Πέρσι τέτοια εποχή η γνωστή παρουσιάστρια Μαρία Ηλιάκη ανακοίνωσε πως είναι έγκυος στο πρώτο της παιδί και αρκετά από τα σχόλια που δέχτηκε αφορούσαν είτε την ηλικία της, είτε τον ηλικία του νεότερου συζύγου της. Σήμερα, έναν χρόνο αργότερα, η ευτυχισμένη μαμά ενός κοριτσιού 8 μηνών δημοσίευσε μια φωτογραφία από την περίοδο της εγκυμοσύνης για να στείλει ένα σημαντικό μήνυμα.

Συγκεκριμένα, η Μαρία Ηλιάκη αναφέρθηκε σε κάποια παλαιότερα σχόλια που την στεναχώρησαν και την άγχωσαν συμβουλεύοντας όλες τις γυναίκες να μην ακούνε τι τους λένε και να κάνουν αυτό που τους λέει η καρδιά τους.

«Από την ημέρα που μαθεύτηκε πως είμαι έγκυος άκουσα πολλά “χαριτωμένα”… Μπράβο ρε που τα κατάφερες είναι δύσκολο μετά τα 40… είναι μικρότερος ο άντρας σου παίζει κι αυτό ένα ρόλο… μπράβο αλλά να ξέρεις πως όσο μεγαλύτερη τόσο λιγότερες οι αντοχές… να κάνετε γρήγορα και ένα δεύτερο τώρα που ακόμα μπορείς … κι αλλά τέτοια “γλυκά” σχόλια από ενδιαφέρον πάντα #not και με την πρόφαση του “εγώ για καλό το λέω”» γράφει η παρουσιάστρια και προσθέτει:

«Στην αρχή στεναχωριόμουν. Τώρα, ένα χρόνο μετά, απλά χαμογελάω. Αφήστε τους ανθρώπους να κάνουν αυτό που θέλουν όταν το θέλουν και ασχοληθείτε με τις δικές σας ζωές – τόσο απλά – και όλα θα είναι πιο όμορφα για όλους μας».

Είναι και οι δύο κόρες διάσημων μανάδων. Στο παρελθόν αντιμετώπισαν προβλήματα εθισμού, μίλησαν δημόσια γι’ αυτά, πάλεψαν με τους δαίμονές τους και βγήκαν νικήτριες. Ή, μάλλον, νηφάλιες και «καθαρές», όπως δηλώνουν πλέον με υπερηφάνεια τόσο η Σοφία Καρβέλα όσο και η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου.

Ήταν 9 Σεπτεμβρίου 2008 όταν η κόρη της Αννας Βίσση και του Νίκου Καρβέλα πήρε την απόφαση να κόψει οριστικά το αλκοόλ. Η Σοφία έχει μιλήσει και στο παρελθόν, μέσα από τα social media, για το πρόβλημα που αντιμετώπισε για ένα χρονικό διάστημα, αλλά και για τις κρίσεις πανικού που αυτό της προκάλεσε. Προχθές η ίδια συμπλήρωσε 12 χρόνια νηφαλιότητας και το ανακοίνωσε στον λογαριασμό της στο Instagram. «Σήμερα κλείνω 12 χρόνια νηφάλια. Αυτό σημαίνει ότι επέζησα από το lockdown (και ό,τι αυτό συνεπάγεται) χωρίς ένα ποτό (ή και περισσότερα), χωρίς να με συλλάβουν για κάποια επίθεση, αλλά και ξεκινώντας τη δική μου εταιρία» έγραψε στην ανάρτησή της και πρόσθεσε: «Είμαι ευγνώμων για τους ανθρώπους στη ζωή μου που μου έδειξαν ότι μπορώ να τα καταφέρω και στέλνω την αγάπη μου σε όσους αγωνίζονται ακόμα».

Η κόρη της αξέχαστης Ζωής Λάσκαρη και του Αλέξανδρου Λυκουρέζου, από την άλλη μεριά, μετράει πλέον 17 χρόνια «καθαρή» από τις τοξικές ουσίες κι έχει μιλήσει αρκετές φορές για τον αγώνα που έδωσε στο παρελθόν. Με μια μακροσκελή ανάρτησή της στα social media προχθές το βράδυ, η Μαρία Ελένη θέλησε να στείλει ένα νέο μήνυμα κατά των ναρκωτικών. «Ζήσε μια Ζωή καθαρή. Ζήσε μια Ζωή αληθινή. Δεν χρειαζόμαστε πολλά. 17 χρόνια τώρα με ανακαλύπτω, με βελτιώνω, με ορίζω. Μπορεί, αν δεν έμπλεκα, να είχα άλλη πορεία. Αλλά θα είχα την ίδια σοφία; Θα είχα τις ίδιες ευαισθησίες; Θα είχα μάθει τόσα για τη Ζωή, για τη διατροφή, για την κίνηση…;» αναρωτιέται, προφανώς ρητορικά, και συνεχίζει: «Η Ζωή που έχω διαλέξει είναι μοναχική. Δεν μπορείς να συναναστρέφεσαι με ανθρώπους που πίνουν είτε αλκοόλ είτε κάνουν ναρκωτικά. Δυστυχώς, οι περισσότεροι κάτι κάνουν. Δυστυχώς, δεν είσαι “in” αν δεν κάνεις… Πλήττω με τέτοιες διακρίσεις. Δεν πίνω, αλλά κάνω κέφι! Αλλά δεν θα βγω όπως έβγαινα παλιά… Κι αυτό όχι γιατί μεγαλώνω… Αλλά γιατί θέλω ουσία… Η ουσία είναι να ξυπνάω το πρωί, να είμαι ευγνώμων, να περπατάω, να κάνω διαλογισμό, να κολυμπάω (ναι, και τον χειμώνα!), να οργανώνω τη μέρα μου, να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, να μην ενοχλώ κανέναν, να μιλάω σωστά, να επικοινωνώ σωστά, να γελάω, να διαφωνώ, να ηρεμώ, να ζω στη φύση, να διαβάζω, να ακούω μουσική, να βλέπω ντοκιμαντέρ, να χορεύω (χωρίς σταγόνα αλκοόλ!), να ακούω…».

