Προβλέψεις και για τη Ρωσία είχε κάνει η Μπάμπα Βάνγκα (Baba Vanga), γνωστή και ως “Νοστράδαμος των Βαλκανίων”, η οποία γεννήθηκε το 1911 στη Στρούμιτσα και έφυγε από τη ζωή το 1996.
Σύμφωνα με διεθνή ΜΜΕ, σε μια συνάντηση που είχε με τον συγγραφέα Valentin Sidorov, το 1979, του είπε χαρακτηριστικά: “Όλα θα λιώσουν σαν πάγος, αλλά μόνο ένας θα μείνει ανέγγιχτος. Η δόξα του Βλαντίμιρ, η δόξα της Ρωσίας. Θα γίνουν πολλές θυσίες και κανείς δεν θα μπορεί να σταματήσει τη Ρωσία. Θα ξεπεράσει τα εμπόδια που στέκονται στο δρόμο του και θα γίνει ο άρχοντας του κόσμου”.
Όπως αναφέρουν διεθνή ΜΜΕ, πριν από τον θάνατο της, η Μπάμπα Βάνγκα προέβλεψε επίσης ότι η Ρωσία θα γίνει η μοναδική υπερδύναμη του κόσμου.
Σε κάποια φτωχογειτονιά του Πειραιά ζούσε ένα τυφλό παιδάκι, ο Νίκος. Η μητέρα του ήταν καλή, ευσεβής, ενάρετη. Ταχτικά πήγαινε στην εκκλησία και παρακαλούσε τον Χριστό να χαρίση φως στο παιδί της.
Ο πατέρας ήταν αδιάφορος στα θρησκευτικά ζητήματα. Πολλές φορές κορόιδευε τη γυναίκα του για τη θρησκευτικότητά της. Ούτε στην εκκλησία πήγαινε, ούτε σταυρό έκανε.Η μάννα έτρεξε σ’ όλους τους οφθαλμίατρους, για να εξετάσουν του παιδιού της τα μάτια.
Όλοι την απέλπισαν. Δεν υπήρχε θεραπεία με τίποτε, Αφού έκλεισαν οι πόρτες της γης, η μάννα χτύπησε του ουρανού τις θύρες.
Αποφάσισε να πάει το παιδί της στην Τήνο.
– Γιώργο, σκέφτηκα να πάω στην Τήνο.
– Τζάμπα θα χαλάσης τα λεφτά σου. Δεν γίνεται τίποτα. Παρ’ το απόφασι. Ο Νίκος θα μείνη τυφλός.
– Εγώ με το παιδί θα πάμε στη χάρι Της. Που ξέρεις· τόσα θαύματα γίνονται κάθε χρόνο.
– Θαύματα, είπες; Στ’ αλήθεια, γυναίκα, πιστεύεις στα παραμύθια των παπάδων; Αυτά είναι λόγια, για να πηγαίνη ο κόσμος και να εκμεταλλεύωνται τους αφελείς. Να μην πας πουθενά. Εγώ λεφτά χαμένα δεν δίνω.
– Εγώ θα κοινωνήσω στην Τήνο. Θα πάω. Θέλω να πάω. Κάτι μου λέει μέσα μου να πάω. Για το Νίκο, το παιδί μου, ας πάμε μαζί. Έλα να παρακαλέσωμε τη Μεγαλόχαρη για το σπλάγχνο μας.
– Είσαι ανόητη, μου φαίνεται. Δεν πήγαμε σε «κοτζάμ» καθηγητάδες, δεν γυρίσαμε ένα σωρό γιατρούς; Όλοι δεν μας είπανε τα ίδια; Σε ρωτώ έχεις εσύ καμμιά ελπίδα;
– Ναί έχω. Πιστεύω να με λυπηθή η Μεγαλόχαρη. Ένα το ’χω η δόλια. Θα με καταλάβη.
– Εγώ δεν τα πιστεύω αυτά. Αλλά, επειδή επιμένεις, πήγαινε μονάχη σου. Εγώ δεν έρχομαι.
Πλησίαζε Δεκαπενταύγουστος, η περίοδος της Παναγίας. Η Μαρία αποφάσισε να περάση «δεκαπεντάρι» στην Τήνο. Δεκαπέντε μέρες νηστεία, προσευχή, αγρυπνία. Κάθε βράδυ πήγαινε στην Παράκλησι της Παναγίας. Πολλές φορές κοινώνησε, πολλές φορές έκλαψε, δάκρυσε, παρακάλεσε την Παναγία για το άρρωστο παιδί της.
Ω! Γλυκειά του κόσμου Δέσποινα, ξέρεις τον μοναδικό, τον μεγάλο καημό της ζωής μου. Το παιδί μου είναι τυφλό, το μονάκριβο αγόρι μου. Όλα τα παιδιά, Παναγιά μου, βλέπουν, παίζουν, τρέχουν, χαίρονται τον ήλιο, τη θάλασσα, τα πάντα, γιατί το δικό μου να ζη στο σκοτάδι; Ο Γυιός Σου, Παναγιά μου που θεράπευσε τόσους πολλούς τυφλούς, ανήμπορους, δυστυχισμένους, ας θεραπεύση και το παιδί μου. Στις 15 Αυγούστου το νησί πλημμύρισε ξένους προσκυνητές. Από τα πέρατα της Ελλάδας έφθασαν πονεμένοι, άρρωστοι, παράλυτοι, για να ζητήσουν την θεραπεία, την βοήθεια της Μεγαλόχαρης.
