Oι γυναίκες φεύγουν από μια σχέση ή απατούν τον σύντροφό τους, ακόμη κι αν έχουν αισθήματα γι’ αυτόν. Πότε όμως το κάνουν αυτό;
Για ν’ αναλύσει κανείς την ψυχολογία και τον τρόπο σκέψης μιας γυναίκας, θα πρέπει να αναλώσει τόνους μελανιού και χαρτιού. Εξάλλου, η καθεμιά είναι διαφορετική, όλες όμως χρειάζονται το ίδιο πράγμα σε μία σχέση: έντονη παρουσία. Οτιδήποτε λιγότερο απ’ αυτό προκαλεί κακές αντιδράσεις, τάσεις φυγής και δυστυχία.
Κι εδώ μπαίνει τελεία, καθώς η πιο πάνω δήλωση δεν είναι καν συζητήσιμη. Είναι από τις λίγες φορές που μπορούμε να είμαστε απόλυτοι σε κάτι που αφορά τις γυναίκες. Ακόμη κι αν ένας άνδρας βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά λόγω επαγγελματικών ή άλλων υποχρεώσεων ή ζει στο ίδιο σπίτι μαζί της, πρέπει να βρει τρόπους να υπενθυμίζει στη σύντροφό του ότι νοιάζεται, ότι τη σκέφτεται και γενικά να κάνει έντονη την παρουσία του στη ζωή της.
Μία γυναίκα επιλέγει να είναι μ’ έναν άνδρα πρώτα απ’ όλα επειδή θέλει να περνάει χρόνο μαζί του. Έχει αυτή την ανάγκη να μοιράζεται το χρόνο της με κάποιον που την κάνει να γελάει και να βγαίνει απ’ τη ρουτίνα, που της δίνει κίνητρα και την ευκαιρία να ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον. Ίσως να είναι εγωιστικό εκ μέρους της, όμως κάθε άνθρωπος είναι απόλυτα ευτυχισμένος μόνο όταν νιώθει ότι έρχεται πρώτος στη ζωή του ανθρώπου που αγαπά.
Θέλει να νιώθει ότι κι αυτός γουστάρει να περνάει χρόνο μαζί της. Θέλει να της προσφέρει απλόχερα το χρόνο του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι αποκλειστικότητα στη ζωή του. Θέλει να της προτείνει νέα πράγματα κι αποδράσεις, θέλει πάντα τον ίδιο ενθουσιασμό στο κρεβάτι, αυτόν που υπήρχε τον πρώτο καιρό και το ίδιο έντονο πάθος. Κάθε γυναίκα θέλει να την θέλεις! Είναι τόσο απλό, αρκεί να το νιώθεις.
Αλλιώς κι η ίδια κάποια στιγμή κουράζεται. Κουράζεται να είσαι συνεχώς απών. Να σκέφτεσαι συνεχώς τα οικονομικά κι επαγγελματικά σου προβλήματα και να μην αφήνεις χώρο στο μυαλό σου γι’ αυτήν. Κουράζεται να νιώθει ότι έρχεται τελευταία, μετά την οικογένεια και τους φίλους σου. Να προσπαθεί να σε ξυπνήσει απ’ τον καναπέ για να πάτε για έναν καφέ ή για ένα δείπνο. Κουράζεται να σου υπενθυμίζει τις επετείους σας κι όλες αυτές τις αφορμές που βρίσκει για να περάσετε λίγο ποιοτικό χρόνο μαζί. Κουράζεται να είναι αυτή που πρέπει να κάνει την πρώτη κίνηση στο κρεβάτι κάθε βράδυ και κουράζεται να τρέχει ξοπίσω σου.
Κι όταν μία γυναίκα κουράζεται να σ’ αγαπά, κάποια στιγμή θα ξεσπάσει και θα γίνει στα μάτια σου ο χειρότερος άνθρωπος στη Γη. Θα βγάλει τον κακό της εαυτό, αυτόν που εσύ ο ίδιος δημιούργησες, μέσα από την αδιαφορία και την αδιαλλαξία σου.
Μπορεί και να πιστέψεις στο τέλος ότι είσαι το θύμα αν αυτή σε απατήσει ή σε εγκαταλείψει, όμως είσαι το ίδιο και περισσότερο ένοχος μ’ αυτήν. Γιατί δεν αφουγκράστηκες τη σιωπή και τα παράπονά της. Αρνήθηκες να δεις τη δυστυχία στα μάτια της, γιατί δεν ήσουν πρόθυμος ν’ αλλάξεις. Την έσπρωξες μακριά σου ή στην αγκαλιά κάποιου που την κάνει να νιώθει και πάλι ποθητή και μοναδική. Κάποιος που κατάφερε ό,τι δεν κατάφερες εσύ. Να διώξεις το αίσθημα της μοναξιάς μακριά.
Γιατί αν είναι να την αγαπάς με το δικό σου τρόπο κι όχι με τον τρόπο που αυτή χρειάζεται, τότε τι έκανες; Αν χρειάζεται προσπάθεια για να την βάλεις στο «πρόγραμμά» σου ή στις καθημερινές σου σκέψεις, μήπως θα ‘πρεπε εσύ ο ίδιος να την απαλλάξεις από την παρουσία σου που ήταν πάντα απουσία;
Εξάλλου, αν εσύ δε φύγεις, κάποια στιγμή θα βρει η ίδια τη δύναμη να φύγει. Γιατί κανένας άνθρωπος κι ειδικά καμία γυναίκα, δε γεννήθηκε για να στριμώχνεται στη ζωή κάποιου άλλου.
Ο Ερντογάν σχεδόν κάθε μέρα απειλεί ότι θα “τελειώσει” τους Κούρδους. Λέει ότι δεν θ΄ αφήσει ούτε έναν ζωντανό. Οι Γενοκτονίες καλύπτουν πολλά κεφάλαια από την ιστορία της Τουρκίας.
