«Λιώνει» για χάρη του: Η Έλενα Μαστραγγελή είναι η σύντροφος του Ανδρέα Μικρούτσικου που στέκεται «βράχος» δίπλα του
Το βράδυ της Τρίτης, ο Ανδρέας Μικρούτσικος έκανε μια σπάνια εμφάνιση μαζί με την σύντροφο του στο Βεάκειο Θέατρο, όπου παρακολούθησαν την παράσταση «Δωδέκατη νύχτα», σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη.
Η εντυπωσιακή εμφάνιση
Οι δυο τους απόλαυσαν την κωμωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ από την πρώτη σειρά του θεάτρου. Μάλιστα, το ζευγάρι επέλεξε να ντυθεί σε παρόμοιους τόνους.
Ο γνωστός παρουσιαστής μίλησε στους ρεπόρτερ των ψυχαγωγικών εκπομπών που βρέθηκαν εκεί για τον φίλο του, Γιώργο Κιμούλη.
«Όταν ο Γιώργος Κιμούλης συναντά τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ έχουμε έναστρο ουρανό και εγένετο φως», ανέφερε αρχικά.
Ο Ανδρέας Μικρούτσικος είπε επίσης: «Ο Γιώργος Κιμούλης είναι φίλος μου και δε θέλω να κάνω άλλη δήλωση. Σεβασμός στον μεγάλο δημιουργό, τον Γιώργο και βέβαια σεβασμός στον Σαίξπηρ».
Αυτό το σκυλί είναι η απόδειξη ότι δεν είναι μόνο στους ανθρώπους που αρέσουν οι ήρωες στα έργα.
Το Βέλγικο Malinois Stryker τρελαίνεται για τον Bolt, τον ήρωα από το ομώνυμο έργο που επίσης είναι σκύλος. Όπως μπορείτε να δείτε στο βίντεο παρακάτω, ο Stryker κολλάει το πρόσωπό του στην οθόνη στην αρχή του έργου και περιμένει να φανεί ο αγαπημένος του ήρωας.
Όταν ο Bolt εμφανίζεται στην οθόνη, ο Stryker το χάνει και αρχίζει να χοροπηδά κάθε φορά που ο ήρωας του φαίνεται λίγο στην οθόνη. Με ένα κύμα ενθουσιασμού να τον κατακλύζει, ο Stryker αρπάζει το παιχνίδι του που βρίσκεται δίπλα στο πάτωμα και το ταρακουνάει για να εκφράσει την κατάσταση ευφορίας που βρίσκεται.
Τα κατοικίδια μπορεί να είναι η πηγή πολλών αστείων και παράξενων ιδιαίτερα όταν ο ιδιοκτήτης τους είναι και αυτός ιδιόρρυθμος!
Σαν σήμερα γνώρισα τον άντρα μου και σήμερα, 10 χρόνια μετά, αυτή η ημερομηνία έφτασε να μην σημαίνει πια τίποτα για μένα.
Με τον άντρα μου γνωριστήκαμε σε μια φάση της ζωής μου που εκείνος μόλις είχε χωρίσει από το πρώτο του γάμο και εγώ από μια μεγάλη σχέση που πήγαινε για γάμο. Ερωτευτήκαμε πολύ, αγαπηθήκαμε, κάναμε 3 παιδιά μαζί, περάσαμε δυσκολίες με δάνεια, χρέη, απολύσεις, αρρώστιες αλλά κάθε φορά τα καταφέρναμε και βγαίναμε δυνατοί. Ξάπλωνα τα βράδια στο κρεβάτι μας πτώμα από τη κούραση και έλεγα «Δόξα Το Θεό που είμαστε γεροί κι έχουμε ο ένας τον άλλον». Πηγαίναμε διακοπές και περνούσαμε τις Κυριακές και τις γιορτές όλοι μαζί σαν οικογένεια χωρίς να ξέρουμε πως κάπου, λίγα στενά παρακάτω, ο άντρας μου είχε μια άλλη οικογένεια, ένα παιδάκι εκτός γάμου που είχε πατέρα και ήταν σαν να μην τον είχε.
Ο άντρας μου είχε παράλληλη σχέση 8 χρόνια. Τη μέρα που παντρευόμασταν, η παράλληλη σχέση του μετρούσε ήδη μερικούς μήνες και από αυτή, προέκυψε ένα παιδί που δεν αναγνώρισε ποτέ. Τα έμαθα όλα αυτά πέρσι στην επέτειό μας, όταν ήρθε και με βρήκε η φιλενάδα του. Δεν της αναγνώριζε το παιδί και για να τον διαλύσει, έκανε την απειλή της πραγματικότητα, ήρθε δηλαδή και με βρήκε. Στην αρχή νόμιζα ότι μου την έστειλε ο άντρας μου για να μου κάνει πλάκα ειδικά εκείνη τη μέρα. Η γυναίκα αυτή, μπήκε, έκατσε στον καναπέ απέναντί μου κι αφού ξέσκισε τις σάρκες μου, έφυγε σαν σίφουνας παίρνοντας μαζί της το σπίτι μου, τα όνειρά μου, το «Δόξα Το Θεό» που έλεγα κάθε βράδυ πέφτοντας κουρασμένη στο κρεβάτι δίπλα του. Είχα πάθει σοκ, δεν έβγαινε η φωνή μου, πήρα τα παιδιά από το σχολείο και δεν μπορούσα να τους μιλήσω.
