Παρατηρείτε πρήξιμο, περίεργα μοτίβα φλεβών ή επίμονο κνησμό στα πόδια σας;

Πολλοί τα αποδίδουν στην ηλικία ή στην κούραση, όμως τα πόδια σας μπορεί να λειτουργούν ως πρώιμο σύστημα προειδοποίησης για προβλήματα στο ήπαρ.

Το ήπαρ διαχειρίζεται αθόρυβα την αποτοξίνωση και τον μεταβολισμό, αλλά όταν αρχίζει να δυσλειτουργεί, τα πόδια είναι συχνά τα πρώτα που το δείχνουν.

Γιατί τα πόδια;

• Βαρύτητα: Τα υγρά συγκεντρώνονται φυσιολογικά στο κάτω μέρος του σώματος.

• Κυκλοφορία: Το ήπαρ ρυθμίζει τις πρωτεΐνες του αίματος και την πίεση στην πυλαία φλέβα· η βλάβη επηρεάζει την κυκλοφορία στα πόδια.

• Μεταβολισμός: Η μειωμένη παραγωγή πρωτεϊνών επιτρέπει στα υγρά να διαρρέουν στους ιστούς.

• Αποτοξίνωση: Οι τοξίνες από την κακή λειτουργία του ήπατος μπορούν να προκαλέσουν αλλαγές στο δέρμα.

Προειδοποιητικά σημάδια που μπορεί να δείχνουν πρόβλημα στο σικώτι

1. Πρήξιμο (οίδημα)

Τα παπούτσια στενεύουν, οι κάλτσες αφήνουν βαθιά σημάδια και το πάτημα του δέρματος αφήνει λακκούβα. Συνήθως χειροτερεύει το βράδυ.

Σύνδεση με ήπαρ: Το πάσχον ήπαρ παράγει λιγότερη αλβουμίνη, οδηγώντας σε διαρροή υγρών. Η πυλαία υπέρταση επίσης καθυστερεί την επιστροφή του αίματος, επιδεινώνοντας το πρήξιμο.

2. Αραχνοειδείς φλέβες (Τηλαγγειεκτασίες)

Μικρά κόκκινα ή μωβ αγγεία σε σχήμα ιστού γύρω από τους αστραγάλους και τα πέλματα.

Σύνδεση με ήπαρ: Συχνές στην κίρρωση, λόγω μειωμένου μεταβολισμού ορμονών και αυξημένης πίεσης στην πυλαία φλέβα.

3. Αλλαγές στο χρώμα του δέρματος

Κιτρινωπή απόχρωση ή κηλίδες σε μπρονζέ τόνους, ειδικά γύρω από τους αστραγάλους.

Σύνδεση με ήπαρ: Ο ίκτερος δείχνει αδυναμία του ήπατος να επεξεργαστεί τη χολερυθρίνη· οι πιο σκούρες κηλίδες οφείλονται σε μεταβολικές αλλαγές.

4. Κνησμός

Επίμονος κνησμός χωρίς εξάνθημα, χειρότερος τη νύχτα.

Σύνδεση με ήπαρ: Πρώιμο σημάδι χολόστασης (απόφραξη ροής της χολής). Τα χολικά οξέα ερεθίζουν το δέρμα και τα νεύρα.

5. Κόκκινες Πατούσες (Ερύθημα Πελμάτων)

Αφύσικα κόκκινες, ζεστές πατούσες που χάνουν το χρώμα όταν πιεστούν.

Σύνδεση με ήπαρ: Σχετίζεται με αλλοιώσεις ορμονών και αγγειοδιαστολή από πυλαία υπέρταση.

Σημαντική Υπενθύμιση

Αυτά τα προβλήματα δεν σημαίνουν αυτόματα ηπατική νόσο. Μπορεί επίσης να οφείλονται σε καρδιακή ανεπάρκεια, νεφρική νόσο, κιρσούς ή δερματικές παθήσεις. Όμως αν εμφανίζονται πολλά συμπτώματα ταυτόχρονα ή χειροτερεύουν ξαφνικά, μπορεί να είναι ένδειξη σοβαρής επιβάρυνσης του ήπατος.

Το ήπαρ σπάνια προκαλεί πόνο έως ότου υποστεί μεγάλη βλάβη, οπότε οι αλλαγές στα πόδια ίσως να είναι ο τρόπος του να «ζητά βοήθεια».

Τι να κάνετε

• Μην αγνοείτε τα συμπτώματα. Επίμονο πρήξιμο, αραχνοειδείς φλέβες, κνησμός ή αλλαγές στο δέρμα—ειδικά αν συνοδεύονται από κόπωση, ναυτία, απώλεια όρεξης, δυσφορία κάτω από το δεξί πλευρό ή αλλαγές σε ούρα/κόπρανα—χρειάζονται ιατρική αξιολόγηση.