Ο Ερντογάν και τα στρατεύματά του ίσως να κερδίσει κάποιες μάχες. Θα χάσει ξανά τον πόλεμο. Όχι λόγω των λαθών που ειδικοί επισημαίνουν ότι κάνουν οι τουρκικές ΕΔ, οι οποίες μετρούν ήδη απώλειες. Θα τον χάσει επειδή απέναντί του έχει έναν λαό μονίμως προδομένο αλλά όπως έχει αποδείξει πάντα αποφασισμένο. Η φωτογραφία που κυκλοφορεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν χρειάζεται πολλά λόγια. Κι εμείς γράψαμε ήδη αρκετά.
Μια γυναίκα θηλάζει το παιδί της, έχοντας δίπλα της το όπλο της… Αυτοί είναι οι Κούρδοι.
Στην επέτειο των 21 χρόνων του γάμου μας, η γυναίκα μου μου ζήτησε να βγάλω κάποια άλλη γυναίκα εκείνο το βράδυ έξω για φαγητό.
Μου είπε: «Σ “αγαπώ, αλλά ξέρω ότι και αυτή η άλλη γυναίκα σε αγαπάει πολύ και θα ήθελε να περάσει λίγο χρόνο μαζί σου». Η άλλη γυναίκα που εννοούσε η σύζυγος μου, ήταν η μητέρα μου.
Ο πατέρας μου είχε πεθάνει πριν από 19 χρόνια και από τότε η μητέρα μου ζούσε εντελώς μόνη της. Πολλές φορές σκεφτόμουν να την επισκεφτώ αλλά οι απαιτήσεις της δουλειάς μου και τα 3 μου παιδιά δεν με άφηναν να το κάνω όσο τακτικά το ήθελα.
Άκουσα την γυναίκα μου εκείνο το βράδυ και την πήρα τηλέφωνο. Της ζήτησα να βγούμε οι δυο μας για φαγητό και στη συνέχεια, αν ήθελε, να πηγαίναμε να δούμε μια ταινία στον κινηματογράφο. «Τι έπαθες, είσαι καλά;» με ρώτησε. Η μητέρα μου είναι ο τύπος της γυναίκας που νομίζει ότι αν της τηλεφωνήσεις εντελώς ξαφνικά το βράδυ, κάτι κακό έχεις να της πεις.
«Απλά νομίζω ότι θα ήταν όμορφα να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί, μόνο οι δυο μας» της απάντησα. Εκείνη το σκέφτηκε για μια στιγμή, και στη συνέχεια μου είπε ενθουσιασμένη: «Θα το ήθελα πάρα πολύ.» Την επόμενη Παρασκευή μετά τη δουλειά, μπήκα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα για να την πάρω από το σπίτι της. Όσο οδηγούσα ένιωθα μια περίεργη νευρικότητα. Ήταν κάτι που δεν μπορούσα να το εξηγήσω.
Όταν έφτασα στο σπίτι της, παρατήρησα ότι και εκείνη έμοιαζε το ίδιο νευρική για το ραντεβού μας. Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλτό της. Είχε φτιάξει τα μαλλιά της και κάτω από το παλτό μπορούσα να διακρίνω το φόρεμα που είχε αγοράσει για να γιορτάσει με τον πατέρα μου την τελευταία επέτειο του γάμου της. Μου χαμογέλασε και το πρόσωπο της ήταν τόσο λαμπερό. Έμοιαζε με άγγελος.
«Είπα στις φίλες μου ότι θα με βγάλει για φαγητό έξω ο γιος μου και εντυπωσιάστηκαν. Περιμένουν με ανυπομονησία την αυριανή μέρα για να τους διηγηθώ με κάθε λεπτομέρεια πως περάσαμε» μου είπε τη στιγμή που μπήκε στο αυτοκίνητο. Πήγαμε σε ένα εστιατόριο που, αν και δεν ήταν πολύ κομψό, ήταν περιποιημένο και άνετο. Μπαίνοντας η μητέρα μου, μου κρατούσε το μπράτσο και περπατούσε περήφανη, με το κεφάλι ψηλά.
Αφού καθίσαμε, έπρεπε να βρούμε στο μενού τι θα παραγγείλουμε. Χωρίς τα γυαλιά της μπορούσε να διαβάσει μόνο τα πολύ μεγάλα γράμματα, γι αυτό άρχισα να της διαβάζω εγώ ότι υπήρχε, για να μπορέσει να επιλέξει. Καθώς της διάβαζα, σήκωσα το βλέμμα μου και την είδα να κάθεται και να με κοιτάει. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο ήταν ζωγραφισμένο στα χείλη της. «Θυμάσαι που κάποτε εγώ σου διάβαζα το μενού γιατί ήσουν πολύ μικρός και δεν ήξερες να διαβάζεις;» με ρώτησε.
«Ναι, φυσικά.» της απάντησα. «Τώρα είναι η σειρά μου να σου διαβάζω και εσύ να χαλαρώσεις και να απολαύσεις τη στιγμή». Κατά τη διάρκεια του δείπνου, είχαμε μια ευχάριστη συνομιλία, τίποτα το εξαιρετικό. Απλά μιλήσαμε για τα πρόσφατα γεγονότα της ζωής μας. Μιλήσαμε τόσο πολύ που ξεχάσαμε την ταινία. Όταν πια είχε περάσει η ώρα και πρόσεξα ότι είχε κουραστεί, πλήρωσα τον λογαριασμό και την συνόδεψα μέχρι το αυτοκίνητο.
Όταν φτάσαμε στο σπίτι της μου είπε, «Πέρασα υπέροχα! Θα ήθελα να βγούμε ξανά μαζί για φαγητό αλλά μόνο αν μου επιτρέψεις να πληρώσω εγώ το λογαριασμό.» Συμφώνησα. «Πώς περάσατε;» με ρώτησε η σύζυγός μου όταν μπήκα στο σπίτι. «Πολύ ωραία. Ποιο ωραία από ότι θα μπορούσα να φανταστώ» της απάντησα.