Ο άντρας μου εκείνη τη μέρα δεν ήρθε, τον είχε πάρει η φιλενάδα του και τον είχε ενημερώσει. Ούτε την επόμενη μέρα ήρθε. Η ζωή μου έγινε μαντάρα από τη μια στιγμή στην άλλη. Τη μια μέρα πήγαινα στη δουλειά μου και σκεφτόμουν τι ώρα θα έπαιρνα τον μεγάλο από το φροντιστήριο και την άλλη μέρα έπαιρνα έναν δικηγόρο που δεν ήξερα, που ποτέ δεν χρειάστηκε να έχω, και μου μιλούσε για χαρτιά, για ασφαλιστικά μέτρα, για διαζύγια, για πράγματα που μέχρι τότε δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Παράτησα το σπίτι μου και τα παιδιά μου κι έτρεχα στους δικηγόρους, στα πρωτοδικεία, στις αγγελίες για να βρώ σπίτι, στις εταιρίες μετακομίσεων για να μπορέσω να φύγω, στις τράπεζες για να ρυθμίσω τους λογαριασμούς. Έτρεχα για διαδικαστικά που δεν με ένοιαζαν καθόλου όταν το μόνο που με ένοιαζε ήταν να τρέξω από μένα. Μέχρι που σκέφτηκα να αφήσω τα παιδιά μου στον πατέρα τους και να φύγω μόνη μου για πάντα. Τρέλλα…
Όταν κόπασε ο κουρνιαχτός, όταν μπήκα στο δικό μου σπίτι με τα παιδιά, έκανα ένα μήνα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Γιατί τότε κρύωνε η πληγή και άρχισα να συνειδητοποιώ τι είχε συμβεί. Βράδια ατελείωτα και μέρες ολόκληρες σκεφτόμουν όσα συνέβαιναν όλα αυτά τα χρόνια ερήμην μου και προσπαθούσα να τα «συνδέσω» μεταξύ τους για να δω το ολοφάνερο που δήθεν δεν καταλάβαινα. Τα Χριστούγεννα που είχαμε πάει στο χωριό της μητέρας του, είχε βγεί έξω από τη ταβέρνα για να μιλήσει στο κινητό του, άρα μιλούσε μαζί της. Τη μέρα που εγχειρίστηκε ο μικρός μας γιος, εκείνος δεν ήρθε αμέσως γιατί είπε πως είχε συνάντηση στο γραφείο, άρα ήταν μαζί της. Όταν πρίν 3 χρόνια είπε πως έφευγε επαγγελματικό ταξίδι, ήταν επειδή γεννούσε η φιλενάδα του, άρα ήταν μαζί της. Προσπαθούσα να «κουμπώσω» τα γεγονότα ακόμη και εκείνα που πιθανόν να ήταν άσχετα. Προσπαθούσα να ρίξω το φταίξιμο σε μένα που δεν είχα καταλάβει και τελικά αυτό ήταν που με είχε πειράξει πιο πολύ. Δεν με είχε πειράξει τόσο το κέρατο που λέμε, όσο το ότι η προδοσία του, με έβαλε στη διαδικασία να αμφισβητώ τον εαυτό μου.
Μετά από απίστευτες εκρήξεις θυμού, ξεσπάσματα στα παιδιά μου, εγκλεισμό και απομόνωση από όλους και από όλα, αποφάσισα να δω κάποιον ειδικό για να μην μπω στο τρελλάδικο και μείνουν τα παιδιά μου μόνα τους. Εδώ και λίγους μήνες είμαι κάπως καλύτερα, που μεταφράζεται σε «ζω και αναπνέω μηχανικά σαν κάποιος να με έχει βάλει στον αυτόματο». Ο άντρας μου, παρά τον τρόπο που επέλεξε η φιλενάδα του να διεκδικήσει την αναγνώριση του παιδιού τους, πήγε και έμεινε μαζί της και με το παιδί τους κανονικά. Και εγώ έμεινα με την απορία πόσο παλιάνθρωποι υπάρχουν σε αυτό τον κόσμο και που μπορεί να φτάσει η κακία τους. Γιατί όλα μπορώ να τα φτιάξω και να τα πάρω πίσω εκτός από ένα: Την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους. Αυτή δεν θα τη νιώσω ποτέ ξανά…
Πιστεύετε στο κάρμα; Διαβάστε αυτή την υπέροχη ιστορία για να δείτε πως οι άνθρωποι που βοηθούν κάποιον μπορούν να κάνουν την μεγάλη διαφορά στην ζωή του.
Μια μέρα ένας άνδρας είδε μια ηλικιωμένη γυναίκα στο δρόμο. Μέσα στο λιγοστό φως της ημέρας αυτός κατάλαβε ότι η γυναίκα χρειαζόταν βοήθεια. Παρκάρισε λοιπόν μπροστά από την Mercedes της γυναίκας.
Αυτή αν και χαμογελούσε, ήταν ανήσυχη αφού δεν ήξερε γιατί σταμάτησε αυτός. Είχε περάσει μισή ώρα και κανείς άλλος δεν είχε σταματήσει μέχρι τώρα. Μήπως της έκανε κακό; Δεν φαινόταν ασφαλής. Φαινόταν φτωχός και πεινασμένος.
Ο άνδρας μπορούσε να δει ότι ήταν τρομαγμένη καθώς στεκόταν εκεί μέσα στο κρύο. Ήξερε πως ένιωθε. Ήταν η παγωνιά που μόνο ο φόβος σε κάνει να νιώθεις.
