του Γ. Σμαραγδή – «Η λέξη θυσία είναι ταυτισμένη με τον Καποδίστρια», αναφέρει – Τι απαντά για τις αρνητικές κριτικές
Συνέντευξη στον Στέφανο Νικολαΐδη
Υπάρχουν μορφές της Ιστορίας που δεν ανήκουν ποτέ στο παρελθόν. Ο Ιωάννης Καποδίστριας είναι μία από αυτές. Για αυτό και επιστρέφει στη δημόσια συζήτηση όχι μόνο ως ιστορικό πρόσωπο, αλλά ως πεδίο έντονου διαλόγου – και σύγκρουσης.
Η νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή άνοιξε ξανά παλιά ερωτήματα για τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας, για τον τρόπο που αφηγούμαστε την Ιστορία μας και, τελικά, για το πώς αντέχουμε να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη της.
Τον Καποδίστρια ενσαρκώνει ο Αντώνης Μυριαγκός, δίνοντας μορφή σε έναν άνθρωπο που δεν έζησε για να αγαπηθεί, αλλά για να υπηρετήσει. Έναν ηγέτη μοναχικό, αυστηρό, ασυμβίβαστο — και τελικά τραγικό. Η ερμηνεία του δεν επιδιώκει την εξιδανίκευση, αλλά την κατανόηση: του ανθρώπου πίσω από το σύμβολο, της θυσίας πίσω από τον μύθο.
Σε μια συνέντευξη που έρχεται στον απόηχο έντονων αντιδράσεων και σφοδρής κριτικής γύρω από την ταινία, ο Αντώνης Μυριαγκός μιλά αποκλειστικά στο skai.gr για το βάρος του ρόλου, τη “συνάντησή” του με τον Καποδίστρια και το γιατί η μορφή του πρώτου Κυβερνήτη εξακολουθεί να μας αφορά — ίσως περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε.
– Ο Καποδίστριας είναι περίπου 2 εβδομάδες στις κινηματογραφικές αίθουσες και έχουν κοπεί μέχρι τώρα σχεδόν 500.000 εισιτήρια. Όλη αυτήν την επιτυχία εσείς πώς τη βιώνετε;
Eίναι πολύ θετικό και ενθαρρυντικό καταρχάς το ότι έχει μαζευτεί τόσος κόσμος στις αίθουσες. Αυτό από μόνο του είναι επίτευγμα, ειδικά όταν μιλάμε για μια ελληνική παραγωγή. Και από τη δική μου την πλευρά, πόσω μάλλον από την πλευρά των παραγωγών, των δημιουργών και του σκηνοθέτη καταλαβαίνετε πόσο σημαντικό είναι να καταφέρνει η ταινία ήδη από το πρώτο διάστημα να λαμβάνει τέτοια αποδοχή από το κοινό. Οπότε μόνο σημαντικό το βρίσκω και είμαι χαρούμενος για αυτό.
– Σας σταματάνε πλέον και στον δρόμο συχνότερα; Eισπράττετε και πιο προσωπικά αυτήν την αγάπη;
Νομίζω ναι αρχίζει και γίνεται πιο ξεκάθαρο. Με σταματάνε πιο συχνά, με αναγνωρίζουν λίγο περισσότερο. Υπάρχει και εκδηλώνεται πολύ αυθόρμητα η αγάπη του κόσμου.
– Δηλαδή είναι περισσότερα τα καλά που έχουν να σας πουν. Μιλούν περισσότερο με αγάπη για εσάς και αυτό που έχουν δει ή πρόκειται να δουν.
Με αγάπη, ναι. Δεν νομίζω ότι έχουμε φτάσει σε αυτό το επίπεδο να εκδηλώνει κανείς αβίαστα το μίσος του προς το πρόσωπό μου. Αυτό που λαμβάνω εγώ είναι η αγάπη προς εμένα τον ηθοποιό. Προς τον άνθρωπο που έφερε εις πέρας έναν ρόλο. Όταν ένας άνθρωπος νιώθει τέτοια ειλικρινή αισθήματα, είναι ωραίο που τα εκφράζει και αυτό δεν μπορείς να το ανακόψεις. Νομίζω είναι κάτι που συμβαίνει αυθόρμητα και πρέπει να είσαι ανοιχτός σε αυτό, να το εισπράττεις και να το ανταποδίδεις.
