Πέθανε ο σπουδαίος ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης – Αυτή είναι η αιτία θανάτου του
Ο ηθοποιός σύμφωνα με πληροφορίες το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε πρόβλημα με την καρδιά του.
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης είχε περάσει το διάστημα των γιορτών μέσα στο νοσοκομείο και βγαίνοντας είχε αναφερθεί στη σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του. «Καλά είμαι. Είχα κάτι το οποίο θα περάσει, είμαι σε θεραπεία. Δεν είναι τραγικό, αλλά είναι βαριά αρρώστια που πρέπει να τη φροντίσω οπωσδήποτε γιατί είμαι και μεγάλη κοπέλα. Είναι σοβαρό, αλλά δεν είναι θανατηφόρο, ακόμα τουλάχιστον. Κάποια στιγμή όλοι μας κάτι πληρώνουμε, κάποιο λάθος μας πληρώνουμε» είχε δήλωσε στην εκπομπή «Πρωινό» του Ant1 και συνέχισε: «Είναι μια περιπέτεια. Υπομονή, υπομονή και όλα θα πάνε καλά. Για να πάρω το εξιτήριο από το Λαϊκό, με κάνανε καλά. Δεν μ’ άφηναν να φύγω. Δεν σου λέω άλλες λεπτομέρειες. Τρυπήματα, ενέσεις, εμβόλια, και τα λοιπά…».
Δείτε το βίντεο:
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη συμπαράσταση και βοήθεια που είχε από τη σύζυγό του, αλλά και την κατάσταση του ΕΣΥ έτσι όπως εκείνος τη βίωσε: «Ευτυχώς που έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, να είναι συνέχεια κεφάτος. Απίστευτο, και Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, μέσα στο Λαϊκό. Έχω πάρα πολλές εντυπώσεις. Είναι πράγματα που κάποια στιγμή, εάν ο Θεός μου δώσει χρόνο, θα τα γράψω. Το νοσηλευτικό και το ιατρικό δυναμικό, άπταιστα. Το περιβάλλον, άθλιο. Ράντζα στους διαδρόμους και οι άνθρωποι να δουλεύουνε σκληρότατα. Τους λυπήθηκε η ψυχή μου. Είχα κοντά μου τη γυναίκα μου η οποία κουράστηκε πάρα πολύ για να με περιποιείται. Φοβότανε βέβαια και για μένα και για αυτή. Πέρα απ’ τη γυναίκα μου η οποία είναι φρουρός, η αγάπη του κόσμου με κράτησε όρθιο», κατέληξε ο Χρήστος Βαλαβανίδης.
Δείτε το βίντεο:
Ποιος ήταν ο Χρήστος Βαλαβανίδης
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1973. Συνεργάστηκε με πολλούς ιδιωτικούς θιάσους καθώς και με τις δύο κρατικές σκηνές, Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε όλα σχεδόν τα είδη της τέχνης του ηθοποιού: αρχαίο δράμα, αττική κωμωδία, κωμειδύλλιο, οπερέτα, σύγχρονο θέατρο, μουσικό θέατρο, παντομίμα και επιθεώρηση.
Μεταξύ άλλων έχει παίξει στις παραστάσεις: «Μορμόλης» και «Παπουτσωμένος γάτος», «Το ημέρωμα της στρίγγλας», «Τα οράματα της Σιμόν Μασάρ», «Άλκηστη – Κύκλωπας», «Κατζούρμπος», «Η τύχη της Μαρούλας”, «Η τρελή του Σαγιό», «Κύκλωπας – Εκάβη», «Αντώνιος και Κλεοπάτρα», «Ντόλλυ».
Στη συνεργασία του με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, έπαιξε τον Στέλιο στην “Αυλή των θαυμάτων” του Ιάκωβου Καμπανέλλη (σκην. Γιώργος Μιχαηλίδης).
Το 1996, μαζί με τη γυναίκα του, Ασπασία Κράλλη, δημιούργησαν το «Από Μηχανής Θέατρο» μετατρέποντας ένα παλιό εργοστάσιο σ’ έναν σύγχρονο, καλαίσθητο και λειτουργικό θεατρικό χώρο.
Δείτε το βίντεο:
Έπαιξε στις «Φυλλωσιές» του Λαρς Νορέν, στην «Αντίστροφη ψυχολογία», του Τσαρλς Λάντλαμ, στους «Σιδεράδες» του Μίλος Νίκολιτς (σκην. Κ. Αρβανιτάκης) και στην «Άτακτη τάξη» (παντομιμικό έργο σε συνεργασία κείμενο και σκηνοθεσία με την Ασπασία Κράλλη. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων Πολιτιστική Ολυμπιάδα – Θεατρικοί Μονόλογοι 2004, ερμήνευσε το μονόλογο του Γιοπ Άντμιραλ «Εγώ, η μάνα μου» (σκην. Α. Κράλλη)).
Έπαιξε τον Άλφρεντ Χίτσκοκ στο έργο «Χίτσκοκ Μπλοντ» (Θ. Μουσούρη σκην. Α. Καλογρίδης) και τον αρχηγό της συμμορίας στο θεατροποιημένο «Ντόγκβιλ» του Λαρς φον Τρίερ (Εθνικό Θέατρο σκην. Α. Καλογρίδης). Συμμετέχοντας στην παράσταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης «Δωδέκατη νύχτα» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, έπαιξε το ρόλο του σερ Τόμπυ (σκην. Ν. Χαραλάμπους). Στο «Τάνγκο» του Μρόζεκ (σκην. Σπύρος Ευαγγελάτος) έπαιξε το ρόλο του Στόμιλ. Το καλοκαίρι του 2006 έπαιξε στο Ηρώδειο για το Φεστιβάλ Αθηνών στους «Σφήκες» του Αριστοφάνη, το ρόλο του Βδελυκλέωνα (σκην. Σ. Ευαγγελάτος). Το χειμώνα 2006-2007 συμμετείχε στο μιούζικαλ «Το μαγαζάκι του τρόμου» στο ρόλο του Μούσνικ.
Σκηνοθέτησε τον «Παπουτσωμένο γάτο» στο ΚΘΒΕ (γράφοντας και τους στίχους των τραγουδιών της παράστασης) καθώς και την «Αντίστροφη ψυχολογία» του Λάντλαμ.
Δείτε το βίντεο:
Έχει κάνει τη μουσική επιμέλεια στα έργα: «Λίστα γάμου», «Σιδεράδες», «Ο έρωτας δαγκώνει» και την ηχητική επένδυση στην παράσταση «Αναζητώντας τον Οιδίποδα».
Συνεργάστηκε συχνά με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλά σίριαλ και άλλες εκπομπές μεγάλης θεαματικότητας. (Το μινόρε της αυγής, Οι αυθαίρετοι, Σιγά, η πατρίδα κοιμάται, Οι άνδρες δεν υπάρχουν πια, Λίστα γάμου κ.ά.).