• Προετοιμαστείτε για την επίσκεψη. Σημειώστε πότε ξεκίνησαν τα συμπτώματα, τι τα επηρεάζει και άλλα προβλήματα που έχετε παρατηρήσει.

• Αναμένετε εξετάσεις. Συνήθως γίνονται αιματολογικές (ηπατικά ένζυμα όπως ALT, AST, χολερυθρίνη, αλκαλική φωσφατάση, GGT, αλβουμίνη, γενική αίματος) και υπέρηχος.

Τα πόδια σας δεν είναι μόνο για να περπατάτε — αντικατοπτρίζουν την κατάσταση του συκωτιού σας. Το πρήξιμο, οι αραχνοειδείς φλέβες, ο κνησμός ή οι αλλαγές στο δέρμα δεν είναι μόνο αισθητικά θέματα· είναι πιθανά σήματα ηπατικής επιβάρυνσης.

Η έγκαιρη αναγνώριση αυτών των προειδοποιητικών σημαδιών και η άμεση ιατρική φροντίδα μπορούν να οδηγήσουν σε πιο γρήγορη διάγνωση και αποτελεσματικότερη θεραπεία. Μην περιμένετε το ήπαρ να «φωνάξει» — ακούστε τα σημάδια που ίσως ήδη στέλνουν τα πόδια σας.

Φροντίστε την υγεία σας.

Σημαντικό: Το παρόν άρθρο έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα. Δεν αντικαθιστά την ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή θεραπεία. Συμβουλευτείτε πάντα τον γιατρό σας και αποφύγετε την αυτοδιάγνωση ή την αυτοθεραπεία.

Αν βρεθείς μέσα σε αυτοκίνητο που έχει πέσει στο νερό και αρχίζει να βυθίζεται, κάθε δευτερόλεπτο μετράει.

Η σωστή αντίδραση μπορεί να σου σώσει τη ζωή Ακολουθεί βήμα-βήμα τι πρέπει να κάνεις για να απεγκλωβιστείς με ασφάλεια:

Μείνε ψύχραιμος τα πρώτα δευτερόλεπτα

Ο πανικός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός. Οι πρώτες στιγμές είναι καθοριστικές. Αν κρατήσεις την ψυχραιμία σου:

• Θα μπορέσεις να σκεφτείς καθαρά.
• Θα ενεργήσεις πιο γρήγορα και αποτελεσματικά.

Μην προσπαθήσεις να ανοίξεις την πόρτα

Όταν το αυτοκίνητο αρχίζει να βυθίζεται, η πίεση του νερού απ’ έξω κάνει σχεδόν αδύνατο το άνοιγμα της πόρτας.

• Αν προσπαθήσεις να την ανοίξεις αμέσως, χάνεις πολύτιμο χρόνο.
• Η πόρτα μπορεί να ανοίξει μόνο όταν η καμπίνα γεμίσει νερό και εξισορροπηθεί η πίεση (πράγμα που παίρνει 30-60 δευτερόλεπτα).

Κατέβασε το παράθυρο αμέσως

Το παράθυρο είναι η πιο ασφαλής έξοδος όσο το ηλεκτρικό σύστημα του αυτοκινήτου λειτουργεί ακόμα.

• Αν είναι ηλεκτρικό, πάτα το κουμπί αμέσως.
• Τα παράθυρα λειτουργούν για λίγα δευτερόλεπτα μετά την πτώση στο νερό.
• Αν δεν ανοίξει, σπάσε το με αιχμηρό αντικείμενο.

 Tip: Κράτα πάντα ένα ειδικό “εργαλείο διάσωσης αυτοκινήτου” με σφυρί και κόφτη ζώνης στο ντουλαπάκι ή δεμένο στο κλειδί σου.

Εναλλακτικά, σπάσε το τζάμι με το προσκέφαλο

Αν δεν έχεις εργαλείο διάσωσης, μπορείς να χρησιμοποιήσεις το προσκέφαλο του καθίσματος:

• Τράβηξέ το προς τα πάνω μέχρι να το αφαιρέσεις τελείως.
• Οι μεταλλικές ράβδοι του μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν μοχλός ή αιχμηρό εργαλείο.
• Προσπάθησε πάντα να σπάσεις πλαϊνό τζάμι, όχι το παρμπρίζ. Αν ο χρόνος περνά το πίσω παρμπριζ καθώς το αυτοκίνητο θα βυθίζεται με το μπροστά μέρος, που έει τη μηχανή άρα και βάρος

Βγάλε τη ζώνη ασφαλείας

Αφού κατεβάσεις ή σπάσεις το παράθυρο:

• Ξεκλείδωσε ή κόψε τη ζώνη ασφαλείας.
• Ξεκίνησε πρώτα από τον οδηγό, μετά από τα παιδιά αν υπάρχουν.