Η Μαρία σηκώθηκε απ’ τα μεσάνυχτα. Με κομμένη ανάσα πήρε τον ανηφορικό δρόμο προς την θαυματουργή εικόνα. Σε λίγο ανέβαινε τα μαρμάρινα σκαλοπάτια κρατώντας το τυφλό παιδί της. Πλησίασε πάλι την Παναγία, με τα τόσα θαύματα. Γονάτισε μ’ ευλάβεια, με βουρκωμένα μάτια. Παναγιά μου. Αύριο φεύγομε απ’ το μυρωμένο, τ’ όμορφο νησί σου. Κάμε το θαύμα σου, χρυσοπαναγιά μου. Θεράπευσε το γυιό μου, που σού ’φερα στην χάρι Σου.
Ο Νίκος γονάτισε δίπλα στην μητέρα του και ψιθύρισε: Μεγαλόχαρη, Είμαι τυφλό παιδί. Δεν βλέπω τη φύσι, την όμορφη θάλασσα, τα πράσινα δένδρα. Κόσμο ακούω και κόσμο δεν βλέπω. Σήμερα που θα φύγωμε για το σπίτι μας, Παναγιά μου, σε παρακαλώ για τον πατέρα μου. Χάρισέ του φωτισμό και σύνεσι. Κάνε τον να πικραίνη λιγώτερο την καλή μου μανούλα. Βοήθησε τον πατέρα μου να γίνη καλός άνθρωπος. Να μην βλαστημά, να πηγαίνη στην εκκλησία, να κάνη τον σταυρό του…Σταυροκοπήθηκε ο Νίκος. Τότε ένιωσε κάτι αλλιώτικο μέσα του. Μισάνοιξε τα βλέφαρα. Κάτι άρχισε να διακρίνη. Έβλεπε μαύρες σιλουέτες να κινούνται.
Μια μυριόστομη κραυγή ακούστηκε: «Θαύμα! Θαύμα!»Η Μαρία έμεινε αρκετή ώρα δακρυσμένη μπροστά στην εικόνα της Παναγίας.Δεν πίστευε στα μάτια της. Έβλεπε το παιδί της να βλέπη και δόξαζε απ’ τα τρίσβαθα της καρδιάς της τον Θεό.Καταχαρούμενοι γύρισαν στον Πειραιά. Ο άπιστος πατέρας, όταν είδε με τα μάτια του, το εκπληκτικό θαύμα συγκινήθηκε, έκλαψε, άλλαξε. Έπαψε τις ειρωνείες, άρχισε μ’ ευλάβεια να κάνη το σταυρό του, να πηγαίνη ταχτικά στην εκκλησία, εξωμολογείτο, κοινωνούσε, δόξαζε την δύναμι του Θεού. Λόγος πικρός δεν έβγαινε πιά από τα χείλη του.Στο σπίτι εκείνο υπήρχε πόνος, θλίψις, δάκρυα, σκοτάδι, βρισιά, ειρωνεία, βάσανα. Τώρα βασιλεύει χαρά, ευτυχία, φως, τραγούδι.Η θεία Κοινωνία, η δροσιά του Παραδείσου, χάρισαν υγεία, χαρά, ευτυχία.
ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ Ζ. ΛΑΓΟΥΡΟΥ «TA ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗΣ» – Εκδόσεις «ΤΗΝΟΣ»
Η Ελλάδα, με ανάρτηση του υπουργείου Εξωτερικών στο Twitter, εκφράζει την ανησυχία της για τα τελευταία ένοπλα επεισόδια και την προώθηση στρατιωτικών μονάδων στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Επίσης, καλεί να σταματήσουν αμέσως αυτές οι πράξεις, οι μονάδες να αποσυρθούν στις αρχικές τους θέσεις και να γίνει σεβαστή η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός της 9ης Νοεμβρίου του 2020.
Ας ξεχάσουμε την εικόνα κι ας συγκεντρωθούμε μόνο στη φωνή: την ακούμε να διηγείται, σε εξαιρετικά ελληνικά, ιστορίες ζωντανές, να γελάει με τα όσα λέει αλλά και με τα πειράγματά μας.
Αποφεύγει τον διδακτισμό, μοιράζει απλόχερα ευχές και είναι πρόθυμη να αποκαλύψει όλα της τα μυστικά. Μυστικά ζωής ή καλύτερα, μακροζωίας.
Δεν μπερδεύεται, δεν χάνει τον ειρμό των σκέψεών της, δεν διακόπτει, δεν μονοπωλεί τη συζήτηση.
Αν τώρα βάλουμε στο ηχητικό και την εικόνα, δεν πιστεύουμε στα μάτια μας.
Μια γυναίκα περιποιημένη, εξαιρετικά καλά στην υγεία της, που τρέχει (στην κυριολεξία, κι ας χρησιμοποιεί βοήθημα) για να φτάσει στον αργαλειό της, που σκαρφαλώνει (και πάλι στην κυριολεξία) για να κάτσει επάνω του και που όλα αυτά τα κάνει για πάνω από 100 χρόνια.
