Το σκυλί βρέθηκε εντελώς αδυνατισμένο, τραυματισμένο στο πίσω μέρος του και ολομόναχο.
Ήταν απλά δέρμα και οστά, δεν είχε καθόλου λίπος. Κυριολεκτικά ήταν θαύμα ότι ζούσε ακόμα.
Κάποιος ήξερε ότι το σκυλί βρίσκονταν εκεί. Υπήρχε ένα κουτί, με μια πολύ μικρή ποσότητα φαγητού. Προφανώς όμως δεν ήταν αρκετό..
Υπήρχε ένα μεγάλο κενό στο πίσω μέρος των ποδιών του. Έτσι ο σωτήρας του τον πήρε μαζί του για να του προσφέρει βοήθεια.
Επιτέλους βρήκε κάποιον να τον αγαπήσει. Ο πεινασμένος σκύλος ήταν ήδη ευγνώμων για τη βοήθεια.
Στην αρχή ο διασώστης του προσπάθησε να φροντίσει την τρομερή πληγή του. Ο κτηνίατρος δεν μπορούσε να καταλάβει πώς δημιουργήθηκε, αλλά ήταν τόσο άσχημη που θα μπορούσε να του στερήσει την ουρά ή και τα πόδια του από τη μόλυνση.
Ταυτόχρονα με την θεραπεία το άτυχο σκυλί έπρεπε απεγνωσμένα να πάρει βάρος για να καταφέρει να επιβιώσει.
Σιγά-σιγά, αλλά σταθερά, άρχισε να νιώθει καλύτερα. Τώρα ήταν σε καλά χέρια .
Τώρα, μπορούσε επιτέλους να πάρει μια γεύση από τη ζωή αλλά και από την πραγματική αγάπη.
Αυτός και ο σωτήρας του, έγιναν οι καλύτεροι φίλοι.
Μια μεγάλη κοιλιά, πολλές αγκαλιές και υγεία … αυτό το σκυλί και ο νέος μπαμπάς του ήταν τόσο τυχεροί που βρήκαν ο ένας τον άλλον! Άλλη μια όμορφη νίκη του καλού ενάντια στο κακό!
Ο Τέρι Μπαρτ είχε πάντα ζητήματα με το βάρος του. Συσσώρευε συνεχώς κιλά εξαιτίας της αγάπης του για τα πατατάκια, τη σοκολάτα και τα γλυκά.
Στα πιο βαριά του, ο 68χρονος από το Ντέντον ζύγιζε 152 κιλά. Αποφασίζοντας ότι κάποια στιγμή πρέπει να μπει ένα τέλος στην αλόγιστη αύξηση βάρους του, ο Τέρι ξεκίνησε ένα ταξίδι απώλειας βάρους μαζί με τη σύζυγό του Άντζελα.
Τον Μάρτιο του 2022, το ζευγάρι εγγράφηκε στην ομάδα αδυνατίσματος Beeweighed του Greater Manchester and Cheshire. Μετά από μερικές απλές αλλαγές στον τρόπο ζωής, ο Τέρι έχασε κάτι περισσότερο από 45 κιλά.
Φωτογραφία: Τέρι Μπαρτ
«Έπρεπε να φτιάξω μια εντελώς νέα γκαρνταρόμπα. Έπρεπε να πάρω πολλά καινούργια ρούχα. Το καλό με αυτό είναι ότι κράτησα μακριά τα κιλά. Τα διατήρησα. Νιώθω σε φόρμα και υγιής. Νιώθω πολύ καλά. Δεν έχω λόγια να ευχαριστήσω τη Λίντα από το Beeweighed», λέει ο 68χρονος στο Manchester Evening News και προσθέτει:
«Προσφέρουν υποστήριξη 24/7. Τώρα μπορώ να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και στις βιτρίνες. Δεν θα το έκανα πριν από δύο χρόνια γιατί η κοιλιά μου ξεπρόβαλε και φαινόταν άσχημο. Ήμουν απόλυτα συνειδητοποιημένος για το τι συνέβαινε».
Πώς ο 68χρονος πέτυχε τη «μεταμόρφωση»
Ο Τέρι τώρα ζυγίζει 101 κιλά και έχει χάσει 25 εκατοστά από τη μέση και το στήθος του. Ελπίζει να χάσει άλλα έξι κιλά μέσα στον επόμενο χρόνο μέσω της τακτικής άσκησης και της διατήρησης των 1.600 θερμίδων την ημέρα.
Ο ηλικιωμένος κολυμπάει δύο έως τρεις φορές την εβδομάδα, κάτι που τον βοήθησε στο ταξίδι του προς την απώλεια βάρους. Όσον αφορά τη διατροφή, επιμένει να τρώει υγιεινά γεύματα, όπως ζυμαρικά, κοτόπουλο, ψάρι, πατάτες και πολλά λαχανικά.
Φωτογραφία: Τέρι Μπαρτ
«Παλιά έτρωγα πολύ ψωμί. Ακόμα τρώω ψωμί, αλλά έχει 50 θερμίδες η φέτα. η απόλαυσή μου ήταν να παρακολουθώ τηλεόραση με πατατάκια, σοκολάτες και γλυκά. Στο Beeweighed, μπορεί κανείς να κάνει ό,τι του ταιριάζει. Δεν απαγορεύεται η πρόσβαση σε τίποτα», εξηγεί ο Τέρι και προσθέτει:
«Έχω πολύ περισσότερη ενέργεια και νιώθω άνετα -αν και μου κόστισε μια περιουσία σε ρούχα. Έπρεπε να ξεφορτωθώ πολλά πράγματα και να πάρω καινούργια πουκάμισα κ.λπ. Τώρα μπαίνω αε ρούχα που δεν έχω φορέσει για τέσσερα ή πέντε χρόνια».
Η ιδιοκτήτρια του Beeweighed, Λίντα Λιντμπέτερ πρόσθεσε: «Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο περήφανη για την αφοσίωσή του και τη σκληρή δουλειά του. Πέρα από την εκπληκτική μεταμόρφωση, η ζεστασιά και η καλοσύνη του Τέρι τον κάνουν ένα αγαπημένο μέλος της ομάδας μας».
«Δεν εμπνέει απλώς με το ταξίδι του, αλλά παρακινεί και υποστηρίζει άλλους στην ομάδα. Ο Τέρι είναι γεμάτος θετικότητα και είμαστε περήφανοι που τον έχουμε στη συνάντηση της ομάδας μας», κατέληξε.
Αν είστε άνω των 40 ετών, σας εγγυόμαστε ότι η ανάγνωση αυτού του άρθρου θα σας φτιάξει το κέφι.