Έπαιξε στις ταινίες: Λούφα και παραλλαγή του Νίκου Περάκη, Η φωτογραφία του Νίκου Παπατάκη, Πάμπτωχοι Α.Ε., Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου.
Κάποιος αγράμματος μοναχός δεν ήξερε καμία προσευχή να πει.
Του λέει ο γέροντας: – Αφού δεν μπορείς να μάθεις κάποια προσευχή να λες το: «Θεοτόκε Παρθένε Χαίρε» – Γέροντα, ούτε αυτό μπορώ να το πω… – Ε, τότε λέγε μόνο το: «Χαίρε Μαρία»…
– Αυτό μπορώ να πω! Αυτό μπορώ να το μάθω, είπε ο μοναχός. »Χαίρε Μαρία» έλεγε ο μοναχός καθημερινά, χιλιάδες φορές. Ο διάβολος του παρουσιάστηκε μια μέρα και του είπε: – Σταμάτα να λες αυτήν την προσευχή, γιατί δεν μπορώ να σε πλησιάσω..
Κοιμήθηκε ο γέροντας και το θάψανε. Στο τάφο του μετά από καιρό άνθισε μόνο του ένα λουλούδι. Ανοίξανε τον τάφο να δούνε και είδαν παραδόξως, ότι είχε ρίζα την καρδιά του μοναχού, η οποία δεν είχε λιώσει και έγραφε πάνω σε αυτήν: «Χαίρε Μαρία» με χρυσά γράμματα! Έμεινε στην ιστορία ο μοναχός αυτός ως ο «Χαίρε Μαρίας». Εκείνος που εγκωμιάζει την Παναγία χαριτώνεται και κάθε φορά που την εγκωμιάζει, κάθε φορά προβιβάζεται.
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα – Γεροντικό. Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: Εσείς οι γονείς είσαστε σαν το δέντρο… ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ: Είμαστε σαν το δένδρο. Είναι μια μηλιά που κάνει ξινά μήλα. Εμείς τώρα, τί πρέπει να κατηγορήσουμε, την μηλιά ή τα μήλα;
Την μηλιά.
Λοιπόν, κάνετε καλά εσείς οι γονείς, που είστε η μηλιά, για να γίνονται και τα μήλα γλυκά. Ένα δένδρο, σαν το κόψης, ευθύς ξεραίνονται τα κλαριά του. Αμή, σαν ποτίζεις την ρίζα του, στέκονται δροσερά τα κλωνάρια του.
Σεις οι γονείς είσαστε σαν το δένδρο. Όταν λοιπόν ο πατέρας και η μητέρα, που είσαστε η ρίζα των παιδιών, ποτίζεσθε με νηστείες, προσευχές, ελεημοσύνες, με καλά έργα, ο Θεός φυλάει τα παιδιά σας. Όταν ξεραίνεστε σεις οι γονείς με τις αμαρτίες, ο Θεός θανατώνει τα παιδιά σας και σας βάνει και σάς στην κόλαση μαζί τους.
Ένας λάτρης της πεζοπορίας προκάλεσε άθελά του τους χρήστες των κοινωνικών δικτύων ζητώντας τους να εντοπίσουν τη σύζυγό του σε μια φωτογραφία που τράβηξε σε βουνό
Ο χρήστης απαθανάτισε τη σύζυγό του κατά τη διάρκεια εξόρμησης σε ένα πεδίο από βράχια.
Πριν από την ανάβαση, ο ίδιος είχε διαλέξει την ενδυμασία της: ρούχα σε μαύρες, γκρι και λευκές αποχρώσεις, που τελικά την έκαναν να «χάνεται» μέσα στο βραχώδες τοπίο. Η εικόνα εξελίχθηκε σε άτυπο γρίφο, με πολλούς να δυσκολεύονται να τη βρουν, ακόμη και αφού δόθηκαν στοιχεία.
Για να λυθεί ο γρίφος, όπως εξήγησαν έμπειροι πεζοπόροι, έπρεπε να σκεφτεί κανείς σαν άνθρωπος του βουνού: να ακολουθήσει το φυσικό «μονοπάτι» πάνω στα χαλίκια και να θυμηθεί ότι η γυναίκα δεν ήταν αρχάρια, κινούνταν σταθερά και με ισορροπία. Τελικά αποκαλύφθηκε ότι βρισκόταν ελαφρώς αριστερά από το κέντρο της φωτογραφίας, ακριβώς κάτω από μια αντανάκλαση φωτός, με το λευκό καπέλο της να μη ξεχωρίζει όσο θα περίμενε κανείς.
Δείτε που βρίσκεται:
Αρκετοί χρήστες παραδέχτηκαν ότι χρειάστηκαν αρκετό χρόνο για να τη δουν, ενώ άλλοι αστειεύτηκαν πως «είχε γίνει ένα με τα βράχια».
Δεν έλειψαν και οι πιο πρακτικές συμβουλές: πολλοί πρότειναν να φορούν πιο έντονα χρώματα στις πεζοπορίες, ώστε να είναι ευκολότερα ορατοί σε περίπτωση ανάγκης.
Το όνομά του έχει συνδεθεί με την έρευνα, την παιδιατρική, την ψυχολογία, την Βιολογία και την Βιοχημεία.
Ο Γεώργιος Χρούσος γεννήθηκε στην Πάτρα, μεγαλούργησε σε Αμερική και Ελλάδα και θεωρείται –πλέον – ένας από τους πιο γνωστούς ερευνητές – επιστήμονες παγκοσμίως.
Η έρευνά του πάνω στο σύστημα του Στρες, καθώς και οι πρωτότυπες επιστημονικές του εργασίες τον κατατάσσουν στα μεγαλύτερα μυαλά της εποχής μας και σίγουρα οι γνώσεις και οι συμβουλές του είναι πολύτιμες για κάθε νέο άνθρωπο και ιδαιτέρως για κάθε νέο γονιό.
Πρόσφατα, διαβάσαμε μία συνέντευξή του στην «Καθημερινή» και θελήσαμε να μοιραστούμε μαζί σας τα όσα είπε για τη σημασία των πρώτων χρόνων ζωής ενός παιδιού, αλλά και τη σπουδαιότητα της εγκυμοσύνης στην διαμόρφωση των προσωπικοτήτων των ανθρώπων…
Για την έρευνα, την οποία έχει υπηρετήσει για πάνω από 40 χρόνια, δηλώνει πως είναι εθιστική. «Η έρευνα είναι σαν την τέχνη.Ικανοποιεί τον άνθρωπο και του γίνεται συνήθεια. Από εκεί άρχισα, συνέχισα και τώρα με αυτό θα ασχοληθώ. Στην Ιατρική δουλεύω από 25 χρόνων. Είμαι 67. Είχα την τύχη να προσληφθώ από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ, τα οποία είναι τα μεγαλύτερα κέντρα έρευνας στον κόσμο. Είναι η Μέκκα της βιοϊατρικής έρευνας. Σε αμείβουν φυσικά για να ασχοληθείς με αυτό που σου αρέσει». «Και σε αξιολογούν», προσθέτω. «Κάθε τρεις μήνες!» απαντά. «Μου έχει τύχει διευθυντής να ζητάει κάθε τρεις μήνες να δει τι έχουμε προσθέσει στο βιογραφικό…»
Πόσο ζήσατε στην Αμερική;
Είκοσι επτά χρόνια.