Δείτε το βίντεο:
«Όλοι βάζουμε στο στόμα μας εύκολα το όνομα Καποδίστριας, κανείς μας όμως δεν τον ξέρει»
– Όταν ο Γιάννης Σμαραγδής σάς ανακοίνωσε ότι θέλει να ενσαρκώσετε τον Καποδίστρια, ποιο ήταν εκείνο το συναίσθημα που κυριάρχησε μέσα σας. Σίγουρα υπήρχε ενθουσιασμός και χαρά, μήπως όμως υπήρχε κι ένας μίνι φόβος «τι ευθύνη είναι αυτή τώρα, πώς τα βγάζω πέρα με έναν τέτοιον ρόλο»;
Εννοείται, δεν το συζητώ. Τουλάχιστον όσον αφορά εμένα, πάντα υπάρχουν ανάμεικτα συναισθήματα φόβου, ανασφάλειας, ευθύνης απέναντι σε αυτό που πάω να κάνω. Είναι δύσκολα εγχειρήματα αυτά. Μιλάμε για κινηματογράφο εποχής, μιλάμε για μια ταινία με μεγάλο βάρος, αλλά και για ένα πρόσωπο γύρω από το οποίο υπάρχει μια συλλογική μνήμη.
Ενώ όλοι βάζουμε στο στόμα μας πολύ εύκολα το όνομα «Καποδίστριας», κανείς δεν τον ξέρει τον Καποδίστρια. Νομίζω, θα έχανε γρήγορα το ενδιαφέρον μου αν μπορούσα τόσο εύκολα, και επιπόλαια, να δίνω απαντήσεις. Τότε για μένα, κάτι θα έχανε αυτό το πρόσωπο. Το θέμα είναι αν μπορούμε, να θέσουμε τις σωστές ερωτήσεις, για να κατανοήσουμε ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος.
Οπότε ναι, υπήρχε ανασφάλεια. Υπήρχε η ανασφάλεια καταρχάς αν θα μπορέσω εγώ να σηκώσω έναν τέτοιον ρόλο στις πλάτες μου. Άλλωστε όταν σε καλεί κάποιος να κάνεις τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια τόσο σημαντική ιστορία, σηκώνεις ένα βάρος από την αρχή ως το τέλος και πρέπει να διανύσεις μια πορεία. Το ερώτημα είναι κατά πόσο θα καταφέρεις να συνδεθεί ο κόσμος μαζί σου. Να είσαι εσύ ο «οδηγός», για να μπορέσει να ταυτιστεί με το πρόσωπο και να μπει μέσα σε αυτή την ιστορία.
Όλο αυτό δεν είναι στο τσεπάκι μου, δεν θεωρείται αυτονόητο. Κάποιος θα τους καλύψεις, κάποιος δεν θα τους καλύψεις. Αλλά το σημαντικό είναι να κάνω την προσπάθειά μου.
– Αυτό που περιγράφετε δεν είναι μόνο φόβος. Στην πραγματικότητα κρύβει και μια γοητεία.
Πιθανόν, ξέρετε είναι η δεύτερη ταινία, που αναλαμβάνω έναν πρωταγωνιστικό ρόλο. Μάλιστα θα έλεγα είναι η πρώτη που αναλαμβάνω έναν τόσο μεγάλο ρόλο. Έναν ρόλο που δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας, έχει αντίκτυπο μεγάλο στον κόσμο και κουβαλάει ένα ιστορικό βάρος. Είναι τεράστια η προσωπικότητα του Καποδίστρια.
