Ήμασταν μαζί λίγο καιρό αλλά δεν το περίμενα ποτέ ότι θα μου την «έφερνε» έτσι. Είναι μια πανέμορφη κοπέλα 20 χρονών που εργάζεται ως κομμώτρια. Εκεί πρωτοσυναντηθήκαμε, στο κομμωτήριο που εργαζόταν. Πήγα για το καθιερωμένο μου κούρεμα. Εκείνη μόλις είχε τελειώσει τη σχολή και είχε πιάσει δουλειά.

Είμαι 24 χρονών προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών. Δεν θα έλεγα ότι είμαι από τους πιο εμφανίσιμους γι’ αυτό και τα έχασα όταν έδειξε ενδιαφέρον για μένα και άρχισε να με φλερτάρει. Ποτέ δεν πίστευα ότι μια κοπέλα σαν εκείνη θα γύρναγε να μου ρίξει δεύτερη ματιά, όμως το έκανε και όχι μόνο το έκανε, αλλά την επόμενη φορά που πήγα, με θυμόταν και άφησε τους πελάτες της να περιμένουν μόνο και μόνο για να περάσει λίγη ώρα παραπάνω μαζί μου. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και την επόμενη μέρα, που της ζήτησα να βγούμε, δέχτηκε αμέσως.

Έτσι ξεκίνησε η σχέση μας. Με τις καλύτερες προδιαγραφές. Με πολλές ελπίδες και πολλά όνειρα. Γρήγορα γνώρισε και την οικογένειά μου, τους γονείς μου και τα δύο αδέρφια μου. Έχω έναν αδερφό μεγαλύτερο που είναι 27 ετών και ένα μικρότερο 22. Και οι δύο τη συμπάθησαν. Τους συμπάθησε και τους δύο.

Λίγες μέρες μετά την πρώτη γνωριμία της με την οικογένειά μου άρχισε κάπως να απομακρύνεται. Εκεί που ήμασταν κάθε μέρα μαζί, τηλέφωνα, μηνυματάκια, ανυπομονησία, πότε θα βρεθούμε, άρχισε κάπως να με αποφεύγει. Προβλήματα και τσακωμούς δεν είχαμε. Το σεξ ήταν καταπληκτικό κι όλα πήγαιναν μια χαρά.

Κάπως έτσι πέρασαν δύο μήνες. Στο διάστημα αυτό βρεθήκαμε μόνο 4 φορές. Προσπαθούσα με κάθε τρόπο να κρατήσω επαφή, να μάθω τι συμβαίνει, αλλά δεν με άφηνε.

Προκειμένου να δώσω μια νέα πνοή στη σχέση μας και να έρθουμε και πάλι κοντά, έκλεισα weekend σε ένα πανάκριβο resort με τζάκι, εσωτερική θερμαινόμενη πισίνα, σπα, σάουνα, πρωινό και δείπνο με αισθησιακή μουσική και κεριά. Καταξοδεύτηκα αλλά δεν με ένοιαζε. Το τελευταίο που ήθελα ήταν να τη χάσω. Σκόπευα να της κάνω πρόταση γάμου…

Τελικά πήγαμε όπως το είχαμε προγραμματίσει, αλλά εξακολουθούσε να είναι απόμακρη. Το βράδυ, την ώρα του δείπνου, πάνω που ήμουν έτοιμος να βγάλω το δαχτυλίδι από την τσέπη μου, μάλλον κάτι κατάλαβε και μου είπε: «Θέλω να σου πω κάτι. Δεν ήμουν ειλικρινής μαζί σου».

Κι εκεί έσκασε η βόμβα, που λέτε, και ήταν μεγαλύτερη από εκείνες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Το τελευταίο διάστημα παράλληλα με μένα τα είχε και με το μεγάλο μου αδερφό. Είχαν κανονικά σχέση πίσω από την πλάτη μου, έκαναν κανονικότατα σεξ και παθιασμένο απ’ ότι μου έδωσε να καταλάβω και το χειρότερο; Ήταν έγκυος και δεν ήξερε ποιος είναι ο πατέρας. Τελικά την έκπληξη μου την έκανε αυτή.