Ο άνδρας της είπε: ‘Είμαι εδώ για να σας βοηθήσω, κυρία. Γιατί δεν περιμένετε στο αυτοκίνητο που είναι ζεστά; Το όνομά μου είναι Bryan Anderson.’
Λοιπόν, απλά την είχε πιάσει λάστιχο, αλλά για την ηλικιωμένη αυτό ήταν ήδη τρομερό. Γρήγορα ο άνδρας κατάφερε να βρει τον γρύλο και σύντομα άλλαξε το λάστιχο. Αλλά λερώθηκε και τα χέρια του πόνεσαν.
Καθώς έσφιγγε τα μπουλόνια η κυρία κατέβασε το τζάμι και του είπε ότι ήταν από το Saint Luis και ότι ήταν περαστική από εκεί και δεν είχε λόγια για να τον ευχαριστήσει.
Ο άνδρας χαμογέλασε και η γυναίκα ρώτησε τι οφείλει. Όποιο ποσό και να της έλεγε θα το έδινε γιατί ήδη φανταζόταν πόσα άσχημα πράγματα μπορούσαν να της έχουν συμβεί, εάν δεν είχε σταματήσει αυτός.
Φυσικά αυτός αρνήθηκε γιατί δεν ήταν σωστό κάτι τέτοιο. Απλά ήθελε να την βοηθήσει όπως στο παρελθόν τον είχαν βοηθήσει και αυτόν άλλοι. Αλλά της είπε ότι αν ήθελε πραγματικά να τον ξεπληρώσει τότε να έδινε αυτή βοήθεια σε όποιο συναντούσε και την χρειαζόταν. Ο Bryan πρόσθεσε, ‘Και σκέψου εμένα…’
Περίμενε μέχρι το αυτοκίνητο να χαθεί και κατευθύνθηκε προς το σπίτι του.
Λίγα χιλιόμετρα παρά κάτω η γυναίκα είδε μια μικρή καφετέρια. Κατέβηκε από το αυτοκίνητο και μπήκε για να φάει κάτι και να ζεσταθεί λίγο. Ήταν ένα βρώμικο μέρος με δυο αντλίες βενζίνης απ’ έξω. Την πλησίασε η σερβιτόρα με ένα γλυκό χαμόγελο στο πρόσωπό της και με μια πετσέτα για να στεγνώσει τα μαλλιά της.
Αυτό το χαμόγελο που καμιά κούραση δεν της το έσβησε, αν και όπως παρατήρησε η ηλικιωμένη, η σερβιτόρα ήταν σχεδόν οχτώ μηνών έγκυος. Η γυναίκα αναρωτήθηκε πως μπορούσε κάποιος που έχει τόσα λίγα να δίνει τόσα σε μια ξένη. Μετά θυμήθηκε τον Bryan.
Αφού έφαγε η γυναίκα έβγαλε ένα χαρτονόμισμα των εκατό δολαρίων και μέχρι να φέρει τα ρέστα η σερβιτόρα αυτή γλίστρησε αθόρυβα έξω και έφυγε. Η σερβιτόρα αναρωτήθηκε που πήγε η γυναίκα αλλά της ήρθαν κλάματα όταν διάβασε τι έγραφε πάνω στην χαρτοπετσέτα.
Η γυναίκα έγραφε: ‘Δεν μου οφείλεις τίποτα. Ήμουν και εγώ στην θέση που είσαι και κάποιος με βοήθησε όπως σε βοηθάω εγώ τώρα. Εάν πραγματικά θέλεις να με ξεπληρώσεις να τι θα κάνεις: Μην αφήσεις αυτή την αλυσίδα της αγάπης να σταματήσει σε σένα.’
Κάτω από την χαρτοπετσέτα ήταν άλλα τέσσερα εκατοδόλαρα.
Εκείνη την νύχτα όταν πήγε στο σπίτι από την δουλειά και έπεσε στο κρεβάτι σκέφτηκε τα χρήματα, την γυναίκα και τα λόγια που της έγραψε. Πώς μπορεί αυτή να ήξερε πόσο πολύ αυτή και ο άνδρας της χρειάζονταν αυτά τα χρήματα; Και με το μωρό να έρχεται τον άλλον μήνα, θα ήταν δύσκολα…
Ήξερε πόσο ανησυχούσε ο άνδρας της και καθώς αυτός κοιμόταν δίπλα της του έδωσε ένα απαλό φιλί και του ψιθύρισε σιγανά, ‘Όλα θα πάνε καλά. Σ’ αγαπώ, Bryan Anderson.’
Η μαυροντυμένη κοπέλα, η άσημη Μαρία Παντίσκα, είναι ίσως το πιο διάσημο πορτρέτο Ελληνίδας στον πλανήτη.
Φθινόπωρο του 1944. Ο Ουκρανός φωτογράφος Ντμίτρι Κέσερ βρίσκεται στην Ελλάδα απεσταλμένος του περιοδικού Life και καταγράφει την υποχώρηση των Γερμανών.
Χάρη σε αυτόν χρωστάμε μοναδικά ντοκουμέντα που έζησε η χώρα στην δεκαετία του ’40. Ήταν παρόν με τον φακό του στα Δεκεμβριανά,στην επίσκεψη Τσόρτσιλ στην Αθήνα αλλά και αργότερα στον εμφύλιο πόλεμο.
