Υπάρχουν τηλεοπτικές σειρές που γίνονται θρύλοι. Υπάρχουν και άλλες που, παρά την ποιότητά τους, εξαφανίζονται σχεδόν μυστηριωδώς από το προσκήνιο.
Στην περίπτωση του «Κακού Βεζύρη», μιλάμε για το δεύτερο — αλλά με όλα τα χαρακτηριστικά μιας cult κωμωδίας που θα μπορούσε να είχε μείνει στην ιστορία… αν την είχαν αφήσει.
Η σειρά προβλήθηκε στο Mega Channel τη σεζόν 1997-1998, φέροντας τις υπογραφές των Χάρη Ρώμα και Άννας Χατζησοφιά, με συμπαραγωγό και σκηνοθέτη τον Κώστα Κιμούλη. Αντλώντας έμπνευση από τον Ιζνογκούντ, ο Ρώμας δημιούργησε έναν βεζύρη βουτηγμένο στη διαφθορά, τις μίζες και τις πολιτικές δολοπλοκίες, σε ένα σενάριο που θύμιζε μεσαιωνική φάρσα και ταυτόχρονα φώναζε «Ελλάδα του ’90».
Ήταν η πιο “αντισυμβατική” σειρά που έδωσαν ποτέ οι Ρώμας – Χατζησοφιά στο κοινό. Ένα σατιρικό βέλος κατευθυνόμενο στην καρδιά της πολιτικής υποκρισίας, της γραφειοκρατίας και των μικρο-σκανδάλων που έπνιγαν —και ακόμα πνίγουν— το δημόσιο βίο της χώρας. Και αυτό, όπως αποδείχθηκε, είχε το τίμημά του.
Παρά το θετικό ξεκίνημα σε τηλεθέαση και την τοποθέτηση στην prime time της Δευτέρας, η σειρά δεν άργησε να βρεθεί στο στόχαστρο. Λογοκρισία από το ΕΣΡ, παρεμβάσεις από πολιτικά πρόσωπα που ενοχλήθηκαν από τη θεματολογία, και παρεμβάσεις του ίδιου του Mega που αποφάσισε να τη μεταφέρει σε απογευματινή ώρα, σχεδόν την «έκαψαν» μετά το 12ο επεισόδιο. Επεισόδια κόπηκαν ή μικρύνθηκαν σε διάρκεια, και ο αρχικός της δυναμισμός «χάθηκε» πίσω από τις κουρτίνες του σταθμού και της πολιτικής ορθότητας.
Όπως αποκάλυψε χρόνια μετά ο ίδιος ο Χάρης Ρώμας, «είναι ίσως και η πιο αδικημένη σειρά μου», ενώ δεν δίστασε να παραδεχτεί ότι το MEGA έδωσε γενναιόδωρα το budget που αρνήθηκε ο ANT1, πιστεύοντας ότι κρατούσαν στα χέρια τους μια τηλεοπτική επιτυχία.
Η ειρωνεία; Παρά τη σπανιότητα των επαναλήψεων (μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού), η σειρά γνώρισε δεύτερη ζωή στο YouTube, όπου τα επεισόδιά της συγκεντρώνουν εκατοντάδες χιλιάδες προβολές. Και αυτό, χωρίς τη στήριξη καμίας επίσημης πλατφόρμας, χωρίς remaster, χωρίς καμία αναφορά από τα «νοσταλγικά αφιερώματα» του Mega.
Αν υπάρχει μια αληθινά συλλεκτική στιγμή στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης, αυτή είναι ο Κακός Βεζύρης. Ένα «μαύρο πρόβατο» που έδειξε πως η σάτιρα έχει κόστος, ειδικά όταν αγγίζει την εξουσία.
Ένα παιδί μεγαλώνει μέσα σε ασφάλεια, ανθίζει μέσα σε αγάπη και μεγαλουργεί μέσα στην επιβράβευση. Όταν ένα παιδί νιώσει ασφαλές, μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα, μπορεί να σκέφτεται ελεύθερα, να ενεργεί ελεύθερα και να πραγματοποιεί.
Όταν νιώθει πως το αγαπούν, ανοίγει τα φτερά του να δημιουργήσει, να τολμήσει, να δοκιμάσει, να σηκωθεί και να ξαναπροσπαθήσει. Όταν επιβραβεύεται για κάθε του προσπάθεια, νιώθει δύναμη να προχωρήσει παρακάτω, νιώθει σίγουρο να πάρει ρίσκο, μαθαίνει από την αποτυχία και δυναμώνει από την επιτυχία.