Λίγες μέρες αργότερα, η μητέρα μου πέθανε από καρδιακή προσβολή. Συνέβη τόσο ξαφνικά και τόσο σύντομα που δεν πρόλαβα να βρω την ευκαιρία να την ξαναπάρω τηλέφωνο. Έπειτα από δυο μέρες, έλαβα με το ταχυδρομείο ένα γράμμα. Μέσα υπήρχε μια απόδειξη ενός λογαριασμού από το ίδιο εστιατόριο στο οποίο είχαμε πάει με τη μητέρα μου.
Υπήρχε επίσης και ένα σημείωμα το οποίο έγραφε: «Πλήρωσα προκαταβολικά το λογαριασμό για το επόμενο δείπνο γιατί δεν είμαι σίγουρη ότι θα ζω για να έρθω μαζί σου. Παρ “όλα αυτά πλήρωσα για δύο άτομα. Αν δεν τα καταφέρω, να πας εσύ μαζί με την γυναίκα σου και να περάσετε όμορφα. Ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις πόσο χαρούμενη με έκανες εκείνη το βράδυ. Πόσο σημαντικές ήταν εκείνες οι στιγμές για μένα.
Σ “αγαπώ πολύ, γιε μου.»
Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα τη πραγματική σημασία της φράσης: «Σ “αγαπώ». Κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να βρίσκεις πάντα για αυτούς που αγαπάς το χρόνο που τους αξίζει. Κατάλαβα επίσης ότι κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα αναβάλεις συνεχώς για κάποια άλλη «στιγμή» γιατί είναι πολύ πιθανό αυτή η «στιγμή», να μην προλάβει να έρθει ποτέ..
Είμαι η Αναστασία, 30 ετών… Πληγωμένη πολύ από τη ζωή και από τις προηγούμενες σχέσεις μου. Είμαι χωρισμένη, είχα έναν πολύ δύσκολο γάμο μέχρι που ο πρώην σύζυγός μου, μου είπε πως θέλει διαζύγιο γιατί ήδη υπήρχε άλλη στη ζωή του. Καμία σχέση που είχα, δεν μου είχε φερθεί καλά. Όλοι τους με έβλεπαν σαν ένα κομμάτι κρέας και όχι σαν άνθρωπο… σαν γυναίκα.
Δουλεύω σκληρά για να επιβιώσω από τη ηλικία των 12 μου χρόνων, μόνη, παρατημένη από οικογένεια και ορφανή από πατέρα από μικρό παιδί… Τώρα λόγω του λοκντάουν και τα μέτρα είμαι σε αναστολή, δεν εργάζομαι.
Το Σεπτέμβρη που μας πέρασε, πριν από 3 μηνες χώρισα από μία ακόμα αποτυχημένη σχέση που κράτησε σχεδόν 9 μήνες. Πέρασα πολύ άσχημα και από την προηγούμενή μου σχέση… Και τότε άρχισε να χτυπάει η καρδιά μου για έναν άνδρα… Από το πουθενά, χωρίς καν να το σκεφτώ, με το που κοιταχτήκαμε στα μάτια, ένιωσα κάτι το διαφορετικό και συγκλονιστικό… Βρέθηκα ερωτευμένη και μάλιστα βαριά… Όμως ήξερα πως θα ήμουν το τρίτο πρόσωπο… Γιατί είναι παντρεμένος και μάλιστα με παιδιά συνομίληκά μου και μεγαλύτερα.
Δεν με ενδιέφερε που είναι μεγαλύτερός μου 20 χρόνια. Έχουμε φοβερή χημεία και είναι ο μοναδικός άντρας που έχει τόση εμπειρία και με συμβουλεύει, συζητάμε και ασχολείται με μένα, αφιερώνει χρόνο σε μένα από τη δουλειά του για να συναντηθούμε,για να με πάρει μια αγκαλιά… Η σύζυγός του είναι άρρωστη από καρκίνο χρόνια τώρα, εγώ βλέπω ότι έχει καρδιά μικρού παιδιού και χαίρεται μαζί του. Δεν κάνω αυτά που κάνει η γυναίκα του. Δεν τον ζαλίζω με γκρίνια και ζήλεια π.χ… Με μένα ηρεμεί κάθε φορά που βρισκόμαστε και μου λέει το κάθε πρόβλημα που έχει επαγγελματικό και μη… Ξέρω πως θέλει να περάσει όλη την υπόλοιπη ζωή του μαζί μου, όμως δεν το κάνει. Για τα παιδιά του δεν χωρίζει και όχι για τη γυναίκα του και πριν κρίνετε το οτιδήποτε ή σκεφτείτε, είναι εξακριβωμένο πως το θέλει, αφού μου πρότεινε κιόλας όταν με τα χρόνια καταπέσει θα με πάρει σπίτι του σαν αποκλειστική για να μη με χάσει, για να με βλέπει. Εξάλλου ειναι η δουλειά μου.
