Με ανάρτηση στην προσωπική του σελίδα στο Facebook ο Διονύσης Σαββόπουλος ξεκαθαρίζει την θέση του για τις εξελίξεις στην Ελλάδα
Όπως έγραψε:
«Δεν φοβάμαι τη δραχμή. Δεν φοβάμαι το ευρώ, που σαφώς το προτιμώ. Φοβάμαι μόνο τον διχασμό που τρέχει στο αίμα μας από τον καιρό του Θουκυδίδη ως τις μέρες μας».
«Δεν φοβάμαι τη δραχμή.Δεν φοβάμαι το ευρω, που σαφώς το προτιμώ.Φοβάμαι μόνο τον διχασμό που τρέχει στο αίμα μας από τ…
Posted by Dionysis Savvopoulos on Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015
Επικήδειους θα εκφωνήσουν και οι Κατερίνα Σακελλαροπούλου, Δήμητρα Γαλάνη και Σταμάτης Φασουλής
ο Σάββατο 25.10.2025, συγγενείς και φίλοι θα πουν το «τελευταίο αντίο» στον αγαπημένο μουσικό, Διονύση Σαββόπουλο, με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να είναι ένα από τα πρόσωπα που θα εκφωνήσουν επικήδειο λόγο.
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος γνώριζε προσωπικά και εκτιμούσε τον Διονύση Σαββόπουλο, θα εκφωνήσει επικήδειο λόγο στην κηδεία του τραγουδοποιού που θα γίνει δημοσία δαπάνη στην Μητρόπολη Αθηνών και θα ακολουθήσει η ταφή του στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Νωρίτερα η σορός του θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα (από τις 08:30 έως τις 11:30) στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών.
Οι παρουσίες στην κηδεία του σπουδαίου τραγουδοποιού θα είναι πολλές και υψηλές, ενώ επικήδειους θα εκφωνήσουν και οι Κατερίνα Σακελλαροπούλου, Δήμητρα Γαλάνη και Σταμάτης Φασουλής.
Υπενθυμίζεται ότι λόγω της προσέλευσης του κόσμου που αναμένεται, θα υπάρξουν κυκλοφοριακές ρυθμίσεις κατά την διάρκεια της κηδείας.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΛΑΣ, Θα πραγματοποιηθεί απαγόρευση στάσης και στάθμευσης των οχημάτων και προσωρινή και σταδιακή διακοπή της κυκλοφορίας αυτών από την 06.00΄ ώρα του Σαββάτου 25-10-2025 έως το πέρας της τελετής, σε οδούς περιοχής του Δήμου Αθηναίων, ως εξής:
Η οικογένεια ζήτησε, αντί για στεφάνια, όποιος επιθυμεί να κάνει δωρεά να την κατευθύνει στο Μουσικό Τμήμα του Ιονίου Πανεπιστημίου, όπου ο Διονύσης Σαββόπουλος δίδαξε, ή στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη, την πόλη όπου γεννήθηκε. Στην αιτιολογία της κατάθεσης θα πρέπει να αναγράφεται το όνομα του Διονύση Σαββόπουλου.
Για όσους θέλουν να τον αποχαιρετήσουν από κοντά, η σορός του θα βρίσκεται στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών το πρωί του Σαββάτου, από τις 8:30 έως τις 11:30.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος έφυγε από τη ζωή το βράδυ της Τρίτης 21 Οκτωβρίου σε ηλικία 81 ετών, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια μουσική παρακαταθήκη. Προηγουμένως, είχε δώσει μάχη με τον καρκίνο και νοσηλευόταν σε ιδιωτική κλινική.
Αναλυτικά, η ανακοίνωση της οικογένειάς του:
Σε κρίσιμη κατάσταση νοσηλεύεται στο νοσοκομείο ο σπουδαίος Έλληνας τραγουδοποιός, συνθέτης και στιχουργός Διονύσης Σαββόπουλος, προκαλώντας έντονη ανησυχία στους θαυμαστές του και στον καλλιτεχνικό κόσμο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο αγαπημένος καλλιτέχνης ένιωσε έντονη αδιαθεσία το πρωί της Παρασκευής και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν ότι πάσχει από πνευμονικό οίδημα — μια επικίνδυνη κατάσταση που προκαλείται από τη συσσώρευση υγρού στις κυψελίδες των πνευμόνων, δυσχεραίνοντας την αναπνοή και την οξυγόνωση του αίματος.
Οι θεράποντες ιατροί παρακολουθούν τον γνωστό τραγουδοποιό στενά και με αυξημένη προσοχή, δίνοντας μάχη προκειμένου να σταθεροποιηθεί η κατάσταση της υγείας του και να ξεπεραστεί ο κίνδυνος. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι ο Σαββόπουλος βρίσκεται υπό συνεχή ιατρική παρακολούθηση, ενώ στο πλευρό του βρίσκονται η οικογένειά του και στενοί φίλοι του.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε στο παρελθόν δώσει δύσκολη μάχη με τον καρκίνο του πνεύμονα, από την οποία είχε βγει νικητής, συγκινώντας το πανελλήνιο με τη δύναμη και την αισιοδοξία του.
Η είδηση της νέας περιπέτειας της υγείας του προκάλεσε κύμα αγωνίας και συμπαράστασης, με χιλιάδες πολίτες και καλλιτέχνες να εκφράζουν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα τις ευχές τους για γρήγορη ανάρρωση.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος παραμένει μία από τις πιο εμβληματικές μορφές του ελληνικού τραγουδιού, με τεράστια καλλιτεχνική πορεία που έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική μουσική και κουλτούρα.
Ο αγαπημένος τραγουδοποιός φέρεται να χρειάστηκε ιατρική φροντίδα έπειτα από επιβάρυνση της κατάστασης της υγείας του, ωστόσο, σύμφωνα με πρόσωπα από το περιβάλλον του, η πορεία του είναι πλέον πολύ καλύτερη.
Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι ο καλλιτέχνης ανταποκρίνεται θετικά στη νοσηλεία και αναμένεται, εφόσον όλα εξελιχθούν ομαλά, να λάβει εξιτήριο την επόμενη εβδομάδα.
Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος δημιουργός της ελληνικής μουσικής σκηνής, Διονύσης Σαββόπουλος, σε ηλικία 81 ετών, ύστερα από σοβαρά προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν τους τελευταίους μήνες.
Ο αγαπημένος τραγουδοποιός νοσηλευόταν στην καρδιολογική κλινική του «Υγεία», όπου και κατέληξε το βράδυ της Τρίτης 21 Οκτωβρίου, έχοντας στο πλευρό του τους πιο δικούς του ανθρώπους, τη σύζυγό του Άσπα και τα δύο τους παιδιά.
Πέντε μόλις μήνες πριν το τέλος, τον περασμένο Μάιο, ο Σαββόπουλος είχε κάνει την τελευταία του δημόσια εμφάνιση. Βρέθηκε στο Μουσείο Μπενάκη, για την προβολή του ντοκιμαντέρ του Λάκη Παπαστάθη «Χαίρω πολύ, Σαββόπουλος», μια βραδιά που συγκέντρωσε πλήθος προσώπων του καλλιτεχνικού κόσμου και όχι μόνο.
Στο πλευρό του, όπως πάντα, η Άσπα Σαββοπούλου, η γυναίκα που μοιράστηκε μαζί του 58 χρόνια ζωής. Το ζευγάρι καθόταν διακριτικά στο κοινό, κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου, με εκείνη να φροντίζει τον Διονύση Σαββόπουλο, αλλά χωρίς τίποτα να προμηνύει πως λίγους μήνες αργότερα εκείνος θα «έφευγε» από τη ζωή.
Ο ίδιος είχε μιλήσει πολλές φορές για τη γυναίκα της ζωής του, στην οποία και είχε αφιερώσει την αυτοβιογραφία του «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα». «Ήρθα πολύ κοντά με την Άσπα. Την ήθελα. Παντρευτήκαμε στην Αθήνα στις 28 Οκτωβρίου – την μέρα του ΟΧΙ εμείς είπαμε το ΝΑΙ. Όλοι πηγαίνανε και παντρεύονταν τότε. Ήταν δύσκολοι καιροί, ήθελες να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου. Γι’ αυτό μετά, στη μεταπολίτευση, πέφτανε βροχή τα διαζύγια», είχε πει για εκείνη ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Η Άσπα υπήρξε το σταθερό του στήριγμα, τόσο στα χρόνια της καλλιτεχνικής του ακμής όσο και στις περιόδους δοκιμασίας. Μαζί μεγάλωσαν τα δύο τους παιδιά, τον Κορνήλιο και τον Ρωμανό, με τον Σαββόπουλο να έχει εκφράσει δημόσια το βαθύ του σεβασμό και την ευγνωμοσύνη για τη γυναίκα που στάθηκε δίπλα του «όταν όλοι οι άλλοι έφευγαν».
Ο «Νιόνιος» του ελληνικού τραγουδιού νοσηλευόταν τις τελευταίες ημέρες σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας.
Την προηγούμενη εβδομάδα είχε επιδεινωθεί η κατάσταση της υγείας του, με αποτέλεσμα την εισαγωγή του στο νοσοκομείο.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος διηγήθηκε πριν από λίγους μήνες τη μάχη που έδωσε ενάντια στον καρκίνο και τις δυσκολίες αυτής της περιόδου στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα».
Ο σπουδαίος «Νιόνιος» άνοιξε την καρδιά του και χωρίς δακρύβρεχτους συναισθηματισμούς εξιστόρησε -μεταξύ άλλων- την αναμέτρησή του με τον καρκίνο, από τη στιγμή της ανακοίνωσης της διάγνωσης και τις θεραπείες στις οποίες υποβλήθηκε μέχρι την προσβολή του από κορωνοϊό, που έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα.
Τον Μάρτιο του 2020 (την εποχή της πρώτης καραντίνας) ήταν που έλαβε τη διάγνωση:
«Μια και είχα χρόνο στη διάθεσή μου, πήγα να δω τους γιατρούς, γιατί είχα κάτι ενοχλήσεις. Στις εξετάσεις διαπιστώθηκε καρκίνος στον πνεύμονα. Έτσι, ξαφνικά; Όχι και τόσο ξαφνικά. Όλο γκούχου-γκούχου ήμουν το τελευταίο διάστημα, πάνω από πενήντα χρόνια καπνίζω, και σας το λέω αυτό για να προσέχετε, να ‘χετε το νου σας, κι αν -ο μη γένοιτο- σας συμβεί, μη φοβηθείτε, αντιμετωπίστε το, κι έχει ο Θεός. Μου αφαίρεσαν μισό πνευμόνι, κι ύστερα μπήκα σε κάποιες θεραπείες, που όσο να ‘ναι έχουν τις παρενέργειές τους. Κόπωση βασικά. Μια αίσθηση μεγάλης αδυναμίας» εξομολογείται ο ίδιος στο βιβλίο.
«Εκεί κατά την άνοιξη (2022) φαίνεται πως την πάτησα. Ενώ έκανα τις ανοσοθεραπείες μου κανονικά στο νοσοκομείο, μου ζήτησαν απ’ την Κύπρο να δώσω μερικές συναυλίες για τα εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Δεν μου ήταν δυνατό ν’ αρνηθώ. Πήραμε όλες τις προφυλάξεις και κατεβήκαμε με τον Γιώτη Κιουρτσόγλου στο νησί. Εγώ πάντα μάσκα φορούσα… Και μόλις γύρισα, έπεσα στο κρεβάτι με υψηλό πυρετό. Φωνάξαμε γιατρό. ”Γρήγορα στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο!” διέταξε. Είχα φορτωθεί με κορωνοϊό. Ήμουν που ήμουν αδύναμος απ’ τις θεραπείες, άρπαξα και τον ιό στο αεροπλάνο, διότι τα αεροπλάνα είναι θάλαμοι αερίων, και να το αποτέλεσμα.»