Έχετε παρατηρήσει ότι ξεχνάτε ονόματα; Ότι αφαιρείστε και δεν μπορείτε να θυμηθείτε τι ακριβώς πήγατε να κάνετε στην κουζίνα; Ότι πρέπει να γράφετε ατέλειωτες λίστες με όλα τα μικροκαθήκοντα που ξεχνάτε; Ότι τα παιδιά σας μουγκρίζουν από ανυπομονησία όταν δεν μπορείτε να χειριστείτε κάποιο καινούργιο γκάτζετ;
Αν απαντάτε «ναι» σε κάποιο ή σε όλα από αυτά, μήπως συμπεραίνετε κατόπιν ότι το μεσόκοπο μυαλό σας αρχίζει να διαλύεται και ότι έχετε πάρει τον κατήφορο που οδηγεί αργά αλλά σταθερά στο γεροντικό ξεκούτιασμα;
Και μήπως προσθέτετε στον φόβο αυτόν την πικρή ταπείνωση ότι έχετε καταντήσει να σας αφήνουν πίσω οι τεχνολογικές δεξιότητες των παιδιών του δημοτικού;
Αν συμβαίνει αυτό, το βιβλίο της Μπάρμπαρα Στράουτς θα σας κάνει να πηδάτε από χαρά.
Υποστηρίζει ότι σε ένα μεγάλο φάσμα γνωσιακών δεξιοτήτων, ο νους των μεσηλίκων (ηλικίας περίπου από 40 έως 68) ξεπερνάει σε επιδόσεις κάθε άλλη ηλικιακή ομάδα. Υπάρχουν κάποια πράγματα που χάνουμε (π.χ. η γοργή ανάκληση πληροφοριών όπως τα ονόματα, καθώς και κάποια ελάττωση της ταχύτητας), αλλά αυτά αντισταθμίζονται με το παραπάνω από τα μεγάλα κέρδη σε πολλές σημαντικές μορφές διανοητικής λειτουργίας.
Το μεσήλικο μυαλό έχει αναπτύξει «ισχυρά συστήματα που ξεπερνούν τις δυσκολίες περίπλοκων προβλημάτων για να φτάσουν σε συγκεκριμένες λύσεις.
Χειρίζεται πιο ήρεμα τα συναισθήματα και τις πληροφορίες. Είναι πιο εύκαμπτο, πιο ευέλικτο, ακόμα και πιο ευδιάθετο». Σε τέσσερις από έξι διανοητικές ικανότητες, η κορύφωση έρχεται στη μέση ηλικία.
Ο μεσήλικας αναγνωρίζει καλύτερα τις λεπτές αποχρώσεις και τα διφορούμενα. Μπορεί να συλλάβει με μεγαλύτερη ακρίβεια καταστάσεις, να κάνει τους συσχετισμούς και να δει το ευρύτερο πλαίσιο. Αυτό επιτρέπει την καλύτερη κρίση.
Και στην αναζήτηση της σοφίας -τι είναι και ποιος την έχει- μια μελέτη συμπεραίνει ότι κορυφώνεται γύρω στα 65, έπειτα από μια σταθερή συσσώρευση στη διάρκεια της ζωής.
Η έρευνα πιθανόν να καταλήξει σύντομα σε αποδείξεις σχετικές με τη φυσιολογία. Η μυελίνη, η κρίσιμης σημασίας λευκή λιπαρή ουσία που καλύπτει τις νευρικές ίνες, κάνει τις συνδέσεις στην εγκεφαλική λειτουργία. Σε δύο θέσεις-κλειδιά του εγκεφάλου η μυελίνη εξακολουθεί να αυξάνεται κατά τη μέση ηλικία, συχνά και μετά τα 60.
Το πιο αξιοπερίεργο εύρημα αυτής της έρευνας είναι ίσως ότι ο νους του μεσήλικα είναι πιο χαρούμενος. Σε μια σειρά από τεστ έγινε φανερό ότι οι μεσήλικες αγχώθηκαν λιγότερο από τα αρνητικά ερεθίσματα και ανταποκρίθηκαν πολύ έντονα στα θετικά.
Αν λοιπόν οι μεσήλικες είναι τόσο ευνοημένοι, γιατί η περίοδος αυτή της ζωής μας είναι τόσο δυσφημισμένη;
Εδώ η Μπάρμπαρα Στράουτς γκρεμίζει με εκπληκτική μαεστρία τη δαιμονοποίηση της μέσης ηλικίας κατά τον 20ό αιώνα.
Δεν υπάρχουν αποδείξεις ούτε για την ανδρική «κρίση μέσης ηλικίας» ούτε για το γυναικείο «σύνδρομο της άδειας φωλιάς». Η μέση ηλικία είναι εξίσου επιρρεπής σε κρίσεις όπως όλες οι άλλες ηλικίες, αλλά σε γενικές γραμμές η ικανοποίηση από τη ζωή αυξάνεται και φτάνει στο απόγειό της στα χρόνια της όψιμης ωριμότητας. Και αυτό παρά τα όσα λέγονται για τους ανθρώπους «σάντουιτς», που φροντίζουν και παιδιά και γέρους γονείς.
Η αλήθεια είναι πως οι μεσήλικες είναι πολύ ικανοί ζογκλέρ στις πολλαπλές υποχρεώσεις τους.
Η μέση ηλικία είναι ένα μοντέρνο φαινόμενο – πριν από έναν αιώνα, το προσδόκιμο επιβίωσης ήταν 47 χρόνια. Αντί, όμως, να δούμε τις ευκαιρίες από αυτήν την εκτεταμένη περίοδο ζωής μετά τη φροντίδα των παιδιών και πριν από την έναρξη των γηρατειών, την καταδικάσαμε ως εποχή απώλειας, παρακμής και στενοχώριας.
Ένας λόγος αυτής της αρνητικότητας πιθανόν να είναι το γεγονός ότι χρησίμευσε για να σπρώξει τους αγχωμένους μεσήλικες καταναλωτές να αγοράζουν φανταχτερά αυτοκίνητα και αντιρυτιδικές κρέμες.
Όπως λέει η συγγραφέας Μάργκαρετ Γκιούλετ, έχουμε γίνει θύματα μιας «ιδεολογίας της παρακμής», αφεθήκαμε να μας «ορίσει ως γέρους η κουλτούρα».
Ευτυχώς, η επιστήμη συστηματικά υπονομεύει όλους αυτούς τους μύθους. Και ίσως τα καλά μαντάτα να μας βοηθήσουν να οργανώσουμε καλύτερα την εργασιακή ζωή μας, που την έχουμε στριμώξει στις κρίσιμες δεκαετίες της δημιουργίας οικογένειας και της ανατροφής των παιδιών.