Ένα παιδί παίρνει ασφάλεια μέσα στην ήρεμη αγκαλιά σου, παίρνει δύναμη μέσα στο σίγουρο βλέμμα σου ότι μπορεί να τα καταφέρει. Παίρνει στήριξη στη σίγουρη φωνή σου που του δηλώνει αποδοχή και αγάπη. Αποδοχή για την επιλογή του, αποδοχή για την προσπάθειά του, που δεν στέφεται πάντα από επιτυχία.
Τι γίνεται, όμως, όταν ο ίδιος ο γονιός έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον αστάθειας, ανασφάλειας, ένα περιβάλλον που αντί να τον επιβραβεύουν του υπενθύμιζαν κάθε φορά πως δε μπορεί να τα καταφέρει, πως δε χρειάζεται καν να προσπαθήσει γιατί η αποτυχία είναι δεδομένη; Πώς να συμπεριφερθεί ένας γονιός στο παιδί του όταν μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που η αγάπη για να εκφραστεί είχε πάντα ως προυπόθεση το να είναι ‘καλό παιδί’, ικανοποιώντας τις επιθυμίες των δικών του γονιών, όταν αντίθετα η αγάπη θα έπρεπε να του δίνεται άμεσα και χωρίς όρους;
Η έλλειψη αγάπης στην παιδική ηλικία έχει διάφορες συνέπειες στην ενήλικη ζωή μας. Το συναισθηματικό κενό που βιώσαμε σαν παιδιά προσπαθούμε να το γεμίσουμε με το φαγητό, με υπερκαταναλωτισμό, με κούφιες σχέσεις, με εναλλαγή συντρόφων, με το να πληγώνουμε συντρόφους, φίλους με τον ίδιο τρόπο που μας πλήγωσαν κι εμάς.
Η ανασφάλεια που εισπράξαμε σαν παιδιά γιατί οι γονείς μας αμφισβητούσαν τις πράξεις μας συνεχώς, γιατί «εκείνοι ήξεραν καλύτερα…» μας οδηγούν στην αμφισβήτηση των δικών μας παιδιών για να βάλουμε το φαύλο κύκλο σε λειτουργία, να εκπληρώσουμε την προφητεία. Η επιβεβαίωση που τόσο λαχταρούσαμε να πάρουμε στο βλέμμα των γονιών μας για να αισθανθούμε σίγουροι για τον εαυτό μας και να χτίσουμε την προσωπικότητά μας, γίνεται σαράκι στην ενήλικη ψυχή μας και μας τρώει καθημερινά.
Αφού δεν μάθαμε να την δίνουμε στον εαυτό μας, τη ζητιανεύουμε από τους άλλους, κι όταν εκείνη δεν έρχεται ή έρχεται μετά από πολύ κόπο και προσπάθεια, τη ματαιώνουμε στη στιγμή και αισθανόμαστε πιο κενοί κι ανασφαλείς από ότι στην αρχή. Ψάχνουμε την επιβεβαίωση της ομορφιάς, της ικανότητας, της επιτυχίας, την αγκαλιά της ασφάλειας σε κενές, ματαιόδοξες, ανάπηρες σχέσεις, σε σχέσεις δεκανίκια.
Πώς ο γονιός μπορεί να δώσει στο παιδί του κάτι που ο ίδιος δεν έχει πάρει σαν παιδί. Σας ακούγεται δύσκολο και σας φαντάζει αδύνατο ε; Όχι και τόσο.
Οι περισσότεροι από εμας που διανύουμε την τρίτη ή τέταρτη δεκαετία της ζωής μας, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό έχουμε βιώσει αυτή την έλλειψη και ως γονείς σήμερα καλούμαστε είτε να συνεχίσουμε την παράδοση είτε να σταματήσουμε το φαύλο κύκλο εδώ και να δώσουμε στα παιδιά μας αυτό που πραγματικά τους αξίζει. Αγάπη, Ασφάλεια, Αποδοχή.
Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε οι ίδιοι είναι να θεραπεύσουμε το δικό μας τραύμα, πετώντας μακριά εκείνους τους δόλιους, κούφιους μηχανισμούς που μας έμαθαν άθελά τους οι δικοί μας γονείς – γιατί μεταξύ μας κι εκείνοι δεν το επέλεξαν, το έμαθαν – να βγάλουμε το αιχμηρό αντικείμενο που λέγεται αναμνήσεις και να επουλώσουμε την πληγή με το φάρμακο της αγάπης στον εαυτό μας. Κάθε φορά που η ανάμνηση μιας δικής μας πληγής προσπαθεί να βρει διέξοδο στις λέξεις ή στις πράξεις μας, ας σκεφτούμε πόσο ματώνει η δική μας πληγή και πως αυτό τον πόνο δε θέλουμε να τον προκαλέσουμε στο δικό μας παιδί.
Η αμφισβήτηση που εισπράξαμε από τους γονείς μας, γιατί και οι ίδιοι ένιωθαν ανασφαλείς, ας μην σταθεί αγκάθι στη σχέση μας με το δικό μας παιδί. Ας του δείξουμε εμπιστοσύνη ότι μπορεί να τα καταφέρει. Κι αν δεν τα καταφέρει, ας του δώσουμε την αγκαλιά μας και την αποδοχή μας κι έτσι εκείνο θα μάθει να προσπαθεί, να μην εγκαταλείπει, να μην απογοητεύεται, να μην φοβάται. Μόνο έτσι θα είναι ήρεμο μέσα του. Γιατί η κυριότερη ένδειξη σωστής ανατροφής ενός παιδιού, είναι η ηρεμία του.
Από ένα παιδί που κοντεύει τα 39 του χρόνια και που μέχρι πριν λίγο καιρό έψαχνε την επιβεβαίωση και την αποδοχή από τρίτους, πληγώνοντας κάθε φορά τον εαυτό του σε σχέσεις εξάρτησης, από μια μητέρα που κάθε μέρα εκπαιδεύεται και βιώνει μαζί με την κόρη της τη δοκιμή, το ρίσκο, την επιτυχία ή την αποτυχία, την αγκαλιά, την ασφάλεια, την αποδοχή, την αγάπη, ένα έχω να σας ευχηθώ.
Ανοίξτε την αγκαλιά σας και δώστε στα παιδιά σας αυτό που σας έλειψε, κλείστε μια για πάντα τη δική σας πληγή και δώστε αγάπη, αγάπη, αγάπη!
Εικόνες αποκάλυψης στην παγωμένη Βουδαπέστη απαθανάτισε ο φωτογραφικός φακός μετά από ένα μεγάλο παγετό λίγους μήνες πριν.
Οι πολικές θερμοκρασίες μετέτρεψαν μια γκρίζα πόλη σε ένα έργο τέχνης από σταλαγμίτες πάγου.
Παγοκρύσταλλοι, σταλακτίτες και σταλαγμίτες από πάγο κρέμονται από τις στέγες των σπιτιών, τα δέντρα και τις κούνιες στις παιδικές χαρές. Στους δρόμους επικρατεί νεκρική ησυχία. Η ζωή έχει σταματήσει. Η φύση έχει κάνει το θαύμα της.
Η Κυριακή Τσανικίδη έφτασε μέχρι τον μεγάλο τελικό του «Power Of Love», ωστόσο δεν κατάφερε να κερδίσει το πολυπόθητο έπαθλο.
Όμως, βγήκε κερδισμένη από το παιχνίδι, αφού βρήκε τον έρωτα στο πρόσωπο του συμπαίχτη της, Σωκράτη Ελ Γκαμαλί.
Η Κυριακή μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στη διαδικτυακή πλατφόρμα του instagram, δημοσίευσε μερικές φωτογραφίες, στις οποίες φοράει το μαγιό της και μας δείχνει την καλλίγραμμη σιλουέτα της.
Δείτε παρακάτω τις φωτογραφίες που έβαλαν «φωτιά» στους αρσενικούς θαυμαστές της:
«Δεν πιστεύω στις πιέσεις, στα τελεσίγραφα και στις αποχωρήσεις ως τρόπο επίλυσης των διαφορών», της απαντά ο Στέφανος Κασσελάκης
Με μία επιστολή πολύ καυστική και κατηγορηματική για τον πρόεδρο του Κινήματος Δημοκρατίας, Στέφανου Κασσελάκη, η βουλευτής Κυριακή Μάλαμα, δηλώνει την αποχώρησή της από το κόμμα.
Η Κυριακή Μάλαμα, σε όλη την επιστολή της, δείχνει ως υπεύθυνο τον πρόεδρο του Κινήματος Δημοκρατίας Στέφανο Κασσελάκη ο οποίος όπως τονίζει με τη συμπεριφορά του διχάζει την αριστερά και παραβιάζει ιδρυτικές αρχές του κόμματος.