Στη συνέχεια της ανάρτησής της η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου αναφέρει πως αυτά τα 17 χρόνια, «καθαρίζοντας» από παρέες και ουσίες, άρχιζε πολλές φορές να κάνει κάτι επαγγελματικά, αλλά το σταματούσε, γιατί δεν είχε μάθει να ολοκληρώνει πράγματα, γεγονός που την έκανε να αλλάζει συνεχώς δραστηριότητες. «Και μέσα στο χάσιμο των ναρκωτικών και όλης αυτής της Ζωής, δεν έμαθα να έχω στόχους… Άργησα να βάζω στόχους. Από το 2014, που έκανα κάποιες παραγωγές στο θέατρο και έπαιξα, έμαθα να βάζω και να ολοκληρώνω τους στόχους μου. Το χάος μόνο σε εμένα έκανε κακό. Με διέλυε. Με κούραζε. Το γύρισα. Το έκανα ισορροπία» τονίζει και εύχεται σε ανθρώπους με εξαρτήσεις να ξεφύγουν και να αρχίσουν να ζουν!

Πηγή: espressonews

Όλα συνέβησαν όταν η δημοσιογράφος Μαρία Δεναξά επισκέφθηκε ένα γραφικό -κατά τα άλλα μαγαζάκι, στη Σύρο για να δειπνήσει με την παρέα της.

Όπως εξιστορεί σε μία ανάρτηση που έκανε στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook, την “πάτησε” σαν τουρίστρια, και σε αυτό συνηγόρησε το γεγονός ότι μιλούσε γαλλικά με τη συντροφιά της.

H δημοσιογράφος αναφέρει ότι ακριβοπλήρωσε τους θαλασσινούς μεζέδες και στο κατάστημα δεν υπήρχαν πουθενά αναρτημένες οι τιμές και δεν υπήρχε POS και τέλος, στην απόδειξη δεν αναφέρονταν τα πιάτα που παρήγγειλαν.

Μετά, λοιπόν, την απήχηση της ανάρτησης της, η υπεύθυνη της ταβέρνας απάντησε, λέγοντας πως η κακή κριτική της ήταν η καλύτερη διαφήμιση για το μαγαζί, ενώ είχε πει και την ατάκα  «όποιος θέλει να τρώει μισό μέτρο χταπόδι, το πληρώνει».

Η διαδικτυακή κόντρα, όμως, φαίνεται πως δεν σταματά εκεί, καθώς η Μαρία Δεναξά έκανε δεύτερη ανάρτηση επί του θέματος, αναφέροντας πως το συμβάν είναι ουσιαστικά μία «Μικρογραφία της ελληνικής νοοτροπίας».

Η δημοσιογράφος σε μία μακροσκελή ανάρτηση ανέφερε πως της έκανε εντύπωση το ότι πολλοί συντοπίτες τα έβαλαν εναντίον της, κατηγορώντας την ότι είχε πρόθεση να δυσφημήσει τον τόπο της, τη Σύρο. Χωρίς να αναφερθεί καθόλου στα όσα ανήρτησε η υπεύθυνη της ταβέρνας, η Μαρία Δεναξά ανέφερε πως δεν είχε καμία πρόθεση να δυσφημήσει την Σύρο, ενώ η ίδια δημοσίευσε και κάποια μηνύματα που της έκαναν εντύπωση.

Συγκεκριμένα απαντά στο «αν θέλεις μισό μέτρο χταπόδι, το πληρώνεις»:

Μικρογραφία της ελληνικής νοοτροπίας

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση στην ανάρτηση που έκανα για το κατάστημα με τις αστρονομικές τιμές στη Σύρο, είναι ότι πολλοί ξένοι παραθεριστές που βρίσκονται στο νησί κι έτυχε να τη διαβάσουν, μου έστειλαν ευχαριστήρια μηνύματα για την προειδοποίηση.

Αντιθέτως ορισμένοι ντόπιοι το είδαν διαφορετικά κι αντί να σταθούν σε μια από τις πιο ανίατες πληγές του ελληνικού τουρισμού, έβαλλαν εναντίον μου, κατηγορώντας ότι πρόθεση ήταν να δυσφημήσω τον τόπο μου τον οποίο υπεραγαπώ, επειδή στη χώρα όπου η δικαιοσύνη πολλές φορές έχει αποδειχθεί τυφλή και παράλογη, δεν «έδωσα» το όνομα του καταστήματος, που όμως μέσα από την περιγραφή «φωτογραφίζω».

