Η Βασιλική κατάφερε να βρει τις δύο λέξεις που ήταν σχετικές με το σούπερ μάρκετ και να λύσει το γρίφο στο τελευταίο δευτερόλεπτο!
Στιγμές αγωνίας στο πλατό του «Τροχού της τύχης» αφού η νικήτρια της ημέρας που κατάφερε να συγκεντρώσει το μεγαλύτερο ποσό από τους συμπαίκτες της κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, τους τρέλανε όλους την ώρα του τελικού γρίφου.
Συγκεκριμένα το βράδυ της Τρίτης 19/12 στο επεισόδιο του γνωστού δημοφιλούς τηλεπαιχνιδιού, η Βασιλική νίκησε τους δύο αντιπάλους της κι έφτασε στον τελικό διεκδικώντας ένα επιπλέον χρηματικό ποσό ή το αυτοκίνητο.
Με τον Πέτρο Πολυχρονίδη να δίνει σύντομα τις οδηγίες για τον γρίφο, καθώς και τα γράμματα Λ, Π, Σ, Τ, Α που είναι συμφωνημένα από την παραγωγή να ανοίγουν σε όλους τους τελικούς γρίφους, η Βασιλική επέλεξε στη συνέχεια τα δικά της γράμματα. Η κατηγορία για τις ζητούμενες λέξεις ήταν «Στο Σούπερ Μάρκετ» όπως ανακοίνωσε κι η Νατάσα Κουβελά. Και η παίκτρια από την πλευρά της διάλεξε το Ν, το Μ, το Ρ, ενώ από τα φωνήεντα επέλεξε το Ι.
Για μια στιγμή ο παρουσιαστής νόμισε πως ο γρίφος χάθηκε, αλλά η Βασιλική έκανε την ανατροπή και τον έλυσε ένα δευτερόλεπτο πριν λήξει ο χρόνος που είχε στη διάθεσή της και κέρδισε συνολικά 5.700 ευρώ. Οι πανηγυρισμοί στο πλατό ήταν αναμενόμενοι από την παίκτρια και τον Πέτρο Πολυχρονίδη.
Χρηματική ικανοποίηση ύψους 50.000 ευρώ από την Google ζητά ο Αργύρης Αγγέλου εξαιτίας της αυτόματης αναγραφής του χαρακτηρισμού «γκέι» δίπλα στο ονοματεπώνυμό του κατά την αναζήτηση στη μηχανή μέχρι το 2014.
Αν και πριν τρία χρόνια είχαν προηγηθεί προσωρινή διαταγή και ασφαλιστικά μέτρα μέσω των οποίων ο ηθοποιός κέρδισε τη μάχη με την μεγαλύτερη μηχανή αναζήτησης στον κόσμο, πλέον ο Αργύρης Αγγέλου εξαιτίας της ηθικής βλάβης που υπέστη ζητά αποζημίωση από την εταιρία.
«Αρνούμαστε την αγωγή, δεν ευθύνεται η Google για τις πληροφορίες που αναρτώνται» ανέφερε η δικηγόρος της εταιρίας κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο. «Υπάρχει από το 2012 απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όπου αναφέρει πως όταν γίνεται αίτημα, πρέπει η Google να συμμορφώνεται. Η εταιρία το έπραξε μετά από πολύ καιρό. Μέσω της μηχανής αναζήτησης των ιστοσελίδων google.gr και goolge.com., όταν οι χρήστες αναζητούσαν πληροφορίες για τον Αργύρη Αγγέλου μετέδιδαν τίτλους ανυπόγραφων δημοσιευμάτων και υπερσυνδέσμους προς τις ιστοσελίδες που ήταν αναρτημένα αυτά, όπως στα άρθρα «οι gay άνδρες της ελληνικής showbiz», «Αργύρης Αγγέλου για τις ερωτικές προτιμήσεις του» κλπ. Αυτοματοποιημένα. Εμφανίζονταν και φωτογραφίες του αιτούντος, ώστε να μη μείνει καμία αμφιβολία στον επισκέπτη για το ποιόν ηθοποιό πρόκειται», σχολίασε ο συνήγορος του ηθοποιού.
Τον Ιούνιο του 2014 ο δημοφιλής ηθοποιός είχε στείλει εξώδικο εκφράζοντας την αντίρρησή του για το συσχετισμό του ονοματεπωνύμου του από τη μηχανή αναζήτησης με την λέξη «γκέι» ή οποιαδήποτε άλλη λέξη ή όρο που τον συσχετίζει αμέσως ή εμμέσως με οποιονδήποτε σεξουαλικό προσανατολισμό. Μάλιστα, είχε επιχειρήσει να λύσει εξωδίκως το θέμα, ζητώντας από την Google να προβεί άμεσα σε τεχνική επέμβαση στην μηχανή αναζήτησης, για να λάβει την απάντηση της εταιρίας ότι «είναι αναρμόδια» και το αίτημα έπρεπε να υποβληθεί «στην διαδικτυακή υπηρεσία της που εξετάζει τέτοια αιτήματα». Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες των δικηγόρων το ζήτημα παρέμεινε άλυτο μέχρι την κατάθεση αίτησης ασφαλιστικών μέτρων. Σημειώνεται, ότι η Google αντιμετωπίζει πολύ συχνά τέτοια ζητήματα, ενώ πριν μεριά χρόνια το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο την υποχρέωσε να εφαρμόσει το «δικαίωμα στη λήθη», δηλαδή τη διαγραφή δεδομένων χρηστών που έχει προκύψει στο παρελθόν –ήδη την πρώτη μέρα εφαρμογής δέχθηκε 12.000 αιτήσεις πολιτών από ολόκληρο τον κόσμο.
«Είμαι καθηγητής πανεπιστήμιου και φίλος του Αργύρη Αγγέλου. Αναστατώθηκε φοβερά εκείνη την περίοδο. Οι δημοσιεύσεις αυτές του δημιούργησαν προβλήματα γενικά, αλλά και με την οικογένειά του είχε ζητήματα. Οι αναρτήσεις αποσύρθηκαν 3-4 μήνες αργότερα και πριν συζητηθούν τα ασφαλιστικά μέτρα. Σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις του, αυτό ήταν το επίμαχο ζήτημα. Χρειαζόταν να απαντάει σε αυτό, σε ένα ζήτημα και μια ιδιότητα που δεν έχει επιλέξει να προβάλλει. Ο άνθρωπος δήλωνε ηθοποιός και μόνο. Ήταν βαριά θλιμμένος. Οι συνειρμοί αυτοί τον έβλαψαν, καθώς είναι ένας γνωστός καλλιτέχνης που έχει απασχολήσει συνειδητά την κοινή γνώμη μόνο για τις επαγγελματικές του δραστηριότητες» εξήγησε ο γείτονας και φίλος του ηθοποιού, που κατέθεσε ως μάρτυρας κατά τη συζήτηση της αγωγής σε βάρος της Google.