Ακόμη αναφέρει ότι η κομματική του λειτουργία παραμένει θολή, ενώ καταγγέλλει και δηλώνει τη θέση της σχετικά με την σύμπραξη με άλλες πολιτικές οντότητες: «Διαφωνώ κάθετα με την εκβιαστική πίεση προς τα μέλη να συναινέσουν στην σύμπραξη σε κεντροδεξιά κυβέρνηση, μέσα από την απειλή διάλυσης του κόμματος».
Η Κυριακή Μάλαμα / Eurokinissi
Ολόκληρη η επιστολή της Κυριακής Μάλαμα στον Στέφανο Κασσελάκη
«Αξιότιμε κύριε πρόεδρε,
Η βάσηανησυχεί. Τα μέλη του Κινήματος Δημοκρατίας, άνθρωποι προοδευτικοί, άνθρωποι Αριστεροί εκφράζουν σοβαρόπροβληματισμό. Η διφορούμενη ανακοίνωση σου περί συμμετοχής ως εταίρος της κυβέρνησης, η αμφίσημη δήλωση σου για το μέλλον του κόμματος, οι αμφισημίες σου σε σχέση με ταυτοτικά ζητήματα για τον Αριστερό κόσμο στην Ελλάδα, έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση αποσυσπείρωσης στη βάση, την ώρα που οι πολιτικές συνθήκες επιβάλλουν να είμαστε συμπαγείς και συγκροτημένοι.
Δυστυχώς, όμως συμβαίνει το αντίθετο. Παραβιάζονται οι ιδρυτικές αρχές του Κινήματος Δημοκρατίας, αγνοούνται τα αποφασιστικά όργανα του κόμματος και εκφέρονται από εσένα θέσεις που δεν είναι επεξεργασμένες κι εγκεκριμένες από την βάση.
Εξαγγέλεται ένα συνέδριο χωρίς να το γνωρίζει κανείς, παρά μόνο εσύ, με στόχους που τους γνωρίζεις μόνο εσύ, την ώρα που έχει παγώσει η επεξεργασία των προγραμματικών θέσεων του κόμματος εδώ και πολύ καιρό, με τις οποίες θα έπρεπε να κατέλθουμε στις εκλογές.
Χωρίς καμία συζήτηση με τους βουλευτές και τα στελέχη του κόμματος ανακοινώνεις προθέσεις για συνεργασίες με κόμματα εκτός του προοδευτικού κι Αριστερού χώρου. Δηλώνεις στα μέσα ενημέρωσης, μεταξύ άλλων, ότι είσαι υπέρ των εξορύξεων, δεν καταδικάζεις τα ιδιωτικάπανεπιστήμια, δηλώνεις ότι είσαι υπέρ της δημόσιαςδιαφάνειας αλλά η κομματική λειτουργία παραμένει θολή.
Η στάση σου υποβαθμίζει τις προσπάθειές όλων μας, όλων εκείνων που σε ακολουθήσαμε για να εκφράσεις μια άλλη Αριστερά, σύγχρονη, πληθυντική. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που δεν γνωρίζουμε αν το κόμμα που υπηρετούμε θα γίνει πόλος αλλαγής ή συστημικός εταίρος.
Η δική μου πορεία όμως παραμένει αταλάντευτη. Δεν θέλω ποτέ να προδώσω τους ανθρώπους που μας ακολούθησαν τότε που ιδρύσαμε το κόμμα. Δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχτώ μια πολιτική συνθήκη συνθηκολόγησης με τις δυνάμεις του συστημικού κυβερνητισμού.
Πιστεύω σε ένα προοδευτικό ρεύμα που θα αλλάξει τα δεδομένα και που θα σταθεί στο πλάι των πολλών. Δυστυχώς, οι επιλογές σου, δείχνουν μια προσωπικήστρατηγική που συγκρούεται με τις ιδεολογικές και πολιτικές μου αξίες.