Στο μεταξύ, είναι καιρός για ανακωχή. Ας μην ανησυχούμε για τα ξεχασμένα ονόματα, τα χαμένα κλειδιά και την αφηρημάδα: όλα αυτά είναι ασήμαντα.
Σε γενικές γραμμές, το μυαλό μας είναι μια χαρά. Νιώθετε καλύτερα τώρα;
Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο «The Secret Life of the Grown Up Brain»
Απίστευτες εικόνες κατέγραψε ο φακός στον καταρράκτη Τλαπακόγιαν Βερακρούζ στο Μεξικό την ώρα που ο 23χρονος Καναδός Έμρικ Μπλάνσετ κατέβηκε τα ορμητικά νερά με το καγιάκ του.
“Ήμουν αρκετά νευρικός στην κορυφή, ανιχνεύοντας την απεικόνιση της γραμμής μου” ανέφερε ο 33χρονος και πρόσθεσε “ Ήμουν πολύ αγχωμένος γιατί είχα δει σε βίντεο πολλούς άξιους αθλητές να μην τα καταφέρνουν, το σκάφος τους να αναποδογυρίζει και να καταλήγουν στο νερό ή να κινδυνεύει η ζωή τους.
Ο εν λόγω καταρράκτης έχει ύψος 18 μέτρα και είναι ένας από τους πιο ορμητικούς καταρράκτες του κόσμου.
Ο Παναγιώτης Καραΐσκος αναδείχθηκε για δεύτερη φορά νικητής στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, μετά την πρωτιά το 2023.
Πρόκειται για έναν εξαιρετικό αθλητή, με πάθος για το άθλημα και ήθος, καθώς παρότι τερμάτισε πρώτος, περίμενε στον τερματισμό για να συγχαρεί τους άλλους συναθλητές του που ακολούθησαν.
Το χρυσό μετάλλιο, και κάθε μετάλλιο που κατακτά, αποτελεί μια δικαίωση για τον 37χρονο Παναγιώτη, ο οποίος έχει παλέψει με τρομακτικούς δαίμονες για να φτάσει μέχρι εδώ και αυτά που έχει περάσει, φαντάζουν ανυπέρβλητα εμπόδια.
Πώς έμπλεξε με τα ναρκωτικά
Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Πετρούπολη της Αττικής, ο Παναγιώτης Καραΐσκος ήταν ένα παιδί γεμάτο ενέργεια και όνειρα. Μικρός ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής, ενώ για ένα διάστημα ασχολήθηκε και με το τζούντο.
Μεγάλωσε με την υποστήριξη της οικογένειάς του, αλλά έζησε δύσκολες στιγμές όταν εθίστηκε στα ναρκωτικά, περνώντας από τη χρήση κάνναβης μέχρι την ηρωίνη.
Η ζωή του πήρε λάθος στροφή και ο εθισμός του αυτός αποτέλεσε μία σκοτεινή περίοδο, που παραλίγο να του στερήσει τα πάντα.
Στην ηλικία των 16 ετών έκανε σχέση με μια κοπέλα, η οποία ήταν εθισμένη στα ναρκωτικά. Αυτό παρέσυρε και τον Παναγιώτη, ο οποίος άφησε το… κατηχητικό και “κόλλησε” με το χασίς.
“Ημουν ένα παιδί που είχα μεγαλώσει στο κατηχητικό, έπαιζα ποδόσφαιρο και ήμουν σε καλό επίπεδο στο τζούντο. Τα παράτησα όλα. Ξεκίνησα με χασίς, άρχισα φυσικά το κάπνισμα. Στην παρέα μου έκαναν χρήση ναρκωτικών. Σταδιακά ξεκίνησε η κατηφόρα…”, έχει πει σε συνέντευξή του.
Η χρήση ναρκωτικών είχε γίνει μέρος της καθημερινότητάς του, με αποκορύφωμα τρεις καθοριστικές στιγμές που τον οδήγησαν στην απόφαση να αλλάξει. Αρχικά η σύλληψή του με μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών, έπειτα ο θάνατος ενός φίλου του από υπερβολική δόση μπροστά στα μάτια του, αλλά και η δική του παραλίγο μοιραία δόση που τον άφησε στα πρόθυρα του θανάτου, έγιναν οι λόγοι για να προσπαθήσει να αλλάξει τρόπο ζωής.
“Στα 15,5 μου έτη δοκίμασα ναρκωτικά, και από αθλητής έγινα χρήστης. Πέρασαν 6 χρόνια μέχρι να το καταλάβω και να πάρω την απόφαση να πω ότι έχω πρόβλημα και πρέπει να ακολουθήσω άλλο δρόμο. Έξι χρόνια δυσκολία, ειδικά τα 2 τελευταία. Όταν είσαι στον κόσμο των ναρκωτικών, τίποτα δεν δουλεύει σωστά και καθαρά, έχεις μια ψευδαίσθηση ότι “το έχεις”, το ελέγχεις, ότι δεν έχεις πρόβλημα. Έλεγα πως είμαι αθλητής και όχι εξαρτημένος, ήταν οι άμυνές μου που μου τις έβγαζε η χρήση για να μην πω ότι έχω θέμα”, αποκάλυψε μιλώντας στο Mega και την εκπομπή “Buongiorno”.
“Ήμουν παιδί που ασχολιόμουν με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό, πήγαινα κατηχητικό. Ψάχνοντας κατάλαβα ότι είμαι καταπιεσμένος, ότι έκανα κάποια πράγματα χωρίς να το καταλαβαίνω και να το νιώθω καταπιεστικά. Όταν μπήκα στον κόσμο των ναρκωτικών απομακρύνθηκα από μόνος μου γιατί ήξερα ότι κάνω κάτι κακό, αλλά παράλληλα το ήθελα και έλεγα ότι “το έχω”. Απομακρύνθηκα και εγώ και μετά και οι άλλοι”, συνέχισε.
Η “επιστροφή” και η στήριξη της οικογένειάς του
Για το πότε αποφάσισε να βάλει τέλος σε όλα αυτά που βίωνε, είπε: “Είχα ένα μεγάλο δικαστήριο σε πολύ μικρή ηλικία, με είχαν πιάσει με μία μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών. Πέρασα από δικαστήρια, Άρειο Πάγο κτλ., είδα ανθρώπους να φεύγουν από την ζωή, είδα φίλους μου και άλλους ανθρώπους να μπαίνουν φυλακή. Ήταν κάποια χαστούκια και ταρακουνήματα που με έκαναν να πω ότι “τι κάνεις;” και “τι θα κάνεις; Ή θα μπεις φυλακή ή θα πεθάνεις ή θα κόψεις και θα πας σε άλλον δρόμο””, ανέφερε χαρακτηριστικά ο Παναγιώτης Καραΐσκος.