Εκτός από τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στην επαγγελματική του πορεία, ο αγαπημένος πρωταγωνιστής της δημοφιλούς σειράς «Στο παρά πέντε», κλήθηκε να αντιμετωπίσει και ερωτήσεις του στενού οικογενειακού και όχι μόνο, κύκλου του. «Ξέρω ότι χρειάστηκε να δώσει εξηγήσεις και να συζητήσει με την μητέρα του. Σχετικά με τον προσωπικό, φιλικό και οικογενειακό του κύκλο, ο άνθρωπος δεχόταν ερωτήσεις για το εν λόγω αποτέλεσμα στην μηχανή αναζήτησης και ήταν υποχρεωμένος να απολογείται στο περιβάλλον των οικείων του σχετικά με την στρεβλή εικόνα που μεταδίδεται από την google σχετικά με τις ατομικές πληροφορίες που τον αφορούν και απασχολούν την κοινή γνώμη».
Οι πληροφορίες που μεταδίδονταν για αρκετό χρονικό διάστημα, είχαν σαν αποτέλεσμα, όπως υποστηρίζει η πλευρά του ηθοποιού, «να τεθεί σε άμεσο κίνδυνο το επαγγελματικό μέλλον του, καθόσον δημιουργήθηκε ο κίνδυνος οι παραγωγοί να αποφεύγουν να τον επιλέξουν, αφού δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι απασχολεί το κοινό λόγω της ιδιωτικής του ζωής και όχι λόγω της καλλιτεχνικής του πορείας. Τέτοιες εντυπώσεις δημιουργήθηκαν και στο κοινό του θεάτρου και της τηλεόρασης. Είναι λοιπόν αναμφίβολο ότι η επαγγελματική του υπόληψη και φήμη βλάφθηκαν καθώς από τις ανάρμοστες δημοσιεύσεις δημιουργήθηκε στο κοινό η πεποίθηση ότι ο ενάγων επιδιώκει την προσοχή μέσα από την πρόκληση και όχι μέσω του καλλιτεχνικού του έργου». Η αγωγή του ηθοποιού συζητήθηκε χωρίς να προσέλθει μάρτυρας από την Google και πλέον αναμένεται η απόφαση του δικαστηρίου τους επόμενους μήνες.
Πετώντας πάνω από το άγριο και έντονο ανάγλυφο των ακτών του Πηλίου, που κόβει την ανάσα. Θάλασσα, φαράγγι και πράσινο, δεμένα αρμονικά σε ένα τοπίο που μοιάζει ανέγγιχτο στο χρόνο.
Απολαύστε την παραλία της Νταμούχαρης, πλάνα από το χωριό του Αγίου Δημητρίου (με έμφαση στο Αρχοντικό “Έλντα”) και τα ερείπια του ενετικού κάστρου στο λοφίσκο που χωρίζει τις 2 παραλίες.
Δείτε το βίντεο του χρήστη haanity από το YouTube:
Αν και για αρκετά χρόνια έκαναν θραύση, η επιτυχία δεν ήταν αρκετή για να κρατήσει τα Ημισκούμπρια
μαζί. Οι συντελεστές του συγκροτήματος που ακολουθούν πλέον ξεχωριστές πορείες, έχουν ακόμη επαφές, αλλά οι Ημίζ ως σύνολο διαλύθηκαν μετά από έναν καυγά ο οποίος έφερε το ουσιαστικό τέλος.
Βέβαια επί της ουσίας οι επίσημοι τίτλοι τέλους δεν έπεσαν με τον παραδοσιακό τρόπο. Απλά σταμάτησε η κοινή δισκογραφική πορεία τους και περιορίστηκαν σταδιακά και οι κοινές εμφανίσεις σε live. Πλέον η θρυλική τριάδα δεν υφίσταται επί της ουσίας από το 2016.
Η… αγία τριάδα
Οι Δημήτρης Μεντζέλος, Μυθριδάτης και Πρύτανης είχαν σκάσει σαν… βόμβα στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Επηρεασμένοι από συγκροτήματα όπως οι Beastie Boys, οι Black Sheep και οι De La Soul, εμφανίστηκαν την δεκαετία του 1990, με ύφος πολύ διαφορετικό από αυτόν που είχαμε συνηθίσει.
Το ελληνικό hip hop είχε αρχίσει να παίρνει τα πάνω του και τα Ημισκούμπρια βρήκαν την δική τους κυρίαρχη θέση. Και το έκαναν με διαφορετική προσέγγιση σε σχέση με άλλα αντίστοιχα σχήματα. Αντί του καταγγελτικού στίχου προτίμησαν το… κοφτερό χιούμορ και από ό,τι έδειξε η ιστορία, δικαιώθηκαν!
Η πρώτη από τις πολλές επιτυχίες
Αν και είχαν προηγηθεί κάποιες δουλειές, η πρώτη δική τους θεωρείται το κομμάτι «Ο μοναχός» το οποίο γράφτηκε το 1994. Περίπου την ίδια περίοδο άλλωστε, το αρχικό μέλος, Sick κατατάχτηκε στον στρατό και προσχώρησε στα Ημισκούμπρια οριστικά ο Πρύτανης.
Το συγκεκριμένο κομμάτι συμπεριλήφθηκε και στην πρώτη δισκογραφική παρουσία τους με τον πρωτότυπο τίτλο «30 χρόνια επιτυχίες» του 1996!
Ένα μήνα νωρίτερα είχε κυκλοφορήσει και το cd single «Η τσόντα», ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι το LP ξεπέρασε τις 30.000 πωλήσεις και έγινε ο πρώτος χρυσός ελληνικός hip hop δίσκος! Η υπόλοιπη δεκαετία του 1990 συνεχίστηκε με τον ίδιο τρόπο. Κάθε δουλειά των Ημίζ γινόταν ανάρπαστη και οι νέοι της εποχής τραγουδούσαν κομμάτια όπως «Ο κύρης του σπιτιού», ή «Η μαγική τσατσάρα». Τραγούδια δηλαδή που σατίριζαν αλλά και ταυτόχρονα στηλίτευαν τα κακώς κείμενα της νεοελληνικής κουλτούρας και κοινωνίας.
