Σε διευκρίνιση για τον τρόπο μετακίνησης στα κομμωτήρια που ανοίγουν από την ερχόμενη Δευτέρα, 22/3/2021, προχώρησε το υπουργείο Ανάπτυξης, μέσω Twitter.
Όπως αναφέρει το υπουργείο, για τις υπηρεσίες κομμωτηρίων, αλλά και περιποίησης άκρων (μανικιούρ, πεντικιούρ) «επιτρέπεται η διαδημοτική μετακίνηση κατόπιν ραντεβού, με βεβαίωση τύπου Β ή αποστολή sms στο 13033 με την επιλογή 6».
Από Δευτέρα 22/3 στις περιοχές επιδημιολογικού επιπέδου "πολύ αυξημένου κινδύνου", επαναλειτουργούν οι υπηρεσίες των κομμωτηρίων & περιποίησης άκρων. Επιτρέπεται η διαδημοτική μετακίνηση κατόπιν ραντεβού, με βεβαίωση τύπου Β ή αποστολή sms στο 13033 με την επιλογή 6.
— Υπουργείο Ανάπτυξης και Επενδύσεων (@MinDevGR) March 20, 2021
Για πρώτη φορά στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, επιτρέπεται σε άνδρες που δηλώνουν ότι είναι γυναίκες να ανταγωνίζονται γυναίκες κατά τη διάρκεια των χειμερινών αγώνων στη Νότια Κορέα.
Για πρώτη φορά, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) αποφάσισε ότι οι τρανσέξουαλ αθλητές μπορούν να λάβουν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Γυναίκες «που έγιναν άντρες» μπορούν να ανταγωνιστούν “χωρίς περιορισμούς”, ενώ οι άνδρες «που έγιναν γυναίκες» πρέπει να υποβληθούν σε ορμονοθεραπεία.
Προηγουμένως, οι κατευθυντήριες γραμμές της ΔΟΕ απαιτούσαν από τους αθλητές να έχουν προβεί σε χειρουργική επέμβαση «αλλαγής φύλου», ακολουθούμενη από τουλάχιστον δύο χρόνια ορμονικής θεραπείας, προκειμένου να είναι επιλέξιμοι. Τώρα η μόνη ρύθμιση που απέμεινε είναι ότι οι αθλητές που «έγιναν» από άνδρες «γυναίκες» πρέπει να αποδείξουν ότι τα επίπεδα τεστοστερόνης τους είναι σταθερά κάτω από το σημείο αποκοπής για τουλάχιστον ένα ολόκληρο έτος πριν από τους αγώνες.
Παραμένει ασαφές εάν στην πραγματικότητα υπάρχουν αθλητές ανοιχτά τρανσέξουαλ που αγωνίζονται στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2018.
Μιλώντας ως πρώην ερασιτέχνης γυναίκα μπόξερ, δεν μπορώ να ησυχάσω με τη σκέψη μιας γυναίκας που «έγινε άντρας» να συναγωνίζεται άνδρες. “Citius, Altius, Fortius” (“Πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά”) δεν είναι μόνο το σύνθημα των Ολυμπιακών Αγώνων, συνθέτει τη σχέση των ελίτ αθλητών με τις ελίτ αθλητές.
Για παράδειγμα, η Αμερικανίδαm Florence Griffith Joyner έτρεξε τα 100 μέτρα σε 10,49 δευτερόλεπτα. Ο Usain Bolt από την Τζαμάικα το έκανε σε 9,58 δευτερόλεπτα.
Στον αθλητισμό, αυτό είναι μια μεγάλη διαφορά.
Καμία γυναίκα δεν έχει σπάσει το ρεκόρ της Flo-Jo από τότε που το έθεσε το 1988, γεγονός που υπογραμμίζει ποιο ήταν το επίτευγμα για μια γυναίκα να φτάσει εκείνη την ταχύτητα. Οι πρώτοι άντρες που καταγράφηκε ότι έτρεξαν τα 100 μέτρα σε λιγότερο από 10 δευτερόλεπτα το έκαναν το 1968. Έτσι, δεν περιμένω μια τρανσέξουαλ αθλήτρια που «έγινε άντρας» να χτυπήσει το ρεκόρ του Usain Bolt σύντομα.
Αλλά ούτε περιμένω το ρεκόρ της Flo-Jo για τα 100 μέτρα των γυναικών να παραμείνει πολύ περισσότερο, ειδικά όταν οι άνδρες που ισχυρίζονται ότι είναι “γυναίκες” προσπαθούν να σπάσουν το ρεκόρ.
Θα πέσει, ίσως, αλλά ο νικητής δεν θα εμπνεύσει τα κορίτσια σε όλο τον κόσμο. Άλλωστε, ο νικητής, αν και θα αναγνωρίζεται ως «γυναίκα», πιθανότατα δεν θα ήταν ποτέ κορίτσι.
Η Διεθνής Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων δεν επιμένει ότι οι “Transgender” αθλητές πρέπει να έχουν υποβληθεί σε χειρουργικές επεμβάσεις που κάποιοι ονομάζουν «επανακαθορισμού φύλου», αλλά αυτό ονομάζεται καλύτερα ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων. Ωστόσο, επιμένει ότι οι αθλητές που συμμετέχουν στα γυναικεία αθλήματα δεν πρέπει να έχουν πάνω από 10 νανογραμμομόρια τεστοστερόνης ανά λίτρο αίματος στο σώμα τους για ένα χρόνο πριν από τους αγώνες.
Αυτό πρέπει να κάνει τον ανταγωνισμό στα γυναικεία αθλήματα δίκαιο για τις γυναίκες – γυναίκες που είναι απλώς γυναίκες, με φυσιολογία γυναικών, που δεν είναι intersex(ερμαφρόδιτες), όπως η Caster Semenya της Νότιας Αφρικής(φώτο επάνω) και όχι τρανσέξουαλ, όπως «η» αρσιβαρίστρια της Νέας Ζηλανδίας Laurel Hubbard (που γεννήθηκε ωςGavin) (φώτο κάτω). Ωστόσο, δεν είναι μόνο τα πολύ πρόσφατα ποσοστά της τεστοστερόνης που κάνουν τη διαφορά μεταξύ της αθλητικής ικανότητας των ανδρών και των γυναικών: είναι επίσης η παρουσία αυτής της τεστοστερόνης στην εφηβική ηλικία. Οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της υψηλής τεστοστερόνης και του αντρικού σώματος δεν μπορούν να μειωθούν.
Πρόσφατα διάβασα ένα συναρπαστικό βιβλίο για το πώς μεταμορφώθηκε η Ολυμπιακή Ομάδα των Βρετανίδων. Η ομάδα προσέλαβε γυναίκες που είχαν ελάχιστη επαφή με τα αθλήματα στα οποία έπρεπε τελικά να συμμετάσχουν, αλλά είχαν υπεράνθρωπα επίπεδα βούλησης να κερδίσουν. Είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει έλλειψη ανδρών που, αν και δεν έχουν την ικανότητα να ανταγωνίζονται τους ελίτ, έχουν τη βούληση να κερδίσουν γυναίκες.
Οι χαμένοι, φυσικά, θα είναι γυναίκες και τα γυναικεία αθλήματα και, στην πραγματικότητα, όλες οι γυναίκες χάνουν.
Έπαιζα χόκεϊ ως έφηβη και τίποτα δεν σε διαβεβαιώνει ότι το να παίζεις χόκεϊ στον πάγο εναντίον εφήβων θα ήταν απόλυτα ασφαλές. Και, όπως ανέφερα παραπάνω, ήμουν ερασιτέχνης γυναίκα μπόξερ, και τίποτα δεν με έκανε να πιστεύω ότι θα μπορούσα να παλέψω με οποιονδήποτε άντρα ηλικίας άνω των 12 ετών.