Τον Οκτώβριο επισκέφθηκε και το μαρτυρικό Δίστομο λίγο μετά από τις θηριωδίες των Γερμανών και απαθανάτισε τους εναπομείναντες κατοίκους να προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους.
Εκεί, μεταξύ των άλλων φωτογραφίζει την μαυροφορεμένη Μαρία Παντσίκα η οποία έμελλε να γίνει μία από τις πιο γνωστές φωτογραφίες που απεικονίζουν τον πόνο της απώλειας. Τις φωτογραφίες μαζί με τις μαρτυρίες τις στέλνει πίσω στην Αμερική και αυτές δημοσιεύονται τελικά στις 27 Νοεμβρίου στο Life.
To τεύχος αυτό ήρθε ξανά στο φως χάρη στην επιμονή ενός φοιτητή από το Δίστομο που σπούδαζε στην Καλιφόρνια. Έτσι αφηγείται ο ίδιος την εύρεση του περιοδικού στο “Αράχωβας Blog”: Το περασμένο καλοκαίρι περπατούσαμε με ένα φίλο στο Berkeley χωρίς συγκεκριμένο προορισμό.
Δίπλα μας σε ένα ισόγειο κτήριο που έμοιαζε αποθήκη γίνονταν δημοπρασίες. Αποφασίσαμε να μπούμε από περιέργεια, εκείνος για τα αντικείμενα της δημοπρασίας, εγώ και για την διαδικασία.
Στον τεράστιο χώρο υπήρχε ό,τι μπορείς να φανταστείς, από μικρά διακοσμητικά μέχρι αντίκες αυτοκινήτων, όλα για δημοπρασία. Χωριστήκαμε κι ο καθένας κατευθύνθηκε στα ενδιαφέροντά του.
Σε ένα έδρανο ψηλό όπως στις αίθουσες δικαστηρίων οι υπεύθυνοι έβγαζαν σε δημοπρασία ένα ένα τα αντικείμενα σύμφωνα με μια προκαθορισμένη σειρά που είχαμε κι εμείς στα χέρια μας.
Ο φίλος έκανε δυο απόπειρες να πάρει κάποια βιβλία χωρίς επιτυχία. Κάποιοι αποφασισμένοι ανέβαζαν τις τιμές σε απαγορευτικά ύψη.
Συνέχιζα να περιεργάζομαι τα αντικείμενα μέχρι που έπεσα πάνω σε στοίβες παλιών περιοδικών Life τοποθετημένα σε ράφια και ταξινομημένα ανά δεκαετία. Κοίταξα χρονολογίες και είδα ότι υπήρχαν τεύχη ακόμα και πριν το ´50.
Αυτό ενίσχυσε το ενδιαφέρον μου για τη δημοπρασία και έκανε την αναζήτηση συγκεκριμένη πλέον. Έψαξα να βρω το τεύχος με το αφιέρωμα στη σφαγή του Διστόμου. Ήξερα το έτος, 1944, αλλά όχι ακριβή ημερομηνία. Μια αναζήτηση στο κινητό μου έδωσε 29 Νοεμβρίου.
Όμως όσο κι αν έψαχνα τεύχος με αυτή την ημερομηνία δεν βρήκα. Το Life ήταν εβδομαδιαίο, υπήρχαν πολλά τεύχη και τα εξώφυλλα δεν παρέπεμπαν πουθενά. Συνέχισα την αναζήτηση στο διαδίκτυο μέσω του κινητού και είδα ότι σε άλλη πηγή η ημερομηνία ήταν διαφορετική, 27 Νοεμβρίου 1944.
Πράγματι στις στοίβες με τα παλιά περιοδικά υπήρχε τεύχος με αυτήν την ημερομηνία. Το κράτησα στα χέρια μου αλλά δεν ήταν αυτό που περίμενα να δω.
Από όσα είχα κατά καιρούς διαβάσει μου είχε σχηματιστεί η εντύπωση ότι η φωτογραφία σύμβολο της Μαρίας Παντίσκα που όλοι έχουμε δει σε αφίσες και φυλλάδια, ήταν εξώφυλλο του τεύχους κι εδώ έβλεπα μια αμερικανίδα στρατιώτη.
Αργότερα διάβασα ότι ήταν η ηθοποιός Γερτρούδη Λόρενς η οποία είχε συμπληρώσει μια περιοδεία επτά εβδομάδων στις συμμαχικές εμπροσθοφυλακές στην Ευρώπη.
Όταν όμως ξεφύλλισα το περιοδικό, βρήκα στη σελίδα 21 σχεδόν ολοσέλιδη τη γνωστή φωτογραφία. Ήταν ένα αφιέρωμα στις καταστροφές που έκαναν οι Γερμανοί στη χώρα μας και μέσα σ´ αυτό το αφιέρωμα τη μεγαλύτερη έκταση είχε η σφαγή του Διστόμου.
Τα εκατοντάδες περιοδικά life που υπήρχαν εκεί είχαν πουληθεί όλα μαζί σε κάποιον συλλέκτη που όταν είδε την επιμονή μου να ξεφυλλίζω το συγκεκριμένο τεύχος με πλησίασε.
Του ζήτησα αν γίνεται να το αγοράσω. Δέχθηκε και χωρίς περισσότερες εξηγήσεις για το τι σημαίνει το τεύχος αυτό για μένα, κανονίσαμε μια τιμή και έγινε δικό μου”.