Γιατί επιστρέψατε το 2001;
Δεν είχα το αίσθημα της προσφοράς στην Αμερική. Είναι τόσο μεγάλη η χώρα και τόσο πολλοί οι καλοί που δεν έχεις το αίσθημα ότι προσφέρεις. Δουλεύεις για τον εαυτό σου. Εδώ, πράγματα που εκεί θεωρούνται δεδομένα, είναι καινούργια. Δηλαδή μπορείς να εισάγεις στην Ελλάδα νεωτερισμούς που για την Αμερική δεν είναι, πλέον.
Τώρα, σκέφτεστε, ίσως, να ξαναγυρίσετε εκεί;
Στην Αμερική είμαι ομότιμος και έχω θέση στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν. Μπορώ να πάω όποτε θέλω και να διδάξω ή να κάνω έρευνα. Συνεπώς τώρα που τελειώνω εδώ, θα μπορώ να επανέλθω και στην ακαδημαϊκή καριέρα μου στην Αμερική ή αλλού στην Ευρώπη. Μου αρέσει όμως εδώ. Το κλίμα, οι άνθρωποι. Εχει μια πολυχρωμία και η κοινωνία και η δουλειά στη χώρα μας.
Η αριστεία είναι μοχλός για την εξέλιξη μιας κοινωνίας;
Ολη η πρόοδος που έχουμε οφείλεται σε εφευρέσεις από ανθρώπους. Αυτός που ανακάλυψε τη φωτιά ήταν σούπερ άριστος! Το ίδιο κι αυτός που ανακάλυψε τον τροχό ή το σπίτι. Αριστεία σημαίνει και δημιουργικότητα. Είναι μεν παραγωγός άγχους αλλά τη χρειαζόμαστε. Είναι ευ-στρες η αριστεία. Εχει σημασία η ηλικία του καθενός και σε ποια φάση της ζωής του βρίσκεται. Το πολύ άγχος είναι από τα 15 μέχρι τα 40-45. Μετά, απότομα, ελαττώνεται γιατί έχεις αυτοταυτοποιηθεί. Εχεις κατανοήσει, έχεις μάθει. Το συναίσθημα βελτιώνεται στη μέση ηλικία.
Ορίστε μου την αριστεία.
Να είσαι ανταγωνιστικός και δημιουργικός. Να έχεις την ικανότητα να δημιουργείς στο περιβάλλον σου. Η επίδραση του σχολείου, στα 5 ή 6 χρόνια ενός παιδιού, ξεκινάει αργά. Ηδη έχουν γίνει μεγάλες αλλαγές στον εγκέφαλο. Η καλύτερη επένδυση των γονιών είναι η κύηση και τα πέντε πρώτα χρόνια. Η ενασχόληση των γονιών με το παιδί είναι πολύ σημαντική. Εκτός από αγάπη και τρυφερότητα, πρέπει να τους παρέχουν θετικά ερεθίσματα. Να καταλάβουν τι σημαίνει η σωστή μάθηση για τα παιδιά τους. Η μάθηση φέρνει ευχαρίστηση στον άνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν μαθαίνουμε κάτι καινούργιο αισθανόμαστε ευχαρίστηση. Το ήξερε και ο Πλάτων.
Ελεγε: «επιστήμη ποιητική ευδαιμονίας». Η ευδαιμονία δεν είναι απλώς η ευτυχία. Είναι ένα συναίσθημα που νιώθεις μετά τα 40-45. Ενα παιδί, όπως πίστευε και ο Αριστοτέλης, δεν μπορεί να είναι ευδαιμονικό. Μπορεί να είναι ευτυχισμένο.
Οι κακοποιήσεις μικρών παιδιών αυξάνονται, μαζί με τη νοσηρότητα της οικογένειας, το μπούλινγκ. Το παιδί πολιορκείται από κινδύνους.
Το να κακοποιείς ένα παιδί είναι τεράστιο κακούργημα. Η πιθανότητα να μην πάει καλά στη ζωή του είναι πολύ μεγάλη. Η μόνη θεραπεία είναι η παιδεία των ανθρώπων. Η καλύτερη επένδυση που μπορεί να κάνει μια κοινωνία είναι στις εγκύους και στα πέντε πρώτα χρόνια ενός παιδιού. Το πώς αισθάνεται μια μητέρα επηρεάζει το έμβρυο και το παιδί, το οποίο ξεκινάει τη ζωή του με προίκα, μεγαλύτερη ή μικρότερη. Δεν βρίσκεις εύκολα στις ΗΠΑ γιατρούς που σκίζονται για τον ασθενή
Κλείνετε έναν επαγγελματικό κύκλο. Τι θα σας λείψει, τι αφήνετε με ανακούφιση;
Το αφήνω με ανακούφιση γιατί είναι μια βαριά διανοητική και συναισθηματική δουλειά. Eχεις να κάνεις με ανθρώπους, προβλήματα, διλήμματα, πρέπει να λύνεις καταστάσεις που αφορούν τους εργαζομένους και τις οικογένειες των ασθενών.
Θα μου λείψουν οι νέοι άνθρωποι, ειδικευόμενοι, φοιτητές. Σκοπεύω βέβαια να επιβλέψω δύο, τρεις διδακτορικές διατριβές και να τις παρακολουθήσω. Θα συνεχίσω έτσι το ερευνητικό μου έργο, αλλά θα κρατήσω και την επαφή μου με τους νέους. Πολλές ιδέες προέρχονται από τους νέους ανθρώπους.
Στο ελληνικό πανεπιστήμιο, το επίπεδο βελτιώνεται ή παραμένει στάσιμο;
Εχει παραμείνει στάσιμο μάλλον. Η συμπεριφορά των φοιτητών δεν έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια. Αναστατώνεται το σύστημα διδασκαλίας και μάθησης κάθε τόσο με τις καταλήψεις.
Στην Ιατρική, επιπλέον, χάνονται και υλικά που είναι ανεκτίμητα, όπως ανθρώπινα κύτταρα, τα οποία χρειάζονται παρακολούθηση, θρεπτικά υλικά. Χάνονται έτσι χιλιάδες ευρώ. Αλλά τα ελληνικά πανεπιστήμια διαθέτουν και εξαιρετικό ανθρώπινο υλικό που παράγει νέα γνώση. Εξαιρετικούς καθηγητές και φοιτητές. Νησίδες αριστείας που ανεβάζουν το συνολικό επίπεδο. Υπάρχουν αμερικανικά πανεπιστήμια πολύ χειρότερα από τα δικά μας. Δεν είναι όλα Χάρβαρντ και Γέιλ.