Μάλιστα κατ΄εκείνους έπρεπε να αποσιωπηθεί το περιστατικό και να καταγγελθεί μόνο στις αρμόδιες υπηρεσίες -όπως και προηγουμένως έγινε- αλλά οι αρχές επέδειξαν πλήρη αδιαφορία. Αυτό στάθηκε και η αφορμή για την ανάρτηση την οποία έκανα κατόπιν παρότρυνσης του συζύγου μου, ο οποίος είναι ξένος.

Επιθυμία μας μπροστά στη γενικότερη αδιαφορία και απραξία της ελληνικής πραγματικότητας, ήταν όχι να βρούμε το μπελά μας, αλλά να καταγγείλουμε την καταχρηστική συμπεριφορά κάποιων που βλάπτουν εξαιρετικούς εστιάτορες της Σύρου, στους οποίους έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη και ήταν ο κύριος λόγος που στο εν λόγω κατάστημα δεν επιμείναμε για να μας φέρουν τιμοκατάλογο. 
Άλλωστε πόσες φορές σε ταβερνάκια οι βιαστικοί σερβιτόροι δεν λένε: να σας φέρω κατάλογο ή να σας πω τι έχω;

Πουθενά μέσα στο κείμενο δεν κατηγορώ ή δυσφημώ τη Σύρο, αλλά έναν καταστηματάρχη που με τις πρακτικές του εξαπατά καθημερινά ανυποψίαστους τουρίστες, οι οποίοι αν νιώσουν δυσαρεστημένοι από τον τόπο που επισκέπτονται, να είστε σίγουροι ότι δεν θα ξαναγυρίσουν και θα τον δυσφημίσουν όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, εντός κι εκτός Ελλάδας.

Τελικά σε μια κοινωνία, σε έναν τόπο, σε μια χώρα που θέλει να εξαφανίσει τέτοιες απαράδεκτες νοοτροπίες και να πάει μπροστά, ποιος κάνει περισσότερο κακό; Εκείνος ο οποίος θέλει να τις αποσιωπήσει…να τις κρύψει κάτω από το χαλάκι ή εκείνος που τις καταγγέλλει; .

ΥΓ. Μας εξέπληξε επίσης το γεγονός ότι οι παραθεριστές εντόπισαν με ιδιαίτερη ευκολία μέσα από την περιγραφή το κατάστημα, ενώ ορισμένοι συμπατριώτες μου που με κατηγορούν για δυσφήμιση, φαίνεται να το ψάχνουν ακόμα…
Στην τελευταία φωτογραφία με έχουν επικηρύξει κιόλας

Η δημοσιογράφος, Μαρία Δεναξά που έκανε φέτος διακοπές στη Σύρο, δημοσίευσε πριν από λίγες μέρες ένα καταγγελτικού ύφους κείμενο για μια ταβέρνα στο νησί.

Σε μία έξοδο της για φαγητό η δημοσιογράφος περιγράφει πώς την «πάτησε» σαν τουρίστας καθώς όταν είδε το λογαριασμό για αυτά που παρήγγειλαν της φάνηκε υπερβολικός. Στη συνέχεια εξιστορεί όλα όσα συνέβησαν στο κατάστημα αυτό και υπογραμμίζει τα κακώς κείμενα.

Συγκεκριμένα η δημοσιογράφος έγραψε:

«Είπαμε να βγούμε για μεζέ και την «πατήσαμε»… σαν τουρίστες!

1 κομμάτι χταπόδι (1 μικρό πλοκάμι), 18 ευρώ! Τα δύο 36! 5 ροδέλες καλαμάρι τηγανητό 11 ευρώ, συν ένα μπουκάλι νερό και κουβέρ 54,50 ευρώ! Και φυσικά ούτε το δείγμα χταποδιού αλλά ούτε και το καλαμάρι ήταν φρέσκα.
Κι όχι δεν τα ζύγισαν μπροστά μας γιατί δεν είναι ΤΟ εστιατόριο. Ένα μικρό μαγαζί είναι στριμωγμένο μεταξύ ενός γωνιακού καταστήματος και ενός ιχθυοπωλείου, σε δρόμο περαστικό που οδηγεί στα μανάβικα της Ερμούπολης, σε χρώματα και διακόσμηση τυποποιημένου φολκλόρ.

Στο άκουσμα των γαλλικών η σερβιτόρα μας πέρασε για ξένους, παρόλο που διευκρινίσαμε ότι μιλάμε άπταιστα ελληνικά. Εκείνη έκανε πως δεν άκουσε. Όπως δεν άκουσε ότι ζητήσαμε τιμοκατάλογο τουλάχιστον τρεις φορές. Άρχισε να αραδιάζει τι έχει το κατάστημα και χαλαροί από τις διακοπές, αλλά κυρίως ανυποψίαστοι, παραγγείλαμε τα παραπάνω…

Η γεύση τυποποιημένη, όχι όμως οι τιμές όπως διαπιστώσαμε λίγη ώρα αργότερα. Παρόλο που δεν ήταν ευκολοχώνευτες, ζητήσαμε ως … καλοί «τουρίστες», να πληρώσουμε με τραπεζική κάρτα αλλά όπως μας είπαν το κατάστημα δεν διαθέτει POS και παίρνει μόνο μετρητά, ενώ στην απόδειξη δεν υπάρχει καμία αναφορά από τα πιάτα που παραγγείλαμε.