Η Ιωάννα Πρωίου είναι 110 ετών, ξακουστή υφάντρα και Ικαριώτισσα.
Τον χειμώνα μένει με την οικογένειά της στην Αθήνα και το καλοκαίρι είναι στην Ικαρία…
Όταν ξεπεράσεις το πρώτο σοκ της απίστευτης αυτής εικόνας, θέλεις να κάνεις τα πάντα για να γίνετε φίλες. Και πώς να μη θες, όταν σε αποστομώνει λέγοντας:
«Έρχονται να με δουν απ’ όλο τον κόσμο για να μάθουν γιατί ζω ακόμη».
«Και λοιπόν;».
«Και με χαζομεράνε, πουλάκι μου!».
Η Ιωάννα Πρωίου Δημητριάδου γεννήθηκε στις Ράχες Ικαρίας, το 1911 (θυμίζουμε ότι οι Τούρκοι από το νησί έφυγαν έναν χρόνο μετά).
Ήταν το 12ο μεταξύ δεκατριών παιδιών. Η μητέρα της, Ευθυμία, γεννημένη το 1870, ήταν από τις καλύτερες υφάντρες του νησιού.
Καλύτερη μαθήτριά της ήταν η μικρή Ιωάννα.
«Με μεγάλωσε η μητέρα μου κάτω από το αργαλειό. Είχε ένα σεντούκι ανοιχτό και μωρό που ήμουν με είχε απιθώσει στο ανοιχτό του καπάκι, που ήταν κοίλο.
Με το ένα πόδι δούλευε στο αργαλειό και με το άλλο κούναγε εμένα. Εκεί με μεγάλωσε, μέσα στα χνούδια και τις κλωστές. Το πρώτο παιχνίδι που μου ‘δωσε στα χέρια για να μην κλαίω, ήταν μια κλωστή από ένα χοντρό μάλλινο νήμα. Εγώ έπαιζα με την χοντρή κλωστή, τράβαγα τα νήματα και τόσο ξελογιάστηκα που ξέχασα το κλάμα και μπόρεσε η μάνα μου να κάνει τη δουλειά της.
“Έφτιαχνε παραγγελίες υφαντά και ζούσαμε. Τότε ο κόσμος ντυνόταν με υφαντά – από πανάκια για μωρά, μέχρι εσώρουχα. Υφάσματα ρολό φτιάχναμε – για σεντόνια μέχρι ρούχα. Παίρναμε το μαλλί των ζώων, το κλώθαμε, γινόταν μαλακό και το υφαίναμε. Φτιάχναμε σκεπάσματα, φορέματα, πετσέτες, κοστούμια. Τα πάντα. Ο,τι μπορείς να φανταστείς. Αργότερα, υφαίναμε λινομέταξα. Και ήταν υγιεινά, γιατί ανέπνεαν, δεν είχαν χημικά. Τώρα βγαίνουν τόσες μελέτες που λένε τι κακά υφάσματα κυκλοφορούν. Τα διαβάζω και λέω, να, γιατί να μην ξαναγυρίσουν τα κορίτσια να μάθουν αυτή την τέχνη;».
Παρατηρούμε πως δεν λέει «ο αργαλειός» αλλά «το αργαλειό».
Του απευθύνεται σαν να είναι μικρό παιδί. Όπως ακριβώς είναι και η ίδια.
«Μόλις ξεπετάχτηκα, ανέβηκα κι εγώ στο αργαλειό. Εκεί μεγάλωσα, εκεί ζυμώθηκα. Μια φορά στα κρυφά, μπήκα στο αργαλειό και έτρεμε η ψυχή μου μην μπει η μάνα μου και μου φωνάξει πως της χαλάω το στημόνι. Την περίμενα να έρθει με χτυποκάρδι. Να σου την κι έρχεται. Ρίχνω μια ματιά, να δω πώς με κοίταζε. Και τη βλέπω χαμογελαστή! Και μου λέει “Ιωαννάκι, τα ποδαράκια σου είναι ακόμη κοντά. Να μεγαλώσεις λίγο και θα σε βάλω στο αργαλειό”. Αυτό μου ‘δωσε ζωή! Αντί να φάω ξύλο, μου ‘δωσε θάρρος. Η μάνα μου η Ευθυμία ήταν ξακουστή υφάντρα. Και εμένα διάλεξε από τις κόρες της για τη συνέχειά της. Από τα 15 μου ήμουν επαγγελματίας υφάντρα».
Εκατό χρόνια μετά, η κ. Ιωάννα είναι γνωστή ως η Κυρά του Αργαλειού.
Στο νησί της έχει μαθήτριες και έχει δώσει όλη της την περιουσία και την ενέργεια στο να μην εκλείψει αυτή η τέχνη:
«Αν και έχω δώσει τα πάντα για το αργαλειό, πλέον χρειάζομαι βοήθεια. Έχω διαθέσει όλους μου τους πόρους για να εφοδιάσω τα αργαλειά, για να παίρνω τις πρώτες ύλες να μαθαίνουν τα κορίτσια. Μίλησα και στον δήμαρχο Ικαρίας πως τόσα χρόνια είμαι εθελόντρια και πως ό,τι είχα τα ξόδεψα εκεί με ευχαρίστηση και ποτέ δεν σκέφτηκα να πάρω επιδότηση, αλλά πλέον χρειάζεται να βοηθήσουν και άλλοι.