Το επίμαχο άρθρο που φέρει τον τίτλο “Τι έκαναν οι Γερμανοί στην Ελλάδα” ξεκινάει με την φωτογραφία της Μαρίας Παντίσκα και την λεζάντα “Η Μαρία Παντίσκα ακόμη θρηνεί τέσσερις μήνες μετά τη δολοφονία της μητέρας της από τους Γερμανούς στη σφαγή στο ελληνικό χωριό Δίστομο”.
Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ στην επόμενη σελίδα: “Μια από τις τελευταίες επίσημες γερμανικές πράξεις στην Ελλάδα ήταν η σφαγή του Διστόμου. Μια πόλη περίπου 60 μίλια βορειοδυτικά των Αθηνών.
Τον περασμένο Ιούνιο ένας περαστικός Γερμανός ρώτησε τον παππά του Διστόμου πατέρα Σωτήριο Ζήση αν υπήρχαν αντάρτες στην περιοχή. Ο παππάς είπε ότι δεν ήξερε κανέναν. Οι Γερμανοί όμως έκαναν επίθεση στην πόλη. Στην αρχή επέστρεψαν και σκότωσαν τον πατέρα Ζήση.
Λίγες μέρες αργότερα μια ομάδα μαυροφορεμενων ανδρών των SS μπήκαν στο Δίστομο, διέταξαν τους ανθρώπους να κλειστούν στα σπίτια τους, πέρασαν απο σπίτι σε σπίτι πυροβολώντας όλους αυτούς που μπορούσαν να βρουν.
Σε δυο ώρες είχαν σκοτώσει 1000 Διστομίτες (σ.σ. Ο αριθμός που αναφέρεται στο άρθρο είναι λανθασμένος καθώς στην σφαγή του Δίστομου έχασαν την ζωή τους 228 άνδρες, γυναίκες και παιδιά ) από τους 1200.
Οι ελάχιστοι επιζήσαντες έτυχε να βρίσκονται στα βουνά και στα χωράφια. Αφού οι Γερμανοί τελείωσαν με τη σφαγή πήραν λάφυρα και έκαψαν το μικρό χωρίο.
Δεκαπέντε μέρες αργότερα επέστρεψαν αλλά αυτή τη φορά οι χωρικοί είχαν προειδοποιηθεί και είχαν φύγει στα βουνά. Οι Γερμανοί πήραν λάφυρα για άλλη μια φορά”.
Η Μαρία Παντίσκα έφυγε από την ζωή σε ηλικία 84 ετών πριν από έξι ακριβώς χρόνια, στις 16 Μαρτίου 2009. Εντύπωση προκαλεί ότι παρόλο ότι υπήρξε η πλέον χαρακτηριστική φυσιογνωμία από τους επιζώντες, και ενώ υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες από άλλους επιζώντες, δεν υπάρχει κάποια γνωστή μαρτυρία από την ίδια.
Γυναίκα είναι φύλακας έξι Ελλήνων στρατιωτών που σκοτώθηκαν στον πόλεμο του ’40. Είναι θαμμένοι στην αυλή της στη Χειμάρρα και τους τιμά κάθε μέρα. Ήταν Απρίλιος 1941. Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη.
Οι Ιταλοί πολεμούσαν λυσσασμένα κάτω από το οργισμένο βλέμμα του Μουσολίνι. Ο ελληνικός στρατός είχε διαψεύσει τα σχέδιά του και είχε κυνηγήσει τον αντίπαλο μέχρι τη θάλασσα.
Στη Χειμάρρα όπου ο ελληνικός πληθυσμός είναι κυρίαρχος, οι ντόπιοι έχουν ανοίξει τα σπίτια τους για τους φαντάρους που πολεμούν με πάθος. Στο σπίτι της οικογένειας Μπρίγκου, βρήκε καταφύγιο ένας λόχος. Είχε στρατοπεδεύσει εκεί για να προφυλαχτεί από τους σφοδρούς βομβαρδισμούς και να έχει τροφή και φροντίδα. Εκεί έμελλε να αφήσουν την τελευταία τους πνοή έξι από αυτούς. Τα άψυχα σώματά τους έθαψε μυστικά ο πατέρας της συγκεκριμένης γυναίκας της κ. Ερμιόνης. Και αφιέρωσε όλη του την ζωή στην προστασία των κρυφών τάφων τους.
“Έφυγαν σαν ματωμένα και βουρκωμένα πουλιά”, λέει η γυναίκα
Ένα τρομερό ντοκουμέντο του έπους του ’40 είναι οι τάφοι των Ελλήνων στρατιωτών στον ελαιώνα της γυναίκας Ερμιόνης Μπρίγκου στη Χειμάρρα. Χιλιάδες άνδρες βρίσκονται πρόχειρα θαμμένοι σε όλο το μέτωπο. Άγνωστοι στρατιώτες κάτω από κτίρια, γήπεδα αλλά και στα βουνά της Αλβανίας.
«Οι 3 στρατιώτες σκοτωθήκανε από πυρά Ιταλών και οι άλλοι 3 από ελληνικά πυρά μέσα σε καπνούς. Ομίχλη και καταρρακτώδη βροχή στην προσπάθεια να αποκρούσουν τους Ιταλούς.