Διαφωνώ κάθετα με την εκβιαστική πίεση προς τα μέλη να συναινέσουν στην σύμπραξη σε κεντροδεξιά κυβέρνηση, μέσα από την απειλή διάλυσης του κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό επιλέγω να αποχωρήσω. Η προσωπική μου διαδρομή εγγράφεται απόλυτα στην Αριστερά και σε καμία περίπτωση δεν είμαι διατεθειμένη να την εκχωρήσω για οποιοδήποτε πολιτικό σχέδιο. Ευχαριστώ από καρδιάς τα μέλη του Κινήματος Δημοκρατίας για την στήριξη τους κι εύχομαι να συναντηθούμε ξανά σε μια καθαρή διαδρομή.
Κυριακή Μάλαμα
Ανεξάρτητη Βουλευτής Χαλκιδικής».
Η απάντηση του Στέφανου Κασσελάκη
Άμεση ήταν η απάντηση από τον Στέφανο Κασσελάκη που απάντησε σε όλα όσα τον κατηγόρησε μέσα στην επιστολή της η Κυριακή Μάλαμα, με μία ανάρτησή του στα social media.
Όπως είπε μεταξύ άλλων «όσοι επιλέγουν να αποχωρήσουν, κάνουν μια προσωπική επιλογή που τη σέβομαι. Όμως το Κίνημα Δημοκρατίας δεν ανήκει σε πρόσωπα. Ανήκει στα μέλη του. Σε εσάς που δώσατε χρόνο, κόπο, πίστη. Σε εσάς που σταθήκατε όρθιοι όταν ήταν πιο εύκολο να φύγετε».
«Αγαπητά μέλη,
Σας απευθύνομαι με ειλικρίνεια και σεβασμό. Όπως από την πρώτη στιγμή.
Γιατί ό,τι έχουμε χτίσει μαζί αυτόν τον χρόνο δεν είναι ούτε αυτονόητο ούτε δεδομένο. Και σίγουρα δεν μας το χάρισε κανείς. Παλέψαμε για την εσωκομματική δημοκρατία. Παλέψαμε για να δημιουργήσουμε το πρώτο κόμμα που θα δίνει τη δύναμη στα μέλη μας.
Η δημόσια τοποθέτηση που κατατέθηκε και συνοδεύτηκε από παραίτηση δεν μπορεί να μείνει χωρίς απάντηση. Όχι γιατί μας πληγώνει προσωπικά, αλλά γιατί αφορά όλους μας. Αφορά το ποιοι είμαστε, γιατί συναντηθήκαμε και τι Κίνημα θέλουμε να συνεχίσουμε να χτίζουμε μαζί.
Το Κίνημα Δημοκρατίας γεννήθηκε από ανθρώπους που είχαν κουραστεί να μην ακούγονται. Από πολίτες που ένιωθαν πως η πολιτική αποφασίζεται γι’αυτούς χωρίς αυτούς. Πως τα πάντα αποφασίζονται πίσω από κλειστές πόρτες.
Δεν ιδρύθηκε για να φοβάται τις συζητήσεις, ούτε για να κλείνεται στον εαυτό του. Ιδρύθηκε για να ανοίγει δρόμους.
Γνωρίζω ότι οι δύσκολες κουβέντες φέρνουν ανασφάλεια. Γνωρίζω ότι η αβεβαιότητα κουράζει. Όμως σας το λέω καθαρά: δεν παραβιάστηκε καμία ιδρυτική μας αρχή.
Αντίθετα, την τιμούμε όταν δεν κρύβουμε τα ερωτήματα κάτω από το χαλί και όταν δεν προσποιούμαστε ότι όλα είναι εύκολα ή δεδομένα. Όταν για τις μεγάλες αποφάσεις η δύναμη πάντα επιστρέφει στα μέλη.
Το συνέδριο δεν είναι αιφνιδιασμός. Είναι μια στιγμή ευθύνης. Μια στιγμή να κοιταχτούμε στα μάτια και να αποφασίσουμε μαζί πώς συνεχίζουμε, σε μια κοινωνία που αλλάζει και μας ζητά απαντήσεις τώρα, όχι αύριο.
Δεν μιλώ από θέση αυθεντίας. Μιλώ ως ένας από εσάς. Γιατι πάντοτε ήμουν άνθρωπος της κοινωνίας και όχι των γραφείων. Ως άνθρωπος που δεν είδε ποτέ την πολιτική ως καριέρα, αλλά ως προσφορά.
Οι προβληματισμοί που ανοίγουμε δεν είναι προσωπικές εμμονές. Είναι αγωνία για να μη χαθεί αυτό που χτίσαμε πριν καλά-καλά σταθεί όρθιο.