Ψάχναμε, για παράδειγμα, έναν χώρο για να μπουν τα τρία αργαλειά και να μπορούν να μαθαίνουν οι νεότεροι. Σκέφτηκα ένα εγκαταλελειμμένο δωμάτιο, που ήταν σκουπιδότοπος, με σαβούρα, κοντά στο Δημοτικό σχολείο. Ο δήμαρχος βοήθησε, το καθαρίσαμε και το κάναμε το “Σπίτι του αργαλειού”».
Για την ίδια, η τέχνη του αργαλειού δεν είναι κάτι το «σπάνιο» ή το «παραδοσιακό» που γι’ αυτό πρέπει να διατηρηθεί, αλλά κάτι το ζωογόνο που δίνει χαρά:
Είναι σημαντικό να παραμείνει ζωντανό το αργαλειό. Με ρωτάτε γιατί; Γιατί πέρασα τη γύμνια, τη φτώχεια, την πείνα και με έσωσε το αργαλειό μου. Με το αργαλειό μου μεγάλωσα τα παιδιά μου, με το αργαλειό μου έντυνα τον άντρα μου, το σπίτι μου. Με το αργαλειό μου, που τόσο το έχω αγαπήσει, έζησα τη ζωή μου και την οικογένειά μου. Το αργαλειό ντύνει, στολίζει, νοικοκυρεύει!».
Της λέμε ότι ακούγεται σαν διαφημιστικό μήνυμα της δεκαετίας του ΄80. Γελάει. Όλο γελάει… Θα ήθελε να κάνει κάτι άλλο;
«Οχι, μ’ άρεσε να μάθω αυτή την τέχνη και την είχα μεγάλο έρωτα. Με ρωτάς γιατί μ’ αρέσει; Γιατί όλες μου τις στενοχώριες τις πέρασα στο αργαλειό μου και με παρηγορούσε. Πήγαινα εκεί με το κεφάλι μου βαρύ, ωχ τι έπαθα έλεγα, και έμπαινα μέσα στο αργαλειό και άρχιζα να υφαίνω και μόλις έβλεπα να γίνεται το ύφασμα, το μυαλό μου καθάριζε και άρχιζα να τραγουδάω και να δουλεύω και φεύγαν οι πίκρες».
Μέχρι τα τριάντα της ήταν στο νησί και δεν ήθελε να παντρευτεί.
Το 1938, ήρθε στην Αθήνα για ν’ αγοράσει υλικά, αλλά ο πόλεμος την εγκλώβισε στην πρωτεύουσα.
«Ξεκίνησε ο πόλεμος και πού να πάω πια; Ήμουν τότε 30 χρονώ και ανύπαντρη, γιατί είχα έρωτα με το αργαλειό και δεν είχα άλλη ανάγκη τους άντρες. Παντρεύτηκα το ΄41, μες στη φωτιά, για να έχω έναν σύντροφο να παλέψουμε μαζί τον πόλεμο. Και τα παιδιά μας μέσα στον πόλεμο τα κάναμε. Και γυρίσαμε όλη την Πελοπόννησο για να μπορέσουμε να ζήσουμε».
Μας δείχνει μια αχιβάδα. Μέσα είχε ένα ιδιόχειρο σημείωμα που έλεγε: «Το ’42 γυρίζαμε τα χωριά να βρούμε φαγητό. Μακρυά από την Αθήνα, βρέθηκα στις ακτές της Ρούμελης. Μαγειρεύαμε με θάλασσα και εγώ βρήκα αυτή την αχιβάδα και την έκανα πιάτο. Να την φυλάξετε ενθύμιο».
(Γλυπτό που αναγνώρισε η ίδια στη φύση και το έσωσε από το τζάκι! Αναρωτιόμαστε, αν ήταν του Αΐ Ουέι Ουέι, πόσο θα κοστολογούνταν)
Της το διαβάζουμε δυνατά και γελάει:
«Τόσοι πόλεμοι, τόσες δικτατορίες και χαλασμούς, κι όμως αυτή την αχιβάδα την κράτησα, δεν την έχασα, να μου θυμίζει τι περάσαμε. Να μην ξεχάσω. Να μάθουν και οι νεότεροι… Έχω περάσει και άλλα, τόσο άσχημα. Και πάντα λέω, Θέ’ μου, μην έρθουν άλλα. Να μην ξαναγίνει πόλεμος.
“Μας κάναν πολλά κακά οι Γερμανοί και δεν μπορώ να ξεχάσω. Γι’ αυτό σας λέω: το μυστικό της ζωής είναι να μην τα παρατάτε ποτέ. Να έχεις καλή καρδιά. Να μη ζηλεύεις τίποτα απ’ τον άλλο. Να μην είσαι παραδόπιστος. Αν είσαι, αρρωσταίνεις και ταλαιπωρείσαι πώς να τα κονομήσεις. Να δημιουργείς και να χαμογελάς και με ένα πιάτο φαΐ. Και να είσαι δημιουργός. Μα έτσι δεν έγινε από την αρχή; Για να γίνουμε δημιουργοί δεν φτιαχτήκαμε;».