«Ήταν τα «λιοντάρια» της Ελλάδας του ‘40. Έφυγαν σαν ματωμένα και βουρκωμένα πουλιά» θυμάται η γερόντισσα πια, Ερμιόνη Μπρίγκου. Η γυναίκα μιλά με συγκίνηση για τους έξι στρατιώτες που έκρυβε τα οστά τους. Επί 74 χρόνια στην αυλή της διακινδυνεύοντας τη ζωή της. Δύο ξύλινοι σταυροί, στηριγμένοι με λίγες πέτρες μαρτυρούν τους πρόχειρους τάφους που ήταν θαμμένοι οι έξι πεσόντες. Με τα κεράκια να φωτίζουν το λιτό μνήμα.
Μετά το θάνατο των στρατιωτών, η εννιάχρονη τότε γυναίκα βοήθησε τον πατέρα της να θάψει κρυφά τα νεκρά παλικάρια στην αυλή του σπιτιού του. «Σκάβαμε πρόχειρους λάκκους. Οι κινήσεις γίνονταν μηχανικά, βιαστικά υπό το φόβο του εχθρού. Δεν είχαν το απαιτούμενο βάθος, οι αρβύλες εξείχαν και έπρεπε να σκεπαστούν με χώμα γρήγορα για να μην αποκαλυφθούν» διηγείται η Ερμιόνη Μπρίγκου. Οι τρεις ενταφιάστηκαν στη μία πλευρά της αυλής και οι άλλοι τρεις στην άλλη.
Η γυναίκα τους φροντίζει σαν δικά της παιδιά
Ο Ανδρέας Προβατάς λίγο πριν ξεψυχήσει έδωσε στον πατέρα της οικογένειας, Ιωάννη Μπρίγκου το πορτοφόλι του. Και του είπε: «Γιάννη πάρε το πορτοφόλι και την ξυριστική μου μηχανή. Εμένα δε μου χρειάζονται πια. Αν κάποτε βρεις τους δικούς μου, να τους τα δώσεις για να με θυμούνται.»
Στο πορτοφόλι ήταν γραμμένα τα ονόματα των υπόλοιπων στρατιωτών. Χάρη στο οποίο διασώθηκε η ταυτότητα τους και οι θαμμένοι στρατιώτες στην αυλή της Ερμιόνης Μπρίγκου δεν είναι άγνωστοι. Παναγιώτης Αλογογιάννης, Ματθαίος Λαγός, Δημήτρης Σέλας, Νικόλαος Κτημαδάκης, Κέρκης Μοραΐτης.
Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Χότζα, το 1991 ο πατέρας της ήρθε στην Αθήνα για να εκπληρώσει την επιθυμία του Ανδρέα. Για να βρει τους συγγενείς του αλλά και των υπόλοιπων έξι ηρώων πεσόντων. Ταξίδεψε στην Πελοπόννησο, έφτασε μέχρι και τον Πόρο Τροιζηνίας αλλά όμως χωρίς αποτέλεσμα.
Πάνω από τους τάφους, ο πατέρας της κ. Ερμιόνης προνόησε να φυτέψει αχλαδιές για να μην πατάει κανείς στα πρόχειρα μνήματα. Αλλά και για να μη δίνουν στόχο στον εχθρό. Με την επικράτηση του καθεστώτος Χότζα, ο πατέρας της έσπειρε κουκιά σε όλο το χωράφι. Οι τάφοι κρύφτηκαν και η οικογένεια κράτησε «επτασφράγιστο» το μυστικό της.
Η κ. Ερμιόνη τους φροντίζει σαν δικά της παιδιά και προσεύχεται για αυτούς. Κάθε μέρα ανάβει ένα κερί στη μνήμη τους. Τους αφήνει λίγα λουλούδια και εύχεται να μεγαλώσει γρήγορα η μυρτιά «για να έχουν δροσιά και ίσκιο τα παλικάρια μας».
Ο πατέρας της Ερμιόνης Μπρίγκου δεν μαρτύρησε ποτέ τον τόπο ταφής των Ελλήνων μαχητών στο καθεστώς Χότζα. Η κόρη του συνεχίζει.
Η γυναίκα δεν πρόδωσε τον όρκο του πατέρα της
Παρά τους διωγμούς από το αυταρχικό καθεστώς του Χότζα και τις συνεχείς απειλές από την αστυνομία, δεν πρόδωσε ποτέ τον όρκο του πατέρα της. Φύλαξε μαζί με την οικογένεια της καλά κρυμμένο το μεγάλο μυστικό. «Δείξε μας σε ποιο μέρος έχεις θαμμένους τους Έλληνες να έρθουμε να τους βγάλουμε να τους πετάξουμε». Απειλούσε η αστυνομία τον Ιωάννη Μπρίγκο αλλά αυτός δε μαρτύρησε ποτέ.
Βασανιστήρια, εξορία και πολύχρονη φυλάκιση δεν τον λύγισαν. «Τον έδεσαν με ένα σύρμα με αγκάθια σαν αγκυλωτό στεφάνι. Του έσφιγγαν τα χέρια και το κεφάλι αλλά αυτός δε λιποψύχησε ποτέ. Μη τους προδώσετε ούτε εσείς», έλεγε στην οικογένειά του.
Η αστυνομία ήρθε πολλές φορές και απείλησε την κόρη του με φυλάκιση. «Κάποιος θα βρεθεί να με βγάλει από τη φυλακή, αλλά και κανείς να μη βρεθεί, δεν με ενοχλεί. Εγώ τους νεκρούς μου δεν θα τους προδώσω, δεν θα πατήσω τον όρκο του πατέρα μου», έλεγε η γυναίκα.