Ποιος γονέας θα ήθελε να ενθαρρύνει τις κόρες του να εισέλθουν σε αθλήματα επαφής ενάντια σε αγόρια ή άνδρες;
Και ποιος γονέας θα υποστηρίξει τώρα ολόψυχα το όνειρο ενός 10χρονου κοριτσιού να γίνει χρυσή Ολυμπιονίκης, γνωρίζοντας ότι η απονομή του χρυσού μετάλλου των γυναικών θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το αν ένας άντρας, που λέει ότι είναι “γυναίκα” θέλει να το κερδίσει;
Όταν τα παιδιά είναι μικρά, δεν μπορείς να φανταστείς ότι μια μέρα θα εμφανιστούν μπροστά σου με τον καλό ή την καλή τους. Ξέρεις ότι θα γίνει, το περιμένεις, προετοιμάζεσαι, αλλά σου είναι αδύνατο να το φανταστείς!
Αυτή η μέρα, όμως, έρχεται και μάλιστα πιο σύντομα απ’ όσο νομίζεις. Και πάνω που εξοικειώνεσαι με την ιδέα ότι ο γιος ή κόρη σου είναι σε… σχέση, σου ζητούν να φιλοξενήσεις τον/την καλή του σπίτι.
Το να κοιμούνται στο σπίτι του έφηβου συντρόφου τους είναι η νέα τάση;
Συζητώντας πρόσφατα με εφήβους και ενήλικες κάτω των 30, συνειδητοποίησα πως το να φιλοξενείς τους συντρόφους των παιδιών είναι κάτι που συνηθίζεται πολύ τα τελευταία χρόνια.
Αρκετοί σύγχρονοι γονείς δεν είναι σαν τους δικούς μας που γνώριζαν μόνο αυτόν (ή αυτήν) που θεωρούσαμε «άνθρωπο της ζωής μας». Αντίθετα, είναι πιο ανοιχτοί σε τέτοια θέματα και συχνά μοιράζονται το πρωινό τους με τον/την σύντροφο του έφηβου παιδιού τους χωρίς ενδοιασμούς και αναστολές.
Πρέπει να αποδεχτούμε το ότι τα παιδιά μας μεγαλώνουν…
«Τα έφηβα παιδιά χρειάζονται έναν ασφαλή χώρο για να έχουν τις προσωπικές τους στιγμές» συμβουλεύει η ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια Ρομίνα Σαλούστρου σε αντίστοιχη ερώτηση αναγνώστη μας.
«Οι έφηβοι βιώνουν μεγάλες αλλαγές σε όλα τα επίπεδα ανάπτυξης. Οι συντροφικές τους σχέσεις παίρνουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο καθώς προετοιμάζονται για την ενήλικη ζωή. Η σεξουαλικότητα, οι ορμόνες, οι ορμές, η επιθυμία είναι επίσης έντονα στοιχεία της περιόδου αυτής» εξηγεί η ειδικός, τονίζοντας πως εμείς οι γονείς πρέπει να αποδεχτούμε και να φροντίσουμε αυτή την πλευρά της εφηβείας τους.
Όπως και να το κάνουμε, έχει έρθει η ώρα να ορθώσουν το ανάστημά τους, να δηλώσουν την ανεξαρτησία τους και να κάνουν την επανάστασή τους.
… αλλά τους κανόνες τους βάζουμε όλοι μαζί
«Πρέπει να είμαστε ανοιχτοί και να τους επιτρέπουμε να έχουν το χώρο και και τον χρόνο που χρειάζονται για να μεγαλώσουν» συμβουλεύει η κ. Σαλούστρου, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι απαραίτητη μία ειλικρινής συζήτηση μαζί τους.
Κάθε οικογένεια έχει τους δικούς της κανόνες και κινείται σε διαφορετικό πλαίσιο. Αυτό που φαίνεται απαγορευτικό για κάποιους γονείς, ενδέχεται να θεωρείται ανεκτό από κάποιους άλλους. Το ζητούμενο είναι να μιλήσουμε μαζί με τα παιδιά και να βρούμε μαζί τα όρια και τους άγραφους κανόνες που εξυπηρετούν ολόκληρη την οικογένεια.
«Είναι σπουδαίο να μπορείτε να καταλάβετε τις ανάγκες του παιδιού και χρειάζεται να βρείτε έναν τρόπο που να ταιριάζει στον τρόπο λειτουργίας του σπιτιού σας» αναφέρει η ψυχολόγος.
Υπάρχουν αρκετές πρακτικές λύσεις για να αφήσετε χώρο στο έφηβο παιδί, χωρίς όμως να νιώσετε καταπίεση. Για παράδειγμα, μπορείτε να του επιτρέψετε να συναντιέται με τον/την φίλη του στο σπίτι σας όταν εσείς λείπετε, ή να κοιμάται σπίτι μόνο κάποια σαββατοκύριακα.
Εν κατακλείδι
«Το στοίχημα είναι να είστε όλοι ευχαριστημένοι χωρίς να νιώθετε θιγμένοι. Θέστε ξεκάθαρα τα όρια ώστε να είναι ορατά, με αγάπη και ενδιαφέρον για την καλή εξέλιξη όλων των σχέσεων» συμβουλεύει η Ρομίνα Σαλούστρου.
Με λίγα λόγια, το σημαντικό είναι να βρείτε τη λύση που θα ικανοποιεί τόσο εσάς όσο και τα παιδιά, χωρίς κάνετε εκπτώσεις στις αξίες σας και χωρίς, φυσικά, να κάνετε τα εφηβάκια σας να νιώθουν πως δεν τα καταλαβαίνετε.
Έχεις σκύλο. Είναι καλοκαίρι. Πας για μπάνιο. Θέλεις να τον πάρεις μαζί σου. Πολύ πιθανό να είναι δεινός κολυμβητής ή και απλώς να του αρέσει η παραλία. Πολύ πιθανό να θέλεις τη συντροφιά του και σου φαίνεται εντελώς παράλογο να μην μπορείς να πας με τον τετράποδο φίλο σου στη θάλασσα και να απολαύσεις μαζί του το κολύμπι.
Πολύ πιθανό επίσης να είσαι από τους «άλλους» λουόμενους, αυτούς που δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να συνυπάρχουν με σκύλο στην παραλία- καλά, για τη θάλασσα ούτε λόγος. Ίσως έχεις παιδιά, και φοβάσαι «μήπως κολλήσουν κάτι». Ίσως θεωρείς όλα τα σκυλιά βρώμικα και απωθητικά. Ίσως δεν τα αποστρέφεσαι τόσο αλλά «όχι και να τα φέρνουν στην παραλία!».
Ίσως είσαι από εκείνους που φοβούνται μήπως το σκυλί κάνει μέσα στη θάλασσα αυτό που κάνουν όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι- αν κάποιος αναγνώστης δεν το κάνει, παρακαλώ ας μην προσβληθεί, απλώς είναι σπάνιο δείγμα- δηλαδή ουρήσει. Ίσως απλώς να ενοχλείσαι, αλλά η σκέψη πως έχουν και οι άλλοι δικαίωμα στην παραλία σε σταματά από το να διαμαρτυρηθείς. Ή ίσως είσαι έξαλλος και καλείς το λιμενικό ή την αστυνομία.
Credit: Ευρυδίκη Βλάσση
Αν στους δρόμους το θεμελιώδες ζήτημα που μας διχάζει είναι αν είναι καλύτεροι (ή χειρότεροι) οδηγοί αυτοί που βρίσκονται πάνω σε τέσσερις ή δύο τροχούς, στην παραλία το μέγα ερώτημα είναι ένα: Τι γίνεται με τα σκυλιά; Επιτρέπονται ή όχι στην παραλία και, το κυριότερο, επιτρέπονται ή όχι στη θάλασσα; Έχω δικαίωμα να πάρω τον σκύλο μου μαζί για μπάνιο;
Πριν από όλα, ψυχραιμία. Πριν αρχίσουν οι υστερίες και οι αφορισμοί- έχουμε γίνει μάρτυρες και των δύο, και από τις δύο πλευρές- ας σκεφτούμε πρώτα ψύχραιμα. Δεν χωρίζουν τις δύο πλευρές τόσα όσα νομίζουν.
Όλοι έχουν δικαίωμα στην παραλία και όλοι θέλουν να περάσουν καλά. Πιθανότατα, για να έχουν συναντηθεί, επέλεξαν και οι δύο μια σχετικά απόμερη ή ήρεμη παραλία- αφού στις οργανωμένες πλαζ το μπάνιο των σκύλων απαγορεύεται. Δεν μπορεί να είναι τόσο δύσκολο να συνυπάρξουν.