Η Ικαρία είναι η ζωή της. «Έρχομαι στην Αθήνα, βέβαια, να κάνω τις δουλειές μου, αλλά μόλις πατήσω το πόδι μου στην Ικαρία, αμέσως ζωντανεύω. Τόσο καιρό τώρα που είμαι εδώ, είμαι ζαρωμένη. Αλλά με την προσδοκία ότι θα επιστρέψω γρήγορα στο νησί, αγριεύει και πάλι η καρδιά μου».
Μια καρδιά που χτυπάει σαν μικρού παιδιού. Το λένε οι γιατροί;
«Είναι μια χαρά. Σταυροκοπιούνται», μας απαντά η κόρη της, Ελλη, στα 73 της η ίδια.
«Είναι πεισματάρα. Σαν βάλει έναν στόχο, δεν θα κάτσει ήσυχη μέχρι να τον εκπληρώσει. Τώρα θέλει να κάνει μουσείο – το καλύτερο του κόσμου, όπως λέει, με τα γλυπτά από φυσικούς κορμούς δέντρων ενός Ικαριώτη. Στέλνει επιστολές, το ‘χει βάλει πείσμα. Δεν τρέχει να προλάβει τη ζωή – η ζωή δεν προλαβαίνει τη μάνα μου», μας λέει συγκινημένη.
«Τα χρόνια σου τα λες, κ. Ιωάννα;», ρωτάμε.
«Εγώ τα λέω, παιδί μου, οι άλλοι δεν με πιστεύουνε! Τώρα περάσανε τα 100 χρόνια και ούτε το κατάλαβα. Παρ’ όλα τα δύσκολα που πέρασα. Έλα όμως που είχα σύμμαχο και κουράγιο το αργαλειό. Και από εκεί έζησα και από εκεί αγάπησα και δημιούργησα και ζω και σήμερα».
«Έχω πολλή ενέργεια, παιδάκι μου», μου λέει και σταυρώνει τα χέρια της στο στήθος. «Να πάρ’ τη, έχω παραπάνω».
«Η πέτρα που μιλάει»
(Πάνω αριστερά: Ο Κουστό… όπως τον είδε έτοιμο και τον αναγνώρισε, πάνω στην πέτρα. Δεξιά: Στην πέτρα είδε και το κεφάλι του Βουκεφάλα! (δεν το ζωγράφισε – το αναγνώρισε). Κάτω: «Ποιος σκάλισε αρχαία προτομή πάνω στην πέτρα;» αναρωτιέται η κ. Πρωίου).
«Από μικρό παιδί μπορούσα να ακούω τις πέτρες να μου μιλούν. Πιάνω την πέτρα στη χούφτα μου και τη διαβάζω. Κρατώ ένα μολυβάκι και όταν βλέπω ένα σημάδι το σημειώνω. Και το ένα με το άλλο, όταν ενωθούν, αποκαλύπτουν τα μυστικά της πέτρας. Δεν ζωγραφίζω τις πέτρες – τις διαβάζω και ψάχνω ποια σχέδια έχουν κρυμμένα μέσα τους.
Τα βλέπω ολοζώντανα πάνω στην πέτρα. Σχήματα, μορφές, λουλούδια, ζώα… Δες αυτό: δεν είναι ίδιος ο Κουστό; Σαν να έβαλαν τη φωτογραφία του στην πέτρα. Η θάλασσα τον έχει αποτυπώσει πάνω στην πέτρα. Έχει πεθάνει άραγε ο Κουστό;… Πάντα ξαφνιάζομαι με αυτά που φανερώνονται. Κοίτα να δεις λέω, τι πράγματα! Είδες τι ζωγράφος είναι αυτή η θάλασσα;».
Στην αίθουσα του «Ιωνικού Συνδέσμου» στη Ν. Ιωνία, η κ. Ιωάννα έχει δωρίσει μία κούκλα ντυμένη με υφαντά (φωτ. επάνω).
«Για να έρθουν κοντά στο αργαλειό οι νέοι. Να δουν την ομορφιά του», όπως λέει.
Το γύρο του διαδικτύου κάνει η viral δικαστική υπόθεση όπου η vegan Κάρντεν μήνυσε τους γείτονές της επειδή έψηναν συνεχώς… ψάρια.
Μια vegan στη Δυτική Αυστραλία οδήγησε τους γείτονές της στο ανώτατο δικαστήριο με καταγγελίες για τη μυρωδιά του κρέατος και των ψαριών που έψηναν, δηλώνοντας ότι εξετάζει περαιτέρω νομικές ενέργειες σε βάρος τους.
Το δικαστήριο θα εξετάσει τα παράπονα της Τσίλα Κάρντεν για τους γείτονές της. Οι καταγγελίες της αφορούσαν στις μυρωδιές από το μπάρμπεκιου, στον καπνό των τσιγάρων, των καρεκλών που τρίζουν στο πάτωμα, των φώτων που αντανακλούν, στο θόρυβο που κάνουν τα παιδιά τους όταν παίζουν μπάσκετ και στους ήχους που βγάζουν τα κατοικίδια πουλιά τους.
Η Κάρντεν, θεραπεύτρια μασάζ, που ζει στο Περθ, λέει ότι η αυτή η συνεχιζόμενη διαμάχη της έχει στερήσει την ποιότητα ζωής ενώ ισχυρίζεται ότι οι ενέργειες των γειτόνων της είναι σκόπιμες.