Από κει και πέρα δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα απ’ όσα είπε παρά μόνο ότι θέλει να την συγχωρέσω και να είμαστε μαζί.

Πως μπόρεσα και ήμουν τόσο βλάκας; Ήμουν έτοιμος να τη ζητήσω σε γάμο κι εκείνη με πρόδωσε με το χειρότερο τρόπο; Και καλά εκείνη, είναι ξένη. Ο αδερφός μου; Πως μπόρεσε να μου το κάνει αυτό το ίδιο μου το αίμα; Καμία ηθική; Καθόλου τύψεις; Τίποτα… καμία λογική. Τόσο καιρό πίσω από την πλάτη μου και εγώ δεν είχα καταλάβει τίποτα.

Τι κάνουμε τώρα; Πως προχωράμε; Πως συνεχίζεται η ζωή; Τι θα πούμε στην οικογένειά μας, στους γονείς μας, τον άλλο μας αδελφό; Θα περιμένουμε μέχρι να γεννηθεί για να δούμε ποιος είναι ο πατέρας και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας; Δεν αντέχω να περιμένω τόσο. Θέλω να ξέρω εδώ και τώρα. Αν είναι δικό μου, θα το αναγνωρίσω φυσικά και θα κάνω ο,τι προβλέπει ο νόμος. Εκείνη όμως δεν θέλω να την ξαναδώ ούτε ζωγραφιστή. Ούτε μπορώ ούτε θέλω να τη συγχωρέσω.

Εσείς τί θα κάνατε στη θέση μου;

Γιώργος

Υπολογίζαμε, ότι δύο μέρες μας έφταναν και φάγαμε τελικά ολόκληρη εβδομάδα, ίσως και λίγο παραπάνω. Στο νέο σπίτι γεμίσαμε την αποθήκη και το γκαράζ με πράγματα. Δεν ήθελε να πετάξει τίποτα. Τώρα καταλαβαίνω, γιατί η παλιά της πολυκατοικία παραπονιόταν για κατσαρίδες και ποντίκια. Πάλι καλά, που δεν είδα τίποτα περίεργο στη μετακόμιση.

Έχω σχέση εδώ και 2 χρόνια με μια γλυκύτατη, ευγενική και επιτυχημένη γυναίκα, που είναι όμως εθισμένη στα ψώνια. Όταν αρχίσαμε να βγαίνουμε, απέφευγε να με καλέσει σπίτι της. Σκέφτηκα αρχικά, ότι δεν ήθελε ακόμα να με γνωρίσει στην κόρη της, πριν σιγουρευτεί, ότι η σχέση μας «πατάει» γερά, αλλά όταν είδα για πρώτη φορά το σπίτι της έπαθα το σοκ της ζωής μου. Δεν είχε πρόβλημα να γνωρίσω την κόρη της. Αλλού ήταν το πρόβλημά της. Έχει το σύνδρομο της «σαβουρομαζώχτρας». Τόσα πολλά πράγματα στοιβαγμένα κυριολεκτικά σε ένα σπίτι, δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου.

Πέρυσι, νοίκιασε άλλο σπίτι και μου ζήτησε να τη βοηθήσω στη μετακόμιση. Μια εβδομάδα κάναμε μέχρι να τα μεταφέρουμε όλα. Μου ήρθε να πάρω αυτές τις μεγάλες, μαύρες σακούλες σκουπιδιών και να αρχίσω να πετάω ό, τι έβρισκα μπροστά μου. Αγχώθηκα, πνιγόμουν. Ένιωθα λες και οι στοίβες, τα κουτιά και όλες αυτές οι σακούλες θα έπεφταν να με καταπλακώσουν. Μάζες ολόκληρες από συσκευασίες, που δεν είχαν ανοιχτεί ποτέ: κουτιά κλειστά με πράγματα παραγγελία από το ίντερνετ, τσάντες, παρατσάντες, πλαστικές συσκευασίες, κιβώτια, βαλίτσες, ρούχα στοιβαγμένα, σακούλες πατατάκια. Μόνο του πουλιού το γάλα έλειπε. Όλα τα υπόλοιπα με λίγο, έως πολύ, ψάξιμο το έβρισκες άνετα. Υπολογίζαμε, ότι δύο μέρες μας έφταναν και φάγαμε τελικά ολόκληρη εβδομάδα, ίσως και λίγο παραπάνω.