Θέλω να είμαι ξεκάθαρος: δεν πιστεύω στις πιέσεις, στα τελεσίγραφα και στις αποχωρήσεις ως τρόπο επίλυσης των διαφορών μας. Η ενότητα δεν χτίζεται με σιωπή ούτε με φόβο. Χτίζεται με διάλογο, ειλικρίνεια και δημοκρατικές αποφάσεις.
Όσοι επιλέγουν να αποχωρήσουν, κάνουν μια προσωπική επιλογή που τη σέβομαι. Όμως το Κίνημα Δημοκρατίας δεν ανήκει σε πρόσωπα. Ανήκει στα μέλη του. Σε εσάς που δώσατε χρόνο, κόπο, πίστη. Σε εσάς που σταθήκατε όρθιοι όταν ήταν πιο εύκολο να φύγετε.
Ο στόχος μας είναι ένας. Να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο φορέα όχι διαμαρτυρίας, αλλά δημιουργίας. Έναν ανεξάρτητο, αδέσμευτο φορέα. Να κρατήσουμε ζωντανό το Κίνημα που γεννήθηκε για να δώσει φωνή στους πολλούς, όχι για να βολέψει τους λίγους.
Συστημικοί εταίροι είναι αυτοί που προτιμούν τις σουίτες ολιγαρχών, όχι αυτοί που πάνε τη Νέα Δημοκρατία, τους υπουργούς της, τις τριγωνικές συναλλαγές της στον οικονομικό εισαγγελέα και στην ευρωπαϊκή εισαγγελία.
Όχι αυτοί που έχουν κυνηγηθεί σκόπιμα από την ελληνική δικαιοσύνη επειδή έβαλαν το χέρι στην τσέπη αντίθετα με την υπάρχουσα πολιτική κουλτούρα.
«Συστημικό» είναι αυτό που αντί να δίνει λύσεις, μένει απέξω με αγκυλώσεις του προηγούμενου αιώνα και αφήνει το υπάρχον καθεστώς να διαιωνίζεται ανεξέλεγκτο.
Η πορεία μας δεν θα καθοριστεί από μεμονωμένα πρόσωπα, μηχανισμούς και προσωπικές ατζέντες. Θα καθοριστεί από όλους εσάς.
Σας το έχω ξαναπεί η ιδρυτική διακήρυξή μας είναι η ταυτότητα μας. Και σε αυτήν υπογράψαμε πως πάνω από τη συλλογική απόφαση δεν χωράει κανένας εγωισμός. Με αυτή την απόφαση ρίξαμε τις πόρτες που ύψωσαν οι λίγοι. Και σε αυτή θα κινηθούμε», ανέφερε στην ανάρτησή του.
Εδώ και αρκετά χρόνια τις ειδήσεις που αξίζει να γνωρίζεις δεν θα τις ακούσεις στα τηλεοπτικά κανάλια. Θα τις διαβάσεις στο διαδίκτυο, σε αναρτήσεις των ανθρώπων της διπλανής πόρτας.
Πριν μερικούς μήνες o Haris Pasvantidis έκανε γνωστή μέσω της σελίδας του στο Facebook την όμορφη ιστορία της κυρίας Κωνσταντίνας Αγγελούση. Η κυρία Κωνσταντίνα είναι παραγωγός της Β’ λαϊκής Αθηνών αλλά είναι και ένας Άνθρωπος με το Α κεφαλαίο.
Όταν βλέπει ανθρώπους που πάνε στην Λαϊκή στο κλείσιμο και μαζεύουν τα πεταμένα τρόφιμα από τον δρόμο, τους φωνάζει και τους προσφέρει δωρεάν από τον πάγκο της αυτά που της έχουν περισσέψει.
Δεν το έχει κάνει μια φορά. Δεν είναι τυχαίο το να είσαι άνθρωπος.
Η κυρία Αγγελική καταλαβαίνει την δύσκολη κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε ως κοινωνία και βάζει το λιθαράκι της για να χαρίσει μερικά χαμόγελα σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη.
Η κυρία Αγγελική προσφέρει αυτό που μπορεί. Από το υστέρημα της προσφέρει χωρίς ανταλλάγματα. Άλλωστε άνθρωπο δεν σε κάνουν τα λεφτά και η καριέρα, αλλά η αλληλεγγύη που κουβαλάς μέσα σου.
Αυτή είναι η ανάρτηση:
ΑΞΙΑ ΠΟΛΛΩΝ ΕΠΑΙΝΩΝ ΜΙΑ ΠΩΛΗΤΡΙΑ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΛΑΪΚΈΣ ΑΓΟΡΈΣ!!!