Βλέπω στο νοσοκομείο φιλότιμους ανθρώπους που σκίζονται για τον ασθενή. Δεν τους βρίσκεις εύκολα στην Αμερική. Εχω κυρίες παιδιάτρους μεγάλες σε ηλικία πια. Να δείτε τα ξενύχτια που κάνουν, αγόγγυστα, για να φροντίσουν ασθενείς. Διαθέτουμε πολύ λίγο προσωπικό σε σχέση με τον αριθμό των ασθενών. Στο Παίδων, μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο μπορούν να έρθουν και 800 παιδιά. Με το περιορισμένο αριθμητικά προσωπικό που έχουμε το ότι πάνε τόσο καλά τα παιδιά μας είναι αξιοθαύμαστο. Γίνονται σωστές διαγνώσεις, οι γιατροί μας είναι ευαισθητοποιημένοι και υπεύθυνοι. Φροντίζουμε όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο χωρίς καμία διάκριση, είτε είναι Ρομά είτε από πλούσιες οικογένειες.
Επίσης οφείλω να πω ότι δεν έχει λείψει τίποτα από το νοσοκομείο, ούτε τα πολύ ακριβά φάρμακα. Το κράτος δίνει τα χρήματα που απαιτούνται για τα παιδιά. Με όλα μας τα προβλήματα έχουμε καλή ιατρική φροντίδα στην Ελλάδα. Στην Αμερική αν είσαι ανασφάλιστος την έχεις πατήσει.
Τα χρόνια της κρίσης έφυγαν πολλοί Ελληνες γιατροί στο εξωτερικό.
Πολλοί καλοί δικοί μου παιδίατροι φεύγουν ακόμη. Ζευγάρια γιατρών πάνε στη Γερμανία, στη Σουηδία. Διδάσκονται, εξοπλίζονται και ύστερα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε άλλη χώρα. Φεύγουν πολλοί καλοί. Επίσης, κάποιοι εξαιρετικοί και έμπειροι γιατροί με μεταπτυχιακές σπουδές έχουν πλέον συνταξιοδοτηθεί και μας λείπουν.
Η μεγαλύτερη απειλή που αισθανθήκατε αυτά τα χρόνια;
Η οικονομική κρίση παρήγαγε πολύ κοινωνικό στρες. Η κοινωνία μας πάσχει ψυχικά και χρειάζεται θεραπεία, που είναι πρώτα απ’ όλα η παιδεία και ό,τι μπορούμε να κάνουμε για τους συνανθρώπους μας. Οπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, αν πάσχει η ψυχή θα πάσχει και το σώμα· αλλά και τανάπαλιν.
Τι προσδοκάτε;
Όσο είμαστε υγιείς, ψυχικά και σωματικά, να είμαστε ευτυχείς και να το εκτιμούμε. Να έχουμε ευγνωμοσύνη γι’ αυτό που έχουμε. Να βρούμε την ευδαιμονία.
Το χρόνιο στρες
Ο κ. Χρούσος συμμετείχε στην ανάπτυξη νέων εθνικών καμπυλών αύξησης του ελληνικού πληθυσμού παιδιών και εφήβων, ξεκίνησε εκστρατεία κατά της παιδικής παχυσαρκίας, προεδρεύει στην Εθνική Επιτροπή Μητρικού Θηλασμού. «Οταν πρωτοήρθα εντυπωσιάστηκα από το πόσο πολύ είχαν παχύνει τα παιδιά στην Ελλάδα. Το χρόνιο στρες συμβάλλει στην παχυσαρκία». «Μπορείς να ρυθμίσεις το στρες ώστε να είναι ωφέλιμο (ευ-στρες);» ρωτώ. «Ναι. Με γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία. Η ίδια που χρησιμοποιούσαν οι στωικοί και οι επικούρειοι στην αρχαιότητα. Μαθαίνεις τι είναι αυτό που σε στρεσάρει και μετά πώς να το ελέγχεις. Ο μετωπιαίος λοβός ρυθμίζει το συναίσθημα και το κατευνάζει. Η τέχνη και η έρευνα που αναφέραμε και προηγουμένως διεγείρουν το σύστημα του μετωπιαίου λοβού και μειώνουν το στρες».
Ο κ. Χρούσος, παράλληλα με τις σπουδές, την έρευνα και την εργασία του δημιούργησε οικογένεια με την οφθαλμίατρο καθηγήτρια, δρα Γεωργία Χρούσου, αποκτώντας τρεις κόρες, οι οποίες ζουν στο εξωτερικό: «Την πρώτη δεν τη γνώρισα καλά. Μεγάλωσε χωρίς να το καταλάβω. Είναι τώρα 38 (έχει δύο παιδάκια), έχει σπουδάσει business και δούλεψε στον Λευκό Οίκο την περίοδο Ομπάμα. Ηταν υπεύθυνη ενός τμήματος για την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Η δεύτερη είναι 35 και είναι γιατρός και η τρίτη 30 και είναι αρχιτέκτονας».
Oι σταθμοί του
1951
Γεννήθηκε στην Πάτρα.
1975
Αποφοίτησε πρώτος από την Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ.
1981
Ολοκλήρωσε την εκπαίδευση σε Παιδιατρική, Ενδοκρινολογία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας στη Βηθεσδά των ΗΠΑ.
1985
Καθηγητής της Παιδιατρικής και Φυσιολογίας – Βιοφυσικής στο Πανεπιστήμιο Georgetown, Washington DC.
2000
Καθηγητής Ιατρικής και διευθυντής της Πρώτης Παιδιατρικής Κλινικής του ΕΚΠΑ.
2010
Μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Ιατρικής των ΗΠΑ, έδρα UNESCO στην Εφηβική Υγεία και Ιατρική, βραβείο Μποδοσάκη.
2011
Διακεκριμένη έδρα John Kluge στην Τεχνολογία και Κοινωνία, Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, ΗΠΑ.
Τα «πιόνια» στη γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου κινούνται γρήγορα λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή.
Και η αλήθεια είναι πως με τις κινήσεις του ο Κυριάκος Μητσοτάκης εγκλώβισε τον Ταγίπ Ερντογάν. Στο διπλωματικό πεδίο η Ελλάδα κινήθηκε γρήγορα, στέλνοντας πολλαπλά μηνύματα τόσο στην Τουρκία όσο και στις Βρυξέλλες.