Στο νέο σπίτι γεμίσαμε την αποθήκη και το γκαράζ με πράγματα. Δεν ήθελε να πετάξει τίποτα. Τώρα καταλαβαίνω, γιατί η παλιά της πολυκατοικία παραπονιόταν για κατσαρίδες και ποντίκια. Πάλι καλά, που δεν είδα τίποτα περίεργο στη μετακόμιση.
Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τη μετακόμιση και όλοι οι βοηθητικοί χώροι εξακολουθούν να είναι ασφυκτικά γεμάτοι, ακόμα και οι ντουλάπες της. Και το χειρότερο είναι, ότι νέα δέματα φτάνουν κάθε μέρα. Δεν ξέρω, πού θα φτάσει αυτή η κατάσταση. Σε λίγο θα τα βγάζει στο πεζοδρόμιο. Πέρασα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο να προσπαθώ να οργανώσω την κουζίνα της, αλλά ο χρόνος δεν μου έφτασε. Ούτε που ήρθε να με βοηθήσει. Πιστεύω, ότι κατά βάθος της αρέσει όλο αυτό και δεν θέλει να το αλλάξει.
Όταν της είπα τη γνώμη μου (έχω το δικαίωμα πιστεύω μετά από τόσο καιρό, που τα ‘χουμε), μου την είπε και με κατηγόρησε, ότι είμαι επικριτικός και «σπαστικός». Τσακωθήκαμε άσχημα και με έδιωξε απ’ το σπίτι. Μετά, όταν κατάλαβε το λάθος της και πόσο δίκιο είχα, με πήρε τηλέφωνο, μου ζήτησε συγνώμη και μου είπε να περάσω απ’ το σπίτι της να τα πούμε. Στο τραπεζάκι του σαλονιού είδα, ότι είχε αγοράσει βιβλία ψυχολογίας, για να αυτό-βοηθηθεί. Φαινόταν αποφασισμένη να αλλάξει και να βοηθήσει τον εαυτό της.

Σκέφτηκα να της προτείνω να πάει καλύτερα σε έναν ψυχολόγο, αλλά οι αντιδράσεις με φοβίζουν. Την αγαπώ, θέλω να τη βοηθήσω και κατ’ επέκταση να βοηθήσω και το παιδί της, αλλά δεν είμαι ψυχοθεραπευτής. Να μείνω ή να φύγω; Αρκετά χρόνια απ’ τη ζωή μου έχασα βγαίνοντας με διάφορες γυναίκες μετά το διαζύγιό μου. Κουράστηκα.

Μανώλης

Η κοπέλα μου, δεν ξυρίζεται. Δεν είναι ότι δεν το κάνει καθόλου, είναι ότι δεν το κάνει συχνά.

Το ανακάλυψα όταν κάναμε σεξ τη πρώτη φορά και είχε τρίχες στις μασχάλες. Καλά για στοματικό ας μην μιλήσω, δεν τόλμησα. Αμαζόνιος!

Καλησπέρα στη παρέα σας. Με λένε Παύλο είμαι 37 χρονών και έχω σχέση ένα μήνα με μια κοπέλα στην ηλικία μου. Περνάω καλά με το κορίτσι, γελάμε όλα καλά. Με έχει όμως προβληματίσει κάτι που μέχρι πρίν λίγο καιρό νόμιζα δεδομένο σε εσάς τις γυναίκες. Το ξύρισμα!