Και προσέθεσε αναφορικά με τα άτομα που τον στήριξαν: “Με στήριξε η οικογένειά μου, οι γονείς μου και ο αδερφός μου. Ήταν δίπλα μου πάντα, δεν με εγκατέλειψαν ποτέ, ούτε όταν ήμουν στα πρόθυρα να μπω φυλακή, ούτε όταν ήμουν στα πρόθυρα να κινδυνεύσει η ζωή μου από υπερβολική δόση. Με στήριξαν με την αγάπη τους. Αναρωτήθηκα γιατί τους στεναχωρώ και τους κάνω αυτό το πράγμα, και ότι δεν τους αξίζει”.
Ο πρώτος Μαραθώνιος και το μήνυμά του
Το 2013, ένας φίλος του Παναγιώτη, του πρότεινε να τρέξουν μαζί τον Μαραθώνιο της Αθήνας. Χωρίς προετοιμασία, τερμάτισε την κλασική διαδρομή, βιώνοντας ένα συναίσθημα που δεν είχε ξαναζήσει. “Κατάλαβα ότι υπάρχουν πολύ πιο δυνατά και ωραία πράγματα στη ζωή από τις ουσίες”, ήταν τα λόγια του.
Έκτοτε, το τρέξιμο έγινε η νέα του αγάπη και κίνητρο, οδηγώντας τον να κερδίσει τον Αυθεντικό Μαραθώνιο και να αποτελέσει παράδειγμα δύναμης και επιμονής. Και από εκεί που κάποτε πάλευε απλώς για να επιβιώσει, σήμερα στέκεται στο υψηλότερο σκαλί του Αυθεντικού Μαραθωνίου.
Εστειλε ένα μήνυμα για τη “μάχη” του με τα ναρκωτικά και για το επίτευγμά του να βγει νικητής από αυτήν.
“Ποτέ να μην τα παρατάμε, ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα, και ποτέ να μην υποτιμάμε τίποτα, γιατί και εγώ υποτιμούσα το τρέξιμο, όταν το έβλεπα να το κάνουν οι άλλοι, όταν έπαιζα ποδόσφαιρο και τζούντο, αλλά όταν το δοκίμασα και είδα πώς λειτουργεί σε μένα πάνω, τα οφέλη και πώς με κάνει να νιώθω, είπα μην το ξανακάνεις αυτό στην ζωή σου (σ.σ. τα ναρκωτικά)”, τόνισε κλείνοντας.
Μία απίστευτη ιστορία για ένα αποκεφαλισμένο κοτόπουλο το οποίο έζησε για περισσότερο από 18 μήνες κάνει λόγο σε δημοσίευμά του το BBC.
Το απίστευτο περιστατικό φέρεται να έγινε πριν από 70 χρόνια στο Κολοράντο των ΗΠΑ και συγκεκριμένα στις 10 Σεπτεμβρίου του 1945. Ο Λόυντ Όλσεν και η σύζυγός του Κλάρα θα έσφαζαν 40 με 50 από τις κότες που είχαν.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον μεγαλύτερο εγγονό τους, ο οποίος διηγείται το απίστευτο περιστατικό, ένα από αυτά παρόλο που του είχαν κόψει το κεφάλι, όχι μόνο δεν πέθανε αλλά συνέχισε να ζει και να τρέχει ζωντανό.
Η έκπληξη όμως για το ζευγάρι ήρθε το επόμενο πρωί όταν αντίκρισαν ότι το κοτόπουλο ήταν ακόμη ζωντανό.
Γρήγορα η φήμη εξαπλώθηκε στην περιοχή για το ακέφαλο κοτόπουλο που εξακολουθούσε να ζει και έγινε θέμα στην τοπική εφημερίδα. Το κοτόπουλο υπεβλήθη σε μια σειρά από εξετάσεις από τους επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Γιούτα στις ΗΠΑ.
Το κοτόπουλο το οποίο τρεφόταν με φαγητό σε υγρή μορφή και νερό το οποίο ριχνόταν απευθείας στον οισοφάγο. Επίσης μια ακόμη ζωτικής σημασίας λειτουργία ήταν να του καθαρίζουν τη βλέννα από το λαιμό με μια σύριγγα.
Ο Δρ Τομ Σμάνλτερς ειδικός στα κοτόπουλα στο Πανεπιστήμιο του Νιουκάστλ προσπάθησε να δώσει λύση στο συμβάν. Όπως είπε στα κοτόπουλα, σε αντίθεση με τον άνθρωπο ο εγκέφαλος είναι συγκεντρωμένος στο πίσω μέρος του κεφαλιού.
Επομένως ο Τομ Σμάντλερς επισημαίνει ότι με το χτύπημα το κοτόπουλο έχασε μέν ένα μέρος του κεφαλιού του αλλά όχι τον εγκέφαλό του που ελέγχει την καρδιά κτλ.
Το ακόμη πιο παράξενο όμως της ιστορίας είναι ότι πολλοί ακόμη άνθρωποι προσπάθησαν να πετύχουν κάτι ανάλογο και με τα δικά τους κοτόπουλο. Δεν τα κατάφεραν όμως κάτι που δείχνει ότι στην περίπτωση του Μάικ το χτύπημα πρέπει να έγινε ακριβώς στο κατάλληλο σημείο.
Βίωσε το μεγάλο κραχ του 1929 και είδε τα πάντα να καταρρέουν γύρω του. Δεν το έβαλε όμως κάτω. Δημιούργησε ένα προϊόν που μπήκε σε όλα τα σπίτια.
Ο Ερλ Σίλας Τάπερ, γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου του 1907 στο Νιου Χαμσάιρ των ΗΠΑ.
Οι γονείς του είχαν μια μικρή φάρμα αλλά τα έφερναν δύσκολα πέρα. Η οικογένεια Τάπερ ζούσε στα όρια ης φτώχιας.
Ο Ερλ από μικρός έδειχνε ότι «έπιαναν» τα χέρια του. Το μυαλό του ήταν κοφτερό και που τον έχανες που τον έβρισκες ήταν σε μια γωνιά του αχυρώνα στη φάρμα και όλο κάτι έφτιαχνε.