Για παράδειγμα η απόφαση αποστολής στην Κύπρο των δυο φρεγατών «Κίμων» και «Ψαρά», καθώς και των τεσσάρων F-16, δεν ήταν απλώς μια κίνηση συμβολική που αποδεικνύει ότι η Κύπρος δεν κείται μακράν. Ήταν μια έμπρακτη ενεργοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος, σε μια χρονική συγκυρία κατά την οποία ο Κυπριακός Ελληνισμός βρίσκεται γεωγραφικά πιο κοντά στη πυρίκαυστη ζώνη. Και όμως, με αυτήν την επιλογή η Αθήνα κατέστησε σαφές ότι οποιαδήποτε απειλή προς τη Λευκωσία δεν είναι περιφερειακό επεισόδιο, αλλά ζήτημα ευρωπαϊκής ασφάλειας. Το ίδιο μήνυμα εξέπεμψε και η ανάπτυξη συστοιχίας πυραύλων Patriot στην Κάρπαθο, κίνηση που ενίσχυσε δραστικά την αντιαεροπορική ομπρέλα στο νοτιοανατολικό Αιγαίο και δημιούργησε ένα συμπαγές πλέγμα αποτροπής από την Κρήτη έως την Κύπρο. Δίχως αμφιβολία δεν πρόκειται για επιθετική διάταξη, αλλά για μια στρατηγική θωράκιση σε μια περίοδο όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες είναι εύθραυστες.
Το αδιέξοδο του Ερντογάν
Σε αυτό το περιβάλλον, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται μπροστά σε ένα διπλό αδιέξοδο. Από τη μία, η Άγκυρα επιχειρεί διαχρονικά να εμφανίζεται ως ρυθμιστής των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Από την άλλη, η ενεργοποίηση της Ελλάδας σε συντονισμό με την Κύπρο και με τη διακριτική αλλά ουσιαστική στήριξη χωρών όπως η Γαλλία και η Γερμανία, περιορίζει δραστικά τα περιθώρια μονομερών κινήσεων.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι η κρίση στη Μέση Ανατολή, που θεωρητικά θα μπορούσε να προσφέρει ευκαιρίες αναβάθμισης του γεωπολιτικού ρόλου στην Τουρκία, λειτούργησε τελικά ως επιταχυντής της ελληνικής στρατηγικής. Διότι η Αθήνα κατόρθωσε να μετατρέψει την περιφερειακή αστάθεια σε πεδίο ανάδειξης της αξιοπιστίας της ως πυλώνα σταθερότητας. Συν τοις άλλοις η Κύπρος παρουσιάζεται πλέον όχι ως «ανοιχτό ζήτημα», αλλά ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που απολαμβάνει έμπρακτη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.
Έτσι, ο Ερντογάν βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια δύσκολη εξίσωση: Αν επιλέξει κλιμάκωση, θα βρεθεί απέναντι όχι μόνο στην Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή συμμαχία. Αν επιλέξει την αποκλιμάκωση, αναγνωρίζει σιωπηρά ότι η Αθήνα έχει κατοχυρώσει ρόλο συνδιαμορφωτή των εξελίξεων.
Το ελληνικό πλεονέκτημα
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η Ελλάδα κινήθηκε έξυπνα και γρήγορα. Η τοποθέτηση του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, στη Βουλή ήταν μετρημένη: αμυντική αποστολή, ειρηνικός χαρακτήρας, στρατηγική ψυχραιμία. Αυτός ο συνδυασμός ισχύος και χαμηλών τόνων είναι που μας δίνει το πλεονέκτημα.
Επιπρόσθετα η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων τα τελευταία χρόνια, οι νέες προμήθειες, η επιχειρησιακή ετοιμότητα και η διπλωματική κινητικότητα δεν αποτελούν μεμονωμένες κινήσεις. Συνθέτουν μια στρατηγική που επιδιώκει να κλείσει τα «κενά» επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο. Και σε μια εποχή που ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή αναδιατάσσει συμμαχίες και ισορροπίες, η Ελλάδα επέλεξε να μην περιμένει τις εξελίξεις, αλλά να τις διαμορφώσει.
«Το τέλος του παραδείσου;» – Η χώρα με τα λιγότερα ATM καλεί σε ετοιμότητα για κρίσεις
Η Σουηδία, πρωτοπόρος στην ψηφιακή οικονομία και μία από τις χώρες όπου το χρήμα έχει σχεδόν εξαφανιστεί από την καθημερινότητα, στέλνει ένα αναπάντεχο μήνυμα στους πολίτες της: Κρατήστε αρκετά μετρητά για να καλύψετε τα βασικά έξοδα μίας εβδομάδας.
Σε εποχή όπου οι συναλλαγές με κάρτες και εφαρμογές κινητών όπως το Swish έχουν γίνει ο απόλυτος κανόνας, η κυβέρνητική σύσταση έρχεται να υπενθυμίσει ότι η πλήρης εξάρτηση από την τεχνολογία μπορεί να αποβεί επικίνδυνη σε περιόδους κρίσεων.
Η Σουηδία κατέχει τα τελευταία χρόνια πρωτιά στην Ευρώπη ως προς την ψηφιοποίηση της οικονομίας της. Περισσότερο από το 98% των πληρωμών γίνεται ηλεκτρονικά, ενώ τα ATM μηχανήματα έχουν μειωθεί δραστικά – από περίπου 3.000 το 2010 σε λιγότερα από 1.000 σήμερα. Καταστήματα, εστιατόρια και ακόμη και μέσα μαζικής μεταφοράς αρνούνται συχνά τα μετρητά, χαρακτηρίζοντάς τα «ανθυγιεινά» ή μη αποδεκτά. Ωστόσο, πρόσφατες αναλύσεις και επίσημες οδηγίες από την Εθνική Τράπεζα της Σουηδίας (Riksbank) και την κυβέρνηση τονίζουν την ανάγκη εφεδρικών μετρητών για περιπτώσεις διακοπής ρεύματος, κυβερνοεπιθέσεων ή φυσικών καταστροφών.
Η σύσταση δεν είναι τυχαία. Πέρυσι, μια μεγάλη κυβερνοεπίθεση σε σουηδικές τράπεζες παρέλυσε συστήματα πληρωμών για ώρες, ενώ πρόσφατες πλημμύρες στη βόρεια Σουηδία απέδειξαν πόσο ευάλωτη είναι η ψηφιακή υποδομή. «Σε μια κρίση, τα μετρητά είναι ο πιο αξιόπιστος τρόπος συναλλαγών», δήλωσε εκπρόσωπος της Riksbank, καλώντας τους πολίτες να διατηρούν σε ασφαλές μέρος ποσό ισοδύναμο με τα βασικά έξοδα επτά ημερών – φαγητό, φάρμακα, καύσιμα. Παράλληλα, η κυβέρνηση επενδύει σε νέα ψηφιακή νόμισμα, το e-krona, αλλά παραδέχεται ότι τα φυσικά νομίσματα εξακολουθούν να παίζουν ρόλο «ασφαλίστρου».