– Έχετε πει πως αν είχατε μπροστά σας τον Καποδίστρια, θα θέλατε σίγουρα να τον ρωτήσετε τι φοβόταν. Θέλω λίγο να αντιστρέψω το ερώτημα: εσείς μέσα από τη δική σας προσέγγιση, τι πιστεύετε ήταν αυτό που φοβόταν; Φοβόταν κάτι;
Είναι δύσκολη αυτή η απάντηση. Όταν καταπιάνεσαι με έναν ρόλο, δίνεις κάποια στοιχεία δικά σου σε αυτόν και αντίστοιχα υιοθετείς στοιχεία της δικής του προσωπικότητας. Στην προσπάθειά σου να συνθέσεις λοιπόν όλο αυτό το παζλ, περνάς από διάφορες φάσεις.
Αποκλείεται να μην υπήρχε καθόλου φόβος. Ήξερε ότι υπάρχουν φήμες που θέλουν την εξόντωσή του. Ειδικά όταν φυλάκισε τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση είναι και ο λόγος που πήγε στην εκκλησία εκείνο το πρωί ο Καποδίστριας. Ιστορικά από τις πληροφορίες που έχουμε είναι ότι είχε χάσει και την προηγούμενη λειτουργία της Κυριακής και είχε πει στον σωματοφύλακα του να μην έρθει. Πήγε μόνος. Δεν θα μπορούσε να συγχωρέσει τον εαυτό του να μην πάει δεύτερη φορά συνεχόμενα στη λειτουργία. Οπότε αυτό από μόνο του είναι ένα στοιχείο πολύ μεγάλο και αναρωτιέμαι αν φοβόταν ο άνθρωπος αυτός. Αν ήξερε ακριβώς ποια θα είναι αυτή η στιγμή η ύστατη…
«Η πορεία του Καποδίστρια μού φάνταζε ως ένα χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου»
– Στην ταινία υπάρχει ένας παραλληλισμός του Καποδίστρια με τον Χριστό. Στη σκηνή που ανεβαίνει το βουνό, για παράδειγμα, προσπαθώντας να απαρνηθεί τα εγκόσμια.
Ναι, είναι εμφανής η πρόθεση του Γιάννη Σμαραγδή – δεν το έχει κρύψει άλλωστε – ότι συσχετίζει αυτούς τους δύο βίους. Ήθελε εξαρχής να του προσδώσει του Καποδίστρια συμβολικά αυτό το στοιχείο της αγιότητας και του δρόμου που καλείται κάποιος να διανύσει προκειμένου να φτάσει στον τελικό στόχο, στη θυσία. Σύμφωνα και με το σενάριο που πήρα στα χέρια μου, η πορεία του Καποδίστρια μού φάνταζε ως ένα χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου.
Όταν καλούμαστε να φέρουμε εις πέρας έναν ρόλο, δεν μπορούμε να είμαστε εκτός πλαισίου. Δηλαδή εγώ παίρνω το σενάριο στα χέρια μου και θα προσπαθήσω να δώσω το καλύτερο δυνατό που μπορώ, για να μπορέσω να ισχυροποιήσω τον ρόλο αυτόν μέσα στο κάδρο που μου δίνεται.
«Έλαβα υπόψιν πολλούς ιστορικούς για να ενσαρκώσω αυτόν τον ρόλο»
– Κάνατε κάποια ειδική προετοιμασία για τον Καποδίστρια; Δεν εννοώ προφανώς τα ακραία που κάνουν διάφοροι του Χόλιγουντ που απομονώνονται για μήνες και δεν τρώνε. Θέλω να πω, είχε μια απήχηση αυτός ο ρόλος σε εσάς; Σας επηρέασε, σας άλλαξε; Γιατί ξέρετε, ειδικά όσοι κάνουν ρόλους στον κινηματογράφο όπως ο Χριστός ή εν πάση περιπτώσει προσωπικότητες σύμβολα αγιοσύνης, δεν μένουν ποτέ ίδιοι. Νιώσατε κάτι τέτοιο και εσείς;
Δεν μου ήταν ωφέλιμο να σκέφτομαι κάτι τέτοιο… Με ενδιαφέρει η σύνθεση και όχι η ανάλυση στα πράγματα όταν βρίσκομαι στη φάση της προετοιμασίας. Σίγουρα είχα ανάγκη από συγκέντρωση και ησυχία στο γύρισμα και ο Γιάννης επέμενε σε αυτό. Συμφωνούσαμε απόλυτα. Κυνηγούσα την απομόνωση λοιπόν.