Όταν έπεσε στα χέρια του η πρώτη εγκυκλοπαίδεια, βρήκε τον παιδικό του ήρωα. Ταυτίστηκε μαζί του και ήθελε όταν θα μεγάλωνε να γίνει σαν και εκείνον. Τον Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Ένας μικρός εφευρέτης
Ο Ερλ ήθελε να γίνει εφευρέτης σαν τον ντα Βίντσι. Έπεσε με τα μούτρα σε αυτό το όνειρο του και από πολύ νωρίς άρχισε να φτιάχνει διάφορα. Τα πρωινά ο Ερλ έσπρωχνε ένα καροτσάκι με όλα τα καλούδια που έβγαζε η φάρμα των γονιών του και τα πουλούσε από σπίτι σε σπίτι. Ήταν δεν ήταν 10- 12 χρονών όταν το έκανε αυτό.
Κάποια στιγμή μόλις άρχισε να φοιτά στο πανεπιστήμιο Μπράιαντ, σκέφτηκε και δημιούργησε ένα φυτώριο με καλλωπιστικά φυτά. Μαζί με τον πατέρα του, ασχολήθηκαν σοβαρά με αυτό και τα οικονομικά της οικογένειας Τάπερ άρχισαν για πρώτη φορά να ανθίζουν.
Τα βράδια όμως όταν ο Ερλ επέστρεφε στο σπίτι, αντί να μελετάει, πήγαινε στη γνωστή του γωνία στον παλιό αχυρώνα και συνέχιζε να φτιάχνει σχέδια σε χαρτί για εφευρέσεις. Σε πολλά από αυτά έδωσε μάλιστα σάρκα και οστά.
Έτσι εφηύρε μια τσατσάρα που προσαρμοζόταν στη ζώνη, ένα παντελόνι που δεν τσαλακώνει ποτέ, μια πτυσσόμενη θέση για καμπριολέ αυτοκίνητα και διάφορα άλλα. Επειδή δεν διάβαζε τελείωσε το πανεπιστήμιο με κόπο και βάσανα αλλά τελικά τα κατάφερε.
Στη συνέχεια ο Ερλ έπεσε με τα μούτρα στην επιχείρηση με τα καλλωπιστικά φυτά την οποία μάλιστα απογείωσε. Παράλληλα στην προσωπική του ζωή όλα πήγαιναν θαυμάσια. Γνώρισε μια κοπέλα την ερωτεύτηκε και παντρεύτηκαν.
Βρισκόμαστε στο 1929 και τα μηνύματα από την αμερικάνικη οικονομία δεν είναι καλά. Ξαφνικά ξεσπάει το κραχ και όλα καταρρέουν. Μαζί με αυτά και η επιχείρηση του Ερλ που χρεοκόπησε.
Ο Ερλ έπρεπε να ζήσει την οικογένεια του. Άφησε πίσω το στραπάτσο που έφαγε με το κραχ και έψαξε για δουλειά. Παράλληλα προσπαθούσε να πουλήσει πόρτα πόρτα κάποιες από τις εφευρέσεις που είχε κάνει. Δεν κατάφερε να πουλήσει τίποτε. Τελικά τον προσέλαβαν στην εταιρία χημικών «DuPont».
Εκεί ο Ερλ ξεχώρισε αμέσως για την ευσυνειδησία του και για το κοφτερό του μυαλό. Δημιουργούσε ο ίδιος για την εταιρία διάφορα προϊόντα από άκαμπτο πολυαιθυλένιο. Έφτιαχνε πλαστικά δοχεία, πλαστικά πιάτα και τέλος δημιούργησε και μια πλαστική μάσκα αερίου την οποία ο αμερικανικός στρατός αγόρασε αμέσως και τα κέρδη της εταιρίας εκτινάχτηκαν.
Τα «ταπεράκια»
Το 1938 ο Ερλ ήθελε να ανοίξει τα δικά του φτερά και δημιούργησε τη δική του εταιρία. Την «Tupperware Plastics Company». Αν και ξέσπασε ο πόλεμος η εταιρία του πήγαινε καλά αλλά ποτέ δεν έκανε το «μπαμ» που ήθελε ο Ερλ. Πάντα κάτι τον έτρωγε μέσα του, κάτι που ήθελε να εφεύρει και να μιλάει όλος ο κόσμος για αυτό. Όπως μιλούσαν όλοι για τον Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Και φτάνουμε στο 1946. Ο Ερλ παρουσίασε στην αγορά το προσωπικό δημιούργημα του το οποίο θα έμπαινε σε κάθε σπίτι, σε κάθε ψυγείο, σε όλον τον κόσμο. Ένα πλαστικό, αδιάβροχο αεροστεγές δοχείο στο οποίο μπορούν να αποθηκευτούν φαγητά. Και το σπουδαιότερο το δοχείο του Ερλ, μπορούσε να κλείσει αεροστεγώς και υδατοστεγώς με ένα κάλυμμα που διατηρούσε το φαγητό φρέσκο στο ψυγείο, δεν ξεραινόταν και δεν έχανε τη γεύση και το άρωμα του.
Η αγορά τρελάθηκε. Η ιδέα του Ερλ, το «ταπεράκι» που λέμε ακόμη και σήμερα, τα σάρωσε όλα. Ήταν ανθεκτικό, εάν έπεφτε δεν έσπαγε, όπως τα γυάλινα ή κεραμικά δοχεία φαγητού που κυκλοφορούσαν μέχρι τότε.
Τα έσοδα του εκτινάχθηκαν. Οι πωλήσεις χτυπούσαν κόκκινο. Όλοι αγόραζαν τα «ταπεράκια» του Ερλ. Και τότε ήρθε και το δεύτερο καθοριστικό χτύπημα της εταιρίας που τα σάρωσε όλα.
Μια απλή υπάλληλος
Μια απλή υπάλληλος του Ερλ, η Μπράουνι Γουάιζ, ζήτησε από τη γραμματέα του να της κλείσει ένα ραντεβού μαζί του. Την επόμενη μέρα βρισκόταν στο γραφείο του και του έλεγε αναλυτικά την ιδέα της. Ο Ερλ, ενθουσιάστηκε. Ήταν μια απίστευτα πρωτοποριακή μέθοδος μάρκετινγκ.
Η «επίδειξη κατ΄ οίκον». Αν με το «ταπεράκι» οι πωλήσεις εκτινάχτηκαν με την «επίδειξη κατ΄ οίκον» οι πωλήσεις έφτασαν στο διάστημα. Οι νοικοκυρές μάθαιναν από πρώτο χέρι για τα προτερήματα του προϊόντος και το αγόραζαν εκείνη τη στιγμή.