Τι λέει ο νόμος
Σε επικοινωνία του newsbeast.gr με το υπουργείο Ναυτιλίας, πληροφορηθήκαμε πως σύμφωνα με τη νομοθεσία, απαγορεύεται να μπαίνουν τα σκυλιά στη θάλασσα. Σύμφωνα με το άρθρο 230 του Γενικού Κανονισμού Λιμένα- και το άρθρο 91 παράγραφος 2 του Γενικού Κανονισμού Λιμένα Πειραιά- το «λουτρό» των σκύλων στη θάλασσα δεν επιτρέπεται.
Ωστόσο, εγκύκλιος του 2006 διευκρινίζει πως η απαγόρευση αυτή δεν ισχύει για απομακρυσμένες ή ερημικές παραλίες, χωρίς ή με λίγους λουόμενους. Είναι προφανές πως εφόσον δεν πρόκειται για οργανωμένη πλαζ ή για κάποια παραλία γεμάτη κόσμο, οι σκύλοι και οι συνοδοί τους μπορούν να απολαμβάνουν μαζί το μπάνιο τους και το ατελείωτο σκυλο-παιχνίδι στο νερό.
Τα σκυλιά πρέπει να συνοδεύονται και οι συνοδοί τους να έχουν μαζί και το βιβλιάριο του σκύλου, όπου θα πιστοποιείται πως είναι εμβολιασμένος και αποπαρασιτωμένος.
Όλα αυτά συνοψίζονται με μια φράση στο να μην αποτελεί το σκυλί κίνδυνο για κανέναν στην παραλία. Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινιστεί πως οι υπηρεσίες του υπουργείου Ναυτιλίας έχουν την ευθύνη σε ό,τι αφορά την παρουσία σκύλων στη θάλασσα, τα λιμάνια και τις χερσαίες ζώνες λιμένων. Για την παραλία, την ξηρά, δηλαδή, την ευθύνη έχει η αστυνομία.
Ευρυδίκη Βλάσση
Εκεί, πάντως, η παρουσία σκύλων φυσικά και επιτρέπεται, τηρουμένων και πάλι των ίδιων προϋποθέσεων: να φορούν λουρί, να έχουν βιβλιάριο που πιστοποιεί πως είναι εμβολιασμένοι και, προφανώς, να τους επιτηρούν οι άνθρωποι που τους συνοδεύουν. Για τους παραβάτες προβλέπονται πρόστιμα που ξεκινούν από τα 30 ευρώ και συνήθως κυμαίνονται γύρω στα 100.
Τι λένε οι κτηνίατροι
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που φοβούνται την παρουσία σκύλων στην παραλία επικαλούμενοι θέματα υγείας και υγιεινής. Εκτός από το ερώτημα αν το σκυλί μπορεί να ουρήσει μέσα στη θάλασσα, αυτό δηλαδή που κάνουν όλοι οι δίποδοι λουόμενοι, κάποιοι ανησυχούν για το ενδεχόμενο μολυσματικών ασθενειών. Για αυτή την πτυχή του θέματος απευθυνθήκαμε στην κτηνίατρο Ευμορφία Τόττα, από την Πλακεντία Κτηνιατρική Κλινική.
Γιούλα Ράπτη
– Είναι δυνατό να ουρήσει ένας σκύλος ενώ κολυμπά;
Οι σκύλοι δεν συνηθίζουν να ουρούν ενώ βρίσκονται μέσα στο νερό. Φαίνεται να είναι αρκετά επιλεκτικοί όσον αφορά το σημείο που θα ουρήσουν, καθώς η ούρηση πέρα από φυσική ανάγκη αποτελεί μέσο «μαρκαρίσματος». Επίσης, οι σκύλοι παίρνουν χαρακτηριστική στάση που εξυπηρετεί την ούρηση και την αφόδευση. Σύμφωνα με τα παραπάνω, η θάλασσα αποτελεί «αφιλόξενο» περιβάλλον για να ουρήσει κάποιος σκύλος ενώ κολυμπάει.
– Υπάρχει κάποιος κίνδυνος για τους λουόμενους από έναν σκύλο εμβολιασμένο, που ζει σε σπίτι δηλαδή, και έχει όλη την απαραίτητη φροντίδα; Μεταδοτικές ασθένειες ή κάτι παρόμοιο;
Όταν το πρόγραμμα εμβολιασμών κι αποπαρασιτώσεων είναι πλήρες, μειώνονται κατά πολύ οι πιθανότητες μετάδοσης ζωοανθρωπονόσων (νοσημάτων δηλαδή που μπορούν να μεταδοθούν από τα ζώα στον άνθρωπο). Η διαφορά της παραλίας με τους υπόλοιπους κοινόχρηστους χώρους είναι ότι ο σκύλος μπορεί να ουρήσει στην ακρογιαλιά, ενώ βρίσκεται έξω από το νερό, παρουσία λουόμενων.
Κάτι τέτοιο ίσως προκαλέσει ανησυχία στους δεύτερους, λόγω της επαφής με τα ούρα του σκύλου. Στην περίπτωση αυτή, ο κυριότερος κίνδυνος αφορά τη Λεπτοσπείρωση, που αποτελεί ζωοανθρωπονόσο και μεταδίδεται, μεταξύ άλλων, και με το ούρο. Τα εμβολιακά προγράμματα των σκύλων διαμορφώνονται ώστε να προλαμβάνουν κι αυτό το νόσημα.
Ένας σκύλος που ζει στο σπίτι, εμβολιάζεται τακτικά και δεν έρχεται σε επαφή με τρωκτικά, έχει ελάχιστες πιθανότητες να φέρει και να μπορεί να μεταδώσει Λεπτοσπείρωση. Για ν’ αποφευχθεί λοιπόν η παραπάνω κατάσταση, καλό θα ήταν οι κηδεμόνες να μεριμνούν ο σκύλος να πηγαίνει βόλτα για να ουρήσει σε κατάλληλα σημεία πριν κι αμέσως μετά το κολύμπι.
– Σε ό,τι αφορά τους ανθρώπους που έχουν σκύλο και θέλουν να τον πάρουν μαζί τους στην παραλία. Υπάρχει κάτι που θα πρέπει να προσέχουν; Υπάρχουν σκυλιά που μπορεί να μην αντέχουν για παράδειγμα, στη ζέστη ή να ή να μην τους αρέσει το κολύμπι;
Οι κηδεμόνες θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν πρόκειται να πάρουν τον σκύλο τους μαζί στην παραλία και να έχουν υπόψη τους πως αυτοί είναι υπεύθυνοι για την προστασία του ζώου. Ενδεικτικά αναφέρονται τα εξής:
Αποφυγή της υπερβολικής έκθεσης στον ήλιο. Ιδανικά ο σκύλος θα πρέπει να βρίσκεται υπό σκιάν (κυρίως σκύλοι με λευκό τρίχωμα), να έχει συνεχώς στη διάθεσή του φρέσκο δροσερό πόσιμο νερό κι ενδεχομένως να διαβρέχεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Σε περίπτωση κατάπτωσης, δυσφορίας ή έντονης ταχύπνοιας, θα πρέπει να απομακρύνεται από την παραλία. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνεται σε σκύλους που ανήκουν σε βραχυκεφαλικές φυλές. Οι σκύλοι αυτοί έχουν μικρή ανοχή στις υψηλές θερμοκρασίες και ειδικά αν πάσχουν από το σύνδρομο βραχυκεφαλικών φυλών, καλύτερα να μην μεταφέρονται στην παραλία.
Προσοχή! Άμμος! Κάποιοι σκύλοι έχουν την τάση να «τρώνε» την άμμο είτε άμεσα, είτε γιατί ασχολούνται με κάποιο παιχνίδι που βρίσκεται σ’ αυτή.