«Κάναν σύσκεψη από πάνω μου οι γιατροί, μήπως πρέπει να μπω στην εντατική λόγω δύσπνοιας. Μεγάλη Εβδομάδα ήταν. Αποφάσισαν να περιμένουν λίγο. Μου ‘βάλαν ορό στη φλέβα, μάσκα οξυγόνου, και με πλάκωσαν στα φάρμακα, με μεγάλες δόσεις Lasix. Ξυπνώ ένα βράδυ μούσκεμα. Είχα βρέξει εσώρουχα, πιτζάμες, σεντόνια, χάλια τα ‘χα κάνει. Τώρα; Πρέπει να φωνάξω τις νοσοκόμες; Πρέπει να με δουν έτσι; Είμαι ο… ο Σαββόπουλος. Δεν γίνεται.
Ήχοι από αγαπημένα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου συνόδευσαν το φέρετρο του σπουδαίου δημιουργού έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών, με τη μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού να παιανίζει μουσικές που σημάδεψαν γενιές.
Δείτε το βίντεο:
Το πρώτο τραγούδι ήταν το «Τι έπαιξα στο Λαύριο». Στη συνέχεια ακούστηκε η «Συννεφούλα μου», και ο κόσμος χειροκροτούσε ρυθμικά, σαν να έλεγαν με αυτό τον τρόπο το δικό τους «αντίο». Μια στιγμή γεμάτη συγκίνηση, που θυμίζει ότι η μουσική του Σαββόπουλου ένωσε γενιές και άγγιξε ψυχές.
Υπό τους αγαπημένους αυτούς ήχους ξεκίνησε η αυτοκινητοπομπή για το Α’ Νεκροταφείο όπου θα γίνει η ταφή του μοναδικού Διονύση Σαββόπουλου.
Δειτε τις φωτογραφίες:
Σε κλίμα οδύνης τελέστηκε στη Μητρόπολη Αθηνών η κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών, αφήνοντας πίσω του τεράστια παρακαταθήκη, αλλά κι ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Η σορός του βρισκόταν από τις 8:30 έως τις 11:30 στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών, όπου πλήθος κόσμου, πολιτικοί, καλλιτέχνες, συγγενείς και φίλοι, απεύθυναν το τελευταίο «αντίο» στον ανεπανάληπτο δημιουργό που σφράγισε την ελληνική μουσική.
Επικήδειους εκφώνησαν μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, η τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης, ο γιος του, ο εγγονός του, ο Σταμάτης Φασουλής, η γιατρός Α. Κοτανίδου και ο Α. Κυριστόπουλος. Στον επικήδειό του ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε με συγκίνηση για τον Δ. Σαββόπουλο, χαρακτηρίζοντάς τον «Χρονογράφο του νεοελληνικού ταξιδιού επί μισό αιώνα». Ο κ. Μητσοτάκης είπε ότι «η κληρονομιά του Σαββόπουλου δεν αποτελεί μόνο τεράστιο κεφάλαιο της καλλιτεχνικής μας ιστορίας αλλά και κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης. Προσέθεσε ότι ο Διονύσης Σαββόπουλος συμβάδισε με τη ζωή της χώρας στις χαρές ενώ προειδοποιούσε στις “ανηφόρες” έχοντας πάντα τη δική του άποψη για τα πράγματα “ανοιχτή αλλά ποτέ αιχμάλωτη δογμάτων”.
Έφερε το ροκ κοντά στο λαϊκό και το δημώδες έτσι και στο κοινωνικό πεδίο, από τις οραματικές ιδέες της Αριστεράς συναντήθηκε με τον ρεαλισμό της φιλελεύθερης σκέψης» είπε και ανέφερε στίχους από τον «Άγγελο Εξάγγελο» που -όπως συμπλήρωσε- τους ξεχώρισε επειδή αποτελούν ευθύ και δημόσιο λόγο που γεφυρώνουν τον κόσμο της Τέχνης με τον πραγματισμό της πολιτικής. «Μια απόδειξη όπου η καλλιτεχνική ευαισθησία γίνεται πολύ πιο περιγραφική και πολύ πιο ισχυρή από κάθε πολιτικό επιχείρημα» προσέθεσε ο κ. Μητσοτάκης χαρακτηρίζοντας τον εκλιπόντα «αιρετικό στα σχόλια του» που δεν αρνήθηκε «ποτέ την πρόκληση της αμφισβήτησης», και «πατριώτη που αγαπούσε τον τόπο του ειλικρινά μιλώντας με τη βραχνή φωνή πότε του αφηγητή και πότε του επικριτή κάθε λάθους, του κράτους ή του πολίτη, ώστε η στάση του να μετατρέπεται σε έναν αόρατο συντελεστή στην εξίσωση της Δημοκρατίας». «Δεν ήταν μόνο η δημόσια συμπεριφορά του Διονύση» -είπε ο πρωθυπουργός- «που ένωνε στο πρόσωπο του την Τέχνη με την πολιτική», επισημαίνοντας ότι δεν δέχθηκε ποτέ δημόσιες θέσεις και αξιώματα, αλλά ήταν «και το μήνυμα της ενότητας και της κοινότητας των Ελλήνων που διέτρεχε το έργο και τη δράση του».
Ο κ. Μητσοτάκης αποχαιρέτησε τον Διονύση Σαββόπουλο με ένα «μεγάλο ευχαριστώ στο όνομα τόσων γενεών» που σφράγισε η διαδρομή του. Από την πλευρά της η Κατερίνα Σακελλαροπούλου αναφέρθηκε στην κοινή τους καταγωγή από την πόλη της Θεσσαλονίκης λέγοντας: «Βαπτίστηκες στην ποιητικότητα και την πνευματικότητά της. Στις πολυπολιτισμικές της παραστάσεις, τα βιώματα και τα τραύματά της, σε αυτή την πόλη της βαριάς και γλυκιάς συνάμα έμπνευσης. Της δικής μας πόλης, της γενέθλιας γης και της αναφοράς μας της κοινής. Ίσως αυτή η μνήμη, οι αφηγήσεις των πρώτων και των νεανικών χρόνων, που προλάβαμε να μοιραστούμε, να σε έκαναν να με αποκαλείς “η καινούργια παιδική μου φίλη».