Ο Ερλ φυσικά δεν ξέχασε την υπάλληλο του και την πρωτοποριακή της ιδέα. Το 1951, την έκανε αντιπρόεδρο της εταιρίας. Οι χαρακτήρες τους ήταν όμως εντελώς διαφορετικοί.
Εκείνος ήταν ένας άνθρωπος κλειστός χαμένος στις σκέψεις του για νέες εφευρέσεις, εκείνη ήταν εξωστρεφής και επικοινωνιακή.
Τα πούλησε όλα…
Επτά χρόνια μετά, ο Ερλ την απολύει από την εταιρία και την ίδια χρονιά, στο απόγειο της δόξας και της οικονομικής του δύναμης πουλάει την «Tupperware» στη φαρμακευτική Rexall, για το μυθικό ποσό της εποχής των 16 εκατομμυρίων δολαρίων.
Το ίδιο βράδυ επέστρεψε στο σπίτι του και είπε στη σύζυγο του, την Μαρί Γουίτκομπ να τα παρατήσουν όλα και να πάνε να ζήσουν ήρεμα στην Καραϊβική. Η Μαρί αρνήθηκε. Ο Ερλ κίνησε τις διαδικασίες διαζυγίου, την αποκατάστησε καθώς και τα 5 παιδιά τους και στη συνέχεια αποποιήθηκε την αμερικανική υπηκοότητα.
… για να γίνει εφευρέτης
Μετακόμισε μόνος σε ένα νησάκι της Κόστα Ρίκα, σε ένα υπέροχο σπίτι που είχε προηγουμένως αγοράσει (μαζί με το νησάκι) και έμεινε εκεί μέχρι το τέλος της ζωής του, στις 5 Οκτωβρίου του 1983.
Στο νησάκι ο Ερλ αφοσιώθηκε σε αυτό που αγαπούσε περισσότερο από όλα. Άρχισε να φτιάχνει εφευρέσεις. Δημιούργησε έναν στρογγυλό φούρνο, ένα φορητό μικροσκοπικό πλυντήριο και δεκάδες άλλες εφευρέσεις τις οποίες ανακάλυψαν χρόνια μετά οι γιοί του στο υπόγειο του σπιτιού.
Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, έληξε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που είχε για την εφεύρεση των πλαστικών τάπερ.
Ο ερχομός του ήταν για τους γονείς του σοκ. Στα 10 του έκανε απόπειρα αυτοκτονίας, πάλεψε με την κατάθλιψη και βγήκε νικητής.
Σήμερα, κάνει κολύμβηση και ελεύθερη πτώση, ενώ έχει αποκτήσει δύο παιδιά. Η ιστορία του Nick Vujicic δεν μοιάζει με καμία από όσες έχεις διαβάσει. Για πάρα πολλούς λόγους, αλλά κυρίως, γιατί μπορεί να λέει και να εννοεί, ότι ξέρει το πραγματικό νόημα της ζωής
Ο άνθρωπος που στέκεται μπροστά σε πλήθη ικανά να γεμίσουν στάδια, καθηλώνει με τον λόγο του, γιατί έχει χιούμορ, γιατί εμπνέει, γιατί είναι η ζωντανή απόδειξη της ψυχικής δύναμης και της ελπίδας. Κυρίως όμως, μόνο και μόνο, γιατί στέκεται μπροστά τους.
Η απίστευτη ιστορία του Nick Vujicic θα μπορούσε κάλλιστα να είναι σενάριο ταινίας, αλλά δεν είναι. Είναι η ζωή ενός ανθρώπου, που γεννήθηκε πριν 33 χρόνια χωρίς καμία ιατρική εξήγηση, χωρίς χέρια και πόδια και κατάφερε από την απόπειρα αυτοκτονίας στα 10 του, να γίνει ένας γοητευτικός νέος άνδρας, σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών, που καταφέρνει ό,τι βάλει στόχο παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες.
Έχει ένα μικρό πόδι στην άκρη του αριστερού γοφού του, που του επιτρέπει να κρατά ισορροπία. Μπορεί να δακτυλογραφεί, να κολυμπά και να σηκώνει πράγματα, ακόμα και να κλωτσάει την μπάλα. Δηλώνει εθισμένος στην αδρεναλίνη και με κάθε ευκαιρία κάνει ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο.
“Γιατί μας νοιάζει, πώς φαινόμαστε στους άλλους; Γιατί μας ενδιαφέρει η γνώμη τους; Επειδή φοβόμαστε, ότι δεν θα είμαστε αρεστοί, αν δεν είμαστε σαν εκείνους. Ακόμα και τα παιδιά είναι πολύ σκληρά. Κοροϊδεύουν κάποιον, επειδή είναι πολύ παχύς, επειδή είναι πολύ κοντός ή πολύ ψηλός, επειδή τα μαλλιά του είναι αστεία. Εμένα, μία ζωή με κορόιδευαν. Όμως, δεν μπορούσα να ξυπνήσω ένα πρωί και να πω ‘θα φτιάξω τα μαλλιά μου και θα τους αρέσω’, γιατί δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να αλλάξω την κατάστασή μου. Αλλά τι έχει σημασία; Το τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα ή αυτό που εσύ πιστεύεις για τον εαυτό σου;” Nick Vujicic
Ο Nick είναι ένας άνθρωπος ακομπλεξάριστος, που έχει μάθει να μετατρέπει την αναπηρία του σε μοναδικό προτέρημα. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός του, ακόμη κι αν είναι προϊόντα άμυνας, αποστομώνουν και προκαλούν θαυμασμό.
“Σκέφτηκα να πάω σε έναν body builder, να του ζητήσω να μου φτιάξει πόδια και χέρια… Body builder, το πιάσατε, έτσι;”… “την πρώτη φορά που μίλησα μπροστά σε ακροατήριο, έτρεμαν τα γόνατά μου”… “κινούσα ανεξέλεγκτα τα χέρια μου από το άγχος”, είναι μερικές από τις ατάκες του.
Η αυτοπεποίθηση όμως δεν ήταν κάτι που ήρθε φυσιολογικά στη ζωή του, αφού από πολύ μικρός δέχτηκε bullying στο σχολείο και χρειάστηκε να πολεμήσει ενάντια σε κάθε πιθανότητα, σωματικά, ψυχικά και συναισθηματικά, για να αποδεχτεί και να αγαπήσει τελικά και ο ίδιος τον εαυτό του.
Στα 17 του ίδρυσε τη ΜΚΟ “Life Without Limbs” (Ζωή χωρίς άκρα) ενώ είναι πρόεδρος του Attitude is Altitude, ενός Συλλόγου που ο ίδιος δημιούργησε και κάνει διαλέξεις σε όλον τον κόσμο.