Είναι ερωτευμένος μαζί μου, το ξέρω καλά και μου το δείχνει με κάθε τρόπο… Περνάει από το σπίτι μου πολλές φορές λόγω εργασίας και μου πετάει τριαντάφυλλα στην αυλή μου, είναι στοργικός και ρομαντικός με πολύ χιούμορ. Είναι η εξαίρεση από κάθε πικραμένη σχέση που είχα. Τον αγαπάω ειλικρινά και θα αφοσιωθώ δίπλα τους χωρίς να φτιάξω τη ζωή μου με άλλον αλλά και όταν ο θάνατος μας χωρίσει θα το σκεφτώ καλά αν θα κάνω οικογένεια. Πάντως αν έκανα, το πρώτο μου παιδί θα το ονόμαζα με το όνομα του για να το ακούω κάθε μέρα και γιατί θα ήθελα πολύ ένα παιδί έστω μαζί του… Το ερωτικό μας κομμάτι είναι μοναδικό όμως δεν μας ενώνει μόνο αυτό, άλλα γενικά η χημεία που έχουμε σε όλα…
Ανυπομονώ να βρεθούμε, τον σκέφτομαι και μου λείπει φοβερά, ιδίως τα βράδια υποφέρω που δεν κοιμόμαστε κάθε βράδυ αγκαλιά…
Το μόνο που εύχομαι είναι το 2021 που θα έρθει να με βρει μαζί του και κάθε καινούρια χρονιά!! Καλές γιορτές με υγεία, αγάπη και ευτυχία σε όλους!!!
Στην επέτειο των 21 χρόνων του γάμου μας, η γυναίκα μου μου ζήτησε να βγάλω κάποια άλλη γυναίκα εκείνο το βράδυ έξω για φαγητό. Μου είπε: «Σ “αγαπώ, αλλά ξέρω ότι και αυτή η άλλη γυναίκα σε αγαπάει πολύ και θα ήθελε να περάσει λίγο χρόνο μαζί σου».
Η άλλη γυναίκα που εννοούσε η σύζυγος μου, ήταν η μητέρα μου. Ο πατέρας μου είχε πεθάνει πριν από 19 χρόνια και από τότε η μητέρα μου ζούσε εντελώς μόνη της. Πολλές φορές σκεφτόμουν να την επισκεφτώ αλλά οι απαιτήσεις της δουλειάς μου και τα 3 μου παιδιά δεν με άφηναν να το κάνω όσο τακτικά το ήθελα.
Άκουσα την γυναίκα μου εκείνο το βράδυ και την πήρα τηλέφωνο. Της ζήτησα να βγούμε οι δυο μας για φαγητό και στη συνέχεια, αν ήθελε, να πηγαίναμε να δούμε μια ταινία στον κινηματογράφο.
«Τι έπαθες, είσαι καλά;» με ρώτησε. Η μητέρα μου είναι ο τύπος της γυναίκας που νομίζει ότι αν της τηλεφωνήσεις εντελώς ξαφνικά το βράδυ, κάτι κακό έχεις να της πεις.
«Απλά νομίζω ότι θα ήταν όμορφα να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί, μόνο οι δυο μας» της απάντησα.
Εκείνη το σκέφτηκε για μια στιγμή, και στη συνέχεια μου είπε ενθουσιασμένη: «Θα το ήθελα πάρα πολύ.»
Την επόμενη Παρασκευή μετά τη δουλειά, μπήκα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα για να την πάρω από το σπίτι της. Όσο οδηγούσα ένιωθα μια περίεργη νευρικότητα. Ήταν κάτι που δεν μπορούσα να το εξηγήσω.
Όταν έφτασα στο σπίτι της, παρατήρησα ότι και εκείνη έμοιαζε το ίδιο νευρική για το ραντεβού μας. Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλτό της. Είχε φτιάξει τα μαλλιά της και κάτω από το παλτό μπορούσα να διακρίνω το φόρεμα που είχε αγοράσει για να γιορτάσει με τον πατέρα μου την τελευταία επέτειο του γάμου της.
Μου χαμογέλασε και το πρόσωπο της ήταν τόσο λαμπερό. Έμοιαζε με άγγελος.
«Είπα στις φίλες μου ότι θα με βγάλει για φαγητό έξω ο γιος μου και εντυπωσιάστηκαν. Περιμένουν με ανυπομονησία την αυριανή μέρα για να τους διηγηθώ με κάθε λεπτομέρεια πως περάσαμε» μου είπε τη στιγμή που μπήκε στο αυτοκίνητο.
Πήγαμε σε ένα εστιατόριο που, αν και δεν ήταν πολύ κομψό, ήταν περιποιημένο και άνετο. Μπαίνοντας η μητέρα μου, μου κρατούσε το μπράτσο και περπατούσε περήφανη, με το κεφάλι ψηλά.
Αφού καθίσαμε, έπρεπε να βρούμε στο μενού τι θα παραγγείλουμε. Χωρίς τα γυαλιά της μπορούσε να διαβάσει μόνο τα πολύ μεγάλα γράμματα, γι αυτό άρχισα να της διαβάζω εγώ ότι υπήρχε, για να μπορέσει να επιλέξει.
Καθώς της διάβαζα, σήκωσα το βλέμμα μου και την είδα να κάθεται και να με κοιτάει. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο ήταν ζωγραφισμένο στα χείλη της. «Θυμάσαι που κάποτε εγώ σου διάβαζα το μενού γιατί ήσουν πολύ μικρός και δεν ήξερες να διαβάζεις;» με ρώτησε.
«Ναι, φυσικά.» της απάντησα. «Τώρα είναι η σειρά μου να σου διαβάζω και εσύ να χαλαρώσεις και να απολαύσεις τη στιγμή».
Κατά τη διάρκεια του δείπνου, είχαμε μια ευχάριστη συνομιλία, τίποτα το εξαιρετικό. Απλά μιλήσαμε για τα πρόσφατα γεγονότα της ζωής μας.
Μιλήσαμε τόσο πολύ που ξεχάσαμε την ταινία. Όταν πια είχε περάσει η ώρα και πρόσεξα ότι είχε κουραστεί, πλήρωσα τον λογαριασμό και την συνόδεψα μέχρι το αυτοκίνητο.
Όταν φτάσαμε στο σπίτι της μου είπε, «Πέρασα υπέροχα! Θα ήθελα να βγούμε ξανά μαζί για φαγητό αλλά μόνο αν μου επιτρέψεις να πληρώσω εγώ το λογαριασμό.» Συμφώνησα.