Τα Ημισκούμπρια που δεν έγιναν… Τρελή Φάση
Σε ό,τι αφορά το όνομα του συγκροτήματος, αυτό προέκυψε από μια παρεΐστικη έκφραση που είχαν μεταξύ τους με επίκεντρο το… σκουμπρί! Όπως είχε αποκαλύψει ο Δημήτρης Μεντζέλος, θεωρούσαν τους εαυτούς τους κοντινούς στο συγκεκριμένο ψάρι, έστω κατά το ήμισυ!
Υπό την έννοια ότι το σκουμπρί ελίσσεται στις καταστάσεις και στα πράγματα. Όσο για το άλλο μισό, συμπληρώνει: «Είμαστε οι άνθρωποι οι φυσιολογικοί, που πονάμε και γελάμε… Μας είχε κολλήσει τότε το σκουμπρί και όταν ήρθε η ώρα να ονομάσουμε το συγκρότημα, αυτό είπαμε».
Ωστόσο ο Πρύτανης είχε καταθέσει μια άλλη πρόταση. Η δική του ιδέα ήταν να ονομαστεί το συγκρότημα Τρελή Φάση, αλλά Μεντζέλος και Μυθριδάτης δεν συμφώνησαν. Κατά την δική τους άποψη δεν ταίριαζε με το ύφος τους και έτσι παρέμειναν Ημίζ!
Η φθίνουσα πορεία και το τέλος
Την δεκαετία του 2000 συνεχίστηκαν οι επιτυχίες, με τα Ημισκούμπρια να συμμετέχουν και σε άλλες δουλειές, εκτός των δισκογραφικών. Όπως για παράδειγμα οι διαφημίσεις. Καθώς, όμως, περνούσε ο καιρός το ελληνικό hip hop άρχισε να μεταλλάσσεται, ενώ και τα μέλη του ήθελαν να κάνουν και πράγματα έξω από τα πλαίσια της ομάδας.
Ακόμη κι έτσι, ίσως σε λίγο πιο χαλαρό ρυθμό, τα Ημισκούμπρια θα μπορούσαν να είναι ακόμη ενεργά. Όπως, όμως, αποκάλυψε ο Πρύτανης, ένας μεταξύ τους καυγάς, έφερε το τέλος.
«Βγάλαμε χρήματα τότε, ήταν πολλά για τρία φτωχά παιδιά. Σε σύγκριση, όμως, με αυτά που έπαιρναν οι τραγουδιστές που εμφανίζονταν σε πίστες, ήταν τίποτα. Τα “Ημισκούμπρια” διαλύθηκαν γιατί υπήρξε ένας τσακωμός. Είπαμε να κάνει ο καθένας αυτό που θέλει για να είναι καλά. Μιλάμε αραιά και που. Μια στο τόσο, τα λέμε με τα παιδιά» δήλωσε παλιότερα στον ΣΚΑΪ ο Πρύτανης ή κατά κόσμο Κωνσταντίνος Κωστάκος, όπως είναι το πραγματικό όνομά του.
Η ζωή της Μαίρης Λίντα δεν ήταν μόνο γεμάτη επιτυχίες, χειροκροτήματα και αμέτρητες μουσικές διακρίσεις.
Πίσω από τη λαμπερή καριέρα της κρύβονταν τραγωδίες που τη σημάδεψαν ανεξίτηλα.
Η πιο σκληρή από όλες ήταν η άγρια δολοφονία της μητέρας της, Βασιλικής Δημητροπούλου, μια υπόθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο και έμεινε χαραγμένη στη μνήμη της για όλη της τη ζωή.
Δολοφονήθηκε τον Νοέμβριο του 1970, η τραγουδίστρια ήταν 35 ετών.
Το έγκλημα σημειώθηκε τον Νοέμβριο του 1970, λίγους μόλις μήνες μετά τον θάνατο του μεγάλου έρωτα και καλλιτεχνικού της συνοδοιπόρου, του Μανώλη Χιώτη. Εκείνη η χρονιά αποδείχθηκε η πιο σκοτεινή της ζωής της, καθώς μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχασε δύο από τους σημαντικότερους ανθρώπους που είχε δίπλα της.
Η φωτιά που έκρυβε ένα αποτρόπαιο έγκλημα
Η Βασιλική Δημητροπούλου βρέθηκε νεκρή μέσα στο σπίτι της, στο Μπουρνάζι, κάτω από συνθήκες που αρχικά έμοιαζαν να παραπέμπουν σε δυστύχημα. Οι πρώτες εκτιμήσεις των Αρχών ανέφεραν ότι η ηλικιωμένη γυναίκα είχε χάσει τη ζωή της από φωτιά που πιθανότατα προκλήθηκε κατά λάθος μέσα στην κατοικία.
Ωστόσο, όσο οι αστυνομικοί προχωρούσαν στην αυτοψία, άρχισαν να διαπιστώνουν ότι τίποτα δεν ταίριαζε με το αρχικό σενάριο.
Στον χώρο εντοπίστηκαν ίχνη αίματος, ενώ κοντά στη σορό βρέθηκε και ένα άδειο μπουκάλι οινοπνεύματος, γεγονός που δημιούργησε έντονες υποψίες ότι η φωτιά δεν είχε ξεσπάσει τυχαία, αλλά είχε μπει σκόπιμα για να εξαφανίσει τα ίχνη ενός εγκλήματος.
Οι αξιωματικοί της Ασφάλειας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι άγνωστοι είχαν εισβάλει στο σπίτι με σκοπό τη ληστεία. Η άτυχη γυναίκα φαίνεται πως αντιστάθηκε ή βρέθηκε μπροστά στους δράστες, οι οποίοι της επιτέθηκαν με ιδιαίτερη αγριότητα. Στη συνέχεια, προκειμένου να εξαφανίσουν κάθε αποδεικτικό στοιχείο, περιέλουσαν τον χώρο με οινόπνευμα και έβαλαν φωτιά, προσπαθώντας να παρουσιάσουν τον θάνατό της ως δυστύχημα.
Το κομπολόι που «πρόδωσε» τους δολοφόνους
Η υπόθεση θα μπορούσε να είχε μείνει ανεξιχνίαστη, όμως ένα φαινομενικά ασήμαντο αντικείμενο αποδείχθηκε καθοριστικό.