Επίσης, είχα διαβάσει αρκετά, με είχε συνεπάρει η περίπτωση του Καποδίστρια. Έλαβα υπόψιν πολλούς ιστορικούς και διάβασα αρκετά βιβλία και από τους πιο μετριοπαθείς στην προσέγγισή τους. Ήθελα να έχω μια πιο σφαιρική αντίληψη για το τι έχει γραφτεί για αυτόν τον άνθρωπο.
Ήθελα να αποδώσω τα χαρακτηριστικά αυτού του κοσμοπολίτη, αυτού του μορφωμένου άνδρα με αυτήν την καριέρα στο εξωτερικό και με αυτές τις αναφορές, σε σχέση βέβαια και με τη θρησκεία, την πνευματικότητα και το όραμα αυτού του πολιτικού άνδρα. Άρα περισσότερο εστίασα στον Καποδίστρια αυτόν καθ’ αυτόν.
– Υπήρξε κάποια σκηνή που σας δυσκόλεψε ιδιαίτερα, είτε ψυχολογικά είτε ερμηνευτικά;
Κατά στιγμές ναι, διάφορες σκηνές. Δεν μπορώ να πω ότι υπήρχε μια συγκεκριμένη. Τίποτα δεν γίνεται ελαφριά τη καρδία. Είναι ένα ομαδικό άθλημα και πρέπει κάπως με έναν τρόπο να διαφυλάξεις και έναν χώρο προσωπικό, γιατί πάντα η προετοιμασία πολλές φορές είναι επώδυνη. Ειδικά όταν δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχουν τα λεφτά που πρέπει να υπάρχουν, είναι μια μεγάλη πρόκληση όλο αυτό. Οπότε υπάρχει βαθμός δυσκολίας.
«Περίμενα ότι θα υπάρξουν έντονες αντιπαραθέσεις για την ταινία Καποδίστριας»
– Σε ό,τι αφορά τις κριτικές, η ταινία έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Σας φθείρουν όλα όσα λέγονται; Σας έχει αιφνιδιάσει αυτή η ένταση της συζήτησης γύρω από το έργο; Δεν είναι κάτι που το περιμένατε;
Περίμενα ότι θα προκύψουν συζητήσεις πολύ έντονες και αντιπαραθέσεις. Καταρχάς να πούμε ότι οι κριτικές δεν αφορούν μόνο το καλλιτεχνικό προϊόν ή στο κατά πόσο πέτυχαν κάποια πράγματα λόγω budget ή λόγω αισθητικών διαφορών. Γίνεται και για την ίδια την ιστορία. Είναι κάτι που το γνώριζα, ακριβώς επειδή ο Καποδίστριας είναι ένα ανοιχτό τραύμα, με την έννοια ότι για κάποιους θεωρείται αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Όλοι μπορεί να ξέρουμε φολκλορικά πως έφερε την πατάτα και το αναμασάμε.
Όμως είναι μια πιο σύνθετη προσωπικότητα. Αξίζει να ασχοληθείς και με πολύ περισσότερα πράγματα από αυτό. Οι ιστορικοί ανάλογα με το από ποια οπτική γωνία το βλέπουν, θα διαβάσει ο καθένας την ιστορία του. Οπότε οφείλει αυτός που τον απασχολούν τέτοια ζητήματα να κάτσει να μελετήσει σε βάθος και να ερευνήσει. Δεν είναι τόσο απλό.