Το φαινόμενο αυτό εγείρει ερωτήματα και για άλλες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, όπου η χρήση καρτών αυξάνεται ραγδαία μετά την πανδημία και τις φορολογικές πιέσεις. Στη Σουηδία, η μετάβαση προς το «cashless» ξεκίνησε ως επιλογή ευκολίας, αλλά τώρα αναδεικνύει κινδύνους: κοινωνική απομόνωση για ηλικιωμένους και φτωχούς που δεν έχουν πρόσβαση σε τράπεζες, καθώς και ευπάθεια σε συστημικές βλάβες. Οι αρχές προτρέπουν: «Μην αφήνετε την τεχνολογία να σας αφήσει εκτός παιχνιδιού».
Η σουηδική περίπτωση λειτουργεί ως προειδοποιητικό σήμα. Σε έναν κόσμο όπου οι ψηφιακές συναλλαγές κυριαρχούν, η επιστροφή στα βασικά –ένα μάτσο μετρητά στο συρτάρι– ίσως είναι η πιο μοντέρνα μορφή ετοιμότητας.
«Δεν έχει λιώσει, θα την πάμε στα… αδιάλυτα.». Ένας εργάτης κουβαλά σ’ ένα καρότσι οικοδομής κάτι, σκεπασμένο με σεντόνι που έφερα εγώ όπως μου ζητήθηκε. Ανοίγει έναν λάκκο και ρίχνει το περιεχόμενο του καροτσιού.
Δηλαδή τη μαμά μου. Αφού κλείνει τον λάκκο πρόχειρα, μου επισημαίνει ότι πρέπει να ελέγχω ανά διαστήματα αν έχει αρκετό χώμα από πάνω. Φυσικά έφυγα περισσότερο τσακισμένη κι από τότε που έγινε η κηδεία. Μετά από μια εβδομάδα είμαι πλέον τσαντισμένη, γιατί αν η εκκλησία θεωρεί ότι η καύση είναι «περιύβριση νεκρού» η διαδικασία που περιέγραψα τι είναι; Οι στάχτες είναι πιο αξιοπρεπείς!
Όλοι μας έχουμε χάσει αγαπημένα μας πρόσωπα.Ίσως η πιο δύσκολη στιγμή είναι αυτή της ταφής γιατί εκεί συνειδητοποιείς ότι αυτό είναι το οριστικό αντίο. Αν δεν υπάρχει όμως… μόνιμη τελευταία κατοικία αυτό το αντίο δεν είναι οριστικό αλλά πολύ πιο επώδυνο.
Έτσι αφού πέρασε η τριετής ανάπαυση στο χώρο του κοιμητηρίου ήρθε το μπιλιετακι του δήμου για εκταφή. Σημειωτέον οτι ούτε μια μέρα μετά την τριετία είναι δεν είναι χωρίς επιπλέον χρέωση – το κόστος είναι 100 ευρώ ανά μήνα (μετάφραση: έλα και περιμένουν κι άλλοι!).
Ήρθε η μέρα λοιπόν. Ο κόμπος στο στομάχι ήταν εκεί, οι μνήμες εκεί, ο πόνος εκεί. Επτά και μισή το πρωί που σχεδόν δεν είχε ξημερώσει μέσα στο νεκροταφείο παίρνουμε πρώτοι σειρά.
Καταφτάνει ένας μικρός φορτωτής και δυο εργάτες που πιάνουν αμέσως δουλειά. Μέσα σε ένα τέταρτο κι αφού είσαι σε απόσταση ασφαλείας, σου ανακοινώνουν: «Πλησίασε, δεν έχει λιώσει, θα την πάμε στα… αδιάλυτα.» Επειδή ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί πια, ακολουθώ έναν εργάτη που κουβαλά σ’ ένα καρότσι οικοδομής κάτι, σκεπασμένο με σεντόνι που έφερα εγώ όπως μου ζητήθηκε.
Φτάνουμε σε ένα σημείο στο νεκροταφείο που έχει μόνο στήλες με ονόματα, ανοίγει έναν λάκκο και ρίχνει το περιεχόμενο του καροτσιού. Δηλαδή τη μαμά μου.
Αφού κλείνει τον λάκκο πρόχειρα, μου επισημαίνει ότι πρέπει να ελέγχω ανά διαστήματα αν έχει αρκετό χώμα από πάνω. Δεν θέλω να σκέφτομαι ΤΙ γίνεται αν δεν έχει χώμα από πάνω!
Πλησιάζω πιο κοντά και διαπιστώνω ότι για να φτάσω στο σημείο που για έξι μήνες θα βρίσκεται η μητέρα μου πρέπει να πατήσω ουσιαστικά πάνω από σορούς σκεπασμένους με χώμα! Κυριολεκτώ!
Φυσικά έφυγα περισσότερο τσακισμένη κι από τότε που έγινε η κηδεία. Μετά από μια εβδομάδα είμαι πλέον τσαντισμένη, γιατί αν η εκκλησία θεωρεί ότι η καύση είναι «περιύβριση νεκρού» η διαδικασία που περιέγραψα τι είναι;
Σίγουρα το κείμενο μου δεν ταιριάζει με την θεματολογία όσων διαβάζω κι εγώ εδώ μέσα. Αλλά βρε παιδιά, επειδή κάποια στιγμή θες να μην το ζήσει κι άλλος αυτό, γι αυτό και το έγραψα.
Ηθικό και όχι χριστιανικό δίδαγμα; Οι στάχτες είναι πιο αξιοπρεπείς! Καύση και πάλι καύση.
Ένα απλό αλλά εντυπωσιακό τεστ όρασης κάνει τον γύρο του διαδικτύου και προκαλεί τους χρήστες να εντοπίσουν έναν «κρυμμένο» αριθμό μέσα σε έναν κόκκινο κύκλο.
Η συγκεκριμένη εικόνα βασίζεται στην αντίθεση χρωμάτων και στη διαφορά φωτεινότητας. Ο αριθμός δεν είναι γραμμένος με έντονο περίγραμμα, αλλά «χάνεται» μέσα στο φόντο, κάτι που δυσκολεύει την άμεση αναγνώρισή του. Όσοι όμως εστιάσουν το βλέμμα τους ή απομακρυνθούν λίγο από την οθόνη, μπορούν να τον διακρίνουν πιο εύκολα.
Τι δείχνει αυτό το τεστ;
Παρόμοιες εικόνες χρησιμοποιούνται συχνά για να ελέγξουν την οπτική αντίληψη και την ικανότητα του ματιού να ξεχωρίζει μικρές διαφορές στην απόχρωση. Δεν πρόκειται για ιατρική διάγνωση, αλλά για ένα διασκεδαστικό οπτικό «παιχνίδι» που δοκιμάζει την παρατηρητικότητά μας.
Αν είδατε τον αριθμό 38 χωρίς δυσκολία, συγχαρητήρια! Αν όχι, δοκιμάστε να χαμηλώσετε τη φωτεινότητα της οθόνης ή να κοιτάξετε την εικόνα από μεγαλύτερη απόσταση — πολλές φορές αυτό βοηθά να αποκαλυφθεί το κρυμμένο μοτίβο.