Κατά τη διάρκεια της αστυνομικής έρευνας, οι Αρχές έθεσαν υπό παρακολούθηση υπόπτους που σχετίζονταν με διαρρήξεις στην περιοχή. Τότε συνέβη η ανατροπή.
Ένας από τους υπόπτους, την ώρα που εξεταζόταν από τους αστυνομικούς, προσπάθησε διακριτικά να ξεφορτωθεί ένα κομπολόι που είχε στην κατοχή του. Η κίνηση αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη. Όταν οι αστυνομικοί το εξέτασαν, διαπίστωσαν ότι επρόκειτο για αντικείμενο που είχε αφαιρεθεί από το σπίτι της Βασιλικής Δημητροπούλου το βράδυ της δολοφονίας.
Το εύρημα αυτό αποτέλεσε το κρίσιμο στοιχείο που συνέδεσε τους υπόπτους με το έγκλημα και οδήγησε στην εξιχνίαση της υπόθεσης, επιβεβαιώνοντας ότι επρόκειτο για μια στυγερή ληστεία μετά φόνου και όχι για ένα τραγικό ατύχημα.
Η πιο δύσκολη χρονιά της ζωής της
Για τη Μαίρη Λίντα, η δολοφονία της μητέρας της ήταν ένα χτύπημα από το οποίο δεν κατάφερε ποτέ να συνέλθει πραγματικά.
Μόλις λίγους μήνες νωρίτερα είχε αποχαιρετήσει τον Μανώλη Χιώτη, τον άνθρωπο με τον οποίο έζησε έναν μεγάλο έρωτα και δημιούργησε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.
Πριν προλάβει να διαχειριστεί αυτή την απώλεια, ήρθε η είδηση της άγριας δολοφονίας της μητέρας της, βυθίζοντάς την σε νέο πένθος.
Η ίδια είχε παραδεχθεί αργότερα ότι το 1970 ήταν η πιο τραγική χρονιά της ζωής της, καθώς μέσα σε λίγους μήνες έχασε δύο ανθρώπους που είχαν καθορίσει όσο κανείς άλλος την προσωπική και επαγγελματική της πορεία.
Δείτε το βίντεο:
Παρά τον αβάσταχτο πόνο, η Μαίρη Λίντα κατάφερε να σταθεί ξανά στα πόδια της και να συνεχίσει να τραγουδά, όμως η δολοφονία της μητέρας της παρέμεινε μια ανοιχτή πληγή μέχρι το τέλος της ζωής της. Το έγκλημα εκείνο δεν σημάδεψε μόνο την ίδια, αλλά έμεινε στην ιστορία ως μία από τις πιο συγκλονιστικές υποθέσεις που συνδέθηκαν ποτέ με έναν τόσο σπουδαίο άνθρωπο του ελληνικού τραγουδιού.
Τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής τους βιώνουν τον τελευταίο μήνα η Αγοραστή Αρβανίτη και ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, αφού ήρθε στη ζωή ο γιος τους.
Πιο συγκεκριμένα, η γνωστή ηθοποιός έφερε στον κόσμο την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου ένα υγιέστατο αγοράκι και το ζευγάρι ολοκλήρωσε με τον καλύτερο τρόπο την οικογενειακή του ευτυχία.
Το μεσημέρι της Κυριακής 29 Μαρτίου η Αγοραστή Αρβανίτη ανέβασε τρία τρυφερά στιγμιότυπα στα social media, ενώ στο πρώτο από αυτά τη βλέπουμε να ποζάρει αγκαλιά με τον γιο της. Η ίδια περιέγραψε παράλληλα τη νέα της καθημερινότητα, γεμάτη έντονα συναισθήματα και πρωτόγνωρες εμπειρίες.
«Μήνας πρώτος ✔
Άπειρη αγάπη ✔
Ατελείωτη κούραση ✔
Ανεμοστρόβιλος συναισθημάτων ✔
Άπειρος θηλασμός ✔
Καθημερινή ευγνωμοσύνη ✔» έγραψε στη λεζάντα της ανάρτησής της η Αγοραστή Αρβανίτη.
Το ζευγάρι των ηθοποιών υποδέχτηκε στη ζωή το πρώτο του παιδί τον Ιανουάριο του 2024. Λίγους μήνες μετά τη γέννηση της κόρης τους, οι δυο τους αποφάσισαν να κάνουν και θρησκευτικό γάμο, ανεβαίνοντας τα σκαλιά της εκκλησίας στο Κορωπί. Παράλληλα την ίδια μέρα βάφτισαν και την κόρη τους, που πήρε το όνομα Θωμαΐς.
Μαρίνα Καλογήρου: Η συγκινητική της εξομολόγηση για τον θάνατο του πρώην συζύγου της, Τάσου Ζαφειρόπουλου – «Ήμασταν πολύ δεμένοι»
Η Μαρίνα Καλογήρου έδωσε μια αποκαλυπτική συνέντευξη σε γνωστή εφημερίδα και μεταξύ άλλων η γνωστή ηθοποιός μίλησε και για το θάνατο του πρώην συζύγου της, Τάσου Ζαφειρόπουλου, το 2015.
Η σειρά για τη ζωή της Έλλης Λαμπέτη έφερε στη ζωή σου τον Τάσο Ζαφειρόπουλο, με τον οποίο αποκτήσαμε έναν γιο. Με τον σύζυγό σου χωρίσατε και το 2015 έφυγε από τη ζωή. Πόσο δύσκολη ήταν αυτή η συνθήκη;
Ναι, όλα έγινα έτσι κι όλα αυτά λέγονται ζωή. Ο θάνατος είναι φυσιολογικό μέρος της ζωής για όλους, ακόμα και ο πρόωρος. Μέσα σε αυτόν τον πόνο ήμασταν τυχεροί γιατί ήμασταν πολύ δεμένοι, είχαμε πολλή αγάπη και η αγάπη γιατρεύει τα πάντα, ακόμα και τον θάνατο.
Ο Λοΐζος βίωσε αληθινά το πένθος χωρίς κανένα ψέμα ή υπεκφυγή και πολύ γρήγορα γελούσε, μιλούσε με χαρά για τον μπαμπά του και τη σχέση τους και χαιρόταν το παιχνίδι όπως πριν. Νομίζω ότι η αγάπη κι η αλήθεια είναι ο τρόπος για να αντιμετωπίζεις όλες τις δυσκολίες και τις προκλήσεις και να προχωράς χωρίς να κουβαλάς βάρη.