Αποτρέπουμε τον σκύλο απ’ το να πίνει θαλασσινό νερό
Δεν κολυμπάνε όλοι! Αν ένας σκύλος δεν θέλει να μπει στο νερό, δεν τον πιέζουμε και δεν τον βάζουμε με το ζόρι. Ο σκύλος που κολυμπά στη θάλασσα θα πρέπει να συνοδεύεται από τον κηδεμόνα και να βρίσκεται πάντα υπό την επίβλεψή του.
Καλησπέρα σας… επιτρέπεται ο θρησκευτικός γάμος μεταξύ θείου, 1ου δηλαδή εξαδέλφου της μητέρας, με την κόρη της, την ανιψιά του δηλαδή;
Η μητέρα της κόρης που σχετίζεται με τον θείο είναι πρώτα ξαδέλφια με τον θείο αυτόν.
Παρακαλώ πολύ για την άμεση απάντησή σας και σας ευχαριστώ.
Απαντάει η δικηγόρος Θεσσαλονίκης κυρία Ειρήνη Καψάλη
Αγαπητή αναγνώστρια/ Αγαπητέ αναγνώστη,
Σύμφωνα με την Α.Κ. 1356 ορίζεται ότι ο γάμος ο γάμος με συγγενείς εξ
αίματος, σε ευθεία γραμμή απεριόριστα και σε πλάγια γραμμή ως και τον
τέταρτο βαθμό απαγορεύεται.
Ως συγγενείς εξ αίματος σε πλάγια γραμμή ορίζονται τα πρόσωπα που χωρίς
να είναι συγγενείς σε ευθεία γραμμή, κατάγονται από τον ίδιο ανιόντα. Οι
βαθμοί συγγένειας καθορίζονται ανάλογα με τις γεννήσεις που έχουν
μεσολαβήσει ανάμεσα σε δύο άτομα.
Συνεπώς, η συγγένεια των θείων με τα ανήψια τους θεωρείται συγγένεια εξ
αίματος σε πλάγια γραμμή 4ου βαθμού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση που
τελεσθεί γάμος μεταξύ θείου (1ου ξαδέλφου της μητέρας) και κόρης της
αυτός είναι άκυρος (ΑΚ 1372). Η ακυρότητα ισχύει έναντι πάντων (erga
omnes) και διατάσσεται με δικαστική απόφαση (ΑΚ 1376).
Πέραν των νομικών κωλυμάτων ενός τέτοιου γάμου και οι Ιεροί Κανόνες
(υπ᾿ αριθμ. 2320/1982 Συνοδική Ἐγκύκλιος) ορίζουν μεταξύ των κωλυμάτων
του γάμου και αυτά ένεκα συγγένειας εξ αίματος (Κωλύεται ὁ γάμος μετά
συγγενῶν ἐξ αἵματος κατ᾿ εὐθεῖαν μέν γραμμή ἀπεριορίστως καί μέ τούς
ἀνιόντας καί κατιόντας συγγενεῖς, ἐκ πλαγίου δέ μέχρι καί τοῦ τετάρτου).
Επομένως ένας τέτοιος θρησκευτικός γάμος απαγορεύεται και από την
κείμενη νομοθεσία αλλά και από τους Ιερούς Κανόνες της Ανατολική και
Ορθόδοξης εκκλησίας.
Η έμμηνος ρύση των γυναικών απασχολεί, εκκλησιαστικώς, πολλούς χριστιανούς και ειδικά τις χριστιανές γυναίκες.
Υπάρχουν διάφορες απορίες πάνω στο θέμα. Θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε το θέμα, μέσα από τους κανόνες της Εκκλησίας και την διδασκαλία των αγίων Αποστόλων και Πατέρων.
Μπορούν λοιπόν οι γυναίκες, κατά την χρονική διάρκεια της έμμηνου ρύσης, να μπαίνουν στον ναό, να προσκυνούν τις εικόνες, να παίρνουν αντίδωρο, να μετέχουν στη θεία λατρεία, να εξομολογούνται και να κοινωνούν του Σώματος και του Αίματος του Χριστού;
Ας δούμε κατ’ αρχάς τον Β’ κανόνα του αγίου Διονυσίου Αλεξανδρείας, ο οποίος είναι και ο μόνος κανόνας που ασχολείται ειδικώς με το θέμα και συμπεριλαμβάνεται στο Πηδάλιο. Γράφει στο Πηδάλιο: «Ερωτηθείς ο άγιος, αν οι γυναίκες κατά την έμμηνο ρύση μπορούν να μπαίνουν στον ναό του Θεού,
απάντησε ότι αυτό δεν είναι ανάγκη μήτε να το ερωτούν, επειδή εκείνες οι γυναίκες αν έχουν την πρέπουσα ευλάβεια στα θεία, από μόνες τους δεν θα θέλουν να τολμήσουν ποτέ να πλησιάσουν την Αγία Τράπεζα και να μεταλάβουν του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, όσο βρίσκονται ακόμη στη κατάσταση της έμμηνου ρύσης.
Διότι μπορούν να ενθυμηθούν την αιμορροούσα εκείνη γυναίκα, η οποία διά την ρύση του αίματός της, δεν τόλμησε από πολλή ευλάβεια να πιάσει το σώμα του Χριστού, αλλά μόνο την ποδιά των ιματίων Του. Μπορούν όμως να προσεύχονται είτε στο σπίτι τους, είτε ευρισκόμενες στον πρόναο του Ναού και να παρακαλούν τον Θεό ζητώντας βοήθεια και σωτηρία, από Αυτόν.
Κωλύεται όμως να πλησιάζει τα άγια των αγίων, δηλαδή, να μεταλάβει του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, εκείνος που είναι ακάθαρτος στη ψυχή και στο σώμα, όπως ακάθαρτη στο σώμα είναι και η γυναίκα που βρίσκεται στην κατάσταση της έμμηνου ρύσης». (Πηδάλιο σελ. 445-446). Ας δούμε τι γράφει ο άγιος Διονύσιος και να καταλάβουμε τι μας λέει όχι κατά το γράμμα αλλά κατά το πνεύμα του κανόνα.
Το πρώτο που όλοι καταλαβαίνουμε είναι ότι ο κανόνας αυτός, μας λέει ότι οι γυναίκες που βρίσκονται στην διάρκεια της έμμηνου ρύσης, δεν μπορούν να μεταλαμβάνουν του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, λόγω ευλάβειας (δύο φορές επαναλαμβάνει την λέξη ευλάβεια) και όχι λόγω αμαρτίας ή πνευματικής ακαθαρσίας. Η έμμηνος ρύση είναι φυσική κατάσταση καθαρισμού του γυναικείου σώματος. Έτσι ως φυσική κατάσταση, δεν είναι κακό.
Οι Αποστολικές Διαταγές στο στ’ βιβλίο γράφουν: «Ούτε η ερωτική συνεύρεση μέσα στον νόμιμο γάμο, ούτε η κατάσταση της λοχείας, ούτε η ρύση του αίματος των γυναικών, ούτε η ονείρωξη (αθέλητη εκσπερμάτωση κατά τον ύπνο), μπορούν να μολύνουν την ανθρώπινη φύση ή να την χωρίσουν από την χάρη του Αγίου Πνεύματος, παρά μόνο η ασέβεια και η παράνομος πράξη».
Ο άγιος Αθανάσιος στο έργο του «περί ενανθρωπήσεως, γράφει: «ου γαρ ήλθεν την φύσιν ανήλεν, αλλά την προαίρεσιν διορθώσαι». Ο Υιός δεν ενανθρώπησε για να καταργήσει την ανθρώπινη φύση, η οποία δεν ευθύνεται για την πτώση, αλλά ενανθρώπησε για να θεραπεύσει την ελευθερία της θέλησης, αφού αυτή ευθύνεται για την πτώση στην αμαρτία.
Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει στο έργο του «Ακριβής έκδοσης της Ορθοδόξου πίστεως»: «Δημιούργησε λοιπόν ο Θεός τον άνθρωπο ως φύση αναμάρτητη και θέληση αυτεξούσια. Αναμάρτητο τον θεωρώ όχι γιατί δεν επιδέχεται αμαρτία (μόνο το θείο δεν επιδέχεται αμαρτία), αλλά γιατί δεν έχει στη φύση του την τάση προς την αμαρτία, ενώ φυσικά την έχει στην προαίρεση, στην ελευθερία της θέλησης».