“Κάνε μεγάλα όνειρα φίλε μου και μην τα παρατάς ποτέ”
Η γέννηση χωρίς άκρα, η απόπειρα αυτοκτονίας στα 10 και το νόημα της ζωής
Κανείς δεν μπορεί, να περιγράψει την ιστορία του Nick με λόγια καταλληλότερα, από τον ίδιο. Αυτό είναι το κείμενο που έχει δημοσιεύσει στην ιστοσελίδα Attitude is Altitude, συστήνοντας τον εαυτό του.
Γεια σου φίλε μου,
Με λένε Nick Vujicic και είμαι ευγνώμων, που γεννήθηκα χωρίς χέρια και πόδια. Δεν προσποιούμαι, ότι η ζωή μου είναι εύκολη, αλλά με την αγάπη των γονιών μου και των αγαπημένων μου και με την πίστη μου στον Θεό, κατάφερα να ξεπεράσω την αναπηρία μου και τώρα, η ζωή μου είναι γεμάτη νόημα και ευτυχία.
Σήμερα, ζω στην Καλιφόρνια με την γυναίκα μου και τα δύο παιδιά μας. Μου αρέσει να βλέπω, το πώς η ζωή κάποιων ανθρώπων επηρεάστηκε από την ιστορία μου, με οποιονδήποτε τρόπο. Ελπίζω ειλικρινά, αυτή η ιστορία, να έχει ένα θετικό αντίκτυπο και στη δική σου ζωή.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μελβούρνη. Ο ερχομός μου για τους γονείς μου ήταν ένα σοκ, αφού γεννήθηκα χωρίς άκρα. Δεν υπάρχει ιατρική εξήγηση, γιατί έγινε αυτό. Προσπάθησαν να μου δώσουν κάθε ευκαιρία, για να έχω όσο δυνατόν ευκολότερη ζωή. Είμαι ευλογημένος, που έχω έναν αδελφό και μία αδελφή και τους καλύτερούς μου φίλους. Αργότερα μετακομίσαμε στη Brisbane, όπου έζησα μέχρι τα 14 μου, πριν πάω στη Καλιφόρνια.
Στα 8 μου, δεν μπορούσα να δω τον εαυτό μου σε ένα μέλλον φωτεινό κι έπεσα σε κατάθλιψη. Όταν ήμουν 10, αποφάσισα να βάλω τέλος στη ζωή μου… προσπάθησα να πνιγώ μέσα στην μπανιέρα. Μετά από μερικές απόπειρες, συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα να αφήσω τους αγαπημένους μου με τον πόνο και τις ενοχές, που θα τους προκαλούσε η αυτοκτονία μου. Δεν μπορούσα να τους το κάνω αυτό.
Δεν ήμουν καταθλιπτικός σε όλη μου την παιδική ηλικία, αλλά σίγουρα είχα τα πάνω και τα κάτω μου. Στα 13 μου, χτύπησα το πόδι μου, που χρησιμοποιώ για να κάνω πάρα πολλά πράγματα, όπως να δακτυλογραφώ, να γράφω, να κολυμπώ. Αυτός ο τραυματισμός με έκανε να καταλάβω, ότι πρέπει να είμαι ευγνώμων για τις ικανότητές μου, αντί να εστιάζω σε όσα δεν μπορώ να κάνω.
(Βίντεο: Πού μπορείς να πας, όταν δεν υπάρχει πια ελπίδα; Την απάντηση τραγουδά ο ίδιος…)
Στα 15 μου, βρήκα την πίστη μου στον Θεό και από εκεί και πέρα, ξεκίνησε ένα υπέροχο ταξίδι… Ένας καθηγητής στο σχολείο μου με ενέπνευσε, ώστε να αρχίσω να μιλάω για την πίστη μου, όταν ήμουν 17 ετών. Για δύο χρόνια μιλούσα μπροστά σε πολύ λίγα άτομα, ώσπου βρέθηκα μπροστά σε 300 μαθητές. Πολύ άγχος. Τα γόνατά μου έτρεμαν. Μέσα στα πρώτα τρία λεπτά της ομιλίας μου, τα μισά από τα κορίτσια έκλαιγαν και τα περισσότερα αγόρια προσπαθούσαν, να κρατήσουν τα δάκρυά τους. Ένα κορίτσι, έκλαιγε τόσο δυνατά…
“Συγγνώμη που διακόπτω, αλλά μπορώ να έρθω να σε αγκαλιάσω;”, μου είπε. Ήρθε κοντά μου, με αγκάλιασε και μου ψιθύρισε στο αυτί: “Σε ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ. Κανείς δεν μου είχε πει μέχρι τώρα, ότι είμαι όμορφη, έτσι ακριβώς, όπως είμαι”.
Η αντίδραση και η μεγαλοσύνη της με ενέπνευσε να ταξιδέψω σε 50 χώρες, σε όλες τις ηπείρους και να μιλήσω περισσότερες από 2.000 φορές. Κατάλαβα, ότι όλοι έχουμε ανάγκη την αγάπη και την ελπίδα κι ότι εγώ, βρισκόμουν στην εξωπραγματική και μοναδική θέση, να μοιραστώ αυτό ακριβώς με όλον τον κόσμο.
Παράλληλα με τις σπουδές μου, μάθαινα και πώς να μιλάω καλύτερα μπροστά σε ακροατήριο. Ένας καθηγητής με βοήθησε με τη γλώσσα του σώματος. Στην αρχή, από το άγχος μου, κουνούσα ανεξέλεγκτα τα χέρια μου!
Όποιος κι αν είσαι, όπου και από όπου κι αν είσαι, όποια δυσκολία κι αν αντιμετωπίζεις, ελπίζω η ιστορία και το μήνυμά μου να σε εμπνεύσει. Κάνε μεγάλα όνειρα φίλε μου και ποτέ μην τα παρατάς. Όλοι κάνουμε λάθη, αλλά κανένας από εμάς δεν είναι λάθος. Ζήσε μια μέρα κάθε φορά. Αγκάλιασε τα θετικά σου στοιχεία και τις αρχές σου και θα τα καταφέρεις κι εσύ”.
“Ποτέ δεν συνάντησα άνθρωπο πικραμένο, που ήταν ευγνώμων. Ούτε άνθρωπο ευγνώμονα, που ένιωθε πικρία” Nick Vujicic
Επειδή γίνονται και θαύματα…
Τα παπούτσια στην ντουλάπα, ο έρωτας και η πατρότητα
Για το ψυχικό του σθένος και τον αντίκτυπό του στους νέους, έχει δεχθεί πολλά βραβεία, κυρίως στην Αυστραλία, ενώ έχει υπάρξει πολλές φορές υποψήφιος για άλλα. Είναι μάλιστα, ένας από τους ομιλητές του TED.