Η κοπέλα μου, δεν ξυρίζεται. Δεν είναι ότι δεν το κάνει καθόλου, είναι ότι δεν το κάνει συχνά. Το ανακάλυψα όταν κάναμε σεξ τη πρώτη φορά και είχε τρίχες στις μασχάλες. Καλά για στοματικό ας μην μιλήσω, δεν τόλμησα. Αμαζόνιος!

Κανα δυο φορές της το έχω πετάξει ευγενικά αλλά δεν παίρνει χαμπάρι. Είναι καλό κορίτσι, με χιούμορ, περνάω καλά αλλά με χαλάει αυτό, να τη βλέπω με τρίχες λες και τα έχω με τον Σαραβάκο.

Λοιπόν παιδιά, πραγματικά θέλω να το συζητήσω σοβαρά γιατί ενώ όλο το υπόλοιπο πακέτο είναι πάρα πολύ θετικό, αυτό το θέμα έχει κολλήσει στο μυαλό μου. Δεν θέλω να φανώ ρηχός, ούτε επιφανειακός, ούτε τύπος που κοιτάει μόνο εμφάνιση. Όμως, όταν υπάρχει ερωτική έλξη, παίζει ρόλο και η εικόνα, και η μυρωδιά, και η αίσθηση, και η επαφή. Δεν γίνεται να κάνεις σχέση και να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε περιβάλλον που δεν σου προκαλεί άνεση ή επιθυμία. Δεν μιλάμε για κάποιο πρόβλημα υγείας ή χαρακτήρα, ούτε για θέμα προσωπικότητας. Μιλάμε για μια λεπτομέρεια που για κάποιους ανθρώπους μπορεί να είναι μικρή, αλλά για κάποιους άλλους είναι βασική.

Και όσο κι αν προσπαθώ να το δω πιο χαλαρά, δεν μου περνάει. Όσο περνάει ο χρόνος, φοβάμαι ότι μπορεί να μεγαλώσει μέσα μου σαν… μικρή ενόχληση που γίνεται σταδιακά… βουνό. Την εκτιμώ, με ενδιαφέρει, δεν θέλω να την πληγώσω, και δεν θέλω να κάνω το λάθος να το κρατάω μέσα μου μέχρι να φτάσω στο σημείο να αντιδρώ παθητικά ή απότομα. Από την άλλη όμως, δεν θέλω να της το πω με τρόπο που θα την κάνει να νιώθει ότι κρίνω το σώμα της, την αυτοεικόνα της ή τις επιλογές της. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το σώμα της, της ανήκει. Απλά, η σχέση ανήκει και στους δύο.

Επιπλέον, δεν ξέρω αν είναι θέμα αμέλειας, ανίας, ιδεολογίας, άποψης, ή συνήθειας. Γιατί αν είναι συνήθεια, οκ, αλλάζει. Αν είναι άποψη, τότε μπορεί να έρθουμε σε σύγκρουση. Αν είναι ιδεολογικό, τότε ίσως δεν μας ταιριάζουν οι αντιλήψεις. Αυτό είναι που με προβληματίζει περισσότερο: μήπως αυτό το θέμα δεν είναι απλά τρίχες αλλά… ασυμβατότητα τρόπου σκέψης; Γιατί μπορεί για εκείνη να είναι φυσικό και απελευθερωτικό, ενώ για μένα να είναι αντι-αισθητικό και αντικίνητρο.

Αν όμως δεν το συζητήσω σωστά, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να πληγωθεί. Και επειδή έχουμε μόνο έναν μήνα σχέση, δεν θέλω να αφήσω λάθος εντύπωση. Θέλω να καταλάβει ότι δεν λέω “είσαι λάθος” αλλά “αυτό δεν μου ταιριάζει”.

Τελικά, η ερώτηση είναι: πώς λες μια λεπτή αλήθεια, χωρίς να γίνει παρεξήγηση;

Καμιά ιδέα πώς να της το πω διακριτικά;

Παύλος