Πόσο δύσκολο είναι να είσαι μητέρα και πατέρας για ένα παιδί;
Δεν ξέρω. Εγώ έκανα τα πάντα για το παιδί, δεν ξέρω αν ήταν εδώ ο Τάσος αν θα έκανα λιγότερα. Δεν νομίζω ότι η αγάπη μοιράζεται στα δύο, έτσι κι αλλιώς τα δίνεις όλα. Θα μου πεις, αν ήταν εδώ ο Τάσος, μπορεί να ήταν διπλά…
Μια μεγάλη αποκάλυψη έρχεται στο φως για τη Ζέτα Μακρυπούλια και τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, με περισσότερες λεπτομέρειες για τον χωρισμό τους να γίνονται γνωστές και να αναδεικνύουν μια απίστευτη τραγωδία, που ευθύνεται για το άδοξο τέλος.
Το ζευγάρι ήταν μαζί για 12 ολόκληρα χρόνια, αλλά αυτό το καλοκαίρι πήρε την απόφαση να ανακοινώσει το φινάλε της διαδρομής, με άπαντες να αναζητούν τους λόγους, που αυτό συνέβη. Η αλήθεια είναι, ότι εδώ και κάποιο καιρό είχε φανεί η αποστασοποίησή τους, αλλά σε κάθε περίπτωση ο χωρισμός προκάλεσε «τριγμούς» στη showbiz.
Οι λόγοι του τέλους της σχέσης τους, όμως, μόνο απλοί δεν είναι, όπως εξηγεί το «Yes Magazine». Συγκεκριμένα, αναφέρεται πως η ηθοποιός και παρουσιάστρια μίλησε σε οικεία της πρόσωπα, λέγοντας πως «έχασα δύο παιδιά του Χατζηγιάννη».
Οι ίδιες πηγές κάνουν λόγο, όμως, για προσπάθεια να σωθεί η σχέση τους έστω και αυτή η στιγμή, μετά τις αποκαλύψεις πως ουδέποτε… ξέκοψαν οριστικά και αμετάκλητα, αλλά αντιθέτως παλεύουν να παραμείνουν μαζί.
Θρίλερ για Μακρυπούλια και Χατζηγιάννη: Το μεγάλο «χτύπημα» μετά τον χωρισμό τους
Ένα άγριο θρίλερ έζησαν πρόσφατα η Ζέτα Μακρυπούλια και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, με μια δυσάρεστη είδηση να έρχεται μετά τον χωρισμό τους.
Το πρώην ζευγάρι, που πάντως πλησιάστηκε και πάλι, είχε να αντιμετωπίσει έναν ακόμη εφιάλτη, καθώς η εξοχική κατοικία που έχουν από κοινού στην Εύβοια, κάηκε στην φονική πυρκαγιά και πλέον έχει γίνει στάχτες.
Συγκεκριμένα, όπως γράφει ρεπορτάζ του Ciao, πριν από μερικά χρόνια και όταν ήταν ακόμη μαζί, το ζευγάρι είχε αγοράσει το δικό του σπίτι στην Βόρεια Εύβοια, έχοντας μαγευτεί από το μέρος.
Ωστόσο, όταν η κρίση ήρθε στην Ελλάδα, θέλησαν να το πουλήσουν, όμως δεν κατάφεραν να βρουν αγοραστή. Όπως συνεχίζει και αναφέρει το περιοδικό, το σπίτι τελικά δεν το συνάντησε κάποιος αγοραστής, αλλά η φωτιά.
Αυτή μάλιστα, ήταν και η αφορμή για να βρεθούν οι δυο τους και από κοντά μετά τον χωρισμό τους και να πουν κάποια πράγματα τα οποία είχαν κυρίως να κάνουν με το μοίρασμα της περιουσίας που απέκτησαν από κοινού όσο καιρό ήταν ζευγάρι.
Μια φανταστική μικρού μήκους ταινία που φέρνει το παλιό στυλ του Ντίσνεϋ δίπλα στο σουρεαλιστικά θέματα του Νταλί.
Το 1946, δύο μυθικοί καλλιτέχνες, ο Γουόλτ Ντίσνεϋ και ο Σαλβαντόρ Νταλί, ξεκίνησαν να συνεργάζονται για τη δημιουργία μίας ταινίας κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους. Η αρχική παραγωγή είχε ξεκινήσει το 1946, 55 χρόνια πριν την ολοκλήρωσή του κι αρχικά είχε μείνει επτασφράγιστο μυστικό.
Ο συμπαραγωγός των δύο καλλιτεχνών, Τζον Χεντς, είχε δηλώσει για τον Νταλί: «Ο Νταλί εκείνη την εποχή ήταν κάτι σαν φάντασμα στα στούντιο της Ντίσνεϋ. Ήξερε τους πάντες και τα πάντα, τα έμαθε όλα πολύ γρήγορα. Γνώριζε όλα τα μυστικά της εταιρίας».
Πάνω από μισό αιώνα αργότερα, το δημιούργημά τους, που έχει τον τίτλο «Μοίρα» (Destino), είχε επιτέλους ολοκληρωθεί, βλέποντας το φως της δημοσιότητας το 2011.
Δείτε ολόκληρη την ταινία (6 λεπτά):
Η ταινία αυτή έχει διάρκεια έξι λεπτών και 30 δευτερολέπτων και μας διηγείται την ιστορία ενός άνδρα, του Χρόνου, που παρουσιάζεται ως ο χρόνος προσωποποιημένος, ο οποίος αδυνατεί να καταλάβει την ανάγκη που έχει μία θνητή κοπέλα να την ερωτευτεί. Η ίδια ελπίζει μέχρι τέλους πως θα καταφέρει να τον κερδίσει, όμως τελικά δεν τα καταφέρνει.
Την πλοκή σκέφτηκε ο ίδιος ο Νταλί, που την οραματίστηκε ως «μία μαγική παρουσίαση του προβλήματος της ζωής στο λαβύρινθο του χρόνου». Για την ταινία ο Ντίσνεϋ είχε πει πως «πρόκειται για την απλή ιστορία μιας κοπέλας που αναζητά την αληθινή αγάπη».
Οι σκηνές αναμιγνύουν μία σειρά σουρεαλιστικών έργων του Νταλί, συνοδευόμενα από χορό και πληθώρα μεταμορφώσεων. Ο πασίγνωστος, ιδιοφυής ζωγράφος κλήθηκε να δημιουργήσει μία συνέχεια σύνθεσης πινάκων διάρκειας έξι περίπου λεπτών, συνδυάζοντας τις μεθόδους των animators με ζωντανούς χορευτές και ειδικά εφέ, προκειμένου το αποτέλεσμα της ταινίας να έχει την είδα μορφή με τη γνωστή «Φαντασία» (Fantasia).