Όποιος ψάξει να βρει στο κατάστημα (στο οποίο τρώνε πολλοί τουρίστες), που υπάρχουν αναρτημένες οι τιμές, απλά θα χάσει τον χρόνο του, τουλάχιστον μέχρι σήμερα…

Σύρος, Αύγουστος 2017».

Η υπεύθυνη της ταβέρνας ενημερώθηκε για τα όσα κατήγγειλε δημόσια η δημοσιογράφος και με τον δικό της τρόπο απαντά στο Facebook.Οπως γράφει στο κείμενο της, η δημοσιογράφος θα μπορούσε να καλέσει τις αρμόδιες αρχές, αφού είδε τόσες παρατυπίες, αλλά δεν το έκανε γιατί ήθελε να διαφημιστεί.

Διαβάστε όσα έγραψε η υπεύθυνη της ταβέρνας ως απάντηση στη δημοσιογράφο:

«Εδώ είμαι και εγώ η κατηγορούμενη ευχαριστώ πολύ την κυρία για την όμορφη διαφήμιση εγώ όμως ξέρω όταν έχω πρόβλημα το λύνω εκείνη τη στιγμή υπάρχουν δόξα το θεό αρχές που θα μπορούσε να καλεσει αμέσως και όχι να θέλει να διαφημιστή η ίδια από την νομιμότητα την δική μου οποιος θέλει να τρώει καλά και μισό μέτρο χταπόδι το πληρώνει γιατί και εγώ το ακριβοπληρωμένα Παντός την ευχαριστώ και να ξέρει και οι δύο γίναμε πιο Διάσημες από ότι είμαστε όσο για τους υπόλοιπους που συμπλήρωσαν τα σχόλια τους ,πως να έρθουν στο μαγαζί μου ;Αφού δεν υπάρχει καρέκλα να καθήσουν αφού από το πρωί μέχρι το βράδυ είμαι γεμάτη από κόσμο που έρχεται από όλη την Ελλάδα που αποθεώνουν την κουζίνα μου Νοων νοειτω Σας ευχαριστώ και σας αγαπωωωωωωωωω».

Αυτή είναι η ξεχωριστή ιστορία της

Το μεγάλο της όνειρο να πάρει το πτυχίο της από το Τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Πατρών κατάφερε να εκπληρώσει η 28χρονη Μαρία. Η διαδρομή μέχρι το πτυχίο δεν ήταν εύκολη καθώς η Μαρία γεννήθηκε κωφή και το να φοιτήσει σε ένα Τμήμα χωρίς τις υποδομές για να την στηρίξει φαινόταν ακατόρθωτο.

Το γεγονός ότι δεν έχει την ακοή της δεν της στέρησε το χαμόγελο, την πίστη, την θέληση, την υπομονή και την επιμονή που χρειαζόταν για να πετύχει το αποτέλεσμα που ονειρευόταν.

Και μπορεί οι δυσκολίες που συνάντησε να ήταν πολλές,  πλέον όμως κρατά στα χέρια της υπερήφανα το πτυχίο της και μοιράζεται τις σκέψεις της μιλώντας στο thebest.gr.

«Μετά από εννέα χρόνια κατάφερα να πάρω το πτυχίο μου και νιώθω πραγματικά ευλογημένη γι΄ αυτό. Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκα ότι ίσως να μην καταφέρω να εκπληρώσω το όνειρό μου. Στο Πανεπιστήμιο Πατρών σε κάθε μάθημα που πήγαινα είχα παρά πολλά εμπόδια να αντιμετωπίσω.

Υπήρξαν βέβαια συνάδελφοι μου που στις δύσκολες ώρες με βοηθούσαν, με στήριζαν όσο μπορούσαν! Φυσικά είχα δίπλα μου άτομα που αγαπώ πολύ, την οικογένεια μου και τους αγαπημένους φίλους μου, τον σύντροφό μου!  Και ήρθε  η στιγμή μου! Πάλεψα με υπομονή αλλά και πάθος… και τα κατάφερα. Ακόμα δεν το πιστεύω πως πήρα το πτυχίο. Νώθω ευτυχισμένη και έτοιμη για να κυνηγήσω τα επόμενα όνειρα μου» λέει.

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ την συμβουλή που μου έδωσε ένας καθηγητής μου. “Σου εύχομαι να ξεπεράσεις κάθε δυσκολία και να αποκτήσεις ένα πτυχίο που θα σε κάνει πραγματικά υπερήφανη επειδή ακριβώς δε θα είναι ένα τυπικό χαρτί, αλλά ένα ουσιαστικό εφόδιο στην επαγγελματική και κοινωνική σου πορεία”. Μου έδωσε δύναμη ψυχής! Έχω να πω σε συνομήλικα παιδιά … “Να το θυμάστε πάντα ότι το πτυχίο σας είναι μεγάλη αξία! Να έχετε μεγάλη αυτοπεποίθηση στον εαυτό σας, θέληση, πάθος, υπομονή, αγωνία, επιθυμία, δύναμη και το πιο σημαντικό… το όνειρο !Να κάνετε θετικές σκέψεις και να χαμογελάτε”» λέει η Μαρία γεμάτη χαρά.