 Ποτέ μην προσπαθήσεις να βγάλεις πρώτα τα παιδιά αν δεν έχεις διασφαλίσει τη δική σου έξοδο πρώτα.

Βγες αμέσως από το παράθυρο

Μόλις εξασφαλίσεις δίοδο:

• Πέρνα από το παράθυρο και κολύμπα προς την επιφάνεια.
• Αν δεν βλέπεις πού είναι επάνω, ακολούθησε τις φυσαλίδες – ανεβαίνουν πάντα προς την επιφάνεια.

Αν το αυτοκίνητο έχει ήδη γεμίσει νερό

Αν έχασες την ευκαιρία να βγεις νωρίς:

• Περίμενε να γεμίσει η καμπίνα νερό για να εξισορροπηθεί η πίεση.
• Πάρε βαθιά ανάσα και τότε προσπάθησε να ανοίξεις την πόρτα ή βγες από παράθυρο αν γίνεται.

Μην προσπαθήσεις να πάρεις αντικείμενα

Σε αυτές τις στιγμές, η ζωή σου είναι η προτεραιότητα. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία:

• Μην ψάχνεις για κινητό ή τσάντες.
• Βγες έξω όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Ειδικά για παιδιά και συνοδηγούς

Αν υπάρχουν άλλοι στο αυτοκίνητο:

1. Δώσε σύντομες οδηγίες: «Κατέβασε το παράθυρο», «Βγάλε τη ζώνη».
2. Αν είναι παιδιά:
   • Ξεκίνησε από το πιο μεγάλο παιδί (θα σε βοηθήσει πιο εύκολα).
   • Βγάλε τα γρήγορα, ένα προς ένα από το παράθυρο.

Τι να έχεις πάντα στο αυτοκίνητο

Για τέτοιες καταστάσεις, καλό είναι να έχεις μαζί σου:

• Εργαλείο διάσωσης (σφυρί+κόφτης ζώνης)
• Φακό με LED
• Σφυρίχτρα (για να ειδοποιήσεις διασώστες)

Ειδικά για το εγαλείo της εικόνας…Στο temu ή το shein με κατω απο 2 ευρω θα βρειτε αυτο το εργαλείο διαφυγής. Σπαει το τζαμι και κοβει τη ζωνη ασφαλειας Ψαξτε για Car Escape Tool… και αφηστε απο 1 σε καθε αυτοκίνητο! ΑΧΡΕΙΑΣΤΟ να ειναι!

Κλείνοντας

Η πτώση με αυτοκίνητο στο νερό είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα και αγχωτικά ατυχήματα, αλλά η γνώση μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Αν προετοιμαστείς σωστά και δράσεις γρήγορα, έχεις πολλές πιθανότητες να βγεις σώος. Το σημαντικότερο: μην περιμένεις. Δράσε αμέσως.

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως η επάρκεια της «βιταμίνης του ήλιου» είναι άμεσα συνδεδεμένη με την καλή υγεία των οστών, καθώς ευνοεί την απορρόφηση του ασβεστίου από τον οργανισμό, αλλά και τη συνολική μας υγεία, αφού ενισχύει την άμυνά μας.

Η ευεργετική επίδραση της βιταμίνης D, όμως δεν περιορίζεται μόνο σε αυτό. Η βιταμίνη D μοιάζει με έναν θησαυρό που έκπληκτη η επιστήμη ανακαλύπτει κάθε μέρα!

Τι θα λέγατε, για παράδειγμα, αν μαθαίνατε ότι χρειαζόμαστε τη συγκεκριμένη βιταμίνη για να προλάβουμε ή –αν πάσχουμε ήδη– για να διαχειριστούμε καλύτερα παθήσεις του θυρεοειδούς;

Η επάρκεια της βιταμίνης D αυξάνει την άμυνα του οργανισμού και ως εκ τούτου εμποδίζει ή περιορίζει την εξέλιξη αυτοάνοσων νοσημάτων που αφορούν τον θυρεοειδή.