Νομίζω ότι ο απλός ο κόσμος έχει πολύ πιο σημαντικά προβλήματα να επιλύσει, όπως το βιοποριστικό του θέμα. Ζούμε σε μια πολύ δύσκολη φάση αυτή τη στιγμή. Δε νομίζω ότι έχει την πολυτέλεια, ας πούμε, να κάτσει να κάνει τη διατριβή του πάνω στον Καποδίστρια και στον κάθε Καποδίστρια. Αυτό που διακρίνω εγώ είναι ότι ναι από τη μία πλευρά έχουμε αρνητικές κριτικές και πολύ έντονες αντιδράσεις. Τις ακούω, ακούω όμως και τον κόσμο που πάει στις αίθουσες, βλέπει την ταινία και συγκινείται.
«Δεν μπορώ να πω για τόσο κόσμο που συγκινείται ότι είναι εκπαιδευμένος για τηλεσκουπίδια»
– Μα το κοινό χειροκροτεί στο τέλος.
Και αυτό ξέρετε δεν μπορώ να το προσεγγίσω με μία ευκολία και ούτε να υποτιμήσω σε καμία περίπτωση τόσον κόσμο. Δηλαδή θα ήταν άδικο να το κάνω αυτό. Και θεωρώ ότι καλό είναι να θέσουμε κάποια ερωτήματα: γιατί πάει ο κόσμος να δει τον Καποδίστρια; Διότι όταν πραγματικά ένα έργο δεν αρέσει, θα περίμενε κανείς να του γυρίσει την πλάτη και ο κόσμος και να αρχίσει να φθίνει αυτή η ιστορία.
Όταν πάει όμως κάποιος σε μια αίθουσα, έχει όλο το δικαίωμα και πρέπει να του δώσουμε τον χώρο να αφουγκραστεί ο ίδιος τι από όλα αυτά τον συγκινεί ή όχι. Στην περίπτωση λοιπόν της ταινίας μας, νομίζω ότι η ιστορία μάς έχει ξεπεράσει. Ακριβώς επειδή είναι τεράστια η ιστορία και έχει πολλές ερμηνείες. Νομίζω ότι θέλοντας και μη, ο κόσμος ίσως κάτι ψάχνει που του λείπει.
– Ψάχνει κάτι που του λείπει ειδικά μια τέτοια εποχή που όλα υποτίθεται τα βρίσκει εύκολα και γρήγορα. Αντίφαση, δεν νομίζετε;
Είναι σαν να απαλύνεται κάτι μέσα του. Δεν ξέρω ακριβώς τι. Εγώ δεν έχω βρεθεί ακόμα στην αίθουσα με κόσμο για να αφουγκραστώ λίγο το κοινό αίσθημα. Ακούω περισσότερο περιγραφές που μου λένε διάφοροι ότι «πήγαμε και ο κόσμος ανταποκρίνεται και βγαίνει συγκινημένος». Εμένα δεν μπορεί να με αφήσει αδιάφορο, ούτε και να υποτιμήσω όλον αυτόν τον κόσμο και να δώσω μία εξήγηση πολύ απλοϊκή, ότι ο κόσμος είναι εκπαιδευμένος για τηλεσκουπίδια ας πούμε, όπως έχω ακούσει.
«Μήνυμά μας η ακεραιότητα του Καποδίστρια – Ο κόσμος κάνει συγκρίσεις με το σήμερα»
– Άρα πιστεύετε ότι πλέον ο Έλληνας θεατής σιγά σιγά είναι έτοιμος να δει την ιστορία χωρίς ιδεολογικά φίλτρα;
Πιστεύω αυτό που κερδίζει σε μήνυμα η ταινία είναι η ακεραιότητα αυτού του προσώπου. Και θέλοντας και μη, ο κόσμος κάνει την αναγωγή με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Πού έχει φτάσει η πολιτική ζωή, γιατί γίνεται κανείς πολιτικός σήμερα. Ποια είναι η σχέση του πολίτη με το κράτος, αν υπάρχει η λέξη «θυσία» στις μέρες μας.
Δεν έχω την δυνατότητα να γυρίσω πίσω 200 χρόνια και να ζήσω την εποχή αυτή. Πολλές φορές συγχέουμε πράγματα ανόμοια, πέφτουμε σε εύκολες συγκρίσεις.