Το καλοκαίρι του 2019 είχαμε συναντήσεί την Μαρία ένα απόγευμα α στην Ηφαίστου. Μίλησε στο thebest για τα παιδικά της χρόνια, για την εμπειρία της στο Πανεπιστήμιο, για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, για τα ταξίδια της αλλά και τα όνειρα της.  Απαραίτητη για την επικοινωνία μας ήταν η βοήθεια του διερμηνέα Γιώργου Αρτεμιάδη. 

******

Σε συναντάω στην Πάτρα, πώς βρέθηκες στην πόλη και ποια είναι η σχέση που έχεις μαζί της;

Ήρθα στην Πάτρα έτσι ώστε να σπουδάσω. Σπουδάζω στο τμήμα Νηπιαγωγών, του Πανεπιστημίου της Πάτρας. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που ήρθα στην Πάτρα η οποία ήξερα ότι είναι γνωστή για το Καρναβάλι και ότι είναι μία μικρή όμορφη πόλη.

Πέρασα στη σχολή του το 2011-2012 και από τότε ξεκίνησε η σχέση μου με αυτή την πόλη. Το πρώτο έτος της σχολής μου και για περίπου πέντε χρόνια έμενα στην Πάτρα….Τώρα πηγαινοέρχομαι για την εξεταστική μου και φαίνεται ότι σύντομα θα πάρω το πτυχίο μου.

Πήρες την απόφαση να πας σε μία σχολή που βρίσκεται κάπως μακριά από το σπίτι σου, από την Αθήνα…

Ναι… αρχικά ο στόχος μου ήταν η Θεσσαλονίκη και όταν πέρασα στην Πάτρα, μπορώ να πω ότι μου κακοφάνηκε λίγο. Όταν όμως ήρθα και έζησα την πόλη και τους ανθρώπους της, αγάπησα αυτή τη μικρή πόλη, όπως τη λέω. Η ζωή στην Πάτρα για τους φοιτητές είναι τέλεια. Θα θυμάμαι πάντα έντονα το καρναβάλι.

Ήταν το όνειρο σου να γίνεις νηπιαγωγός;

Ναι. Αγαπώ τα παιδιά και την ενασχόληση μαζί τους. Και είναι όνειρό μου είναι να εκπαιδεύω παιδιά στη νοηματική γλώσσα.

Υπήρξαν πολλά εμπόδια στη ζωή μου… πάλεψα και διεκδίκησα μέχρι να καταφέρω να πετύχω το στόχο μου και να πραγματοποιήσω το όνειρό μου

Ποιες είναι οι αναμνήσεις που έχεις από τα παιδικά σου χρόνια, από τη δική σου νηπιακή ηλικία;

Έχω πολύ ευχάριστες και όμορφες αναμνήσεις από τότε. Θυμάμαι ότι τρελαινόμουν να μου λένε παραμύθια. Ίσως αυτές οι όμορφες αναμνήσεις μου έδωσαν την ώθηση να γίνω νηπιαγωγός.  Βέβαια δεν θα μπορούσα να πω ότι έμοιαζε με «παραμύθι» η επικοινωνία μου με τον «έξω κόσμο». Υπήρξαν πολλά εμπόδια στη ζωή μου… πάλεψα και διεκδίκησα μέχρι να καταφέρω να πετύχω το στόχο μου και να πραγματοποιήσω το όνειρό μου.

Πώς έγιναν τα πράγματα μέχρι να καταφέρεις να κερδίσεις την επικοινωνία σου με τον «έξω κόσμο»;

Άρχισα να μαθαίνω τη νοηματική γλώσσα σε ηλικία τριών ετών. Αρχικά όμως είχα ξεκινήσει τον προφορικό λόγο αφού ο πατέρας μου ήταν ακούων… και ήταν σα να είχαμε τη δική μας μητρική νοηματική γλώσσα. Ήταν κάτι σαν παντομίμα για κάποιες απλές λέξεις.

Αργότερα έμαθα να «μιλάω» και να χρησιμοποιώ τη φωνή μου. Στη συνέχεια μπήκα στο ειδικό σχολείο και αμέσως συνδέθηκα με τη νοηματική την οποία λάτρεψα ακόμα περισσότερο καθώς ήταν για εμένα ο εύκολος τρόπος επικοινωνίας. Θα έλεγα λοιπόν ότι επικοινωνώ με την νοηματική γλώσσα που είναι η μητρική μου, και μέχρι ένα σημείο, με τον προφορικό λόγο. Η έλλειψη που έχω είναι η ακοή μου.

Ποιοι ήταν οι υποστηρικτές σου σε όλο αυτό;

Οι γονείς μου, το περιβάλλον, οι δάσκαλοι και ο λογοθεραπευτής μου. Βέβαια ακόμα δε μπορώ να προφέρω το «γ»(γελάει).