«Πώς περάσατε;» με ρώτησε η σύζυγός μου όταν μπήκα στο σπίτι.
«Πολύ ωραία. Ποιο ωραία από ότι θα μπορούσα να φανταστώ» της απάντησα.
Λίγες μέρες αργότερα, η μητέρα μου πέθανε από καρδιακή προσβολή. Συνέβη τόσο ξαφνικά και τόσο σύντομα που δεν πρόλαβα να βρω την ευκαιρία να την ξαναπάρω τηλέφωνο.
Λίγες μέρες αργότερα, έλαβα με το ταχυδρομείο ένα γράμμα. Μέσα υπήρχε μια απόδειξη ενός λογαριασμού από το ίδιο εστιατόριο στο οποίο είχαμε πάει με τη μητέρα μου.
Υπήρχε επίσης και ένα σημείωμα το οποίο έγραφε:
«Πλήρωσα προκαταβολικά το λογαριασμό για το επόμενο δείπνο γιατί δεν είμαι σίγουρη ότι θα ζω για να έρθω μαζί σου. Παρ “όλα αυτά πλήρωσα για δύο άτομα. Αν δεν τα καταφέρω, να πας εσύ μαζί με την γυναίκα σου και να περάσετε όμορφα. Ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις πόσο χαρούμενη με έκανες εκείνη το βράδυ. Πόσο σημαντικές ήταν εκείνες οι στιγμές για μένα.
Σ “αγαπώ πολύ, γιε μου.»
Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα τη πραγματική σημασία της φράσης: «Σ “αγαπώ». Κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να βρίσκεις πάντα για αυτούς που αγαπάς το χρόνο που τους αξίζει. Κατάλαβα επίσης ότι κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα αναβάλεις συνεχώς για κάποια άλλη «στιγμή» γιατί είναι πολύ πιθανό αυτή η «στιγμή», να μην προλάβει να έρθει ποτέ..
Ο Rafael Mantesso δήλωσε: Στα γενέθλιά μου η γυναίκα μου πήρε τα πράγματά της, τα έπιπλά μας και με άφησε σε ένα άδειο και άσπρο διαμέρισμα μόνο με τον σκύλο μου, τον Jimmy. Εμπνεύστηκα από τους άσπρους τοίχους και τον φίλο μου που τραβούσε φωτογραφίες τον σκύλο μου, ο οποίο έτρεχε μέσα στο άδειο σπίτι πολύ χαρούμενος. Όταν ο Jimmy σταμάτησε κουρασμένος, πήρα ένα μαρκαδόρο και έφτιαξα ένα νέο και διαφορετικό κόσμο γύρω του. Ένιωσα όμορφα με το σχεδιασμό και πίστεψα πως είμαι ξανά ζωντανός.»
«Δημιούργησα μια σειρά από διασκεδαστικές και αστείες φωτογραφίες οπου το bull terrier μου ονειρεύεται, παίζει, χαλαρώνει και μεταμορφώνεται σε οτιδήποτε μπορούσα να φανταστώ.»
Οι καλύτερες φωτογραφίες περιλαμβάνονται σε ένα βιβλίο που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο.
Για δυο ολόκληρους μήνες, ο χρήστης του YouTube Nick Mirka καμάρωνε την αναπτυσσόμενη γενειάδα του… μέχρι που αναγκάστηκε να ξυριστεί μετά από απαίτηση της γυναίκας του.
Μπορεί πια το μούσι του να αποτελεί παρελθόν, όμως δεν θα ξεχαστεί ποτέ χάρη στο βίντεο αφιέρωμα που ετοίμασε.
Την κατάπληξη της συζύγου του Τομ Χανκς, Ρίτα Γουίλσον, προκάλεσε το αφήγημα ότι ο σταρ του αμερικανικού κινηματογράφου και η ίδια έκαναν δωρεά για ανασκαφές στην Αντίπαρο.
Ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ, Τάκης Χατζής, μάλιστα, έκανε και το σχετικό tweet, γράφοντας ότι πρόκειται για δωρεά ενός εκατομμυρίου ευρώ που έκανε το ζευγάρι για την ανασκαφή στον αρχαιολογικό χώρο στο Δεσποτικό της Αντίπαρου και για την οποία θα τιμηθεί από το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος στις 6 Οκτωβρίου.
Από την πλευρά της, η Ρίτα Γουίλσον στράφηκε κι αυτή στο Twitter για να διαψεύσει την «είδηση», γράφοντας ότι πρόκειται για λανθασμένη ιστορία. «Δεν έχουμε ιδέα ποιο είναι αυτό το άτομο. Δεν θα παραστούμε σε τελετή ούτε έχουμε κάνει δωρεά. Δεν είμαι σίγουρη γιατί κάποιοι ποστάρουν κάτι αναληθές» συμπληρώνει και καταλήγει ζητώντας από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος να τσεκάρει τι συνέβη.
Λίγο αργότερα, ο Τάκης Χατζής ζήτησε συγγνώμη, πάλι μέσω του Twitter, γράφοντας: «Αναδημοοσιευσα μια ειδηση που διαβασα σε σχεση με μια δωρεα που φεροταν να εχει κανει ο Τομ Χανκς. Οπως πληροφορηθηκα απο ενα tweet της ελληνοαμερικανιδας συζυγου του η ειδηση δεν ισχυει. Ζητω συγνωμη, ομολογω οτι δεν φανταστηκα οτι καποιος θα δημοσιευε fake news για κατι τετοιο.»
Η Suz Evasdaughter γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1952 και ήταν το δεύτερο παιδί του Arthur, ενός αγρότη και της νεαρής συζύγου του, Betty.
Τα παιδικά της χρόνια ήταν πολύ όμορφα. Μεγάλωνε με έναν μεγαλύτερο αδερφό που ονομαζόταν επίσης Arthur και ένα μικρότερο αδερφάκι, το Nicky.