Όπως είπε η κ. Σακελλαροπούλου «Το φορτηγό πέρασε από την εθνική και σε πήγε μακριά, στα πέρα μέρη, και έτσι ξεκίνησε το δικό σου και μαζί το δικό μας ταξίδι. Τραγούδησες για μας, για τον λαό, το έθνος και την ιστορία, την παράδοση και το μοντέρνο, την ταυτότητά μας, τη σύνθεση ανατολής και δύσης. Αλλά και για τη μικρή μας τη ζωή, για τον καθένα μας προσωπικά. Τόσες μουσικές, τόσοι στίχοι, πάντα τα σκεφτόσουν ενιαία, έλεγες, σαν σύνολο και μετά άνθιζε ο καρπός της δημιουργίας, της ιδιοφυίας. Με τα τραγούδια σου ερωτευθήκαμε, πονέσαμε, χαρήκαμε, λυτρωθήκαμε. Συνδεθήκαμε με τον εαυτό μας και με τους άλλους.
Άγγιξες τις ψυχές μας με τρόπο ανεξίτηλο, η φωνή σου θα αντηχεί για πάντα μέσα μας και η μνήμη σου θα ζει σε κάθε νότα και σε κάθε λέξη που μας άφησες. Το έργο σου δεν είναι μόνο μια μουσικά αποτυπωμένη, πολιτική και πολιτισμική ιστορία του τόπου μας. Είναι μια σπουδή ποιητική, μια γλώσσα σαββοπουλική, τολμηρή και τρυφερή, ανατρεπτική και θεραπευτική, που μιλά της καθεμιάς γενιάς, καινούργιας και παλιάς». Προσέθεσε ακόμα ότι «έγινες, ήσουν και παρέμεινες μέχρι το τέλος αληθινός, όπως υποσχέθηκες όταν άφηνες πίσω σου τη Θεσσαλονίκη. Δεν λύγισε ποτέ ο λόγος σου, ούτε επί χούντας, στη φυλακή, απέναντι στα σκοτάδια και τη λογοκρισία. Δεν σύρθηκες από το κοινό σου, ήσουν πάντα μπροστά, ακόμη και απέναντί του. Πέρασες από τον θρίαμβο στην αποδοκιμασία, όταν ενόχλησες με την κριτική σου ματιά.
Στάθηκες όμως όρθιος με αξιοπρέπεια, με το κεφάλι ψηλά, και επέστρεψες, μας ξανακέρδισες. Με την Άσπα πάντα δίπλα σου να λάμπει και να σε στηρίζει». «Και ήρθαν τα χρόνια τα τελευταία, με τη δοκιμασία της υγείας, αλλά και τον δικό σου τρόπο του αποχαιρετισμού, τις γεμάτες κόσμο και ρυθμό συναυλίες, το βιβλίο του απολογισμού και της συμφιλίωσης. Με τις φιλόξενες βραδιές, τους φίλους και τις αναμνήσεις. Με την πληρότητα της ζωής, την παρουσία σου να μας γεμίζει και να μας φωτίζει. Και την πίστη σου ότι “όλα είναι εδώ, τίποτα δεν χάνεται. Κι αυτοί που έφυγαν, εδώ είναι. Καταγόμαστε από τόπους φωτός”.
xΘα στην προσέχουμε την Άσπα, να είσαι ήσυχος. Καλό ταξίδι, Διονύση αγαπημένε» κατέληξε στον επικήδειό της η τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Όταν βγήκε η σορός από την εκκλησιά η μπάντα του ΠΝ παιάνισε τη «Συννεφούλα» και το «Μη μιλάς άλλο για αγάπη» με τον κόσμο να χειροκροτά και να τραγουδά τα λόγια των αγαπημένων του τραγουδιών. Υπό τους αγαπημένους αυτούς ήχους και σε κλίμα βαθιά συγκίνησης ξεκίνησε η αυτοκινητοπομπή για το Α’ Νεκροταφείο όπου θα γίνει η ταφή του μοναδικού Διονύση Σαββόπουλου.
Αναμένεται να ανακοινωθούν περισσότερες λεπτομέρειες
Δημοσία δαπάνη θα τελεστεί, το Σάββατο 25 Οκτωβρίου, από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών η κηδεία του κορυφαίου τραγουδοποιού Διονύση Σαββόπουλου.
Τη σχετική Κοινή Υπουργική Απόφαση υπογράφουν οι υπουργοί Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης, Εσωτερικών Θοδωρής Λιβάνιος και Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, καθώς και ο υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Θάνος Πετραλιάς. Προς το παρόν, δεν έχει ανακοινωθεί η ώρα της νεκρώσιμης ακολουθίας.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος πέθανε χθες Τρίτη, 21 Οκτωβρίου, σε ηλικία 81 ετών, σκορπίζοντας θλίψη και συγκίνηση στο πανελλήνιο.
Ο σπουδαίος τραγουδοποιός τον τελευταίο καιρό νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Υγεία. Η είδηση της νοσηλείας του έγινε γνωστή την Παρασκευή όταν και κυκλοφόρησε η πληροφορία ότι η κατάσταση της υγείας του βελτιώνεται και επρόκειτο να λάβει εξιτήριο το προσεχές διάστημα.