Ο ιερός Χρυσόστομος, αναφερόμενος στην έμμηνο ρύση λέει: «Ούτε αληθινή αμαρτία είναι αυτά, ούτε ακαθαρσία». Ο όσιος Θεοδώρητος γράφει: «Αυτά που γίνονται φυσικώς ούτε ακαθαρσία είναι». Και ο όσιος Διόδωρος λέει: «Τίποτα δεν είναι ακάθαρτο, παρά μόνο η πονηρή διάθεση».
Είναι ξεκάθαρο για τους Αποστόλους και τους Πατέρες ότι η αμαρτία και η πνευματική ακαθαρσία αναφέρεται στην προαίρεση και όχι στη φύση. Έτσι και η έμμηνος ρύση, η οποία είναι φυσική κατάσταση του σώματος ούτε αμαρτία είναι, ούτε ακαθαρσία.
Λέγεται καταχρηστικώς ακαθαρσία σωματική, μόνο σε σύγκριση με τις άλλες φυσικές ακαθαρσίες, όπως είναι οι μίξες, οι κυψελίδες των αυτιών, οι τσίμπλες, τα φλέματα, τα ούρα και τα απορρίμματα. Έτσι λοιπόν μόνο από θέμα ευλάβειας, δεν μπορεί η γυναίκα με έμμηνο ρύση να μετέχει στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Όπως δηλαδή, κάποιος δεν θα πάει να κοινωνήσει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, τρέχοντας από τη μύτη του μίξες, αλλά αφού πρώτα θα καθαρίσει το σημείο του σώματός του, γύρω από τη μύτη του και το στόμα του, θα προσέλθει στην θεία Κοινωνία,
έτσι και η γυναίκα με έμμηνο ρύση, θα περιμένει να καθαρισθεί από την έμμηνο ρύση και μετά θα προσέλθει να κοινωνήσει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Εκτός αν υπάρχει σοβαρή ασθένεια και κίνδυνος θανάτου, κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και με έμμηνο ρύση, όπως γράφει ο άγιος Νικόδημος, στις υποσημειώσεις του κανόνα του αγίου Διονυσίου.
Υπάρχει μία πρόταση στον κανόνα αυτόν του αγίου Διονυσίου, η οποία έχει επιφέρει σύγχυση σε πολλούς. Γράφει ο άγιος Διονύσιος: «Οι γυναίκες με έμμηνο ρύση μπορούν να προσεύχονται είτε στο σπίτι τους, είτε στον πρόναο του Ναού». Αυτό «στον πρόναο του ναού», κάνει πολλούς να πιστεύουν ότι οι γυναίκες με έμμηνο ρύση, δεν μπορούν να εισέλθουν στον κυρίως ναό και να μετέχουν στη θεία λατρεία. Να δούμε τι σημαίνει «να προσεύχονται στον πρόναο».
Στους χρόνους που ζει ο άγιος Διονύσιος, 3ος αιώνας μ.Χ, η κοινή λατρεία αναφέρεται μόνο ως προς την σύναξη των πιστών, της τέλεσης δηλαδή της Θείας Λειτουργίας. Η Θεία Λειτουργία διαιρείται σε δύο μέρη. Πρώτον στο θεολογικό μέρος,
το οποίο αρχίζει με την εκφώνηση «Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος..» και τελειώνει με την ανάγνωση του ευαγγελίου και το κήρυγμα του θείου λόγου. (Η θέση του κηρύγματος είναι μετά την ανάγνωση του ευαγγελίου) Μετά το κήρυγμα ο διάκονος εκφωνεί: «Όσοι κατηχούμενοι προέλθετε, οι κατηχούμενοι προέλθετε. Όσοι κατηχούμενοι προέλθετε, μη τις των κατηχουμένων.
Όσοι πιστοί έτι και έτι του Κυρίου δεηθώμεν». Δηλαδή εντέλει ο διάκονος λέγοντας: «Όσοι είναι στην τάξη των κατηχουμένων, αβάπτιστοι δηλαδή, βγείτε έξω από τον κυρίως ναό στον πρόναο, κανείς αβάπτιστος δεν μπορεί να μείνει και να συμμετέχει στο δεύτερο μέρος της Θείας Λειτουργίας και να κοινωνήσει του Σώματος και του Αίματος του Χριστού». Και αφού έβγαιναν όλοι οι αβάπτιστοι, ο διάκονος λέει:
«Όσοι λοιπόν μείναμε που είμαστε βαπτισμένοι, ας προσευχηθούμε στον Κύριο». Και: «Τας θύρας τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν». Η ερμηνεία των αισθητών είναι: «κλείστε καλά τις πόρτες για να μην εισέλθει κανείς από αυτούς που δεν πρέπει στο δεύτερο μέρος της Θείας Λειτουργίας», και η πνευματική ερμηνεία είναι: «Ας κλείσουμε τις θύρες των αισθήσεων και μέσα στην καρδιά μας ας τελέσουμε την αναίμακτη λατρεία».
Μαζί με τους αβάπτιστους έβγαιναν από τον κυρίως ναό και στέκονταν στον πρόναο και αυτοί οι οποίοι ήσαν βαπτισμένοι, αλλά είχαν πέσει σε αμαρτήματα τέτοια, τα οποία τους εμπόδιζαν από την κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Αυτοί αποτελούσαν την τάξη των προσκλαιόντων, γιατί παρακαλούσαν κλαίγοντας τον Θεό και αυτούς τους οποίους έμεναν στη Θεία Λειτουργία, να προσευχηθούν γι αυτούς, να τους συγχωρήσει ο Θεός.
Έτσι από το σημείο αυτό αρχίζει το δεύτερο μέρος της Θείας Λειτουργίας, το θεουργικό, στο οποίο παρέμεναν όλοι αυτοί που θα συμμετείχαν στη Θεία Κοινωνία. Μόνο αυτοί οι οποίοι θα κοινωνούσαν, έμεναν μέσα στη Θεία Λειτουργία. Τώρα καταλαβαίνουμε γιατί ο άγιος Διονύσιος αναφέρει ότι οι γυναίκες με έμμηνο ρύση, μπορούν να προσεύχονται στον πρόναο.
Γιατί αυτές οι γυναίκες δεν θα κοινωνούσαν, και δεν είχαν λόγο να παραβρίσκονται μέσα στον κυρίως ναό, στο θεουργικό μέρος της Θεία Λειτουργίας. Γιατί μέσα στη Θεία Λειτουργία έμεναν όσοι μπορούσαν να κοινωνήσουν, όπως λέει ο 9ος Αποστολικός κανόνας, ο οποίος αφορίζει όποιον πιστό, που δεν έχει κώλυμα, δεν παραμένει στη Θεία Λειτουργία και δεν κοινωνεί των Αγίων Μυστηρίων.
Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι η γυναίκα που βρίσκεται σε έμμηνο ρύση, μπορεί να συμμετέχει σε όλα τα εκκλησιαστικά, εκτός της συμμετοχής στην κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, καθώς ο άγιος Διονύσιος είναι συγκεκριμμένος, «δεν θα τολμήσουν να πλησιάσουν την Αγία Τράπεζα
και να κοινωνήσουν του Σώματος και του Αίματος του Χριστού», και αυτό όχι γιατί είναι ανάξια πνευματικά, αλλά λόγω ευλάβειας. Καθότι και ο άγιος Διονύσιος γράφει στο τέλος του κανόνα, ότι κανένας, άνδρας ή γυναίκα δεν μπορεί να συμμετέχει στη κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, αν είναι ακάθαρτος στη ψυχή ή στο σώμα.