– Μπερδεύουμε πολύ εύκολα το ντοκιμαντέρ με την ταινία, θέλετε να πείτε.
Ακριβώς! Παίρνουμε την ιστορία αυτή πριν από 200 χρόνια, τη φέρνουμε στο σήμερα και δίνουμε πολύ εύκολες εξηγήσεις. Το μόνο πράγμα όμως που καταλαβαίνω με το φτωχό μου μυαλό είναι ότι η ακεραιότητα ενός ανθρώπου σήμερα είναι κάτι που πλέον το βλέπουμε έμπρακτα; Αυτό θα πρέπει λίγο να μας ανησυχήσει. Δηλαδή αυτό που ξέρω και ας με διαψεύσει κάποιος είναι ότι ο Καποδίστριας μπήκε πλούσιος στην πολιτική και βγήκε φτωχός. Για την ακρίβεια, δεν κατάφερε να βγει, Εξοντώθηκε, πέθανε, δολοφονήθηκε.
Τώρα ποιος τον δολοφόνησε, γιατί τον δολοφόνησε και γιατί έμεινε φτωχός, αυτά όλα είναι ερωτήματα που θα πρέπει να μας απασχολήσουν. Δεν μπορώ να δώσω εύκολες απαντήσεις, αλλά όταν υπάρχει μια ιστορία ενός τέτοιου ανθρώπου δεν μπορείς να μην κάνεις την αναγωγή με το σήμερα. Οπότε εγώ ψάχνω στο σήμερα αυτήν την ακεραιότητα. Ψάχνω αυτήν την ακεραιότητα στον άνθρωπο και στην ευθύνη που έχει ο καθένας από εμάς στο πόσο ακέραιος μπορεί να σταθεί και πόσο μπορεί να αντισταθεί σε κάποια πράγματα. Και εκεί ας πούμε, προκύπτει ένα ερώτημα.
Οπότε εκεί μπορώ να καταλάβω το κοινό αίσθημα ενός κόσμου ο οποίος μπορεί να μην ασχολείται με την τέχνη, να πηγαίνει όντως μία φορά τον χρόνο σινεμά. Όμως δεν έχει καμία σημασία. Ο Καποδίστριας είναι μία αφορμή να κοινωνήσει αυτό το πράγμα.
«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται σήμερα»
– Σωστά. Με βάση όλα όσα περιγράφετε είναι σαν να λέτε ότι παραμένει άβολη φιγούρα για τη σύγχρονη Ελλάδα ο Καποδίστριας…
Ναι, ο Καποδίστριας συγκεντρώνει όλα αυτά τα στοιχεία και αποτελεί ένα θετικό πρότυπο. Δεν ξέρω ποιες είναι οι γκρίζες ζώνες ή τα σκοτεινά του σημεία, ούτε προκύπτει κάτι από την προσωπική του ζωή. Παραμένει άβολο με την έννοια ότι δεν ξέρω και τι θέση έχει αυτός ο άνθρωπος σήμερα. Δεν ξέρω πραγματικά ποια είναι η θέση του και δεν νομίζω ότι είναι εύφορο το περιβάλλον για να ανθίσουν τέτοιοι άνθρωποι.
Για να μην ακούγομαι μηδενιστής, σαφώς και υπάρχει ήθος, ηθική και ακεραιότητα. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι σήμερα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάπου δεν υπάρχει άνθρωπος αυτήν τη στιγμή που να μην αντιστέκεται και να μην βάζει το δάχτυλο στο μέλι. Βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο του δίνεται αυτός ο χώρος για να ευδοκιμήσει.
Σαν ας πούμε η εποχή να μην του το επιτρέπει και τον κάνει να θεωρείται λίγο πασέ. Είμαστε σε μια περίοδο άκρατου ατομικισμού, κυριαρχεί το ιδιωτικό συμφέρον, υπάρχει μεγάλη αγωνία, υπάρχει ο φόβος που πολλές φορές σε κάνει να θες να κοιτάς μόνο την πάρτη σου και κανέναν άλλον. Αλλά αυτό το πράγμα θέλει και αντίσταση. Αλλιώς μετά περνάς σε ένα άλλο στάδιο. Δεν ξέρω πώς να το ονομάσω.