Τα τελευταία χρόνια ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε διαγνωστεί με καρκίνο του πνεύμονα, όπως ο ίδιος είχε αποκαλύψει. Το τέλος για τον θρυλικό τραγουδοποιό ήρθε στις 21 Οκτωβρίου 2025 και η επίσημη αιτία θανάτου είναι ανακοπή.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος ήταν ένας από τους βασικούς διαμορφωτές της σύγχρονης ελληνικής τέχνης. Συνθέτης, στιχουργός και πρωτεργάτης της σχολής των Ελλήνων τραγουδοποιών που χαρακτήρισε τη γενιά του και δημιούργησε «σχολή» στο τραγούδι με τον ευρηματικό και ανατρεπτικό του στίχο καθώς και με τους μουσικούς συγκερασμούς του και τις εμπνευσμένες παραγωγές του, ο Διονύσης Σαββόπουλος με την δημιουργική του παρουσία επηρέασε καταλυτικά όλα τα ρεύματα και τις μουσικές τάσεις.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στις 2 Δεκεμβρίου 1944. Έχοντας ρίζες από την Κωνσταντινούπολη και την Φιλιππούπολη, δέχτηκε σε νεαρή ηλικία επιρροές από μια πιο ανατολίτικη κουλτούρα. Μεγαλώνοντας, αποφάσισε να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, στο τμήμα της Νομικής.
Πολύ γρήγορα όμως, συνειδητοποίησε πως κάτι τέτοιο ούτε τον εξέφραζε ούτε τον γέμιζε. Έτσι, το 1963 ανακοίνωσε στους γονείς του πως θα εγκαταλείψει τις σπουδές του και θα ασχοληθεί πιο σοβαρά με τη μουσική και μετακόμισε στην Αθήνα. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία από τις πρώτες ημέρες του ως μουσικός και σύντομα έγινε πολύ δημοφιλής στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό.
Το 1963 πρωτοπαρουσίασε τραγούδια που ερμήνευε ο ίδιος σε στίχους και μουσική δική του. Τα τραγούδια του συνιστούν τομή για την ελληνική μουσική γιατί καθιέρωσαν στα νεότερα χρόνια ένα παμπάλαιο είδος που πριν από τον Σαββόπουλο ήταν ακατάτακτο και αταξινόμητο, συγχρονίζοντας έτσι το αίσθημα της ελληνικής παραδοσιακής τραγουδοποιίας με τα σύγχρονα παγκόσμια μουσικά ρεύματα.
Οι ερμηνείες και οι ενορχηστρώσεις του θεωρούνται μοναδικές και αξεπέραστες, ενώ τραγούδια του όπως τα «Φορτηγό», «Περιβόλι του τρελλού», «Μπάλλος», «Βρώμικο ψωμί», «Ρεζέρβα» και «Τραπεζάκια έξω» όσα χρόνια κι αν περάσουν, παραμένουν άφθαρτα και πάντοτε επίκαιρα.
Επίσης, επέλεξε από την αρχή της καριέρας του να σκηνοθετεί ο ίδιος τις παραστάσεις του που έγιναν σημεία αναφοράς τόσο για τη θεατρικότητά τους όσο και για τους χώρους όπου παρουσιάστηκαν. Ο Σαββόπουλος ανακάλυπτε χώρους που είχαν άλλη χρήση, δημιουργούσε μουσικές σκηνές και τις διαμόρφωνε όπως εκείνος οραματιζόταν.
Ιστορικές είναι για την Ελλάδα η συναυλία του στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας το 1983 (το στάδιο όπου μετέπειτα έγιναν οι τελετές των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 στις οποίες πρωτοστάτησε) και το καλοκαίρι του 2017 στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο με την συμμετοχή εξήντα χιλιάδων θεατών. Τα τραγούδια του ερμηνεύονται στις συναυλίες πολλών ομοτέχνων του, διδάσκονται στα ελληνικά σχολεία, κυκλοφορούν μελέτες για το έργο του και στίχοι του διδάσκονται μεταφρασμένοι στα ιταλικά από την έδρα Ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Sapienza της Ρώμης.
Αυτοδίδακτος και προικισμένος δημιουργός, εκπληκτικός περφόρμερ και αφηγητής, ο Σαββόπουλος εξέδωσε 14 κύκλους τραγουδιών σε δίσκους βινυλίου και ακτίνας, καθώς και ζωντανές ηχογραφήσεις εμφανίσεών του. Όλοι οι δίσκοι του κυκλοφορούν και στο εξωτερικό, παντού όπου υπάρχει ελληνισμός.
Ταξίδεψε πολύ και έγραψε μουσική για τα θέατρα της Αθήνας, για την Επίδαυρο αλλά και για τον κινηματογράφο όπου κέρδισε βραβείο μουσικής για το Happy Day το 1976 αλλά αρνήθηκε να το παραλάβει. Παρουσίασε στη δισκογραφία, ως μουσικός παραγωγός, νεότερους και πρωτοεμφανιζόμενους συναδέλφους του.
Εξέδωσε 5 βιβλία με στίχους, παρτιτούρες και κείμενά του. Τον Δεκέμβριου του 2003 κυκλοφόρησε την επιτομή του συνόλου των στίχων του, καθώς και δύο βιβλία αφιερωμένα στη ζωή και το έργο του από τον Κώστα Μπλιάτκα και τον Δημήτρη Καράμπελα. Είχε κατά καιρούς δικές του σειρές εκπομπών, τόσο στην τηλεόραση όσο και στο ραδιόφωνο. Μία από αυτές ήταν και το «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι».
O Διονύσης Σαββόπουλος στην ομιλία του κατά την τελετή αναγόρευσης του σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στην αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ, τον Νοέμβριο του 2017, αναφέρθηκε στη γέννηση του, μέσα στα «Δεκεμβριανά του 1944», όπου ένας ΕΛΑΣιτης με μια μοτοσικλέτα με καλάθι μετέφερε στο μαιευτήριο την ετοιμόγεννη, κυοφορούσα αυτόν, μητέρα του και στο πώς, ως νήπιο, πριν ακόμη αντιληφθεί το νόημα των λέξεων που άκουγε στο ραδιόφωνο, ένοιωθε τη μουσικότητά τους.