Η έμμηνος ρύση των γυναικών απασχολεί, εκκλησιαστικώς, πολλούς χριστιανούς και ειδικά τις χριστιανές γυναίκες. Υπάρχουν διάφορες απορίες πάνω στο θέμα. Θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε το θέμα, μέσα από τους κανόνες της Εκκλησίας και την διδασκαλία των αγίων Αποστόλων και Πατέρων. Μπορούν λοιπόν οι γυναίκες, κατά την χρονική διάρκεια της έμμηνου ρύσης, να μπαίνουν στον ναό, να προσκυνούν τις εικόνες, να παίρνουν αντίδωρο, να μετέχουν στη θεία λατρεία, να εξομολογούνται και να κοινωνούν του Σώματος και του Αίματος του Χριστού;
Ας δούμε κατ’ αρχάς τον Β’ κανόνα του αγίου Διονυσίου Αλεξανδρείας, ο οποίος είναι και ο μόνος κανόνας που ασχολείται ειδικώς με το θέμα και συμπεριλαμβάνεται στο Πηδάλιο. Γράφει στο Πηδάλιο: «Ερωτηθείς ο άγιος, αν οι γυναίκες κατά την έμμηνο ρύση μπορούν να μπαίνουν στον ναό του Θεού, απάντησε ότι αυτό δεν είναι ανάγκη μήτε να το ερωτούν, επειδή εκείνες οι γυναίκες αν έχουν την πρέπουσα ευλάβεια στα θεία, από μόνες τους δεν θα θέλουν να τολμήσουν ποτέ να πλησιάσουν την Αγία Τράπεζα και να μεταλάβουν του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, όσο βρίσκονται ακόμη στη κατάσταση της έμμηνου ρύσης.
Διότι μπορούν να ενθυμηθούν την αιμορροούσα εκείνη γυναίκα, η οποία διά την ρύση του αίματός της, δεν τόλμησε από πολλή ευλάβεια να πιάσει το σώμα του Χριστού, αλλά μόνο την ποδιά των ιματίων Του. Μπορούν όμως να προσεύχονται είτε στο σπίτι τους, είτε ευρισκόμενες στον πρόναο του Ναού και να παρακαλούν τον Θεό ζητώντας βοήθεια και σωτηρία, από Αυτόν. Κωλύεται όμως να πλησιάζει τα άγια των αγίων, δηλαδή, να μεταλάβει του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, εκείνος που είναι ακάθαρτος στη ψυχή και στο σώμα, όπως ακάθαρτη στο σώμα είναι και η γυναίκα που βρίσκεται στην κατάσταση της έμμηνου ρύσης». (Πηδάλιο σελ. 445-446). Ας δούμε τι γράφει ο άγιος Διονύσιος και να καταλάβουμε τι μας λέει όχι κατά το γράμμα αλλά κατά το πνεύμα του κανόνα.
Το πρώτο που όλοι καταλαβαίνουμε είναι ότι ο κανόνας αυτός, μας λέει ότι οι γυναίκες που βρίσκονται στην διάρκεια της έμμηνου ρύσης, δεν μπορούν να μεταλαμβάνουν του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, λόγω ευλάβειας (δύο φορές επαναλαμβάνει την λέξη ευλάβεια) και όχι λόγω αμαρτίας ή πνευματικής ακαθαρσίας. Η έμμηνος ρύση είναι φυσική κατάσταση καθαρισμού του γυναικείου σώματος. Έτσι ως φυσική κατάσταση, δεν είναι κακό.
Οι Αποστολικές Διαταγές στο στ’ βιβλίο γράφουν: «Ούτε η ερωτική συνεύρεση μέσα στον νόμιμο γάμο, ούτε η κατάσταση της λοχείας, ούτε η ρύση του αίματος των γυναικών, ούτε η ονείρωξη (αθέλητη εκσπερμάτωση κατά τον ύπνο), μπορούν να μολύνουν την ανθρώπινη φύση ή να την χωρίσουν από την χάρη του Αγίου Πνεύματος, παρά μόνο η ασέβεια και η παράνομος πράξη».
Ο άγιος Αθανάσιος στο έργο του «περί ενανθρωπήσεως, γράφει: «ου γαρ ήλθεν την φύσιν ανήλεν, αλλά την προαίρεσιν διορθώσαι». Ο Υιός δεν ενανθρώπησε για να καταργήσει την ανθρώπινη φύση, η οποία δεν ευθύνεται για την πτώση, αλλά ενανθρώπησε για να θεραπεύσει την ελευθερία της θέλησης, αφού αυτή ευθύνεται για την πτώση στην αμαρτία.
Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει στο έργο του «Ακριβής έκδοσης της Ορθοδόξου πίστεως»: «Δημιούργησε λοιπόν ο Θεός τον άνθρωπο ως φύση αναμάρτητη και θέληση αυτεξούσια. Αναμάρτητο τον θεωρώ όχι γιατί δεν επιδέχεται αμαρτία (μόνο το θείο δεν επιδέχεται αμαρτία), αλλά γιατί δεν έχει στη φύση του την τάση προς την αμαρτία, ενώ φυσικά την έχει στην προαίρεση, στην ελευθερία της θέλησης». Ο ιερός Χρυσόστομος, αναφερόμενος στην έμμηνο ρύση λέει: «Ούτε αληθινή αμαρτία είναι αυτά, ούτε ακαθαρσία». Ο όσιος Θεοδώρητος γράφει: «Αυτά που γίνονται φυσικώς ούτε ακαθαρσία είναι». Και ο όσιος Διόδωρος λέει: «Τίποτα δεν είναι ακάθαρτο, παρά μόνο η πονηρή διάθεση».
Είναι ξεκάθαρο για τους Αποστόλους και τους Πατέρες ότι η αμαρτία και η πνευματική ακαθαρσία αναφέρεται στην προαίρεση και όχι στη φύση. Έτσι και η έμμηνος ρύση, η οποία είναι φυσική κατάσταση του σώματος ούτε αμαρτία είναι, ούτε ακαθαρσία. Λέγεται καταχρηστικώς ακαθαρσία σωματική, μόνο σε σύγκριση με τις άλλες φυσικές ακαθαρσίες, όπως είναι οι μίξες, οι κυψελίδες των αυτιών, οι τσίμπλες, τα φλέματα, τα ούρα και τα απορρίμματα. Έτσι λοιπόν μόνο από θέμα ευλάβειας, δεν μπορεί η γυναίκα με έμμηνο ρύση να μετέχει στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Όπως δηλαδή, κάποιος δεν θα πάει να κοινωνήσει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, τρέχοντας από τη μύτη του μίξες, αλλά αφού πρώτα θα καθαρίσει το σημείο του σώματός του, γύρω από τη μύτη του και το στόμα του, θα προσέλθει στην θεία Κοινωνία, έτσι και η γυναίκα με έμμηνο ρύση, θα περιμένει να καθαρισθεί από την έμμηνο ρύση και μετά θα προσέλθει να κοινωνήσει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Εκτός αν υπάρχει σοβαρή ασθένεια και κίνδυνος θανάτου, κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και με έμμηνο ρύση, όπως γράφει ο άγιος Νικόδημος, στις υποσημειώσεις του κανόνα του αγίου Διονυσίου.
Υπάρχει μία πρόταση στον κανόνα αυτόν του αγίου Διονυσίου, η οποία έχει επιφέρει σύγχυση σε πολλούς. Γράφει ο άγιος Διονύσιος: «Οι γυναίκες με έμμηνο ρύση μπορούν να προσεύχονται είτε στο σπίτι τους, είτε στον πρόναο του Ναού». Αυτό «στον πρόναο του ναού», κάνει πολλούς να πιστεύουν ότι οι γυναίκες με έμμηνο ρύση, δεν μπορούν να εισέλθουν στον κυρίως ναό και να μετέχουν στη θεία λατρεία. Να δούμε τι σημαίνει «να προσεύχονται στον πρόναο».
Στους χρόνους που ζει ο άγιος Διονύσιος, 3ος αιώνας μ.Χ, η κοινή λατρεία αναφέρεται μόνο ως προς την σύναξη των πιστών, της τέλεσης δηλαδή της Θείας Λειτουργίας. Η Θεία Λειτουργία διαιρείται σε δύο μέρη. Πρώτον στο θεολογικό μέρος, το οποίο αρχίζει με την εκφώνηση «Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος..» και τελειώνει με την ανάγνωση του ευαγγελίου και το κήρυγμα του θείου λόγου. (Η θέση του κηρύγματος είναι μετά την ανάγνωση του ευαγγελίου) Μετά το κήρυγμα ο διάκονος εκφωνεί: «Όσοι κατηχούμενοι προέλθετε, οι κατηχούμενοι προέλθετε. Όσοι κατηχούμενοι προέλθετε, μη τις των κατηχουμένων.