Μετά το τέλος του πολέμου, το 1945 έγιναν εκλογές στη Χειμάρρα. Η οικογένεια Μπρίγκου δεν ψήφισε όπως και πολλές ελληνικές οικογένειες της περιοχής. Η τιμωρία του Χότζα ήταν για μία ακόμη φορά η εξορία. «Μας εξόρισαν 5 χρόνια από το σπίτι. Μας διώξανε τη νύχτα, μας φέρθηκαν σαν τα σκυλιά. Μας πήγανε σε μία σπηλιά και μας άφησαν εκεί 15 μέρες» θυμάται η Ερμιόνη Μπρίγκου.
Η γυναίκα δεν πρόδωσε ποτέ τον όρκο του πατέρα της και κράτησε το μυστικό με τους τάφους. Στην αυλή της βρίσκονται θαμμένοι οι 6 ήρωες του ‘40. Που έπεσαν μαχόμενοι στην ιταλική εισβολή. Την μνήμη τους υπερασπίζεται η οικογένεια Μπρίγκου στην Χειμάρρα κόντρα στις πιέσεις και τις αφάνταστες δυσκολίες.
Στην Αλβανία σκοτώθηκαν 13 χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες. Από αυτούς οι οκτώ χιλιάδες παραμένουν ακόμα άταφοι ή προσωρινά θαμμένοι. Μετά την συμφωνία Ελλάδας και Αλβανίας έχει ξεκινήσει πρόγραμμα εντοπισμού και περισυλλογής των πεσόντων σε διάφορα σημεία όπου έχουν υποδειχθεί από ντόπιους.
Η Μύκονος και η Σαντορίνη δεν είναι απλώς τα πιο δημοφιλή νησιά της χώρας. Μαζεύουν και προσωπικότητες που είναι από άλλο επίπεδο. Τα τελευταία τρία καλοκαίρια έχουμε δει κόσμο και κοσμάκη του διεθνούς τζετ σετ. Φέτος έγινε καλή αρχή. Η Τζεν Σέλτερ αναστατώνει και τα 2 νησιά με τα οπίσθια της.
Μετά την Κάθριν Γουίνικ, τη Λάγκερθα των Vikings που ήρθε το Πάσχα και είχε έρθει και πέρσι, μετά την Έμιλι Ρακόφσκι που επισκέφθηκε τα Χανιά και τη Σαντορίνη το 2016, μετά τη Λίντσεϊ Πέλας που βρέθηκε στα κοσμοπολίτικα νησιά το καλοκαίρι του 2017, φέτος έχουμε τη Τζεν Σέλτερ. Κι επειδή μπορεί το όνομα να μη σου λέει πολλά, δες πρώτα μερικές φωτογραφίες για να καταλάβεις.
Είναι η νέα τάση στο χώρο του fitness και αριθμεί ήδη πολλούς ακόλουθους.
Ίσως έχετε ακούσει για την υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση (HIIT), ένα είδος καρδιαγγειακής γυμναστικής που περιλαμβάνει σύντομα «ξεσπάσματα» αναερόβιας άσκησης και περιόδους ανάκαμψης. Η διαλειμματική προπόνηση βοηθά στη μαζική καύση θερμίδων, στη μείωση του ποσοστού λίπους στο σώμα αλλά και στη διαμόρφωση του μεταβολικού ρυθμού.
Ένα άλλο είδος διαλειμματικής προπόνησης που έχει έρθει στο προσκήνιο τον τελευταίο καιρό είναι ο λεγόμενος μεταβολικός καθορισμός –metabolic conditioning ή MetCon. Αυτό το είδος προπόνησης έχει σχεδιαστεί ώστε να βελτιώνει την παροχέτευση θρεπτικών συστατικών στο σώμα μέσω προκαθορισμένων αναλογιών γυμναστικής και ξεκούρασης.
Παλαιότερα επικρατούσε η άποψη ότι η μακράς διάρκειας προπόνηση αντοχής (endurance training) είναι απαραίτητη για τη βελτίωση της καρδιαγγειακής λειτουργίας. Πλέον, οι επιστήμονες έχουν αποδείξει ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να βελτιώσουμε την καρδιοαναπνευστική μας ικανότητα.
Όλο και περισσότερες μελέτες επιβεβαιώνουν την αποτελεσματικότητα της διαλειμματικής προπόνησης, δηλαδή της εναλλαγής προπόνησης υψηλής και χαμηλής έντασης, στη βελτίωση της λειτουργίας καρδιάς και πνευμόνων.
Παράλληλα, η γυμναστικής υψηλής έντασης είναι εξίσου αποτελεσματική με την παραδοσιακή προπόνηση αντοχής στην καύση του περιττού λίπους. Μάλιστα, με τη γυμναστική υψηλής έντασης συνεχίζουμε να καταναλώνουμε θερμίδες (ενέργεια) και να καίμε λίπος και μετά την ολοκλήρωση της προπόνησης.
Στόχος του metabolic conditioning είναι να εκπαιδευτεί το σώμα να δουλεύει σε υψηλότερη ένταση και να αυξηθεί η αποδοτικότητα αποθήκευσης και παροχέτευσης ενέργειας.