Η βιταμίνη D ενισχύει τους αμυντικούς μηχανισμούς και την ανοσία του οργανισμού. Αν λοιπόν τα επίπεδά της στον οργανισμό βρίσκονται εντός των φυσιολογικών ορίων, αποτρέπεται ή περιορίζεται η εμφάνιση αυτοάνοσων νοσημάτων στο θυρεοειδή, όπως η θυρεοειδίτιδα Hashimoto, η οποία οδηγεί σε υποθυρεοειδισμό, ή η νόσος Graves, η οποία οδηγεί σε υπερθυρεοειδισμό.

Έλλειψη & ανεπάρκεια

Το πρόβλημα είναι πως σε παγκόσμιο επίπεδο, οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την έλλειψη της βιταμίνης D –ούτε καν η χώρα μας δεν αποτελεί εξαίρεση, που «λούζεται» όλο τον χρόνο από ήλιο…

Γιατί συμβαίνει αυτό; «Παρόλο που η σύνθεσή της γίνεται από την ηλιακή ακτινοβολία πάνω στην επιδερμίδα και παρόλο που ζούμε σε μια χώρα με άφθονο ήλιο, υπάρχουν κάποιοι οργανικοί/γονιδιακοί λόγοι οι οποίοι παρεμποδίζουν τη σωστή σύνθεσή της. Τη σύνθεση της βιταμίνης D εμποδίζει, για παράδειγμα, η εκτεταμένη χρήση αντηλιακών, γιατί εμποδίζει τη δράση της ηλιακής ακτινοβολίας πάνω στο δέρμα μας.

Έτσι, οδηγούμαστε σε έλλειψη», εξηγεί η ενδοκρινολόγος Ευαγγελία Κανάκη.

Πώς ορίζεται όμως η έλλειψη της βιταμίνης; Σύμφωνα με την ειδικό, έλλειψη βιταμίνης D έχουμε όταν τα επίπεδά της στο αίμα είναι κάτω από 20 ngr/dl (νανογραμμάρια ανά εκατό κυβικά εκατοστά).

Όταν τα επίπεδα της βιταμίνης στο αίμα κυμαίνονται μεταξύ 20 και 30 ngr/dl, μιλάμε για ανεπάρκεια της βιταμίνης (η ανεπάρκεια είναι πιο ήπια κατάσταση από την έλλειψη). Η μέτρηση των επιπέδων της βιταμίνης στο αίμα γίνεται με μια απλή εξέταση αίματος.

Τα αυτοάνοσα νοσήματα σχετίζονται άμεσα με έλλειψη βιταμίνης D.

Έχει πλέον αποδειχθεί ότι η ανεπάρκεια της βιταμίνης D επιφέρει σημαντικές επιπτώσεις στην επικράτηση των αυτοάνοσων ασθενειών.

Πιο συγκεκριμένα, σημαντικές συσχετίσεις έχουν παρουσιαστεί για τη σκλήρυνση κατά πλάκας, τη θυρεοειδίτιδα Hashimoto, τη ψωρίαση, την κοιλιοκάκη, τη νόσο  Crohn, τη ρευματοειδή αρθρίτιδα και το σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1.

Όχι μόνο η επίπτωση, αλλά και οι εξάρσεις (ώσεις) των αυτοάνοσων νοσημάτων (π.χ. της σκλήρυνσης κατά πλάκας, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, της ινομυαλγίας του συστηματικού ερυθηματώδους λύκου κλπ.) εντείνονται όταν τα επίπεδα της βιταμίνης D στο αίμα είναι χαμηλά.

Πολύ πρόσφατες έρευνες δείχνουν σήμερα ότι ολόκληρος ο Δυτικός κόσμος (και φυσικά η Ελλάδα) βρίσκεται αντιμέτωπος με πανδημία έλλειψης βιταμίνης D. Το γεγονός αυτό μπορεί να συνδέεται στενά με την διαρκώς αυξανόμενη έξαρση που παρουσιάζουν τα κρούσματα αυτοάνοσων νοσημάτων σε Βόρεια Αμερική, Αυστραλία και Ευρώπη.

Τους ασθενείς με αυτοάνοσο νόσημα ΠΡΕΠΕΙ να τους «βλέπει» ο ήλιος.

Δυστυχώς, η αντίθετη σύσταση αποτελεί την άποψη πολλών θεραπευτών που εμπλέκονται στην αντιμετώπιση διάφορων αυτοάνοσων νοσημάτων.