Έχει πρωταγωνιστήσει στην ταινία μικρού μήκους “The Butterfly Circus”, ρόλος για τον οποίο απέσπασε το βραβείο του πρώτου ανδρικού ρόλου στο 2010 Method Fest Independent Film Festival. Η ταινία κέρδισε το βραβείο της Καλύτερης ταινίας και στο Feel Good Film Festival στι Hollywood, το 2010.
Εξίσου αξιοθαύμαστα είναι και όσα έχει καταφέρει με τη μόρφωσή του. Σε ηλικία 21 ετών, πήρε το πτυχίο του από το πανεπιστήμιο Griffith στη διαφήμιση, ενώ σπούδασε και οικονομικά. Η ζωή του βέβαια, λίγο έχει να κάνει με το αντικείμενο των σπουδών του, αφού αφιερώνει τον χρόνο του στο να ταξιδεύει ανά τον κόσμο, για τις ομιλίες του. Περισσότεροι από 3.000.000 ακροατές, σε 60 χώρες, στις 5 Ηπείρους. Αυτό έχει καταφέρει ως τώρα.
Κι επειδή πιστεύει στα θαύματα, έχει γράψει, ότι κρατά στην ντουλάπα του ένα ζευγάρι παπούτσια…
Τον Φεβρουάριο του 2012 παντρεύτηκε την αγαπημένη του, Kanae Miyahara. Ο πρώτος τους γιος, ο Kiyoshi James γεννήθηκε το 2013 και ο δεύτερος, ο Dejan Levi, τον Αύγουστο του 2015. Και τα δύο παιδιά είναι υγιέστατα.
O Nick κάνει τραμπολίνο με τον μεγαλύτερο γιο του.
Φωτογραφίες με τη γυναίκα του και τον μεγαλύτερο γιο τους.
Ρόδος: Παντρεύτηκε στα 16, στα 31 του έγινε παππούς, στα 52 έπιασε δισέγγονο και πρόσφατα σήκωσε το πρώτο του τρισέγγονο!
Ο 76χρονος από τ’ Αφάντου ευχαριστεί τον Θεό και την οικογένειά του.
Από τις σπάνιες ίσως περιπτώσεις σε όλη τη χώρα, είναι αυτή του 76χρονου Αφαντενού Ανθούλα Ελευθέριου του Θεοδώρου, ο οποίος παντρεύτηκε στα 16 του χρόνια κάνοντας μια μεγάλη κι ευτυχισμένη οικογένεια, η οποία πριν από μερικούς μήνες του χάρισε και το πρώτο του τρισέγγονο!
Ο κος Λευτέρης, μίλησε χθες στη «Ροδιακή» και τον Γιώργο Νικολή και μοιράστηκε έτσι τη χαρά του για το γεγονός ότι ο Θεός τον αξίωσε να γίνει πατέρας, παππούς και προπαπούς και πρόσφατα μάλιστα να σφίξει στην αγκαλιά του και το πρώτο του τρισέγογονο!
Παντρεύτηκε στα 16 του χρόνια, στα 31 του έγινε παππούς, στα 52 έπιασε το πρώτο του δισέγγονο και πρόσφατα σήκωσε το πρώτο του τρισέγγονο!
Ο κύριος Ανθούλας Ελευθέριος του Θεοδώρου είναι ένας απλός άνθρωπος που ζει ταπεινά στην περιοχή των Αφάντου της Ρόδου.
Μετά από μια εργασιακή ζωή αρκετών ετών στην οικοδομή και στα ξενοδοχεία, σήμερα είναι 76 ετών συνταξιούχος και απολαμβάνει πλέον την καθημερινότητά του μαζί με τη μεγάλη οικογένειά του.
Πρόκειται σίγουρα για ένα τόσο σπάνιο αλλά και ευτυχές γεγονός, να μπορέσει δηλαδή κάποιος στα 76 του χρόνια να αποκτήσει τρισέγγονο!
Ο ίδιος θέλησε να περιγράψει μιλώντας στη «Ροδιακή» και τον Γιώργο Νικολή, πώς νιώθει που απέκτησε τρισεγγονάκι:
«Παντρεύτηκα μικρός, στα 16 μου χρόνια και σε ηλικία 21 ετών είχα ήδη τρία παιδιά. Όταν έγινα 31 ετών έγινα παππούς και σε ηλικία 52 ετών είχα το πρώτο μου δισέγγονο. Σήμερα έχω 10 εγγόνια, 10 δισέγγονα και στην ηλικία που είμαι σήμερα (76 ετών), έχω και το τρισέγγονό μου που γεννήθηκε πριν από μερικούς μήνες.
Νιώθω πολύ υπερήφανος για τη μεγάλη ελληνική οικογένειά μου και φυσικά για τα εγγόνια, δισέγγονα και το τρισέγγονό μου που είναι ένα κοριτσάκι.
Το χωριό Αφάντου της Ρόδου
Το χωριό Αφάντου, γνωστό για τη μεγάλη παραλία με άμμο και βότσαλα, είναι ένα ήσυχο θέρετρο
Ως συνταξιούχος περνώ τον χρόνο μου με την οικογένεια και πάω στο καφενείο του χωριού μου να παίξω «πιλόττα» με τους φίλους μου, καθώς επίσης και να πηγαίνω στο χωράφι μου όπου ασχολούμαι με αγροτικές εργασίες.
Ο πατέρας μου ο Θόδωρος Ανθούλας απέκτησε επτά παιδιά, πέντε αγόρια, μεταξύ αυτών και εγώ και δύο κορίτσια. Είμαστε μια μεγάλη οικογένεια αλλά είμαι ο μόνος από τα επτά αδέλφια που έχω φτάσει να έχω και τρισέγγονο.
Εύχομαι να είμαστε καλά και όλος ο κόσμος και να έχουμε υγεία και να μπορούμε να ζούμε ειρηνικά με τις οικογένειές μας και τα παιδιά και εγγόνια μας, τα οποία και είναι η συνέχεια των γενεών μετά από εμάς.
Εκτιμώ πολύ εσένα, Γιώργο, που θέλησες να μου κάνεις αυτήν τη συνέντευξη για την εφημερίδα «ΡΟΔΙΑΚΗ» και νιώθω υπερήφανος για την οικογένειά μου και σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον».