“Ζούσαμε σε ένα χωριό στο βόρειο Yorkshire. Με θυμάμαι με το μεγαλύτερο αδερφό μου να τρέχουμε στα χωράφια, να σκαρφαλώνουμε στα δέντρα και να μαζεύουμε μήλα και να παίζουμε χωρίς να ακούμε καθόλου τη μητέρα μας. Ένιωθα ασφαλής, χαρούμενη και ανέμελη“.
Όταν η μητέρα της γέννησε το τρίτο μωρό, ανακάλυψε έναν όγκο στο στήθος της κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Ο γιατρός της δεν έδωσε σημασία και της χορήγησε φάρμακα για μαστίτιδα.
Στη συνέχεια η οικογένεια μετακόμισε στο Huddersfield για να βρει ο Arthur καλύτερη δουλειά και να στηρίξει την πενταμελή οικογένειά του.
“Όταν o Nicky ήταν δύο ετών, θυμάμαι τη μαμά μου να κουράζεται εύκολα και να μη μπορεί να με σηκώσει στην αγκαλιά της ή να έχει το κουράγιο να παίξουμε μαζί. Επισκέφτηκε και ένα δεύτερο γιατρό, ο οποίος μας είπε ότι ο όγκος στο στήθος της ήταν καρκίνος. Χειρουργήθηκε άμεσα και ξεκίνησε χημειοθεραπείες, αλλά ήταν πια πολύ αργά“.
H Betty πήγε να μείνει με τη μητέρα της για να λάβει τη φροντίδα που έπρεπε και ο Arthur μη μπορώντας να διαχειριστεί δουλειά και τρία μικρά παιδιά αποφάσισε να τα αφήσει στο ορφανοτροφείο μέχρι να δει τι θα γίνει.
“Οι αναμνήσεις μου από εκείνη την εποχή δεν είναι και οι πιο χαρούμενες. Τις νύχτες «έβρεχα» το κρεβάτι μου και πάντα, έτρωγα πολύ ξύλο γι’ αυτό. Δεν μας άφηναν να χρησιμοποιούμε τα πράγματα που είχαμε φέρει από το σπίτι μας. Ούτε ρούχα δικά μας δεν είχαμε. Όλα τα ρούχα στο ορφανοτροφείο ήταν κοινόχρηστα και δεν με άφησαν ποτέ να φορέσω ένα πανέμορφο φόρεμα που μου είχε φτιάξει η μητέρα μου και το είχα φέρει μαζί μου“.
Η Betty έχασε τελικά τη μάχη με τον καρκίνο όταν η Suz ήταν 6 ετών. Την εποχή εκείνη τόσο εκείνη όσο και τα αδέρφια της κόλλησαν από κάπου ανεμοβλογιά και τότε ζητήθηκε από τον πατέρα τους να έρθει να τα πάρει γιατί δεν μπορούσαν άλλο να μείνουν εκεί.
Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν πολύ δύσκολοι. H Suz δόθηκε σε ανάδοχη οικογένεια ενώ ο χήρος πατέρας της μεγάλωνε τα δύο αγόρια με τη βοήθεια συγγενών. Τελικά το 1959, όταν η Suz ήταν 7 ετών επέστρεψε κοντά στην οικογένειά της, στον πατέρα και τα αδέρφια της στο καινούργιο τους σπίτι στο Huddersfield.
“Θυμάμαι να κοιτάζω σε όλα τα δωμάτια για να δω αν η μαμά μου κρυβόταν κάπου. Οι μαμάδες δεν πρέπει να πεθαίνουν. Δεν είχα καταλάβει γιατί έφυγε“.
Για αρκετά χρόνια ο Arthur κατάφερε να εργαστεί σε ένα εργοστάσιο με τρακτέρ και με τη βοήθεια των συγγενών του να μεγαλώσει παράλληλα τα παιδιά του. Η Suz ως το μοναδικό κορίτσι στην οικογένεια βοηθούσε με τα ρούχα, τα ψώνια και το μαγείρεμα.
“Φυσικά και ήταν σεξιστικό, αλλά δεν με πείραζε. Μπορεί η μητέρα μου να μη ζούσε, αλλά ήμουν χαρούμενη. Θυμάμαι τα πρώτα μας Χριστούγεννα μετά την επιστροφή μου στο σπίτι. Μαγειρέψαμε, τραγουδήσαμε, παίξαμε επιτραπέζια και φάγαμε σοκολάτα. Ο μπαμπάς μου, μου είχε πάρει δώρο μία πανέμορφη κούκλα που λάτρεψα αμέσως.
Είχαμε όλοι ένα πολύ δυνατό δέσιμο μεταξύ μας. Το μόνο πράγμα που με ενοχλούσε ήταν το γεγονός ότι παρόλο που ήμουν πολύ καλή μαθήτρια ο πατέρας μου δεν με άφησε να συνεχίσω το σχολείο όπως άφησε τα αδέρφια μου. Ήμουν πολύ καλή και στη Γλώσσα και στα Μαθηματικά, αλλά ο πατέρας μου ήταν αρκετά οπισθοδρομικός και παλαιών αρχών και με προτιμούσε νοικοκυρά στο σπίτι παρά επιστήμονα. Οι προοπτικές του για το μέλλον ήταν περιορισμένες επειδή ήμουν κορίτσι“.
Η ζωή τους άλλαξε όταν το 1965 ο Arthur παντρεύτηκε μία βαθιά θρησκευόμενη γυναίκα με το όνομα Muriel. “Απαιτούσε να την αποκαλούμε «μαμά» και έκανε συνεχώς αναφορές στη Βίβλο. Ήθελε με κάθε τρόπο να μας ελέγχει όπως ήλεγχε και τον πατέρα μας. Ουσιαστικά τον χάσαμε μέσα σε μία νύχτα“.