Ο Νταλί δούλευε ακατάπαυστα στα στούντιο της Ντίσνεϋ, θέλοντας να αποδώσει όσο καλύτερα γινόταν την ιδέα που είχε στο μυαλό του. Εξ αρχής είχε σκεφτεί να τοποθετήσει κάπου μέσα στην ταινία το άγαλμα του Δία, απ’ όπου κάποια στιγμή θα αποκολλάται ένα ηλιακό ρολόι. Αυτό ήθελε να είναι ο συμβολισμός της πάλης ενάντια στο χρόνο, την αντίστροφη μέτρηση για το τέλος.
Ο Νταλί και ο Χεντς, κλεισμένοι άπειρες ώρες στο γραφείο, εν τέλει κατόρθωσαν να δημιουργήσουν μία νέα τεχνική για τη δημιουργία κινουμένων σχεδίων, την κινηματογραφική εκδοχή της «παρανοϊκής- κριτικής μεθόδου»: Πρόκειται για μέθοδο εμπνευσμένη από τη θεωρία του Σίγκμουντ Φρόυντ που υποστηρίζει πως μία εικόνα, όταν περιέχει κι άλλες, κρυμμένες εικόνες που δε διακρίνονται εύκολα από το ενσυνείδητο, αποτυπώνεται στο ανθρώπινο υποσυνείδητο. Αυτό επεξεργάζεται κατάλληλα το μήνυμα.
Αργότερα, η εταιρία Ντίσνεϋ δέχθηκε έντονο πόλεμο, κατηγορούμενη πως σε πολλά καρτούν της χρησιμοποιεί κρυφές εικόνες, θέλοντας να περάσει στα παιδιά υποσυνείδητα μηνύματα.
Μπέτυ Λιβανού: Η κομψή και αεράτη ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
Κομψή, αεράτη και καλή ηθοποιός συνδέθηκε με τον ελληνικό κινηματογράφο, έπαιξε σε θεατρικές παραστάσεις, έδωσε τον εαυτό της σε καλές τηλεοπτικές σειρές και προσφέρει σήμερα, με τον δικό της ευαίσθητο τρόπο, στο θέατρο.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και το πραγματικό της όνομα είναι Μπέτυ Τράτα. Σπούδασε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, και η πρώτη κινηματογραφική της εμφάνιση έγινε στην ταινία «Οι Άγγελοι της Αμαρτίας» το 1966, όταν ήταν ακόμα μαθήτρια.
Το 1970 την ξάφνιασε ο Γιάννης Δαλιανίδης, ζητώντας της να πρωταγωνιστήσει στην ταινία της Φίνος Φιλμ «Οι Αμαρτωλοί».
Στη συνέχεια, και ως το 1973 πρωταγωνίστησε σε πέντε ακόμα ταινίες της Φίνος Φιλμ, δίπλα σε μεγάλα ονόματα όπως ο Νίκος Κούρκουλος, η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Κώστας Βουτσάς, ο Κώστας Πρέκας και ο Νίκος Γαλανός.
Στο θέατρο γνώρισε τον Φαίδωνα Γεωργίτση, με τον οποίο επρόκειτο να παντρευτούν.
Το 1976 έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά «Γιούγκερμαν» και για τα επόμενα χρόνια απείχε από την υποκριτική τέχνη. Παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη Γιώργο Πανουσόπουλο και απέκτησε δύο κόρες, την ηθοποιό Μαργαρίτα Πανουσοπούλου και τη Δέσποινα.
Της άρεσε η φύση και η αγροτική ζωή και το 1980 μετακόμισε στην Αίγινα. Από το 1989 ζει και ασχολείται με το κτήμα της στην Παιανία. Παράλληλα, το 1991 ξεκίνησε την τηλεοπτική της καριέρα με την σειρά «Άφρικα», μια καριέρα που συνεχίστηκε μέχρι σήμερα.
Το 2010 δημιούργησε την θεατρική ομάδα Παιανίας-Γλυκών Νερών και δίνουν πολλές παραστάσεις, στις οποίες πρωταγωνιστεί η ίδια, ενώ αρκετές έχει σκηνοθετήσει («Αυλή των Θαυμάτων», «Κόκκινα Φανάρια»).
Πολλές από τις παραστάσεις δίνονται σε διάφορους Δήμους για φιλανθρωπικούς σκοπούς και ιδιαίτερα για την υποστήριξη ευπαθών ομάδων.
Μπέτυ Λιβανού: «Δεν γαντζώθηκα στη νεότητα και στην ομορφιά»
Ηταν 1970. Η Φίνος Φιλμ είχε προγραμματίσει τα γυρίσματα της ταινίας «Οι αμαρτωλοί» με τον Νίκο Κούρκουλο και τη Ζωή Λάσκαρη, αλλά την τελευταία στιγμή το σχέδιο ναυάγησε. Ο Γιάννης Δαλιανίδης, που θα τη σκηνοθετούσε, πρότεινε στον Φιλοποίμενα Φίνο, για να μην πάει χαμένο το σενάριο, να γυριστεί το φιλμ ασπρόμαυρο, με χαμηλό μπάτζετ και νέους ηθοποιούς. Αναζήτησαν, λοιπόν, τον Χρήστο Νομικό και την Μπέτυ Λιβανού, που εκείνο τον καιρό είχε γίνει γνωστή μέσα από τη συμμετοχή της σε μια τηλεοπτική διαφήμιση για τσιγάρα. «Θέλουμε πολύ να συνεργαστούμε. Δεν θα πληρωθείτε, μια και θα είναι η πρώτη σας ταινία, όμως θα είστε πρωταγωνίστρια», της είπαν. «Σας ευχαριστώ, δεν ενδιαφέρομαι. Από τη δουλειά που κάνω κερδίζω αρκετά χρήματα και δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να εργαστώ αμισθί. Αλλωστε, δεν έχω το ψώνιο να γίνω ηθοποιός. Λοιπόν, σας ακούω: ποια θα είναι η αμοιβή μου;» τους απάντησε εκείνη. Συμφώνησαν για 20.000 δραχμές, υπέγραψαν συμβόλαιο για τρεις ταινίες ετησίως και τα υπόλοιπα είναι πια Ιστορία. Αν και εκείνο το πρώτο φιλμ δεν είχε καμία εισπρακτική επιτυχία, μια νέα σταρ είχε «γεννηθεί».
Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά, η Μπέτυ Λιβανού είναι ακόμη παρούσα στον χώρο όπου βρέθηκε όχι από δική της φιλοδοξία αλλά «εξαιτίας της επιμονής των άλλων ότι έπρεπε να γίνει ηθοποιός», όπως τονίζει. Με τους δικούς της όρους, όμως. Με τα «όχι» να είναι πολύ περισσότερα από τα «ναι». «Κατά καιρούς, για να μην αναγκαστώ να κάνω πράγματα που δεν μου άρεσαν, προτιμούσα να κάνω άλλες δουλειές. Για ένα μεγάλο διάστημα, για παράδειγμα, είχα το δικό μου εργαστήριο με κοσμήματα και δερμάτινα είδη». Ανάμεσα στα πρόσφατα «ναι» ήταν ο ρόλος της Νικολίνας στην τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ «Η παραλία», όπου υποδύεται τη χειριστική μητέρα και γιαγιά μιας οικογένειας που κρύβει το σκοτεινό παρελθόν της, γεμάτο μυστικά και εγκλήματα.
– Δεν μοιάζετε καθόλου με τη Νικολίνα…
– Ευτυχώς όχι! (Γέλια) Είναι άνθρωπος σκληρός, που λειτουργεί υπόγεια και υπολογιστικά. Τίποτα κοινό δεν έχουμε, λοιπόν, μόνο τη γνώση για τα βότανα. Μολονότι είμαι παιδί της πόλης, έχω απεριόριστη αγάπη για τη φύση και μάλιστα θυμάμαι πότε και πώς γεννήθηκε: ήμουν δώδεκα ετών, μπήκα σε μια αυλή στην Κρήτη και με «χτύπησε» για πρώτη φορά η μεθυστική μυρωδιά από ένα φούλι, αραβικό γιασεμί όπως λέγεται. Μαγεύτηκα. Από τότε, η επαφή με το χώμα είναι για μένα το καλύτερο ηρεμιστικό, με γειώνει. Πριν με βγάλει ο δρόμος μου στην ηθοποιία, ήθελα να γίνω γεωπόνος. Ευτυχώς, με τον Γιώργο (σ.σ. τον σκηνοθέτη Γιώργο Πανουσόπουλο, τον σύζυγό της) ζήσαμε για πολλά χρόνια σε μονοκατοικίες με κήπο, στην Αίγινα και στην Παιανία. Είχαμε το μποστάνι και τις ελιές μας. Κάθε πρωί έπαιρνα τον καφέ μου και έβγαινα να δω ένα ένα τα δέντρα και τα φυτά μου. Τα χάιδευα, τους μιλούσα, τα καμάρωνα, προσπαθούσα να καταλάβω τι χρειαζόταν το καθένα για να τα φροντίσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
– Υπήρξατε η τελευταία ανακάλυψη της Φίνος Φιλμ. Τι άνθρωπος ήταν ο Φίνος;
– Hρεμος και λιγομίλητος, ο λόγος του όμως ήταν συμβόλαιο. Τον σεβόμουν. Είχε φάει το σινεμά με το κουτάλι. Είχε αλάνθαστο ένστικτο για το τι ήταν εμπορικό και τι όχι, και ταυτόχρονα εκτιμούσε την ποιότητα. Καθόταν πάντα στο φουαγιέ, δίπλα στην αίθουσα προβολής. Δεν είχε γραφείο, εκεί περνούσε όλη τη μέρα. Πριν βγει στις αίθουσες «Η αμαρτία της ομορφιάς», με τον Νίκο Γαλανό και την Τασσώ Καββαδία, κάναμε μια ιδιωτική προβολή. «Με συγκίνησες και δεν συγκινούμαι εύκολα», μου είπε. Ηταν μεγάλο «παράσημο» αυτό, όμως πέρασαν κάμποσα χρόνια μέχρι να το συνειδητοποιήσω, τότε το πήρα απλώς ως μια φιλοφρόνηση. Τρία χρόνια πρόλαβα να δουλέψω μαζί του. Μετά η Φίνος Φιλμ έκλεισε, το 1977 εκείνος πέθανε κι εγώ ξεκίνησα τη δεύτερη καριέρα μου, με τον νέο ελληνικό κινηματογράφο.
– Νοσταλγείτε εκείνη την εποχή; Τι σκέφτεστε βλέποντας τις παλιές ταινίες σας;
– Δεν νοσταλγώ τίποτε από το παρελθόν. Μου αρέσει να βλέπω μπροστά. Είμαι χορτασμένη από τη ζωή, από εμπειρίες και συναισθήματα. Οποτε βλέπω ταινίες μου –σπάνια, αν τύχει, αφού ποτέ δεν το επιδιώκω– σκέφτομαι μόνο ότι ήμουν ένα πολύ ωραίο κορίτσι. Και το έχω επιβεβαιώσει, γιατί μου το λένε όλοι. (Γέλια) Μέσα από τον κινηματογράφο έγινα γνωστή… ακαριαία, αλλά το τίμημα ήταν βαρύ: έπαθα αγοραφοβία και ταλαιπωρήθηκα. Ψάχναμε ποια εστιατόρια δεν είχαν κόσμο για να βγούμε για φαγητό. Με τον καιρό, το ξεπέρασα.
– Είστε αυτοδίδακτη, σωστά;
– Ναι, δεν σπούδασα υποκριτική και θα έλεγα πως αυτό είναι μάλλον προτέρημα, ειδικά για το σινεμά, γιατί οι δραματικές σχολές σε προετοιμάζουν κυρίως για το θέατρο, του οποίου η τεχνική είναι εντελώς διαφορετική. Γι’ αυτό και υπάρχουν εξαιρετικοί θεατρικοί ηθοποιοί που είναι κάκιστοι στον κινηματογράφο. Ακολούθησα το ένστικτό μου. Στην αρχή προσπαθούσα να σκεφτώ πώς παίζουν οι άλλοι ηθοποιοί, αλλά δεν είχε νόημα να μιμηθώ οποιονδήποτε. Βγήκα πολύ νωρίς στη δουλειά, βλέπετε. Δεν είχα ακόμη προλάβει να αποκτήσω πρότυπα. Οι συνομήλικές μου κι εγώ είχαμε μείνει ακόμη στο δίλημμα «Αλίκη Βουγιουκλάκη ή Τζένη Καρέζη;» – παρεμπιπτόντως, λάτρευα την Καρέζη. Αποφάσισα, λοιπόν, να κάνω κάτι που αποδείχθηκε σωτήριο: αυτό που παίζω να το νιώθω, σε ένα τέτοιο χνάρι πάτησα, διαισθητικά.