Ήταν 27 Σεπτεμβρίου 2004 στις 10 το πρωί, όταν στο Ασπρονέρι Καμένων Βούρλων γίνεται ένα τραγικό δυστύχημα που συγκλονίζει το Πανελλήνιο.
Επτά μαθητές από την Φαρκαδόνα Τρικάλων, που δεν πρόλαβαν να χαρούν τη ζωή, την χάνουν σε τροχαίο δυστύχημα, πηγαίνοντας σχολική εκδρομή σύμφωνα με trikalaola.gr.
Έξι χρόνια αργότερα, την ίδια ημερομηνία, 27 Σεπτεμβρίου 2010 στις 17:00 ένα άλλο τραγικό τροχαίο δυστύχημα, αυτή τη φορά στην περιοχή της Φαρκαδόνας, στην εθνική οδό Τρικάλων – Λάρισας στο ύψος του Πετρόπορου, χάνουν τη ζωή τους άλλα 7 άτομα, μεταξύ αυτών και δύο μικρά παιδιά. Μετά των επτά ατόμων είναι και μία 4μελής οικογένεια που ξεκληρίστηκε.
Δείτε το βίντεο:
Δείτε τις φωτογραφίες:
Tο τραγικό τροχαίο με 7 νεκρούς μαθητές στο “πέταλο” του Μαλιακού
Πέρασαν 21 χρόνια από το τροχαίο δυστύχημα που σόκαρε το πανελλήνιο, στο γνωστό “πέταλο” του Μαλιακού, με θύματα επτά μαθητές Λυκείου.
Το ημερολόγιο έγραφε 27 Σεπτεμβρίου 2004. Είναι λίγο πριν από τις 10 το πρωί, όταν λεωφορείο του ΚΤΕΛ Τρικάλων μεταφέρει 37 μαθητές και τέσσερις καθηγητές συνοδούς της Α’ τάξης του Λυκείου Φαρκαδόνας Τρικάλων στην Αθήνα για να παρακολουθήσουν αγωνίσματα των Παραολυμπιακών Αγώνων.
Στο 176ο χλμ. της εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας, στο Ασπρονέρι, το λεωφορείο συγκρούεται πλαγιομετωπικά με νταλίκα που πέρασε στο αντίθετο ρεύμα. Επτά μαθητές ανασύρονται νεκροί, τρεις τραυματίζονται σοβαρά, ενώ άλλοι 27 ελαφρά τραυματισμένοι.
Νεκροί είναι οι μαθητές Μπουραζέλης Χρήστος, Λίτσιου Αικατερίνη, Καλύβα Στεφανία, Τέλλιος Κωνσταντίνος, Σαράφη Ευγενία, Οικονομούλας Απόστολος και Καματσέλος Ιωάννης. Με απόφαση του υπουργείου Εσωτερικών, οι κηδείες τους γίνονται δημοσία δαπάνη.
Ένας από τους σοβαρότερα τραυματισμένους μαθητές, ο Κωνσταντίνος Αμπλιανίτης, ακρωτηριάζεται στο αριστερό του χέρι. Έφερε επίσης θλαστικό τραύμα στο κεφάλι και θλάση πνευμόνων σοβαρής μορφής. Επίσης, η Βασιλική Κιόση, με σοβαρή κρανιοεγκεφαλική κάκωση, μεταφέρεται σε νοσοκομείο της Αθήνας, ενώ η Αρετή Γεωργίου υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση και μεταφέρθηκε από το νοσοκομείο της Λαμίας στο νοσοκομείο της Λάρισας.
Τραυματίες: Σωτηρίου Κωνσταντίνα, Λίτσιου Αθηνά, Καραμάνος Δημήτριος, Αμπλιανίτη Καλλιόπη, Μουράτη Κωνσταντίνα, Παρδάλη Ιφιγένεια, Ξάνθος Ιωάννης, Αθανασιάδη Ελπινίκη, Ξάνθου Παρασκευή, Τέλλιος Αθανασίος, Αλτάνης Γεώργιος, Μακρής Γεώργιος, Μπραζιώτη Δήμητρα, Χαχόπουλος Κωνσταντίνος, Γεωργίου Αικατερίνη, Μπουζάνα Κωνσταντινιά, Ξάνθος Αθανασιος, Βασιλειάδης Αναστάσιος, Σπυροπούλου Αννα (καθηγήτρια), Μαλέκα Σοφία (καθηγήτρια)Στεργίου Κωνσταντίνος, Αθανασίου Αικατερίνη, Στεργίου Ιφιγένεια, Αυγέρη Γεωργία, Βλιώρα Ζαχαρούλα, Γεροδήμου Έλλη, Μαλέκα Ζωή, Μεριβάνη Μαρία και Πίκα Θωμαή. Αν και τραυματίας ο Μυλωνάς Αριστείδης, καθηγητής του Λυκείου, διέσωσε τους περισσότερους τραυματίες από το λεωφορείο.
Πώς συνέβη το δυστύχημα στο “πέταλο” του Μαλιακού
Στο 176ο χλμ. της εθνικής οδού, στο ύψος του Ασπρονερίου, ο οδηγός του φορτηγού, που βρισκόταν στο αντίθετο ρεύμα, έχασε τον έλεγχο. Το ρυμουλκούμενο, που μετέφερε σε κοντέινερ τζάμια, συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με το λεωφορείο. Και τα δύο οχήματα ανατράπηκαν.
Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, αλλά και από όσα διηγήθηκαν οι συμμαθητές των άτυχων νεαρών που σκοτώθηκαν και επέβαιναν σε προπορευόμενο λεωφορείο του ΚΤΕΛ, η νταλίκα με οδηγό τον Αντώνη Παρδαλάκη, 60 ετών, είχε διανύσει πορεία περίπου 20 μέτρων στις αριστερές ρόδες και μετά ο οδηγός της έχασε τελείως τον έλεγχο του οχήματος.
Ο οδηγός του λεωφορείου, Πεσλής Δημήτρης, 21 ετών, από το Μουζάκι και ο οδηγός της νταλίκας κρατήθηκαν στο Αστυνομικό Τμήμα των Καμένων Βούρλων, στο πλαίσιο της προανάκρισης για το τροχαίο δυστύχημα.
Βαρύ το πένθος στη χώρα, ενώ το καλλιτεχνικό μέρος της Τελετής Λήξης των Παραολυμπιακών ματαιώνεται. Ο πρωθυπουργός δίνει εντολή να προχωρήσουν ταχύτατα οι έρευνες και να αποδοθούν οι ευθύνες στους υπεύθυνους του τραγικού δυστυχήματος.
Σύμφωνα με τον ΚΟΚ, ο οδηγός του λεωφορείου δεν είχε το όριο ηλικίας που προβλέπεται για να οδηγήσει επαγγελματικό λεωφορείο εκτός νομού -επιτρέπεται να οδηγεί σε τοπικά δρομολογια, απόσταση 50 χιλιομέτρων από την έδρα του οχήματος.