Την πρώτη νύχτα γάμου του πατέρα της με τη Muriel, έδιωξαν την 13χρονη Suz από το σπίτι. Τα αδέρφια της είχαν πάει να μείνουν σε φίλους ενώ εκείνη αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι και να περιπλανιέται στη βροχή. Τη βρήκε ένας ντόπιος μούσκεμα και καταπαγωμένη και την πήρε σπίτι του, εκεί όμως τη βίασε.
“Δεν ήθελα να συμβεί κάτι τέτοιο, το μόνο που ήθελα ήταν κάποιος να με αγαπήσει, να με βοηθήσει, να νοιαστεί για μένα“.
Η ζωή στο σπίτι χειροτέρευε αντί να καλυτερεύει. Της απαγόρευαν να φοράει φούστες, να κολλάει αφίσες με τους αγαπημένους της τραγουδιστές στους τοίχους και την ανάγκασαν να φοράει φαρδιά, μακριά ρούχα.
Η Muriel κλείδωνε με λουκέτα όλα τα ντουλάπια με τα τρόφιμα και έσκισε τις φωτογραφίες της Betty λέγοντας: “Δεν μπορείτε να ζείτε κολλημένοι στο παρελθόν“. O Arthur αντί να προστατεύσει τα παιδιά του και να βάλει τη νέα του σύζυγο στη θέση της, συμφωνούσε μαζί της.
H Suz δεν είχε πλέον τη δυνατότητα να περνά χρόνο μόνη με το μπαμπά της όπως παλιά και η Muriel έκανε ό, τι περνούσε από το χέρι της για να τον χωρίσει από τα παιδιά του, αλλά και να διαλύσει την όμορφη σχέση που είχαν τα αδέρφια μεταξύ τους.
Μετά από ένα χρόνο γάμου το ζευγάρι απέκτησε ένα αγοράκι, τον Edward, τον οποίο κακομάθανε όσο δεν πάει.
“Στο σπίτι ήμασταν δύο οικογένειες, από τη μία ο μπαμπάς, η Muriel και ο Edward και από την άλλη τα αδέρφια μου και εγώ. Ακόμα και το μεσημέρι όταν καθόμασταν να φάμε, καθόμασταν από τη μία εμείς και από την άλλη εκείνοι. Εκείνοι έτρωγαν κανονικό φαγητό και έδιναν σε εμάς ό, τι περίσσευε.
H Muriel χρησιμοποιούσε τη δικαιολογία ότι τρώγαμε καλά στο σχολείο άρα ήμασταν χορτάτοι και επίσης ότι τα τρόφιμα έχουν ακριβύνει πολύ και δεν φτάνουν για όλους. Δεν μας αγόραζαν ούτε καινούργια παπούτσια με αποτέλεσμα τα πόδια μας να μεγαλώνουν και να αποκτούμε προβλήματα.
Ως ενήλικας συνειδητοποιώ ότι υπεύθυνος για όλα ήταν ο πατέρας μου και όχι εκείνη, έπρεπε όμως να πιστέψω στην αγάπη του, αλλιώς δεν θα έβρισκα τη δύναμη να συνεχίσω“.
Όταν η Muriel χαστούκισε δυνατά τη Suz επειδή ζωγράφισε με κιμωλία το πεζούλι του γείτονα, η έφηβη Suz ορκίστηκε να φύγει από το σπίτι.
Παρά το γεγονός ότι ήταν άριστη μαθήτρια έπιασε δουλειά ως υπηρέτρια σε ένα ξενοδοχείο στο Yorkshire παρόλο που ήταν μόλις 15 ετών. Έβγαζε μόλις πέντε λίρες την εβδομάδα και οι συνθήκες ήταν άσχημες, ωστόσο αισθανόταν ανακουφισμένη που ξέφυγε από τον έλεγχο της Muriel.
“Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου μας ανάγκαζε να γδυνόμαστε από τη μέση και πάνω και μας ψέκαζε με άρωμα γιατί ήθελε να μυρίζουμε ωραία. Το άντεξα και αυτό. Ήταν καλύτερα από τη ζωή που ζούσα στο σπίτι, ωστόσο μου έλειπαν απεγνωσμένα τα αδέρφια μου“.
Μετά από ένα χρόνο η Suz, που εν τω μεταξύ είχε χάσει κάθε επαφή με την οικογένειά της έφυγε από το ξενοδοχείο και βρήκε δουλειά ως βοηθός μαίας και στη συνέχεια σε βρεφονηπιακό σταθμό. Στα 17 της ήταν αποφασισμένη να σπουδάσει και να αποκτήσει περαιτέρω εκπαίδευση.
“Διάβαζα όλη μέρα. Στα 18 μου έδωσα εξετάσεις και μπήκα στη νοσηλευτική σχολή του Keele. Η γνωριμία μου με τους γιατρούς εκεί με ώθησε περισσότερο. Συνέχισα να μελετώ και παράλληλα να δουλεύω. Άλλαξε ολοκληρωτικά η γνώμη που είχα για τον εαυτό μου και για πρώτη φορά πίστεψα ότι μπορούσα να καταφέρω τα πάντα“.
Δεν σταμάτησε ποτέ να αγαπά τα αδέρφια της και έτσι όταν έκλεισε τα 20, όταν το μικρότερο αδερφάκι της, ο Nicky, ήταν επίσης ενήλικος και μακριά πια από τον έλεγχο της Muriel, τα αδέρφια ξανασυναντήθηκαν και αποφάσισαν να χτίσουν από την αρχή τη σχέση τους.
“O Nicky και ο Arthur ήρθαν στο Λονδίνο να μείνουν μαζί μου. Το πρώτο βράδυ κάναμε ένα μικρό πάρτι. Διασκεδάσαμε, χορέψαμε, ήπιαμε και μιλούσαμε όλη τη νύχτα αγκαλιασμένοι στο ίδιο κρεβάτι. Καταφέραμε να φτιάξουμε το δεσμό που είχε καταστρέψει η Muriel“.