Όσοι πιστοί έτι και έτι του Κυρίου δεηθώμεν». Δηλαδή εντέλει ο διάκονος λέγοντας: «Όσοι είναι στην τάξη των κατηχουμένων, αβάπτιστοι δηλαδή, βγείτε έξω από τον κυρίως ναό στον πρόναο, κανείς αβάπτιστος δεν μπορεί να μείνει και να συμμετέχει στο δεύτερο μέρος της Θείας Λειτουργίας και να κοινωνήσει του Σώματος και του Αίματος του Χριστού». Και αφού έβγαιναν όλοι οι αβάπτιστοι, ο διάκονος λέει: «Όσοι λοιπόν μείναμε που είμαστε βαπτισμένοι, ας προσευχηθούμε στον Κύριο». Και: «Τας θύρας τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν». Η ερμηνεία των αισθητών είναι: «κλείστε καλά τις πόρτες για να μην εισέλθει κανείς από αυτούς που δεν πρέπει στο δεύτερο μέρος της Θείας Λειτουργίας», και η πνευματική ερμηνεία είναι: «Ας κλείσουμε τις θύρες των αισθήσεων και μέσα στην καρδιά μας ας τελέσουμε την αναίμακτη λατρεία».
Μαζί με τους αβάπτιστους έβγαιναν από τον κυρίως ναό και στέκονταν στον πρόναο και αυτοί οι οποίοι ήσαν βαπτισμένοι, αλλά είχαν πέσει σε αμαρτήματα τέτοια, τα οποία τους εμπόδιζαν από την κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Αυτοί αποτελούσαν την τάξη των προσκλαιόντων, γιατί παρακαλούσαν κλαίγοντας τον Θεό και αυτούς τους οποίους έμεναν στη Θεία Λειτουργία, να προσευχηθούν γι αυτούς, να τους συγχωρήσει ο Θεός.
Έτσι από το σημείο αυτό αρχίζει το δεύτερο μέρος της Θείας Λειτουργίας, το θεουργικό, στο οποίο παρέμεναν όλοι αυτοί που θα συμμετείχαν στη Θεία Κοινωνία. Μόνο αυτοί οι οποίοι θα κοινωνούσαν, έμεναν μέσα στη Θεία Λειτουργία. Τώρα καταλαβαίνουμε γιατί ο άγιος Διονύσιος αναφέρει ότι οι γυναίκες με έμμηνο ρύση, μπορούν να προσεύχονται στον πρόναο. Γιατί αυτές οι γυναίκες δεν θα κοινωνούσαν, και δεν είχαν λόγο να παραβρίσκονται μέσα στον κυρίως ναό, στο θεουργικό μέρος της Θεία Λειτουργίας. Γιατί μέσα στη Θεία Λειτουργία έμεναν όσοι μπορούσαν να κοινωνήσουν, όπως λέει ο 9ος Αποστολικός κανόνας, ο οποίος αφορίζει όποιον πιστό, που δεν έχει κώλυμα, δεν παραμένει στη Θεία Λειτουργία και δεν κοινωνεί των Αγίων Μυστηρίων.
Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι η γυναίκα που βρίσκεται σε έμμηνο ρύση, μπορεί να συμμετέχει σε όλα τα εκκλησιαστικά, εκτός της συμμετοχής στην κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, καθώς ο άγιος Διονύσιος είναι συγκεκριμμένος, «δεν θα τολμήσουν να πλησιάσουν την Αγία Τράπεζα και να κοινωνήσουν του Σώματος και του Αίματος του Χριστού», και αυτό όχι γιατί είναι ανάξια πνευματικά, αλλά λόγω ευλάβειας. Καθότι και ο άγιος Διονύσιος γράφει στο τέλος του κανόνα, ότι κανένας, άνδρας ή γυναίκα δεν μπορεί να συμμετέχει στη κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, αν είναι ακάθαρτος στη ψυχή ή στο σώμα.
Ανάμεσα στα πολλά που γράφονται και ακούγονται εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι και αυτό:
δεν αποτελεί, υποστηρίζουν πολλοί, έκφραση ευσέβειας από την πλευρά του πιστού, η παρουσία εικόνων αγίων στο υπνοδωμάτιο, ακόμη και μεταξύ των εγγάμων ζευγαριών.
Είναι, όμως έτσι; Το επόμενο σύντομο βίντεο μάς κατατοπίζει χαρακτηριστικά και υπεύθυνα.
Το τσιγάρο του Μοναχού – Εξαιρετικό δίδαγμα
Δίδαγμα: Μια συγκλονιστική διδακτική ιστορία, που μας δείχνει γιατί ποτέ δεν πρέπει να κατακρίνουμε κανέναν.
Η καμπάνα μόλις είχε σημάνει για το κάλεσμα των μοναχών στην εωθινή ακολουθία. Ο μοναχός Ησύχιος για ακόμη μία φορά έμπαινε με αρκετή δυσκολία στο καθολικό του ναού σέρνοντας…
όπως συνήθιζε άθελά του τα τελευταία χρόνια, τα λεπτοκαμωμένα γερασμένα πόδια του προκαλώντας έτσι την αναστάτωση των περισσοτέρων μοναχών. Ορισμένοι τον κοίταξαν περιφρονητικά. Άλλοι δεν καταδέχτηκαν ούτε το βλέμμα τους να του ρίξουν, αρκούμενοι στο να μουρμουρίζουν κάτι μέσα από τα δόντια τους.
Δεν ήταν αυτή όμως η κύρια αιτία αναστάτωσης. Εκείνο που προκαλούσε περισσότερο τους άλλους μοναχούς ήταν η έντονη μυρωδιά του τσιγάρου που αναδυόταν από τα βρωμισμένα ράσα του και από τη λευκοκιτρινισμένη γενειάδα του. Δεν μπορούσαν να ανεχτούν οι εν Χριστώ αδελφοί του ότι καλόγερος τέτοιας μεγάλης ηλικίας – ογδόντα τεσσάρων ετών και με έκδηλα τα σημάδια της φθοράς του χρόνου πάνω του – ήταν μπλεγμένος μ’ ένα τέτοιο πάθος, που οδηγούσε κάποιους πιο ασθενείς στη συνείδηση να ξεπερνούν τα όρια της αποστροφής του και να φτάνουν μερικές φορές στον εμπαιγμό και την προσβολή του προσώπου του.
Τι κι αν που ο Ησύχιος ήταν από τους παλαιοτέρους στο μοναστήρι; Η βρωμιά που άφηνε πίσω του είχε κάνει πολλούς όχι μόνο να μην τον αποδέχονται, αλλά και να μην τον σέβονται καθόλου. Εκείνος δεν μιλούσε ποτέ. Έβλεπε την όλη ατμόσφαιρα γύρω του, έσκυβε το κεφάλι, ψιθύριζε προσευχές και… έδινε ευχές. Είχε καταφέρει σ’ ένα βαθμό να κάνει βίωμα ό,τι έλεγε το όνομά του.
Κανείς βεβαίως δεν γνώριζε την πραγματική ζωή και τον μεγάλο αγώνα που έκανε καθημερινά. Ούτε καν και ο νέος ηγούμενος του μοναστηριού, ο οποίος από παλιά τον κρατούσε σε κάποια απόσταση, κι όταν έγινε ηγούμενος απορροφήθηκε από τα διοικητικά βαριά καθήκοντά του. Μη γνωρίζοντας μάλιστα την πνευματική κατάστασή του, θεωρούσε καλό να κρατά «διακριτική» στάση απέναντί του, με σεβασμό μεν προς το γήρας του, αλλά και με την ενδόμυχη προσμονή, που δεν ήθελε ούτε στον εαυτό του να την ομολογήσει, πότε θα αναχωρήσει από τον κόσμο αυτόν για να γλιτώσει από τις πιέσεις και τα σχόλια των άλλων μοναχών.