Αξίζει μιας αναδημοσίευσης και προβολής, η ανάρτηση στο site ‘Marketplace2027″ , μαζί με τα πιο θερμά συγχαρητήρια μου στην κ. Αγγελούση. Τιμά την προσωπική της δουλειά αλλά και τον κλάδο συνολικά. Εκείνο που δεν γνωρίζει ο συντάκτης είναι ότι στις λαϊκές μας, υπάρχουν πάρα πολλές πωλήτριες και πωλητές που κάνουν το ίδιο. Γιατί στις αγορές μας η κοινωνική αλληλεγγύη είναι πάντα παρούσα και για την οποία, ως Διευθυντής , αισθάνομαι περήφανος.
Ιδού η ανάρτηση.
“Η γυναίκα της φωτογραφίας η Κωνσταντίνα Αγγελούση είναι παραγωγός της Β’ λαϊκής Πειραιά που κάθε Τρίτη λειτουργεί στην πόλη της Καλλιθέας (Λυκούργου/Λασκαρίδου/ Σπάρτης). Αυτήν την κυρία την έχω πετύχει αρκετές φορές στο τέλος της λαϊκής να κάνει το εξής:
Όταν βλέπει ανθρώπους χωρίς χρήματα που έρχονται στο σχόλασμα και μαζεύουν από το δρόμο τα πεταμένα τρόφιμα για να τα πάνε στην οικογένεια τους, τους φωνάζει και τους λέει να πάρουν ότι θέλουν από τον πάγκο της δωρεάν.
Το είδα και ανατριχιασα.
Το είχα δει και άλλη φορά και σκέφτηκα ότι ήταν τυχαίο.
Τελικά οχι δεν είναι τυχαίο το να είσαι άνθρωπος. Το χθεσινό που αντίκρισα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη πως άνθρωπο δεν σε κάνουν οι σπουδές και τα πτυχία. Τους αληθινούς βαθμούς τους βάζει η ζωή. Οχι οι καθηγητές.
Σαράντα πτυχία πανεπιστημίων δεν κάνουν μισό πτυχίο ανθρωπιάς δικό της”.
Το Πανεπιστήμιο Αθηνών πλημμύρισε Λευκάδα χτες. Η Αρετή Κουνιάκη πήρε πτυχίο από το Ιστορικό τμήμα ντυμένη Λευκαδίτισσα.
Δίπλα της συμφοιτητές της νεαρά παιδιά στην ηλικία των παιδιών της ίσως και μικρότερα θαύμαζαν το πείσμα και την θέληση της Αρετής που τελικά κατάφερε να εκπληρώσει το όνειρο της και να συνεχίζει.
Τα αγόρια της εκεί καμάρωναν την δυναμική φοιτήτρια μητέρα τους. Και φυσικά τα κεράσματα δεν ήταν άλλα από λαδόπιτα φτιαγμένη από την ίδια την Αρετή.
Το όνομά της έγινε σύμβολο. Σημείο αναφοράς γενναιότητας και πατριωτισμού.
Μια γυναίκα με πρόσωπό τσαλακωμένο από τις αντιξοότητες, με ένα κορμί ζαρωμένο από το αλάτι της θάλασσας και τις κακουχίες, αλλά με βλέμμα πεντακάθαρο με καρδιά αγνή, με ψυχή που ξεχείλιζε στα κύματα γύρω από το μικρό της νησάκι.
Η κυρά της Ρω, ή κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη, ύψωνε κάθε μέρα για 34 (κατά άλλους για 40) χρόνια την ελληνική σημαία μια ανάσα από τα τουρκικά παράλια.
Η κυρά της Ρω, ή κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη, ύψωνε κάθε μέρα για 34 (κατά άλλους για 40) χρόνια την ελληνική σημαία μια ανάσα από τα τουρκικά παράλια. Σε ένα μέρος άγονο, αφιλόξενο, που μόνο λίγο χορτάρι φύτρωνε στο χώμα. Σε μια μικρή βραχονησίδα που ήταν το σπίτι της, η άκρη της πατρίδας που λάτρευε.
Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο. Με την Ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες.