Ανατρέχοντας όμως στις σχετικές ενότητες του βιβλίου ‘Βιταμίνη D: Μία θρεπτική ουσία – Χίλιες δράσεις υγείας’ που παρουσιάζει τη απόλυτη σπουδαιότητα της βιταμίνης D (βιταμίνη που συντίθεται σχεδόν αποκλειστικά από την επίδραση του ήλιου στο ανθρώπινο δέρμα) στην ανοσοπαθολογία και πολύ περισσότερο στην αντιμετώπιση των αυτοάνοσων διαταραχών, γίνεται σαφώς αντιληπτός ο λόγος για τον οποίο θα πρέπει να εκτίθενται οι ασθενείς στον ήλιο. Με απόλυτο μέτρο όμως και σε πρωινές ή απογευματινές ώρες, όπου η ηλιοφάνεια είναι ήπια!

Οι έγκυοι με αυτοάνοσο νόσημα θα πρέπει να φροντίζουν «διπλά» για την πρόσληψη βιταμίνης D.

Όλες ανεξαιρέτως οι έγκυοι παράλληλα με τις υπόλοιπες εξετάσεις ρουτίνας που πραγματοποιούν θα πρέπει να φροντίζουν να παρακολουθούν και τα επίπεδα της 25(ΟΗ)D. Στη συγκεκριμένη εξέταση θα πρέπει να προβαίνουν ανεξάρτητα από το εάν ο γυναικολόγος τους, τους το συστήσει.

Είναι βέβαιο ότι η βιταμίνη D παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και λειτουργία του εμβρυακού εγκεφάλου με δράσεις στο νευρωνικό πολλαπλασιασμό, τη διαφοροποίηση και την απόπτωση. Ο υποδοχέας της βιταμίνης D και το ένζυμο 1α-υδροξυλάση  (CYP27B1) που μετατρέπει τη βιταμίνη D στην ενεργή μορφή της, εκφράζονται στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Τα επαρκή επίπεδα βιταμίνης D κατά την εμβρυϊκή ζωή, εγγυόνται τη φυσιολογική μεταγραφική λειτουργία του υποδοχέα της στον εγκέφαλο.

Μία έγκυος που πάσχει από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα κατά πάσα πιθανότητα παρουσιάζει έλλειψη σε βιταμίνη D. Αυτό σημαίνει ότι η συγκεκριμένη έλλειψη μπορεί να μεταφερθεί άμεσα και στο παιδί που πρόκειται να γεννήσει, με όλες τις συνέπειες που μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Επομένως, σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να φροντίζει «διπλά» (για εκείνη αλλά και για το παιδί της) για την επαρκή πρόσληψη βιταμίνης D τόσο μέσω του ηλιακού φωτός όσο και μέσω της διατροφής ή συμπληρωμάτων.

Αντιμετώπιση

Με δεδομένο ότι το 80% της βιταμίνης συντίθεται από τον ήλιο, ενώ μόλις το 20% προσλαμβάνεται μέσω της διατροφής, η διατροφή δεν μπορεί να αποτελέσει αποτελεσματική λύση στην έλλειψη της βιταμίνης. Είναι καλό να γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι οι τροφές που είναι πλούσιες σε ωμέγα λιπαρά οξέα είναι πλούσιες και σε βιταμίνη D.

Τη βρίσκουμε, λοιπόν, στα αφρόψαρα, στον σολομό, στον τόνο, στις σαρδέλες, αλλά και σε κάποιους χυμούς φρούτων (π.χ. πορτοκαλιού).

Μια καλή λύση για όσους πάσχουν από έλλειψη βιταμίνης D είναι, φυσικά, τα διατροφικά συμπληρώματα.

«Σχεδόν σε κάθε ηλικιακή ομάδα είναι καλό να μετρώνται τα επίπεδα της βιταμίνης στον οργανισμό και να υπάρχει έγκαιρη παρέμβαση με συμπληρωματική της χορήγηση.

Στα παιδιά, στα νεογέννητα και στα βρέφη έχει επικρατήσει πλέον να μετρώνται τα επίπεδα της βιταμίνης D ή να γίνεται τυφλή χορήγηση της βιταμίνης. Κι αυτό γιατί αν τα παιδιά παρουσιάσουν έλλειψη της βιταμίνης, έχουν μεγάλες πιθανότητες να εμφανίσουν ραχιτισμό. Εκτός από τα νεογέννητα, οι έφηβοι, οι γυναίκες σε κατάσταση εγκυμοσύνης, οι θηλάζουσες γυναίκες και οι γυναίκες στην εμμηνόπαυση, χρειάζονται επίσης συμπληρωματική λήψη βιταμίνης D.

Οι γυναίκες την πρώτη δεκαετία μετά την είσοδο στην εμμηνόπαυση, έχουν πολύ γρήγορη απώλεια οστικής μάζας από τα οστά και αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης οστεοπόρωσης. Επειδή, λοιπόν, η βιταμίνη D είναι απαραίτητη για τη σωστή σύνθεση της οστικής μάζας, είναι σημαντικό να μετράμε τα επίπεδά της και να υποκαθιστούμε τα ελλείμματά της, όταν υπάρχουν.