«Ψήνουν ώστε να μυρίζω τα ψάρια. Το μόνο που μυρίζω είναι τα ψάρια τους» δηλώνει η ίδια. «Δεν μπορώ να απολαύσω την αυλή μου, δεν μπορώ να βγω εκεί έξω» υποστηρίζει, ενώ συμπληρώνει ότι δεν μπορεί πλέον να κοιμηθεί και θέλει να ζήσει τη ζωή της ειρηνικά.
Η νομική διαμάχη κρατάει από τον Αύγουστο του 2017. Παράλληλα οι γείτονες της υποστηρίζουν ότι έχουν αφαιρέσει το μπάρμπεκιου και τα παιδιά τους έχουν σταματήσει να παίζουν μπάσκετ.
«Οι απαιτήσεις της vegan κυρίας Κάρντεν αποδείχτηκαν ότι δεν ήταν εύλογες» δήλωσε ένας άλλος γείτονας. Ο δικαστής του ανώτατου δικαστηρίου απέρριψε την έφεση της Κάρντεν τον περασμένο μήνα.
Οργή προκαλεί το κήρυγμα ενός ιερέα σε χωρίο στην Πιερία, καθώς σε αυτό υποστήριξε ότι όσοι πιστοί έχουν σκυλιά δεν θα έπρεπε να πηγαίνουν στην εκκλησία και τους προέτρεψε να τους ρίξουν… φόλα. Πληροφορίες αναφέρουν ότι για τις τραγικές αυτές δηλώσεις έχει ενημερωθεί ο Μητροπολίτης Κίτρους.
Ο «φιλεύσπλαχνος» ιερέας από την Πιερία, όπως μεταδίδει το pieriasocial, δεν ανήκει στην ενορία του χωριού και πηγαίνει μόνο για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Στο τελευταίο κήρυγμα του λοιπόν, απευθυνόμενος στο ποίμνιο του, είπε ότι μόνο ο Θεός μπορεί να προστατέψει τον κόσμο, και όχι τα σκυλιά, σημειώνοντας επίσης ότι όσοι πιστοί έχουν σκυλιά στο σπίτι της δεν θα έπρεπε να πηγαίνουν στην εκκλησία και να παίρνουν αντίδωρο.
Το παραλήρημα όμως του ιερέα, δυστυχώς, δεν σταμάτησε εκεί. Προέτρεψε όσους πιστούς έχουν σκυλιά στο σπίτι τους να τους ρίξουν φόλα! Ο κόσμος, σύμφωνα με το pieriasocial, έμεινε άναυδος με τα όσα άκουσε από τον ιερέα, όχι για πρώτη, αλλά για δεύτερη φορά.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι για όλα αυτά ενημερώθηκε ο Μητροπολίτης Κίτρους.
Ο Γιώργος Αλκαίος, με αφορμή το τραγούδι του “Σημάδι Δείξε” βρέθηκε στο πλατό της εκπομπής, με το κοινό να τον καταχειροκροτεί.
Οι εκπλήξεις το βράδυ του Σαββάτου δεν σταμάτησαν ποτέ, μιας και οι εκλεκτοί καλεσμένοι ήταν εκείνοι, που δημιούργησαν “πανικό”.
Ο Γιώργος Αλκαίος βρέθηκε στη σκηνή του μουσικού σόου, μιας και η μεγάλη του επιτυχία “Σημάδι δείξε” είχε σκαρφαλώσει μέχρι και τις πρώτες θέσεις του chart. Ο τραγουδιστής μας θύμισε, για ακόμα μια φορά, γιατί τον αγαπάμε τόσο, μιας και έδωσε τον καλύτερό του εαυτό πάνω στην σκηνή.
Μετά την εμφάνισή του, που ο ίδιος ερμήνευσε και το “Συγχωρεσέ με”, αλλά και το “Τι Τι”, η Δέσποινα Βανδή θέλησε να μιλήσουν λίγο και δεν δίστασε να τον ρωτήσει γιατί εξαφανίστηκε τόσα χρόνια από την δισκογραφία, αφού ο κόσμος του έχει δέιξει και του δείχνει μέχρι και σήμερα πολύ μεγάλη αγάπη.
Ο Γιώργος Αλκαίος της απάντησε ότι όταν ξεκίνησε την καριέρα του, είχε κάποια όνειρα, τα οποία και ήθελε πολύ να πραγματοποιήσει και τα κατάφερε.
Μόλις τελείωσε και η Eurovision, θεώρησε ότι ο κύκλος του έληξε και ήθελε να πάρει μια απόσταση. Μάλιστα, ο Γιώργος Αλκαίος παραδέχτηκε ότι πάντα σκεφτόταν τον κόσμο, μιας και ότι ένιωθε πάντα το τραγουδούσε στον κόσμο. Σε εκείνο το σημείο, ο μεγάλος τραγουδιστής και τραγουδοποιός παραδέχτηκε ότι θα κάνει και πάλι συναυλίες το καλοκαίρι, με την Δέσποινα Βανδή να δείχνει πολύ χαρούμενη με αυτήν την εξέλιξη.