– Σε προκαλεί η ίδια η κοινωνία να μην αντιστέκεσαι.
Κάπως έτσι, ναι!
«Αποκόμισα πολλά από την ταινία, κέρδος που γνώρισα τους απογόνους του Καποδίστρια»
– Στη συνέντευξή του στο skai.gr o Γιάννης Σμαραγδής ανέφερε ότι σε πάρα πολλούς ηθοποιούς που έκανε πρόταση να συμμετάσχουν στην ταινία, διάφοροι τούς είπαν να μην συμμετάσχουν γιατί θα τους «τελειώσουν» την καριέρα. Είχατε εσείς κάποια τέτοια κρούση;
Όχι, όχι. Εγώ προσωπικά δεν είχα ποτέ τέτοια κρούση και ούτε έχει φτάσει στα αυτιά μου εμένα κάτι τέτοιο. Δεν μπορώ να το γνωρίζω.
– Υπήρχε κάτι που σας άφησε προσωπικά αυτός ο ρόλος; Επειδή κλείνουμε σιγά-σιγά, θα ήθελα έναν μικρό απολογισμό από εσάς.
Ήταν κέρδος καταρχάς που γνώρισα παραπάνω την περίπτωση αυτού του ανθρώπου. Επίσης γνώρισα τους απογόνους του, τη Ναταλία Καποδίστρια. Με αφορμή την ταινία και κάθε φορά όταν εμπλέκεσαι σε μία διαδικασία τέτοια, είναι μία εμπειρία από μόνη της. Αποκομίζεις τόσα πολλά…
Οπότε, από τη μία έχουμε τη γνωριμία μου με αυτό το πρόσωπο στο βαθμό που μπορεί να επιτευχθεί. Αλλά από την άλλη, την εμπειρία του γυρίσματος. Οι συναντήσεις με τους ανθρώπους, με τον Γιάννη τον Σμαραγδή που τον ευχαριστώ για την επιλογή του σε μένα, τον Άρη Σταύρου, τους συναδέλφους μου ηθοποιούς τους τεχνικούς όλους. Οι συζητήσεις που κάναμε, η αγωνία μας, οι δυσκολίες που είχαμε, όλα αυτά είναι μεγάλο κέρδος.
– Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω και ξανακάνατε αυτόν το ρόλο από την αρχή, θα αλλάζατε κάτι ως προς την ερμηνεία, ως προς την απόδοση;
Όχι. Καταρχάς δεν μπορώ πια να αλλάξω κάτι. Με τον κινηματογράφο συμβαίνει το εξής: ό, τι έχει γίνει, έχει γίνει εκείνη τη στιγμή στο σετ. Αν καταφέρεις να παραδώσεις ένα υλικό ωφέλιμο, έχει καλώς. Αν δεν καταφέρεις, πάλι έχει καλώς και πας παρακάτω. Αυτό είναι και το γοητευτικό, ότι αυτό χαράζει μια μνήμη και δεν μπορείς να το αλλάξεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να το βλέπεις, να κάνεις τον δικό σου απολογισμό και να προσπαθείς στο επόμενό σου βήμα, στην επόμενη σου ευκαιρία.
Άρα δεν θα έλεγα ποτέ ότι μετανιώνω για κάτι ή αν θα μπορούσα να απέδιδα κάτι καλύτερα. Εκ των υστέρων όντως μπορούμε να πούμε πολλά και όποιος είναι έξω από τον χορό μπορεί να χορέψει διάφορα τραγούδια. Το θέμα είναι όταν βρίσκεσαι στη δύσκολη στιγμή που πρέπει να συνυπολογιστούν διάφορα πράγματα πώς αντιδράς και ποια είναι η επιλογή που κάνεις. Δεν είναι κάτι εύκολο και ούτε είναι κάτι που το έχεις στο τσεπάκι σου και το βγάζεις σαν άσσο στο μανίκι σου.