Πολύ ευαίσθητη ομάδα, που πρέπει να ελέγχεται, είναι, τέλος, οι ηλικιωμένοι που βρίσκονται κλεισμένοι στο σπίτι ή σε ιδρύματα και δεν τους βλέπει καθόλου ο ήλιος», καταλήγει η κ. Κανάκη.

Με πληροφορίες από Ελληνικό Ινστιτούτο Διατροφής και logodiatrofis.gr

Έρευνα για τον καρκίνο στο Ηνωμένο Βασίλειο αποκαλύπτει του 6 καρκίνους με τη χειρότερη πρόγνωση – Ένας στους δύο ασθενείς θα ζήσει μόλις έναν χρόνο από τη διάγνωση

Πάνω από τους μισούς ασθενείς στο Ηνωμένο Βασίλειο (58%), που διαγιγνώσκονται με κάποιον από τους έξι καρκίνους με τη μικρότερη επιβίωση (εγκεφάλου, πνεύμονα, ήπατος, στομάχου, παγκρέατος και οισοφάγου), πεθαίνουν εντός ενός έτους, σύμφωνα με στοιχεία του «Less Survivable Cancers Taskforce», βρετανικού συνασπισμού φιλανθρωπικών οργανώσεων με στόχο τη βελτίωση στα ποσοστά επιβίωσης για τους καρκίνους με τη χείριστη πρόγνωση. Σημειώνεται ότι το αντίστοιχο ποσοστό για όλους τους καρκίνους είναι περίπου 30%.

Τα στατιστικά για την επιβίωση είναι ακόμη πιο ανησυχητικά στη Σκωτία, τη Βόρεια Ιρλανδία και την Ουαλία, όπου πάνω από το 60% των θανάτων επέρχονται στον έναν χρόνο από τη διάγνωση. Κάθε χρόνο, αναφέρει το βρετανικό κέντρο έρευνας για τον καρκίνο Cancer Research UK, περισσότεροι από 90.000 άνθρωποι διαγιγνώσκονται με κάποιον από τους προαναφερθέντες έξι καρκίνους στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίοι ευθύνονται για τους μισούς σχεδόν ετήσιους θανάτους από καρκίνο.

Διαγνώσεις σε προχωρημένο στάδιο

Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις είναι η διάγνωση αυτών των καρκίνων σε προχωρημένο στάδιο, επισημαίνει η Mail Online που ανέδειξε το θέμα. Μόλις το 28% των ασθενών στο Ηνωμένο Βασίλειο διαγιγνώσκονται νωρίς (στο στάδιο 1 ή 2), σε σύγκριση με το 54% για όλους τους άλλους καρκίνους. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η διάγνωση σε προχωρημένο στάδιο περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες για αποτελεσματικές θεραπείες που θα μπορούσαν να βελτιώσουν τα ποσοστά επιβίωσης.

Μαρτυρίες ασθενών

Η Cheryle Brandon, μια 52χρονη γυναίκα από το Surrey, μίλησε για τη δική της «σκληρή» εμπειρία με τον καρκίνο του οισοφάγου και τη διάγνωσή του τον Δεκέμβριο του 2022, όταν η νόσος βρισκόταν στο στάδιο 4:

«Τα συμπτώματά μου ξεκίνησαν με παλινδρόμηση και δυσπεψία και ο γιατρός μου έδωσε αντιόξινα φάρμακα για το στομάχι. Στην αρχή ένιωθα καλύτερα, αλλά έξι περίπου μήνες αργότερα άρχισα να έχω πόνο στο στήθος, δυσκολευόμουν να καταπιώ και άρχισα να πνίγομαι όταν προσπαθούσα να φάω. Περαιτέρω εξετάσεις αποκάλυψαν ότι είχα καρκίνο του οισοφάγου, που θεωρήθηκε ότι είχε κάνει μεταστάσεις στους πνεύμονες, το ήπαρ, τις φωνητικές χορδές και τους λεμφαδένες μου.

»Ο όγκος μου ήταν ανεγχείρητος (επειδή βρισκόταν πολύ κοντά στην καρδιά μου), αλλά παραδόξως, μετά από εξαντλητικές χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες, μου ανακοινώθηκε ότι ήμουν ελεύθερη νόσου. Τώρα ζω την κάθε στιγμή και βοηθάω στην ευαισθητοποίηση για αυτή την εξαιρετικά επιθετική ασθένεια».