– Η ομορφιά σκεπάζει το ταλέντο;
– Το συμπληρώνει, αν υπάρχει βέβαια. Από μόνη της δεν έχει νοστιμάδα, είναι πρόσκαιρη. Αλλωστε, επειδή δεν κοπιάζεις για να την αποκτήσεις, η φύση σού τη δίνει η όχι, δεν δικαιούσαι να υπερηφανεύεσαι γι’ αυτήν. Από πολύ νωρίς τα έχω ξεκαθαρίσει αυτά μέσα μου. Δεν γαντζώθηκα πάνω στη νεότητα και στην εμφάνισή μου στην αρχή της καριέρας μου, δεν στενοχωριέμαι για τις ρυτίδες μου τώρα. Λυτρώθηκα όταν, χάρη στον ρόλο της Νικολίνας, μπόρεσα να αφήσω τα μαλλιά μου άβαφα. Ολες οι γυναίκες έχουμε δικαίωμα να γεράσουμε με ηρεμία και αξιοπρέπεια. Το να μην εξοικειώνεσαι με τον χρόνο σε δηλητηριάζει μέρα με τη μέρα. Επιπλέον, ποτέ δεν μου άρεσαν τα φτιασίδια, όχι μόνο στον εαυτό μου αλλά και στο σπίτι μου: δεν θα δείτε εκεί ούτε ένα διακοσμητικό αντικείμενο, μόνο τα απολύτως απαραίτητα, τα χρηστικά.
– Με τον Γιώργο Πανουσόπουλο μετράτε πέντε δεκαετίες κοινής ζωής. Τι κρατάει ενωμένους δύο ανθρώπους τόσο πολύ;
– Η αγάπη, ο σεβασμός και ο θαυμασμός είναι η συνεκτική ύλη και, φυσικά, τα κοινά ενδιαφέροντα. Με τον Γιώργο κουβεντιάζαμε όλες τις ιδέες των ταινιών του, συμμετείχα στη δημιουργία των σεναρίων, είχε στο σπίτι μια μουβιόλα κι έκανε εκεί το μοντάζ – από κοντά κι εγώ. Βέβαια, οι σχέσεις δεν μένουν ίδιες· διαφοροποιούνται, μεταλλάσσονται με τα χρόνια και εντέλει ωριμάζουν. Αν δεχτείς τη φυσική εξέλιξή τους και δεν τις ζορίσεις, αντέχουν περισσότερο. Τα περισσότερα νέα ζευγάρια αυτό, δυστυχώς, δεν το κατανοούν. Βιάζονται. Στην πρώτη δυσκολία τα διαλύουν όλα.
– Από τους νεότερους σκηνοθέτες ποιον ξεχωρίζετε;
– Τον Γιώργο Λάνθιμο. Βρίσκω κορυφαία την αισθητική του, αν και τα θέματά του δεν με αγγίζουν πάντα· ίσως δεν τα καταλαβαίνω επειδή είμαι μιας άλλης εποχής, μιας άλλης ηλικίας. Ο «Κυνόδοντας» δεν μου άρεσε, για να είμαι ειλικρινής, σε αντίθεση με το «Poor things», το οποίο βρήκα εξαιρετικό. Σε κάθε περίπτωση, ο Λάνθιμος είναι μια κατηγορία από μόνος του. Θαυμάζω και την παραγωγικότητά του, δουλεύει ακατάπαυστα, κάνει τη μια ταινία μετά την άλλη!
Τα παιδικά χρόνια και το μόντελινγκ
«Μεγάλωσα σε μία από τις πιο παλιές συνοικίες της Αθήνας, την Ακαδημία Πλάτωνος. Οι ρίζες της οικογένειάς μου φτάνουν μέχρι τη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο. Η μητέρα μου ήταν νοικοκυρά, ο πατέρας μου ορθοπεδικός. Χώρισαν όταν ήμουν μωρό κι εκείνος έφυγε για την Ελβετία, όπου ξαναπαντρεύτηκε (έτσι απέκτησα μια αδελφή). Τον ξαναείδα όταν ήμουν δώδεκα ετών. Δεν είχαμε τίποτα κοινό, μόνο τα πόδια μας ήταν ολόιδια! Η μητέρα μου, από ένστικτο μάλλον, με άφησε εντελώς ελεύθερη. Αυτό με βοήθησε πολύ στη ζωή μου, γιατί από νωρίς με έκανε υπεύθυνη, με έμαθε να θέτω μόνη τα όριά μου, χωρίς τις υποδείξεις των άλλων. Με τη Μαργαρίτα και τη Δέσποινα, τις κόρες μας, ακολουθώ την ίδια “συνταγή”: τους λέω να κάνουν αυτό που αγαπούν. Από μαθήτρια δούλευα στη διαφήμιση. Μετά το σχολείο έκανα και μόντελινγκ. Δεν μου άρεσε καθόλου, είχε ίντριγκα κι εγώ δεν ήμουν καθόλου ανταγωνιστική με τις άλλες γυναίκες».
Η συνάντηση
Στο ανανεωμένο roof garden του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρεταννία», δεν χόρταινε να βλέπει τη θέα. «Εχεις την εντύπωση πως αν απλώσεις το χέρι σου θα αγγίξεις την Ακρόπολη!». Παραγγείλαμε ψάρι με λαχανικά. Το συνοδεύσαμε με Ασύρτικο Σαντορίνης. Δεν υποκύψαμε στον πειρασμό του γλυκού, κλείσαμε το γεύμα με εσπρέσο. Θα έγραφε ένα δικό της σενάριο, άραγε; «Εχω ήδη γράψει, για ταινία, που όμως δεν πρόκειται να γυριστεί ποτέ, γιατί θα είναι μεγάλο το κόστος. Ο τίτλος εργασίας είναι “Οι εξωγήινοι είμαστε εμείς”: είμαστε δηλαδή άφθαρτα πλάσματα από έναν άλλο πλανήτη, που υπάρχουμε σε μορφή ενέργειας και ερχόμαστε στη Γη για να ζήσουμε μια περιπέτεια· σαν ένα ταξίδι, που τελειώνει με τον θάνατό μας. Μετά επιστρέφουμε στον πλανήτη μας. Εχω όμως στα σκαριά και ένα τηλεοπτικό σενάριο. Αυτό έχει πιο πολλές πιθανότητες να υλοποιηθεί…»