Τα τρία αδέρφια παραμένουν αγαπημένα και αφοσιωμένα. Αρκετά χρόνια αργότερα η Suz ήρθε κοντά και με τον ετεροθαλή αδερφό της, τον Edward, αλλά και με το Norman, το πρώτο παιδί της μητέρας της, Betty, που γεννήθηκε εκτός γάμου και υιοθετήθηκε.
Το 1977 σε ηλικία 25 ετών η Suz έγινε δεκτή στο London School of Εconomics, όπου σπούδασε φιλοσοφία και στη συνέχεια βρήκε δουλειά ως ασκούμενη στη Ford Motor Company. Ήταν μία από τις τρεις γυναίκες στο σύνολο των 100 αποφοίτων που δέχτηκε η συγκεκριμένη εταιρεία και τα χρήματα που κέρδιζε ήταν πολλά.
Μετά τη Ford η Suz αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τις εμπειρίες της για να βοηθήσει άλλους. Σπούδασε ξανά και τελικά έγινε ψυχοθεραπεύτρια και θεραπεύει τους ασθενείς της με τη βοήθεια διαφόρων μορφών τέχνης. Στη συνέχεια εργάστηκε ως προϊσταμένη στο σχολείο Ofsted. Στην πορεία ερωτεύτηκε έναν Σουηδό, τον Frank. Η σχέση τους ήταν σύντομη, αλλά της χάρισε την πολυπόθητη κόρη της, τη Φαίδρα το 1988.
“Παρά την εξέλιξη και τα επιτεύγματά μου, η συμπεριφορά της Muriel με στοιχειώνει ακόμα. Δεν μου είπε καν ότι πέθανε ο πατέρας μου το 1990. Η απόφασή μου να γράψω την ιστορία της ζωής μου ήταν μέρος της θεραπείας μου όταν έγινα και η ίδια μητέρα.
Η κόρη μου, Φαίδρα, είναι 33 ετών, κτηνίατρος και κατάφερα να τη βοηθήσω να επιτύχει τις φιλοδοξίες της.
Είμαι η απόδειξη ότι μπορείτε, αρκεί να το θέλετε, να απελευθερωθείτε από το παρελθόν σας“.
Μπορεί τα γονικά ένστικτα να είναι ισχυρά, πολύ συχνά όμως οι πολιτισμικές νόρμες είναι ακόμη ισχυρότερες.
Ο Λέο Φόρρεστ γεννήθηκε στην Αρμενία τον περασμένο μήνα. Η μητέρα του, η οποία είναι από την Αρμενία, αλλά και η οικογένεια της, τον εγκατέλειψαν μετά τη γέννηση επειδή έχει σύνδρομο Down, μια γενετική πάθηση που προκαλεί παρεκκλίσεις στη σωματική διάπλαση, στη νοητική ανάπτυξη και στην ψυχοκοινωνική εξέλιξη.
Αμέτρητος είναι ο αριθμός των μωρών με σωματική και διανοητική αναπηρία που εγκαταλείπονται κάθε χρόνο στην Αρμενία. Αυτά τα μωρά πολύ συχνά μόλις γεννηθούν, μεταφέρονται σε άθλια ορφανοτροφεία, όπου ζουν και πεθαίνουν, πεταμένα και ξεχασμένα από την κοινωνία.
Ευτυχώς για τον μικρούλη Λέο όμως, ο πατέρας του, ο Νεοζηλανδός Σάμιουελ Φόρεστ ήταν ανένδοτος. Ο γιος του δεν επρόκειτο να εγκαταλειφθεί. Το αποτέλεσμα της απόφασης του;
Η γυναίκα του τον χώρισε γιατί φοβήθηκε ότι το μωρό θα ατιμάσει το όνομα της οικογένειας της ενώ οι γονείς της του ξεκαθάρισαν ότι δεν θα είναι πια ευπρόσδεκτος στο σπίτι τους.
Αυτός είναι ο μικρούλης Λέο..
Επειδή ο Σαμ δεν έχει μεγάλη οικονομική επιφάνεια, δημιούργησε μια σελίδα στο Διαδίκτυο μέσω της οποίας, προσπάθησε να συγκεντρώσει τα χρήματα που απαιτούνταν για να μεταφέρει τον μικρό Λέο στην Νέα Ζηλανδία, σε ένα περιβάλλον όπου θα τον αγαπήσουν και θα τον αποδεχτούν όπως ακριβώς είναι.
Λίγες μόλις εβδομάδες αφότου ξεκίνησε την εκστρατεία αυτή, είχε πετύχει τον στόχο του και τον είχε ξεπεράσει!
Σήμερα ο Σαμ σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τα επιπλέον χρήματα που θα συγκεντρώσει για να χρηματοδοτήσει προγράμματα στην Αρμενία που θα υποστηρίζουν τους γονείς που θα θελήσουν να κρατήσουν τα άρρωστα παιδιά τους.
Ταυτόχρονα θα προσπαθήσει να χρηματοδοτήσει το μοναδικό ορφανοτροφείο στην Αρμενία που δέχεται παιδιά με σύνδρομο Down.
O Σαμ γράφει στη σελίδα του: «Η υποστήριξή σας προς τον Λέο θα βοηθήσει να λάβει την πρέπουσα προσοχή αυτό το τεράστιο πρόβλημα, η κρυμμένη ντροπή της Αρμενίας.
Ταυτόχρονα θα βοηθήσει ώστε να εκπαιδευτούν και να νιώσουν την αποδοχή τα ξεχασμένα μωρά της Αρμενίας.»
Άλλωστε, όπως γράφει και το μπλουζάκι αυτού του καταπληκτικού ανθρώπου:
«Χαλαρώστε! Πρόκειται απλά για ένα επιπλέον χρωμόσωμα!»