«Η μουσική των λέξεων με επισκέφθηκε πριν από τις λέξεις, τότε δεν άκουγα παρά φωνήματα, τη σημασία των οποίων κατάλαβα σιγά – σιγά αργότερα …ποτέ μου δεν έγραψα στίχους χωρίς μουσική, ούτε ξέρω πώς να το κάνω αυτό…. γράφω μουσική και στίχο σχεδόν ταυτόχρονα και μέσα μου προπορεύεται λιγάκι η μουσική και ο ρυθμός… Στη δουλειά μου, οι στίχοι και η μουσική είναι ένα. Και εάν υπάρχει ποίηση σε αυτά που κάνω, αυτά δεν βρίσκονται μόνο στα λόγια, αλλά στο τραγούδι, εν τω συνόλω. ‘Άκουγα εντελώς διαφορετικά είδη μουσικής, μόνο που με τα χρόνια, ένας εσωτερικός θα έλεγα κρυφός, τεχνίτης τα σμίλευε, ένωνε τα διάφορα είδη δημιουργώντας ένα αμάγαλμα μια καινούργια μορφή. Ούτε εγώ ο ίδιος πια δεν ξέρω να ξεχωρίσω στα τραγούδια μου, ποιο είναι το λαϊκό στοιχείο, ποιο το ελαφρύ, ποιο το έντεχνο, ποιο το παλιό και πιο το νέο»» είχε αναφέρει ο γνωστός τραγουδοποιός.
Από τις πρώτες του δουλειές «Φορτηγό» και «Περιβόλι του τρελλού» ο Σαββόπουλος ξεχωρίζει για το καθαρά προσωπικό και πρωτότυπο ύφος με το οποίο επιχειρεί να ανανεώσει, νοηματικά και μουσικά το ελληνικό τραγούδι. Το 1971 κυκλοφορεί το LP «Ο Μπάλλος» – όπου το ομώνυμο κομμάτι διάρκειας 18 λεπτών καλύπτει όλη την πρώτη πλευρά του δίσκου 33 στροφών.
Το 1972 κυκλοφορεί ο δίσκος «Το Βρώμικο Ψωμί», από το οποίο ξεχωρίζουν η δωδεκάλεπτη «Μαύρη Θάλασσα», το «Ζεϊμπέκικο», «Η Δημοσθένους λέξις», το «Έλσα σε φοβάμαι» και ο «Αγγελος εξάγγελος», δηλαδή το τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν, «The wicked messenger» σε μετάφραση και διευρυμένη διασκευή του Σαββόπουλου.
Τον Σεπτέμβριο του 1983, ο Διονύσης Σαββόπουλος γιορτάζοντας τα 20 του χρόνια στο ελληνικό τραγούδι μετέτρεψε το Ολυμπιακό Στάδιο σε συναυλιακό χώρο. Η συναυλία που συγκέντρωσε πάνω από εκατόν πενήντα χιλιάδες άτομα αποτελούσε την κορύφωση της περιοδείας «20 χρόνια δρόμος» που ξεκίνησε τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς και αποτυπώθηκε λίγο αργότερα και δισκογραφικά. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν τα «Τραπεζάκια έξω», με τραγούδια που έμειναν διαχρονικά και προμετωπίδα τους το περίφημο «Ας κρατήσουν οι χοροί».
Το 1997 ο Διονύσης Σαββόπουλος βρήκε πάλι τον τρόπο να ταρακουνήσει τα νερά της ελληνικής μουσικής σκηνής, παρουσιάζοντας ένα άλμπουμ αφιέρωμα στους μεγάλους εκείνους καλλιτέχνες που θαύμαζε και τον ενέπνευσαν στην (μέχρι τότε) τριαντάχρονη πορεία του: Πρώτα απ’ όλα, στον Bob Dylan και στο Lucio Dalla, αλλά και στον Nick Cave, τον Lou Reed, τον Van Morisson, τους Cream, τους Jethro Tull, τους Spencer Davis Group, τους Talking Heads και τους Quicksilver Messenger Service. Συνολικά δώδεκα τραγούδια φιλοξένησε στο «Ξενοδοχείο» του ο Σαββόπουλος, έχοντας δίπλα του μια All Star μπάντα, απαρτιζόμενη από Γιάννη Σπάθα (κιθάρες και μαντολίνο), τον Σταύρο Λάντσια (πλήκτρα και κρουστά), τη «Γιώτη Κιουρτσόγλου (μπάσο), όπως και μια παρέα εκλεκτών τραγουδιστών για τα φωνητικά (Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Ορφέας Περίδης, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Νίκος Πορτοκάλογλου, Αργύρης Μπακιρτζής, Νίκος Ζιώγαλας, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Διονύσης Τσακνής, κ.ά.) και από κοντά τους πιο εκλεκτούς session μουσικούς των ελληνικών στούντιο.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος καταπιάστηκε με τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη , ως μουσικοσυνθέτης, το καλοκαίρι του 1985 στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Λούκα Ρονκόνι, στην Επίδαυρο. Το Ιούλιο του 2013 επανέρχεται με το ίδιο έργο στο αργολικό θέατρο αναλαμβάνοντας τη σκηνοθεσία, αλλά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο πάνω σε δική του, νέα μετάφραση.
Ήταν πολιτικά ενεργός σε όλη τη σταδιοδρομία του στη μουσική. Κατά τη διάρκεια της Χούντας φυλακίστηκε δύο φορές για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1967. Για την περίοδο που βρισκόταν στη φυλακή είχε δηλώσει: «Έχω μείνει σε ένα κελί για πάρα πολύ καιρό. Μπορεί βέβαια να ήμουν στενεμένος, αλλά ένα φως μέσα μου έγραφε τραγούδια. Το τραγούδι “Δημοσθένους λέξις” γράφτηκε εκεί. Μάλιστα ο πρώτος τίτλος του τραγουδιού ήταν “Εμβατήριο για μετέωρο φυλακισμένο”.