Η Ρω βρίσκεται 4 μίλια δυτικά από το Καστελόριζο και σε απόσταση 12 μιλίων από τις τoυρκικές ακτές. Ονομάζεται και Άγιος Γεώργιος, ή αρχαία Ρώγη ή Ρόπη. Εκεί πήρε την απόφαση να μείνει με το σύζυγό της η Δέσποινα Αχλαδιώτη το 1924, ήταν τότε μόλις 25 χρονών.
Το Καστελόριζο και τα γύρω νησιά είχαν γεμίσει πρόσφυγες. Στη Ρω ζούσαν τότε λιγοστές οικογένειες. Άγονο μέρος, δεν ήταν για όλους. Η Δέσποινα με τον άντρα της δε δίστασαν.
Παρέα με λίγα ζώα για να καλύπτουν τις ανάγκες τους, πήραν όσα υπάρχοντα είχαν και εγκαταστάθηκαν στη Ρω.
Η πρώτη φορά που η Δέσποινα Αχλαδιώτου ύψωσε τη σημαία ήταν το 1927, όταν ξύπνησε ένα πρωί και είδε στην κορυφή του νησιού να κυματίζει η τουρκική σημαία. Πήγε στο σπίτι, άνοιξε το σεντούκι, πήρε ένα λευκό σεντόνι και μια γαλάζια κουρτίνα και έραψε τη γαλανόλευκη. Κατέβασε με τον άντρα της την τουρκική, τοποθετώντας στη θέση της τη νέα σημαία.
Λίγα χρόνια αργότερα οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού έφυγαν για να αναζητήσουν μια καλύτερη μοίρα για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Η Δέσποινα και ο Κώστας όμως έμειναν. Σχεδόν ολομόναχοι.
Ώσπου το 1940 ο Κώστας Αχλαδιώτης αρρώστησε βαριά. Κλινήρης και παντελώς αδύναμος, έπρεπε να μεταφερθεί στο Καστελόριζο. Έτσι η Δέσποινα άναψε φωτιά ώστε να ειδοποιήσει για βοήθεια τους ψαράδες στα καϊκάκια.
Άργησαν πολύ να τη δούν όμως. Και τη φωτιά και τη Δέσποινα. Ο άντρας της πέθανε στο δρόμο για το νησί όπου θα του έσωζαν τη ζωή οι γιατροί. Και η Δέσποινα τον κήδεψε μόνη της. Και μόνη της τον έκλαψε.
Το 1943 επέστρεψε στη Ρω από το Καστελόριζο όπου έμεινε για λίγο, παίρνοντας μαζί της την τυφλή μητέρα της. Δύο γυναίκες μόνες στην κατοχή. Ήταν τότε που άρχισε να υψώνει κάθε πρωί την ελληνική σημαία και να την κατεβάζει το βράδυ. Από τη Ρω προσέφερε υπηρεσίες σε στρατιώτες του Ιερού Λόχου. Με “δυνατή φωνή και γοργή περπατησιά”, όπως την περιγράφει ο βιογράφος της Κυριάκος Χονδρός, δεν εγκατέλειψε ποτέ το νησί, ακόμα κι όταν το Καστελόριζο, που βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το 1943, ερήμωσε σχεδόν από τους κατοίκους του, εκ των οποίων οι περισσότεροι εξαναγκάστηκαν στο δρόμο της προσφυγιάς.
“Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τ’ αγαπώ. / Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο. Με την Ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες… …βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις Τουρκικές ακτές. / Την Ελληνική Σημαία θέλω να μου τη βάλουν μαζί μου στον Τάφο.” είχε πει η ίδια.
Μετά τα γεγονότα του 1974, όπου Τούρκοι τοποθετούσαν κρυφά τη σημαία τους, η γυναίκα και το νησάκι της έγιναν γνωστά παντού.
Η Δέσποινα Αχλαδιώτη
εύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (1975), το Πολεμικό Ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων, το Δήμο Ρόδου, την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και άλλους φορείς. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έστειλε ναυτικό άγημα και αντιπροσωπεία του ΓΕΝ στο Καστελόριζο όπου, στις 23 Νοεμβρίου 1975, της απένειμε το μετάλλιο για την πολεμική περίοδο 1941-1944 για τις «προσφερθείσες εθνικές υπηρεσίες της», όπως ανέφερε η απόφαση του Υπουργού Άμυνας.
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, σε νοσοκομείο της Ρόδου, στις 13 Μαΐου του 1982. Η σορός της μεταφέρθηκε στην Ρω και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία.
Ο τάφος της Κυράς της Ρω δίπλα στον ιστό με τη σημαία.