Πήγες στο σχολείο κωφών όπως είπες… αυτό σε κράτησε σε ένα προστατευμένο περιβάλλον;

Για να είμαι ειλικρινής το σχολείο κωφών σε επίπεδο εκπαίδευσης δεν είναι όπως το κανονικό. Αντί για βιβλία, είχαμε φωτοτυπίες. Έπρεπε να επιμείνω και να ρωτάω ξανά και ξανά πράγματα που ήθελα να μάθω… και θυμάμαι ότι αυτή η επιμονή έκανε εντύπωση και στο δάσκαλο μου.

Όμως εκεί τα πράγματα ήταν πολύ εύκολα στην επικοινωνία αφού χρησιμοποιούσα τη δική  μου γλώσσα, τη μητρική μου γλώσσα. Και όντως ήμουν προστατευμένη, μέσα σε έναν «κόσμο» άνεσης και ασφάλειας.

Όταν βρέθηκες στο Πανεπιστήμιο προφανώς τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά…

Όταν πρωτοπήγα στη σχολή μου, πίστευα ότι κάποια βασικά πράγματα, όπως για παράδειγμα ένας διερμηνέας, θα υπήρχαν. Όταν πήγα λοιπόν είδα ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Δεν υπήρχε τίποτα κι εγώ ήμουν η μοναδική κωφή στο Τμήμα.

Μέχρι σήμερα δεν παρακολουθώ τα μαθήματα καθώς δεν υπάρχει διερμηνέας και φυσικά όλοι μιλούν γρήγορα και δεν μπορώ να ρωτάω ξανά και ξανά τι ειπώθηκε καθώς η καθυστέρηση θα ήταν μεγάλη. Δικαιούμαι 25 ώρες διερμηνείας το χρόνο που όπως είναι φυσικό δε φτάνουν για τις ώρες των μαθημάτων μου.  Υπάρχουν πολλές ελλείψεις στη δομή του τρόπου λειτουργίας του Πανεπιστημίου που φέρνουν πολλά εμπόδια σε ένα κωφό άτομο.

Σκέφτηκα να τα παρατήσω. Έκλαψα πολύ όμως η στήριξη της μητέρας μου με βοήθησε να συνεχίσω

Σκέφτηκες να τα παρατήσεις;

Σκέφτηκα να τα παρατήσω. Έκλαψα πολύ όμως η στήριξη της μητέρας μου με βοήθησε να συνεχίσω. Στο δεύτερο έτος «σήκωσα» τα μανίκια και ρωτούσα τους πάντες για το πώς μπορούν να με βοηθήσουν και πώς θα έχω σημειώσεις έτσι ώστε να είναι πιο άνετο το διάβασμά μου. Κάποια στιγμή συνήθισα να το παλεύω.

Η γραμματειακή υποστήριξη της σχολής με βοήθησε πολύ και θα ήθελα να ευχαριστήσω ειδικά την Κατερίνα που με καταλάβαινε σε όλα. Η βοήθεια της ήταν πολύτιμη.

Τι θυμάσαι από την πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο;

Είχα πάει μόνη μου. Την πρώτη μέρα χάθηκα ανάμεσα στα Τμήματα. Μία κοπέλα με βοήθησε να βρω το δικό μου και εκεί συνάντησα άλλη μία κωφή φοιτήτρια που και αυτή με στήριξε. Ήταν ανακούφιση να συναντήσω έναν κωφό άνθρωπο.

Πού έκανες την πρακτική σου άσκηση;

Την έκανα στο Ειδικό Νηπιαγωγείο Κωφών Βαρήκοων Πάτρας… Την πρώτη μέρα είχα μεγάλο άγχος για το τι θα αντιμετώπιζα αλλά όταν είδα το χώρο και κυρίως τα παιδιά, ξετρελάθηκα.

Μου αρέσει να αποδίδω τραγούδια στη νοηματική. Για να το πετύχεις πρέπει να τηρείς τον κατάλληλο ρυθμό με τους κατάλληλους στίχους του τραγουδιού

Έχεις κάποια χόμπι; Πράγματα που αγαπάς να κάνεις;

Μου αρέσει να αποδίδω τραγούδια στη νοηματική. Για να το πετύχεις πρέπει να τηρείς τον κατάλληλο ρυθμό με τους κατάλληλους στίχους του τραγουδιού. Και ο αθλητισμός ήταν μέσα στις ασχολίες μου. Πρόσφατα άφησα το καράτε έτσι ώστε να βοηθήσω στη δουλειά του πατέρα μου.

Όμως αυτό που αρέσει πολύ, είναι να ταξιδεύω σε Ελλάδα και εξωτερικό. Έχω ταξιδέψει σε Βουλγαρία, Ιταλία, Ισραήλ, Αγγλία, Γαλλία, Σλοβακία, Μάλτα, Κύπρο, Τουρκία, Ισπανία και Γερμανία.

Ποιο ταξίδι ξεχωρίζεις;

Αυτό στην Αμερική. Η διαφορά που υπάρχει με την Ευρώπη είναι τεράστια. Για παράδειγμα, υπάρχει ειδικό Πανεπιστήμιο κωφών. Δε το έχω ξανά δει αυτό.