Ανακάτεψα εκ των υστέρων τον Δημοσθένη για να ξεγελάσω τηλογοκρισία. Τους δούλεψα κανονικά! Δεν με επηρέασε η στενότης ή ο περιορισμός, πετούσα μέσα μου. Πάντα έφερνα εκείνο που συνέβη τότε και το ζούσα στο τώρα. Δεν πήγαινα στο παρελθόν. Έφερνα το παρελθόν στον παρόντα χρόνο».
Με το βιβλίο του «Γιατί τα χρόνια τρέχουν», εκδόσεις Πατάκη, 2024, ο Σαββόπουλος θα τιμήσει τα ογδόντα του χρόνια αφηγούμενος το πώς από τροβαδούρος για «τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα» μετατράπηκε σε εθνικό βάρδο.
Με την αυτοβιογραφία του απευθύνεται, μεταξύ άλλων, και σε εκείνους τους οποίους δυσαρέστησε κατά καιρούς ή και σε όσους τον πίκραναν για να πει σε όλους «νερό κι αλάτι». Έχοντας πια περάσει στην αιωνιότητα, ο Διονύσης Σαββόπουλος ανακαλεί τη δεκαετία του 1960 και τη Μεταπολίτευση για να φτάσει μέχρι την ωριμότητά του. Όπως γράφει, «αυτό που λέμε Σαββόπουλος δεν υπάρχει. Ο Σαββόπουλος είναι ένας ρόλος που τον έπλασα σιγά σιγά με τα χρόνια: Ο τύπος με τα στρόγγυλα γυαλιά, τις τιράντες, αργότερα το γενάκι, που βγαίνει στη σκηνή, φτιάχνει αυτά τα τραγούδια, κάνει σχόλια και λέει ιστορίες. Είναι ο “Σάββο”, όπως τον έλεγε ο συγχωρεμένος ο Τάσος Φαληρέας. Είναι ένας άλλος. Εγώ είμαι εγώ. Χώνομαι πολλές φορές μέσα σ’ εκείνον τον άλλο. Δικός μου είναι. Χωρίς εμένα θα ήταν αέρας κοπανιστός.
Τώρα όμως τον χρειάζομαι, γιατί μεγάλωσα και θα ’θελα να δω πώς ήμουν πιτσιρίκος, πώς φέρθηκα στον επαγγελματικό μου βίο, πώς ήμουν σαν σύζυγος, πατέρας και παππούς, κι ακόμα πώς ήμουν σαν πολίτης, σαν φίλος και σαν γιος. Σ’ αυτά είναι καλός ο Σάββο».
Ας μην ξεχνάμε πως το 2025 συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την τηλεοπτική προβολή του ντοκιμαντέρ «Χαίρω πολύ Σαββόπουλος», από την ΕΙΡΤ σε παραγωγή Cinetic (Παπαστάθης–Χατζόπουλος) και σε σκηνοθεσία Λάκη Παπαστάθη. Ήταν μια προσπάθεια να συστηθεί στο τηλεοπτικό κοινό της χώρας ο Σαββόπουλος.
Ο Λάκης Παπαστάθης, με την υποστήριξη της ομάδας Cinetic στην παραγωγή, σκηνοθέτησε ένα ντοκιμαντέρ στο οποίο καταγράφονται σημαντικές ερμηνείες, αλλά και ιδιαίτερα κινηματογραφικά στοιχεία ενδεικτικά της μουσικής και αισθητικής τόσο του Σαββόπουλου όσο και του Παπαστάθη. Το ανακάλυψαν τους τελευταίους μήνες του 2024 και τις αρχές του 2025, ο σκηνοθέτης Ηλίας Γιαννακάκης και οι άνθρωποι του Αρχείου της ΕΡΤ και προβλήθηκε στις 14 Μαΐου 2025, στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη / Πειραιώς 138, παρουσία του Δ. Σαββόπουλου.
Ήταν παντρεμένος με την Άσπα Αραπίδoυ με την οποία απέκτησαν δύο γιους, τoν Κoρνήλιo και τoν Ρωμανό.
Το κοινό την έχει γνωρίσει με το χαϊδευτικό της, Άσπα, καθώς την έχει αναφέρει σε πολλά από τα τραγούδια του αλλά και τις μουσικές του παραστάσεις σε αυτά τα 57 χρόνια που μετρούν παντρεμένοι. Υπάρχει μάλιστα ομώνυμο τραγούδι στο δίσκο του Νιόνου “Η ρεζέρβα” του 1979.
Ο αγαπημένος τραγουδοποιός και η σύζυγός του γνωρίστηκαν μέσω της Δήμητρας Γαλάνη. Το είχε εκμυστηρευτεί σε μια από τις κοινές τους συναυλίες αναφέροντας πως η τραγουδίστρια του έχει κάνει το καλύτερο δώρο αναφερόμενος στην Άσπα του.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος και η σύζυγός του, Ασπασία, ανέβηκαν τα σκαλιά της εκκλησίας στις 28 Οκτωβρίου του 1967. Πενήντα επτά χρόνια μετά, παραμένουν ακόμα μαζί, αγαπημένοι. Μια σπάνια φωτογραφία από τον γάμο του μεγάλου συνθέτη, στιχουργού και ερμηνευτή, μοιράστηκε ο λογαριασμός elenasdiary_blog, της Έλενας Μακρή στο Instagram. Όπως αναφέρεται στη λεζάντα που συνοδεύει τη φωτογραφία, ο Διονύσης Σαββαόπουλος έχει δηλώσει σε παλαιότερη συνέντευξή του για τη σύζυγό του και τον γάμο τους:
“Κυριακή 28 Οκτωβρίου 1967. Μέρα του ΟΧΙ εγώ είπα ναι. Και ακόμη με ανέχεται το κορίτσι μου”. “Αυτό είχε δηλώσει στο περιοδικό Life&Style πριν μερικά χρόνια o Διονύσης Σαββόπουλος ενθυμούμενος την ημέρα που παντρεύτηκε την αγαπημένη του Ασπασία Αραπίδου το 1967. Το κοινό που ακολουθεί πιστά τον τραγουδοποιό την γνωρίζει καλύτερα με το χαϊδευτικό της, Άσπα, όπως την αναφέρει ο ίδιος σε πολλά από τα τραγούδια του και τις μουσικές του παραστάσεις κατά τη διάρκεια του γάμου τους που μετρά πλέον 53 χρόνια”, σημειώνεται στην ανάρτηση.