Οι δίκες
Για τον οδηγό της νταλίκας, αρχικά η απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Καρπενησίου (2007) ήταν 13 χρόνια φυλάκιση και έξι μήνες χωρίς δικαίωμα άσκησης έφεσης. Οδηγήθηκε στη φυλακή. Στον οδηγό του λεωφορείου επεβλήθη εξαγοράσιμη ποινή 56 μηνών -προς 5 ευρώ την ημέρα- με δικαίωμα έφεσης. Αφέθηκε ελεύθερος. Στον ιδιοκτήτη της νταλίκας επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 59 μηνών, η οποία μετατράπηκε σε εξαγοράσιμη προς 5 ευρώ την ημέρα με δικαίωμα έφεσης. Αφέθηκε ελεύθερος.
Στο άκουσμα των ποινών οι συγγενείς των νεκρών μαθητών ξέσπασαν με οργή, καθώς θεωρήθηκαν ήπιες. Η υπόθεση εκδικάστηκε στο Εφετείο Λαμίας, στις 22 Μαρτίου 2010. Το Εφετείο Λαμίας, ύστερα από πολυήμερη διαδικασία, αποφάσισε να μειώσει σε εννιά χρόνια την ποινή του οδηγού της νταλίκας που προκάλεσε το δυστύχημα με τους επτά νεκρούς μαθητές, ωστόσο δεν μετέβαλε την ποινή του ιδιοκτήτη του μοιραίου φορτηγού, αλλά ούτε την ποινή στον οδηγό του λεωφορείου.
Το τραγικό δυστύχημα στο Πέταλο του Μαλιακού συνέβη περίπου 1,5 χρόνο μετά το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, όταν είχαν χάσει τη ζωή τους 21 μαθητές. Το πολύνεκρο τροχαίο είχε στις 13 Απριλίου 2003, όταν νταλίκα πέρασε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και συγκρούστηκε με τουριστικό λεωφορείο, στο οποίο επέβαιναν 49 μαθητές της Α’ τάξης από το Λύκειο Μακροχωρίου Ημαθίας.
Ο 17χρονος, που σκότωσε τον πατέρα του στη Λέρο, περιέγραψε τη φρίκη που ζούσε στα χέρια του κατά τη διάρκεια της απολογίας του.
Σύμφωνα με όσα ανέφερε, το κακοποιητικό περιβάλλον ήταν αδιανόητο. Ο πατέρας του φέρεται να του είχε προκαλέσει σοβαρούς τραυματισμούς, μεταξύ άλλων τρυπώντας του την παλάμη με κατσαβίδι, περνώντας το από τη μία πλευρά στην άλλη, ενώ τον χτυπούσε επανειλημμένα με διάφορα αντικείμενα.
Δείτε το βίντεο:
Όπως αναφέρουν μάλιστα οι ίδιες πληροφορίες, κατά την απολογία του, ο 17χρονος έδειξε στους δικαστικούς λειτουργούς τις ουλές του. Μετά την κατάθεσή του, αφέθηκε ελεύθερος με όρο την παρακολούθηση από ψυχολόγο.
Τι φέρεται να κατέθεσε ο 17χρονος
Σύμφωνα με όσα μετέδωσε η τηλεόραση του Mega ο 17χρονος φέρεται να υποστήριξε μεταξύ άλλων τα εξής:
«Με χτυπούσε πολύ. Με έβριζε συνέχεια. ”Μπα…, π… γιέ, κοπρίτη, τελειωμένο” επειδή μου είχαν γράψει μια φαρμακευτική αγωγή και είχε δει τη μητέρα μου να μου δίνει τα χάπια. Με φώναζε ”πρεζάκια”, ”άρρωστο”. Μου έχει πετάξει κατσαβίδι στην πλάτη και έχω ουλή, σας την επιδεικνύω. Μου τρύπησε την παλάμη με κατσαβίδι και βγήκε από την άλλη πλευρά, σαν επιδεικνύω την ουλή. Επίσης μου πέταξε κατσαβίδι στο κεφάλι και έχω ουλή, την οποία επίσης σας επιδεικνύω. Τις περισσότερες φορές έκλαιγα και έπαιρνα το μηχανάκι και εξαφανιζόμουν ή πήγαινα πάνω στη μάνα μου και έκανα παράπονα. Όταν ερχόταν στο συνεργείο γινόταν άλλος άνθρωπος. Έμπαινε ο διάβολος μέσα του. Ήταν διπρόσωπος».
Δείτε το βίντεο:
Ενώ σε άλλο σημείο της κατάθεσής του πρόσθεσε σύμφωνα με τις πληροφορίες: «Και τον δείκτη του δεξιού χεριού εκείνος μου το έκοψε με το κλαρκ κατά λάθος. Την πρώτη μέρα έκλαιγε και μετά πήγαινε στο καφενείο με τους φίλους του και το έλεγε και γέλαγε. Όμως με χτύπησε και άλλη μια φορά στο ίδιο δάκτυλο που ενώ κοιμόμουν ένα πρωί ήρθε και με ξύπνησε με ξύλο χτυπώντας μου το δάχτυλο με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανοίξει το δάκτυλό μου πια ενώ πριν άνοιγε. Εκείνη την μέρα κάποια στιγμή μπήκε στο συνεργείο και επειδή δεν είχα κάνει πολύ δουλειά άρχισε στην αρχή να με βρίζει. Μετά πάει σ’ ένα ράφι με ακριβά ανταλλακτικά από μηχανάκια, κυλίνδρου και πιστόνια και άρχισε να τα παίρνει και να μου τα πετάει».
Δείτε το βίντεο:
«Δεν ήθελα να πάθει κακό»
Και κατέληξε ως προς την ημέρα του φονικού: «Κάποια στιγμή έπιασε ένα κυλονδροπίστονο πολύ ακριβό και του λέω μην μου το πετάξεις σε παρακαλώ και εκείνος μου το πέταξε και με βρήκε στη δεξιά πλευρά της κοιλιακής χώρας. Την μελανιά αυτή την έδειξα και στους αστυνομικούς στη Λέρο. Όπως με χτύπησε το κυλινδροπίστονο το έπιασα στον αέρα και χωρίς να κοιτάξω το πέταξα πίσω. Δεν γύρισα το βλέμμα να δω. Όταν σήκωσα το βλέμμα ήταν πολύ αργά. Δεν έπεσε κατευθείαν κάτω ο πατέρας μου. Έκατσε πρώτα, μου ζήτησε να του φέρω λίγο νερό. Είχα καταλάβει από τη στιγμή που τον βγάλαμε από το μαγαζί ότι μπορεί να είχε τελειώσει. Μάλιστα το πρόσωπό του είχε μελανιάσει. Δεν ήθελα να πάθει κακό ο πατέρας μου. Ζητώ την επιείκειά σας…».