Στα δύσκολα σκέφτομαι ένα χρυσόψαρο που είναι μέσα στη γυάλα. Και λέω: Αυτή τη γυάλα θα τη σπάσω και θα βγω στον «έξω κόσμο»

Σκέφτηκες να πας σε ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο;

Ρώτησα πληροφορίες αλλά το κόστος είναι τεράστιο. Δύο χρόνια σπουδών εκεί κοστίζουν 35.000 δολάρια. Από την άλλη, δε θα άφηνα την Ελλάδα.

Πώς επικοινωνείς στα ταξίδια σου;

Με τη διεθνή νοηματική, την παντομίμα αλλά και γράφοντας στα Αγγλικά.

Σε αυτή την Ελλάδα που δε θέλεις να εγκαταλείψεις, ποια είναι τα βήματα που θα πρέπει να γίνουν για τους κωφούς;

Θα πρέπει δάσκαλοι και καθηγητές να γνωρίζουν τη νοηματική γλώσσα έτσι ώστε κι εμείς οι κωφοί να έχουμε μία σωστή και ισότιμη εκπαίδευση. Από εκεί και πέρα, αν υπάρξει μέριμνα για την εκπαίδευση, όλα είναι πιο εύκολα.

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια  για να υπάρξει ισότητα. Γιατί θα πρέπει να μου στερήσουν το όνειρό μου να ασχοληθώ με το τραγούδι; Το ότι δε μπορώ να τραγουδήσω, δε σημαίνει ότι δε μπορώ να το αποδώσω στη νοηματική; Οι κωφοί μπορούν να τα κάνουν όλα. Το πρόβλημα μας δεν είναι η ακοή αλλά ο ρατσισμός που υπάρχει πολλές…

Θα ήθελες να δώσεις ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ρατσισμού που έχεις βιώσει;

Μία δασκάλα μουσικής στη Θεσσαλονίκης σε ένα Ωδείο μου είπε πως δεν μπορούσα.

«Δεν μπορείς. Είσαι κωφή. Τέλος»  μου είπε και ήταν σαν μια μαχαιριά. Βέβαια σιγά σιγά υπάρχει μια ελπίδα ότι γίνονται κάποια μικρά βήματα για ισότητα.

Σκέφτεσαι να κάνεις κάποιο μεταπτυχιακό;

Ναι… σχετικά με τη ψυχολογία των παιδιών. Αυτό θα ήθελα να κάνω.

Ποια είναι η φράση που λες στα δύσκολα;

Στα δύσκολα σκέφτομαι ένα χρυσόψαρο που είναι μέσα στη γυάλα.  Και λέω: Αυτή τη γυάλα θα τη σπάσω και θα βγω στον «έξω κόσμο».

Αυτή είναι η ξεχωριστή ιστορία της

Το μεγάλο της όνειρο να πάρει το πτυχίο της από το Τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Πατρών κατάφερε να εκπληρώσει η 28χρονη Μαρία. Η διαδρομή μέχρι το πτυχίο δεν ήταν εύκολη καθώς η Μαρία γεννήθηκε κωφή και το να φοιτήσει σε ένα Τμήμα χωρίς τις υποδομές για να την στηρίξει φαινόταν ακατόρθωτο.

Το γεγονός ότι δεν έχει την ακοή της δεν της στέρησε το χαμόγελο, την πίστη, την θέληση, την υπομονή και την επιμονή που χρειαζόταν για να πετύχει το αποτέλεσμα που ονειρευόταν.

Και μπορεί οι δυσκολίες που συνάντησε να ήταν πολλές,  πλέον όμως κρατά στα χέρια της υπερήφανα το πτυχίο της και μοιράζεται τις σκέψεις της μιλώντας στο thebest.gr.

«Μετά από εννέα χρόνια κατάφερα να πάρω το πτυχίο μου και νιώθω πραγματικά ευλογημένη γι΄ αυτό. Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκα ότι ίσως να μην καταφέρω να εκπληρώσω το όνειρό μου. Στο Πανεπιστήμιο Πατρών σε κάθε μάθημα που πήγαινα είχα παρά πολλά εμπόδια να αντιμετωπίσω.

Υπήρξαν βέβαια συνάδελφοι μου που στις δύσκολες ώρες με βοηθούσαν, με στήριζαν όσο μπορούσαν! Φυσικά είχα δίπλα μου άτομα που αγαπώ πολύ, την οικογένεια μου και τους αγαπημένους φίλους μου, τον σύντροφό μου!  Και ήρθε  η στιγμή μου! Πάλεψα με υπομονή αλλά και πάθος… και τα κατάφερα. Ακόμα δεν το πιστεύω πως πήρα το πτυχίο. Νώθω ευτυχισμένη και έτοιμη για να κυνηγήσω τα επόμενα όνειρα μου» λέει.