Πρέπει η καρδιά μας και το σώμα μας εν γένει να δουλέψουν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους και μετά να ανακάμψουμε για λίγα λεπτά. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται εναλλάξ αρκετές φορές κατά τη διαλειμματική προπόνηση. Όσο συχνότερα γυμναζόμαστε κατ’ αυτόν τον τρόπο, τόσο πιο αποδοτικά λειτουργεί ο οργανισμός μας. Με άλλα λόγια, το σώμα μας θα είναι σε θέση να παρέχει οξυγόνο, να μεταφέρει το αίμα και να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις τις προπόνησης με λιγότερο κόπο.
Πώς γίνεται όμως σε 20 λεπτά γυμναστικής υψηλής έντασης να επιτυγχάνονται αντίστοιχα αποτελέσματα όπως με μια μεγαλύτερης διάρκειας προπόνηση με καρδιοαναπνευστικές ασκήσεις; Τα διαθέσιμα ερευνητικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι το μυστικό βρίσκεται σε συγκεκριμένα ένζυμα και σε διόδους κυτταρικής σηματοδότησης που ενεργοποιούνται κατά την προπόνηση αυτή.
Η γυάλινη γέφυρα στο βουνό Taihang της Κίνας είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές κατασκευές στην έτσι και αλλιώς ιδιαίτερη χώρα του «Μέσου Βασιλείου». Η συγκεκριμένη κατασκευή προσελκύει εκατοντάδες τουρίστες κάθε χρόνο, καθώς εκτός από τη θέα που κόβει την ανάσα, παρέχει και την εκτόξευση της αδρεναλίνης, μιας και στην ουσία όποιος τη διασχίζει νιώθει πως είναι στον αέρα.
Δείτε το βίντεο
Η γυάλινη επιφάνεια επιτρέπει σε όσους την επισκέπτονται να βλέπουν το έδαφος, το οποίο βρίσκεται 1.180 μέτρα πιο κάτω. Ωστόσο οι κατασκευαστές έχουν φτιάξει κάποια σημεία ώστε μόλις πατήσει κάποιος πάνω τους, να δείχνουν και να ακούγονται σαν να σπάνε.
Αρκετά βίντεο έχουν δημοσιευτεί, λοιπόν, δείχνοντας ανέμελους τουρίστες να τη διασχίζουν και μόλις βλέπουν το τζάμι να «σπάει» να πανικοβάλλονται. Όπως ο κύριος στο παρακάτω βίντεο που πήρε την τρομάρα της ζωής του.
Επειδή με το συγκεκριμένο βίντεο έγινε πάταγος, η εταιρία που διαχειρίζεται τη γέφυρα αναγκάστηκε να εκδώσει ανακοίνωση, λέγοντας ότι δεν υπήρξε κάποιος κίνδυνος, καθώς η γέφυρα είναι κατασκευασμένη έτσι, προκειμένου να ανεβάζει την αδρεναλίνη των επισκεπτών.
Η γυvαίκα τoυ πέθανε από καρκίvο λίγο μετά το γάμo. Όταv άvοιξε τυχαία τον υπολογιστή της τoυ «κόπηκε» η αvάσα.
Όλα ξεκίνησαν, όταν η άτυχη 28χρονη Meghan Baker διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού. Το επόμενο έτος, ξεκίνησε ένα blog που με το όνομα “Bee’s Knees” για να αφηγηθεί το δύσκολο αυτό ταξίδι της.
Η Meghan δημιούργησε μια ωμή, ειλικρινής, και προσωπική υπόψη για την εμπειρία που έζησε μέσα από μια μαστεκτομή, μέσα από χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες.
Ο σύζυγός της Meghan, ο Adam, έπαιξε τεράστιο ρόλο στο blog της. Παρέμεινε στο πλευρό της σε κάθε βήμα που έκανε σ’ αυτό το ταξίδι. Καθώς ο καρκίνος εξαπλωνόταν γρήγορα σε όλο το σώμα της, η απήχηση του blog της Meghan συνέχισε να αυξάνεται.
Περισσότεροι από 1.200 αναγνώστες της -όπως θα δείτε στο παρακάτω βίντεο- της συμπαραστάθηκαν και διδάχτηκαν από τη δύναμη και την αποφασιστικότητα της για την καταπολέμηση της ασθένειας της.
Στις 27 Απριλίου του 2010, η Meghan απεβίωσε μόλις λίγες εβδομάδες μετά το γάμο της με τον Adam. Πήρε μαζί της και τη λίστα της με τις ελπίδες και τα όνειρά της.
Αυτές οι “εκκρεμότητες” στοίχισαν πολύ στους φίλους και στην οικογένεια της Meghan, και ιδιαίτερα στον Adam. Ο άντρας της συνδέθηκε στο αγαπημένο της blog, όχι μόνο για να ανακοινώσει το θάνατό της, αλλά και για να αποκαλύψει το εκπληκτικό του σχέδιο.
Άρχισε να υλοποιεί μία – μία τις επιθυμίες της γυναίκας του. Έκανε το γύρω του Καναδά με το τρένο, προσπάθησε να γίνει καλός στην κορνέτα, ταξίδεψε στην Ινδία για προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες του σε ένα ορφανοτροφείο κ.α. Ήθελε με αυτόν τον τρόπο να τιμήσει τη σύζυγό του.
Οι αναγνώστες του blog έφτασαν τους 10.000! Ο Adam λαμβάνει καθημερινά μηνύματα συμπαράστασης και θαυμασμού από ανθρώπους απ’ όλον τον κόσμο.