Λίγο πριν τελειώσουν την συζήτησή τους, ο Γιώργος Αλκαίος ανέφερε χαρακτηριστικά: “Με την Δέσποινα είμαστε πολύ δεμένοι… Ήταν ο μόνος άνθρωπος που με πήρε τηλέφωνο από την Πορτογαλία, ήταν 1 το βράδυ και μου είπε: “Γιώργο παρουσίασα το “Opa Opa” και έγινε χαμός””
*ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ, ΕΙΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ……Η ΒΙΑ ΣΤΗΝ ΒΙΑ ΠΡΟΞΕΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΒΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ…..*
ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΑΖΙΚΗ ΥΣΤΕΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ. ΠΡΩΤΟΝ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΦΑΝΘΕΙ Η ΠΡΟΑΝΑΚΡΙΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ Ή ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑΣ. ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΦΑΝΘΕΙ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ. ΑΥΤΟ ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟ ΘΕΩΡΩ ΜΑΖΙΚΗ ΥΣΤΕΡΙΑ. ΟΤΑΝ ΚΑΙ ΑΝ ΤΑ ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΑΠΟΦΑΝΘΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΤΕ ΑΣ ΜΙΛΑΤΕ ΚΑΙ ΛΙΘΟΒΟΛΕΙΤΕ ΟΣΟ ΘΕΛΕΤΕ. ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΓΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΑΣ ΤΙΣ ΧΟΛΕΡΙΚΕΣ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΜΟΝΟ Η ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙ.
Και η αποψη μου για την εντελως αντικοινωνικη μεχρι και τα ορια της επικινδυνοτητας συμπεριφορα πολλων τοξικων σχολιαστων, δεν εχει να κανει σε καμια περιπτωση με το αν εχω την προθεση να υπαρασπιστω την αθωότητα των γονιων των 3 αδικοχαμενων κοριτσιων. Και αυτο γιατι εδω δεν εχουμε να κρινουμε για την ενοχή ή την αθωοτητα κΑποιου διοτι πολυ απλα δεν εχουμε ακομη την αποφαση των αρμοδιων Αρχων αν υπαρχει εγκλημα. Την γυναικα που γεννησε αυτα τα 3 αγγελουδια ουτε την λυπαμαι ουτε την μισω, διοτι δεν την γνωριζω προσωπικα και δεν πιστευω ποτέ σε φήμες και υστεροφημίες τριτων και ΜΜΕ. Πολυ απλα, αρνουμαι εγω προσωπικα να στοχοποιω ή να υπερασπιζομαι καποιους που δεν ειναι καν υποπτοι ουτε και κατηγορουμενοι απο τις επισημες δικαστικες Αρχες.
ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΟΙ ΛΙΘΟΒΟΛΟΥΝΤΕΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΙΝΙΚΑ ΚΟΛΑΣΙΜΟ ΝΑ ΣΤΗΝΕΤΕ ΛΑΪΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΒΑΙΝΕΤΕ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΛΕΚΤΙΚΟΥΣ ΛΙΘΟΒΟΛΙΣΜΟΥΣ ΣΤΑ ΣΟΣΙΑΛ ΜΙΝΤΙΑ. ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΙΡΑΝ ΚΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΗΜΑΡΤΟΝ ΔΗΛΑΔΗ!!!
ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ? ΥΠΟΔΕΙΚΝΎΕΙ Η ΠΡΩΤΟΓΟΝΗ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΗ ΑΥΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΣΑΣ ΣΟΒΑΡΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ. ΚΟΙΤΑΧΤΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ!!!…..
Δεν εχω παρει θεση ολο αυτο τον καιρο ειτε υπερ ειτε κατα σε αυτη την υποθεση. Αλλα εχω μια ξεκαθαρη θεση και για προηγουμενες υποθεσεις και για αυτη σχετικα με την ψυχοπαθογενεια των κοινωνικων σχολιαστων. Το βλεπεις και στοντροπο που αντιδρουν οταν τους ασκεις κριτικη για τον χολερικο τροπο που εκφραζονται. Σε κατηγορουν αμεσως και σου επιτιθενται απροκαλυπτα και με αυθαδεια οτι δηθεν εισαι με τους “δολοφονους”. Οχι, δεν ειμαι με κανεναν δολοφονο, αλλα ουτε και με τους βιαιους ανθρωπους που ασκουν μπουλινγκ γιατι κι αυτοι ειναι πολυ ευκολο να εξελιχθουν σε εγκληματιες με την πρωτη ασημαντη αφορμη. Αυτα!…
ΘΕΟΔΩΡΑ ΚΑΤΩΠΟΔΗ
Η Κέλλυ Κελεκίδου έχει αδιαμφισβήτητα ένα από ταπιο καλλίγραμμα σώματα της εγχώριας showbiz. Η αγαπημένη τραγουδίστρια προσέχει τη διατροφή της και φροντίζει να γυμνάζεται ώστε να είναι το σώμα της υγιές και καλοδιατηρημένο.
Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο παρελθόν, η τραγουδίστρια είχε αποκαλύψει τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να χάσει 22 κιλά μετά την εγκυμοσύνη της και μάλιστα χωρίς στερήσεις και υπερβολές.
Η Κέλλυ Κελεκίδου έχασε 22 κιλά με την πιο απλή δίαιτα
«Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να πάρω τόσα πολλά κιλά. Το έριξα , έφαγα και είπα πως δεν με νοιάζει. Θαρρείς ανέπνεα και έπαιρνα κιλό» είχε αναφέρει χαρακτηριστικά.