Η Brandon νίκησε τα προγνωστικά και έδωσε την ελπίδα πως, ακόμα και στους πλέον δύσκολους καρκίνους, μπορεί να γίνει η ανατροπή. Είναι η ανατροπή για την οποία ελπίζει κάθε ασθενής μα, δυστυχώς, δεν είναι δεδομένη.

Πριν κάποια χρόνια, οι φανς του Harry Potter αποχαιρέτησαν τον αγαπημένο τους Καθηγητή Snape, τον ηθοποιό Alan Rickman που διαγνώστηκε με καρκίνο του παγκρέατος το 2015 και απεβίωσε ένα χρόνο μετά, σε ηλικία 69 ετών. Η ίδια νόσος στέρησε τη ζωή στον Αμερικανό ηθοποιό Patrick Swayze το 2009, σε 18 μόλις μήνες από τη διάγνωσή του. Τέλος, ο τραγουδιστής των Wanted, Tom Parker, έφυγε τον Μάρτιο του 2022, μέσα σε δύο χρόνια από τη διάγνωσή του με μη εγχειρήσιμο γλοιοβλάστωμα (εγκεφαλικός όγκος).

Ανάγκη για άμεση δράση

Παρά τον επιπολασμό τους, η έρευνα για τους καρκίνους με τη μικρότερη επιβίωση υποχρηματοδοτείται. Η Anna Jewell, πρόεδρος της Less Survivable Cancers Taskforce, δήλωσε: «Το γεγονός ότι πάνω από τους μισούς ανθρώπους που διαγιγνώσκονται με έναν επιθετικό καρκίνο δεν θα ζήσουν πάνω από έναν χρόνο είναι απλώς απαράδεκτο. Είναι απαραίτητο όλες οι κυβερνήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου να λάβουν άμεσα μέτρα για την ανάπτυξη και την εφαρμογή εθνικών σχεδίων δράσης, στοχευμένων στους καρκίνους με χειρότερη πρόγνωση, ώστε να βελτιωθούν οι εκβάσεις για αυτούς τους ασθενείς».

Λίγοι άνθρωποι τολμούν να μιλήσουν ανοιχτά γι’ αυτό, όμως αφορά εκατομμύρια ανθρώπους και σε όλο τον κόσμο: Tι συμβαίνει στο σώμα και στο μυαλό μετά από μια μακρά περίοδο χωρίς ερωτικές σχέσεις;

Είτε η αποχή είναι εθελοντική —από προσωπική επιλογή, χωρισμό ή ιατρικούς λόγους— δεν είναι χωρίς συνέπειες.

Επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι η παρατεταμένη αποχή μπορεί να προκαλέσει πραγματικές βιολογικές και ψυχολογικές αλλαγές. Κάποιες είναι προσωρινές, άλλες πιο μακροχρόνιες — και μερικές μπορεί να σας εκπλήξουν.

Οι πρώτοι μήνες: Οι υποδόριες αντιδράσεις

Κατά τους πρώτους έναν έως τρεις μήνες, η αποχή δεν προκαλεί σοβαρά προβλήματα υγείας. Ωστόσο, το σώμα αντιδρά. Για κάποιους, η λίμπιντο μειώνεται λόγω έλλειψης τακτικής διέγερσης, ενώ άλλοι δεν παρατηρούν μεγάλη διαφορά.

Η απουσία σeξουαλικής δραστηριότητας μπορεί επίσης να επηρεάσει τη διάθεση. Κανονικά, όταν γίνεται η επαφή απελευθερώνονται ορμόνες όπως η οξυτοκίνη και οι ενδορφίνες, που συνδέονται με τη χαλάρωση και την ευχαρίστηση. Χωρίς αυτές, το στρες μπορεί να γίνει πιο έντονο — αν και η άσκηση, το γέλιο ή οι αγκαλιές μπορούν να αντισταθμίσουν θετικά την απουσία τους.

Από τους τέσσερις έως τους δώδεκα μήνες: Φάση προσαρμογής

Όσο η αποχή παρατείνεται για αρκετούς μήνες, τόσο άνδρες όσο και γυναίκες μπορεί να παρατηρήσουν σωματικές και ψυχολογικές αλλαγές.

Στους άνδρες, μελέτες δείχνουν ότι μεγάλες περίοδοι χωρίς εκσπεpμάτιση αυξάνουν την ποσότητα του σπέρματος, αλλά μειώνουν την ποιότητά του: H κινητικότητα των σπερματοζωαρίων μειώνεται ελαφρά και η ακεραιότητα του DNA μπορεί να επηρεαστεί (World Journal of Men’s Health, 2018). Μια μεγάλη μελέτη σε 30.000 άνδρες διαπίστωσε επίσης ότι η συχνή εκσπεpμάτιση συνδέεται με ελαφρώς μειωμένο κίνδυνο καρκίνου του προστάτη.