Η Ασπασία Αραπίδoυ και ο Διονύσης Σαββόπουλος έχουν δύο γιους, τoν Κoρνήλιo (γενν. 1968) και τoν Ρωμανό (γενν. 1972), και δύο εγγονούς, τον Διονύση και τον Ανδρέα.
Ο αγαπημένος τραγουδοποιός, που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του με τα τραγούδια, τις ιδέες και τη στάση ζωής του, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών, ύστερα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.
Σύμφωνα με πληροφορίες από άτομα του στενού του περιβάλλοντος, ο Διονύσης Σαββόπουλος διαγνώστηκε το 2021 με καρκίνο στον πνεύμονα, μια από τις πιο επιθετικές και δύσκολες μορφές της ασθένειας. Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, αντιμετώπισε τη νόσο με αξιοπρέπεια, εσωτερική δύναμη και ηρεμία – χαρακτηριστικά που τον συνόδευαν σε όλη του τη ζωή.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα, και συγκεκριμένα είχε υποβληθεί σε αφαίρεση μέρους του πνεύμονα του πριν από περίπου δύο χρόνια, σε μια δύσκολη αλλά επιτυχημένη χειρουργική επέμβαση που του επέτρεψε να συνεχίσει τη ζωή του με αξιοπρέπεια και δύναμη.
Όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, ο Σαββόπουλος υπεβλήθη σε θεραπείες και χειρουργικές επεμβάσεις, ελπίζοντας σε μια ύφεση της ασθένειας. Για μεγάλο διάστημα απέφευγε τις δημόσιες εμφανίσεις, παραμένοντας στο πλευρό της συζύγου του, Άσπας, και των παιδιών του, που στάθηκαν ακούραστα δίπλα του σε κάθε στάδιο της μάχης του.
Τις τελευταίες εβδομάδες, η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί. Νοσηλευόταν σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας, όπου δεχόταν συνεχή ιατρική φροντίδα. Παρά την προσπάθεια των γιατρών, ο οργανισμός του δεν άντεξε. Το βράδυ της Τρίτης, ο Διονύσης Σαββόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή ήσυχα, έχοντας στο πλευρό του την οικογένειά του.
Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1944, ο Σαββόπουλος υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από μουσικός. Ήταν ποιητής, στοχαστής και σχολιαστής της ελληνικής κοινωνίας μέσα από τη μουσική του. Με δίσκους-σταθμούς όπως «Φορτηγό», «Το περιβόλι του τρελού», «Μπάλλος», «Ρεζέρβα» και δεκάδες άλλα έργα, κατάφερε να συνδυάσει τη λαϊκή ψυχή με το πνευματικό βάθος.
Οι στίχοι του, γεμάτοι συμβολισμούς και κοινωνικά μηνύματα, συνόδευσαν πολλές γενιές Ελλήνων και παραμένουν μέχρι σήμερα διαχρονικοί. Από την εποχή της δικτατορίας μέχρι τη μεταπολίτευση και τη σύγχρονη Ελλάδα, ο Σαββόπουλος ήταν πάντα παρών — όχι μόνο με τη μουσική του, αλλά και με τον λόγο του.
Η απώλειά του αφήνει ένα τεράστιο κενό, αλλά και μια σπουδαία παρακαταθήκη. Ο ίδιος πίστευε ότι «η Ελλάδα είναι μια ψυχή που ποτέ δεν γερνά», και αυτό ακριβώς υπήρξε και ο ίδιος — ένας αιώνιος νέος του πνεύματος, που τόλμησε να παντρέψει το λαϊκό με το λόγιο, το προσωπικό με το πολιτικό, το χιούμορ με τη βαθιά συγκίνηση.
Καλλιτέχνες, πολιτικοί και άνθρωποι των γραμμάτων εκφράζουν από το βράδυ της Τρίτης τη θλίψη και τον θαυμασμό τους για τον σπουδαίο δημιουργό. Ο Πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, συνάδελφοί του τραγουδοποιοί και πλήθος θαυμαστών μιλούν για έναν άνθρωπο που άλλαξε για πάντα τη μουσική γλώσσα της Ελλάδας.
Η κηδεία του αναμένεται να τελεστεί δημοσία δαπάνη, ως ένδειξη τιμής για την προσφορά του στον πολιτισμό.
Μετά την περιπέτεια που είχε με τον κορονοϊό και η οποία τον οδήγησε στο νοσοκομείο, ο Διονύσης Σαββόπουλος το απόγευμα της Δευτέρας (24/04) πήρε εξιτήριο από το ιδιωτικό θεραπευτήριο που νοσηλευόταν από την περασμένη Παρασκευή.
Ο καλλιτέχνης ανταποκρίθηκε στη φαρμακευτική αγωγή που του παρασχέθηκε και οι γιατροί έκριναν πως μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του.
Στην περιπέτεια της υγείας του αναφέρεται ο ίδιος ο Διονύσης Σαββόπουλος με ανάρτηση στο Facebook σημειώνοντας: «Χρόνια Πολλά. Είμαι καλά, το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς».
Επίσης, στην ίδια ανάρτηση σημειώνεται ότι «ο Διονύσης Σαββόπουλος νοσηλεύτηκε για λίγες μέρες με κορονοϊό και από σήμερα βρίσκεται στο σπίτι του. Ευχαριστεί για το ενδιαφέρον και την αγάπη σας. Επίσης ευχαριστεί τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό του ΥΓΕΙΑ και του ΜΗΤΕΡΑ που στάθηκαν πλάι του πασχαλιάτικα σε όλη την διάρκεια της νοσηλείας του. Σημ. Είναι η δεύτερη φορά που βρέθηκε θετικός στον κορονοϊό. Η πρώτη ήταν τον Δεκέμβριο του 2022».