Βγαίνοντας από το μαιευτήριο ήταν 77 κιλά ενώ σήμερα το βάρος της κυμαίνεται από 51 έως 55 κιλά.
«Αποφεύγω να τρώω το βράδυ. Αν τρώω καθημερινά το βράδυ, μπορεί μέσα σε μία εβδομάδα να πάρω και 3,5 κιλά», είχε εξομολογηθεί.
Παράλληλα με την καλή διατροφή, η Κέλλυ αποκάλυψε πως τη βοήθησε πάρα πολύ στην προσπάθειά της να χάσει κιλά ο θηλασμός. «Θήλασα το παιδί για 11 μήνες. Ο θηλασμός είναι το καλύτερο δώρο για το παιδί σου. Επίσης, κάθε φορά που θήλαζα έχανα 150 θερμίδες».
Στη διάρκεια της συνέντευξης, η Κέλλυ είχε αποκαλύψει στην Τατιάνα Στεφανίδου πως υπήρξε πιο παχιά σε πιο νεαρή ηλικία. «Ήμουν 67 κιλά. Ποτέ δεν ήμουν υστερική. Είχα φτάσει κοντά στα 70 κιλά. Σε πληροφορώ κάποια φορά προχωρούσα σε μια βιτρίνα και πρώτα πήγαινε το ένα ψωμάκι και μετά το επόμενο. Δεν με γνώρισα στη βιτρίνα» ανέφερε.
Εκείνο που της έδωσε κίνητρο να προσέχει τη σιλουέτα της είναι η δουλειά της.
«Όταν έχεις κάποια ρούχα και ετοιμάζεσαι να βγεις στη σκηνή… τότε φας δεν φας ξέρεις ότι πρέπει να μπεις σε αυτά. Οπότε συμβιβάζεσαι με αυτό που έχεις. Χωρίς να σημαίνει οτι αν πάω διακοπές δεν μπορώ να βάλω 7 κιλά σε δύο εβδομάδες» είχε εξηγήσει η δημοφιλής τραγουδίστρια.
«Γενικά τρώω τα πάντα και δεν στερούμαι τίποτα. Μερικές φορές τρώω υπερβολικά πολύ. Έχω καταφέρει να βρω το μυστικό, που άλλους οργανισμούς μπορεί να μην τους βοηθάει, εμένα όμως με βοήθησε πολύ. Τρώω πολλά μικρά γεύματα ανά 2-3 ώρες».
Η Αγγελική Ηλιάδη και ο Γρηγόρης Αναστασιάδης αποτελούν ένα από τα πιο φρέσκα και ερωτευμένα ζευγάρια της showbiz. Oι δύο τους ήρθαν πιο κοντά μέσα από την συμμετοχή τους στο reality επιβίωσης Φάρμα, ωστόσο η σχέση τους φαίνεται να συνεχίζεται με ένταση και εκτός παιχνιδιού.
Οι νυχτερινές έξοδοι με τους δύο να είναι εντυπωσιακοί παίρνουν και δίνουν και όλοι αρχίζουν να αναρωτιούνται για το μέλλον της σχέσης αυτής μιας και ο γυμναστής ήρθε να ζήσει μόνιμα στην Αθήνα. Πιο αναλυτικά και σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Κορύνας Μανταγάρη στη Real Life, υπάρχει πλέον πολύ σοβαρά το έδαφος για συγκατοίκηση μιας και σχεδόν είναι σαν να ζουν μαζί ήδη, αφού είναι όλη μέρα παρέα.
Η Αγγελική Ηλιάδη απαντά για την σχέση των παιδιών της με τον Γρηγόρη Αναστασιάδη
Η Αγγελική Ηλιάδη, το πρωί της Τετάρτης 9/3, μίλησε στην κάμερα του Happy Day και στην Σταματίνα Τσιμτσιλή και εξομολογήθηκε την σχέση της με τον Γρηγόρη Αναστασιάδη με τον οποίο γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της “Φάρμας”, αλλά και το γεγονός ότι οι σχέσεις με τον πρώην σύντροφό της και πατέρα του παιδιού της, Σάββα Γκέντσογλου, παραμένουν άριστες.
Το νέο ζευγάρι είναι full in love, ωστόσο η ίδια δεν επιθυμεί να γνωρίσει ακόμη τον σύντροφό της στα παιδιά της, εφόσον η σχέση τους είναι ακόμη στην αρχή και ένα τέτοιο ζήτημα είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την σχέση της με τα παιδιά της και την ψυχική τους υγεία.
«Ξέρετε ότι είμαι με τον Γρηγόρη. Είμαστε πολύ καλά μαζί. Τα παιδιά δεν τον έχουν γνωρίσει. Είναι πολύ νωρίς ακόμα. Θα δούμε πως θα πάνε τα πράγματα. Το κομμάτι ενός νέου συντρόφου και το πως θα τον γνωρίσουν τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητο.
Προς το παρόν ο άνθρωπος που είναι οικογένειά μας είναι ο Σάββας, ο μπαμπάς του Βασίλη και συνεχίζουμε να είμαστε μια όμορφη οικογένεια. Είναι ότι πιο όμορφο να υπάρχει μια καλή σχέση με τον μπαμπά του Βασίλη. Για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό», είπε χαρακτηριστικά η Αγγελική Ηλιάδη.