Στις γυναίκες, ειδικά μετά την εμμηνόπαυση, η έλλειψη σeξουαλικής δραστηριότητας μπορεί να επιδεινώσει φυσικά συμπτώματα όπως η κολπική ξηρότητα ή η δυσφορία κατά τη διάρκεια της επαφής. Η απουσία διέγερσης δεν προκαλεί αυτές τις αλλαγές, αλλά μπορεί να κάνει την επιστροφή στην επαφή πιο δύσκολη.

Σε ψυχολογικό επίπεδο, η επιλεγμένη αποχή βιώνεται συνήθως με ηρεμία, ενώ η αναγκαστική αποχή μπορεί να μειώσει την αυτοπεποίθηση ή να αυξήσει το συναισθηματικό στρες.

Πάνω από ένα χρόνο: Μακροπρόθεσμες συνέπειες

Μετά από έναν ή περισσότερα χρόνια, τα αποτελέσματα μπορεί να γίνουν πιο αισθητά. Στους άνδρες, μπορεί να εμφανιστούν συχνότερα προβλήματα στύσης — όχι επειδή η αποχή τα προκαλεί, αλλά επειδή η τακτική δραστηριότητα βοηθά στη διατήρηση της λειτουργίας. Οι κύριοι παράγοντες κινδύνου παραμένουν η ηλικία, τα καρδιαγγειακά προβλήματα, ο διαβήτης και το κάπνισμα (American Urological Association, 2018).

Στις γυναίκες, το κύριο ζήτημα είναι ορμονικό. Μετά την εμμηνόπαυση, η έλλειψη οιστρογόνων οδηγεί σε ξηρότητα και πόνο κατά την επανέναρξη της σeξουαλικής επαφής — μια κατάσταση γνωστή ως ουρογεννητικό σύνδρομο. Η παρατεταμένη αποχή μπορεί να το επιδεινώσει, αλλά υπάρχουν λύσεις: λιπαντικά, ενυδατικές κολπικές κρέμες ή τοπική θεραπεία με οιστρογόνα.

Το σημαντικότερο: Η σeξουαλική επιθυμία δεν χάνεται οριστικά. Ακόμη και μετά από χρόνια χωρίς επαφή, μπορεί να επανέλθει σταδιακά.

Η επιστροφή στην επάφη

Μετά από μήνες ή χρόνια αποχής, το σώμα και το μυαλό χρειάζονται χρόνο για να προσαρμοστούν ξανά. Είναι φυσιολογικό να υπάρχει κάποια αμηχανία στην αρχή: Λιγότερη φυσική λίπανση στις γυναίκες, λιγότερο συχνές στύσεις στους άνδρες ή απλώς νευρικότητα. Αυτά είναι φυσιολογικά και προσωρινά.

Οι ειδικοί συνιστούν σταδιακή επανένταξη στην επαφή — ξεκινώντας με μη διεισδυτική επαφή, χρήση λιπαντικών όπου χρειάζεται και αuνανισμό για ήπια επανενεργοποίηση της επιθυμίας. Για τις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση, η τοπική θεραπεία με οιστρογόνα μπορεί να μειώσει την ξηρότητα. Αν η αποχή ήταν αναγκαστική ή επώδυνη, η υποστήριξη από σeξολόγο ή θεραπευτή μπορεί να είναι πολύτιμη.

Το συμπέρασμα

Η παρατεταμένη σeξουαλική αποχή δεν αποτελεί από μόνη της κίνδυνο για τη σωματική υγεία. Το σώμα συνεχίζει να λειτουργεί, και τα περισσότερα αποτελέσματα εξαρτώνται από το πλαίσιο, τον τρόπο ζωής και τη γενική κατάσταση υγείας.

Ωστόσο, η έρευνα δείχνει ότι η τακτική επαφή έχει οφέλη: πιο σταθερή καρδιαγγειακή λειτουργία, καλύτερη διατήρηση της στύσης και ενδεχομένως ισχυρότερο ανοσοποιητικό σύστημα, χάρη στην αύξηση της ανοσοσφαιρίνης Α.

Η σeξουαλικότητα, λοιπόν, δεν είναι απαραίτητη για την επιβίωση, αλλά —όπως η σωστή διατροφή και η τακτική άσκηση— συμβάλλει σε μια πιο ολοκληρωμένη αίσθηση ισορροπίας και ευεξίας.