Ένα σύνηθες φαινόμενο ήταν το γεγονός ότι πολλοί νεώτεροι μοναχοί κάθε φορά που περνούσαν έξω από το μικρό κελί του, του χτυπούσαν δυνατά την μικρή ξύλινη πορτούλα του προσβάλλοντάς τον πολύ άσχημα, λέγοντας χαρακτηριστικά πως η μυρωδιά που έβγαινε από μέσα θα τον έκαιγε στην κόλαση…
Η αλήθεια όμως ήταν πως γεννήθηκε από δύο γονείς λάτρεις του τσιγάρου, αφού σ’ αυτούς ανήκε μία από τις μεγαλύτερες καπνοβιομηχανίες εκείνη την εποχή στην Ελλάδα. Έτσι, είτε το ήθελε είτε όχι, ο Ησύχιος (κατά κόσμον Παύλος) μεγάλωσε μέσα στο εργοστάσιο των γονιών του, με αποτέλεσμα ο καπνός να μην λείπει καμία ώρα της ημέρας ούτε από το σπίτι αλλά ούτε και από το χώρο εργασίας όπου τον έπαιρναν μαζί τους από πολύ μικρό. Ως εκ τούτου, ο Παύλος από την παιδική του ηλικία είχε εθιστεί στην μυρωδιά αυτή, πράγμα που τον έκανε πολύ φανατικό καπνιστή… Η έντονη κλίση του όμως στην Εκκλησία – κατάλοιπο από τη συναναστροφή του με την ευλαβή γιαγιά του – κι ένα συγκλονιστικό γι’ αυτόν γεγονός που το θεώρησε ως επέμβαση του Θεού στη ζωή του, οδήγησε τα βήματά του εδώ κι αρκετές δεκαετίες στις μοναχικές τάξεις της ιστορικής μονής του αγίου Νεκταρίου. Ο αγώνας του έκτοτε να επιβεβαιώνει την κλίση του στην καλογερική με την τήρηση των αγίων εντολών του Χριστού ήταν μεγάλος.
Εκεί όμως που έδινε τις μάχες του καθημερινά, εκεί που φαινόταν άλλοτε να κερδίζει και άλλοτε να πνίγεται και να χάνει ήταν με την «οικογενειακή» μυρωδιά. Το τσιγάρο φάνταζε ο απόλυτος όγκος, το βουνό που μπροστά του διαπίστωνε ότι ίσως ποτέ δεν θα πατούσε την κορυφή του. Πραγματικά το τσιγάρο ήταν σαν δεύτερη τροφή του. Καλύτερα: η πρώτη τροφή του! Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα χωρίς αυτό. Κι όμως η προσπάθεια που κατέβαλε όλα αυτά τα χρόνια ήταν αξιοθαύμαστη. Είχε καταφέρει όλο αυτό το διάστημα να μειώσει κατά πολύ το κάπνισμα και μάλιστα είχε φτάσει στο σημείο να καπνίζει μόνο ένα-δύο τσιγάρα τη μέρα. Γεγονός πάντως ήταν ότι παρόλο τον περιορισμό, το πάθος ήταν ενεργό.
Αυτός βεβαίως που ήξερε τον πνευματικό αγώνα του ήταν ο γέροντάς του, με τον οποίο συνδέθηκε πολύ αφότου εισήλθε στη μοναχική ζωή. Αυτός τον ενίσχυε, τον κατανοούσε, τον παρηγορούσε, τον προστάτευε… Η αναχώρησή του όμως για την ουράνιο βασιλεία έριξε πολύ το πνευματικό σθένος του Ησύχιου. Ο νέος Γέροντάς του, κατά πολύ νεώτερός του, δεν μπορούσε να κατανοήσει σε βάθος ακόμη την εσωτερική του ζωή, ενώ, όπως είπαμε, ο νέος ηγούμενος ακόμη περισσότερο δεν είχε και τον χρόνο καν να ασχοληθεί με τον γέροντα μοναχό.
Ο καιρός περνούσε και τα καψώνια των νεωτέρων προς τον φιλήσυχο μοναχό συνεχίζονταν παίρνοντας στο εξής και μορφή μίσους, καθώς κάποιοι ενοχλούνταν ακόμα κι από την σιωπή του ηλικιωμένου αυτού μοναχού… ‘Ήταν ανήμερα των αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου όταν μία ευωδία είχε διαχυθεί σ’ όλο το μοναστήρι. Όλοι αναστατωμένοι προσπαθούσαν να ανακαλύψουν την πηγή αυτής της άρρητης ευωδίας, η οποία μπορούσε ίσως να συγκριθεί μόνο με το πιο μεθυστικό λουλούδι στο περβόλι του Παραδείσου… Κι όμως κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως αυτή η θεϊκή και άγια ευωδία προερχόταν από το μικρό και ταπεινό κελί του μοναχού Ησυχίου.
Άπαντες έτρεξαν να δουν τι είχε συμβεί… Το μυστήριο λύθηκε σύντομα. Ο μοναχός Ησύχιος βρισκόταν μέσα στην αγκαλιά του αγαπημένου του Πατέρα. Είχε μόλις αναχωρήσει για την ουράνια πολιτεία των αγγέλων. Ο πολυαγαπημένος του γέροντας θα ήταν στο εξής πολύ περήφανος για τον καλό υποτακτικό του ο οποίος έστω και την έσχατη στιγμή κατάφερε να ξεπεράσει το πάθος του…
Ο Ησύχιος την τελευταία μέρα πριν την αναχώρησή του για τους ουρανούς, νίκησε τον πειρασμό του και αγωνιζόμενος μέχρι τέλους δεν κάπνισε καθόλου. Η επιβράβευση ίσως του Θεού για όλα τα χρόνια του πνευματικού του αγώνα, πολύ περισσότερο κατά του μεγάλου του πάθους, επήλθε με την ευωδία του σκηνώματός του, η οποία έγινε αφορμή για μετάνοια όλων των μοναχών αλλά και του νέου ηγουμένου του μοναστηριού… Όλοι τώρα ήξεραν ότι ο γέρων Ησύχιος θα εξακολουθούσε να είναι μαζί τους και θα συνέχιζε να τους «μιλάει» με την ιερή σιωπή του, όπως άλλωστε έκανε μέχρι τότε, πρεσβεύοντας πια για εκείνους…
Η απόφαση πάρθηκε μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εργαστηριακών αναλύσεων που έδειξαν ότι τα νερά στις ακτές του Παγασητικού είναι κατάλληλα
Άρση της απαγόρευσης για μπάνιο σε παραλίες της ευρύτερης περιοχής του Βόλου ανακοινώθηκε σήμερα με επίσημη ανακοίνωση του Κεντρικού Λιμεναρχείου Βόλου.
Συγκεκριμένα, επιτρέπεται πλέον να κολυμπά ο κόσμος σε όλες τις ακτές από την Αγριά μέχρι και τον Άγιο Γεώργιο Κυνηγών, μετά το πρόβλημα που είχε προκύψει με τα νεκρά ψάρια που κατέληξαν στον Παγασητικό και τις ανησυχίες που είχαν εκφραστεί για πιθανή μόλυνση των νερών της θάλασσας.
Βόλος: Αφαιρούνται οι πινακίδες απαγόρευσης σε Αγριά και Άγιο Γεώργιο
Η απόφαση του Κεντρικού Λιμεναρχείου Βόλου να επιτρέψει και πάλι την κολύμβηση ελήφθη μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εργαστηριακών αναλύσεων που έδειξαν ότι τα νερά στις ακτές του Παγασητικού είναι κατάλληλα, καθαρά και εξαιρετικής διαύγειας χωρίς επιβαρύνσεις από τα τελευταία γεγονότα.
Παράλληλα, δόθηκε εντολή τόσο στον Δήμο Βόλου, όσο και στον Οργανισμό Λιμένος Βόλου να αφαιρέσουν και να απομακρύνουν τις πινακίδες με τις σημάνσεις περί απαγόρευσης της κολύμβησης στις συγκεκριμένες ακτές από την Αγριά μέχρι και τον Άγιο Γεώργιο Κυνηγών.