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ την συμβουλή που μου έδωσε ένας καθηγητής μου. “Σου εύχομαι να ξεπεράσεις κάθε δυσκολία και να αποκτήσεις ένα πτυχίο που θα σε κάνει πραγματικά υπερήφανη επειδή ακριβώς δε θα είναι ένα τυπικό χαρτί, αλλά ένα ουσιαστικό εφόδιο στην επαγγελματική και κοινωνική σου πορεία”. Μου έδωσε δύναμη ψυχής! Έχω να πω σε συνομήλικα παιδιά … “Να το θυμάστε πάντα ότι το πτυχίο σας είναι μεγάλη αξία! Να έχετε μεγάλη αυτοπεποίθηση στον εαυτό σας, θέληση, πάθος, υπομονή, αγωνία, επιθυμία, δύναμη και το πιο σημαντικό… το όνειρο !Να κάνετε θετικές σκέψεις και να χαμογελάτε”» λέει η Μαρία γεμάτη χαρά.

Το καλοκαίρι του 2019 είχαμε συναντήσεί την Μαρία ένα απόγευμα α στην Ηφαίστου. Μίλησε στο thebest για τα παιδικά της χρόνια, για την εμπειρία της στο Πανεπιστήμιο, για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, για τα ταξίδια της αλλά και τα όνειρα της.  Απαραίτητη για την επικοινωνία μας ήταν η βοήθεια του διερμηνέα Γιώργου Αρτεμιάδη. 

******

Σε συναντάω στην Πάτρα, πώς βρέθηκες στην πόλη και ποια είναι η σχέση που έχεις μαζί της;

Ήρθα στην Πάτρα έτσι ώστε να σπουδάσω. Σπουδάζω στο τμήμα Νηπιαγωγών, του Πανεπιστημίου της Πάτρας. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που ήρθα στην Πάτρα η οποία ήξερα ότι είναι γνωστή για το Καρναβάλι και ότι είναι μία μικρή όμορφη πόλη.

Πέρασα στη σχολή του το 2011-2012 και από τότε ξεκίνησε η σχέση μου με αυτή την πόλη. Το πρώτο έτος της σχολής μου και για περίπου πέντε χρόνια έμενα στην Πάτρα….Τώρα πηγαινοέρχομαι για την εξεταστική μου και φαίνεται ότι σύντομα θα πάρω το πτυχίο μου.

Πήρες την απόφαση να πας σε μία σχολή που βρίσκεται κάπως μακριά από το σπίτι σου, από την Αθήνα…

Ναι… αρχικά ο στόχος μου ήταν η Θεσσαλονίκη και όταν πέρασα στην Πάτρα, μπορώ να πω ότι μου κακοφάνηκε λίγο. Όταν όμως ήρθα και έζησα την πόλη και τους ανθρώπους της, αγάπησα αυτή τη μικρή πόλη, όπως τη λέω. Η ζωή στην Πάτρα για τους φοιτητές είναι τέλεια. Θα θυμάμαι πάντα έντονα το καρναβάλι.

Ήταν το όνειρο σου να γίνεις νηπιαγωγός;

Ναι. Αγαπώ τα παιδιά και την ενασχόληση μαζί τους. Και είναι όνειρό μου είναι να εκπαιδεύω παιδιά στη νοηματική γλώσσα.

Υπήρξαν πολλά εμπόδια στη ζωή μου… πάλεψα και διεκδίκησα μέχρι να καταφέρω να πετύχω το στόχο μου και να πραγματοποιήσω το όνειρό μου

Ποιες είναι οι αναμνήσεις που έχεις από τα παιδικά σου χρόνια, από τη δική σου νηπιακή ηλικία;

Έχω πολύ ευχάριστες και όμορφες αναμνήσεις από τότε. Θυμάμαι ότι τρελαινόμουν να μου λένε παραμύθια. Ίσως αυτές οι όμορφες αναμνήσεις μου έδωσαν την ώθηση να γίνω νηπιαγωγός.  Βέβαια δεν θα μπορούσα να πω ότι έμοιαζε με «παραμύθι» η επικοινωνία μου με τον «έξω κόσμο». Υπήρξαν πολλά εμπόδια στη ζωή μου… πάλεψα και διεκδίκησα μέχρι να καταφέρω να πετύχω το στόχο μου και να πραγματοποιήσω το όνειρό μου.

Πώς έγιναν τα πράγματα μέχρι να καταφέρεις να κερδίσεις την επικοινωνία σου με τον «έξω κόσμο»;

Άρχισα να μαθαίνω τη νοηματική γλώσσα σε ηλικία τριών ετών. Αρχικά όμως είχα ξεκινήσει τον προφορικό λόγο αφού ο πατέρας μου ήταν ακούων… και ήταν σα να είχαμε τη δική μας μητρική νοηματική γλώσσα. Ήταν κάτι σαν παντομίμα για κάποιες απλές λέξεις.

Αργότερα έμαθα να «μιλάω» και να χρησιμοποιώ τη φωνή μου. Στη συνέχεια μπήκα στο ειδικό σχολείο και αμέσως συνδέθηκα με τη νοηματική την οποία λάτρεψα ακόμα περισσότερο καθώς ήταν για εμένα ο εύκολος τρόπος επικοινωνίας. Θα έλεγα λοιπόν ότι επικοινωνώ με την νοηματική γλώσσα που είναι η μητρική μου, και μέχρι ένα σημείο, με τον προφορικό λόγο. Η έλλειψη που έχω είναι η ακοή μου.

Ποιοι ήταν οι υποστηρικτές σου σε όλο αυτό;

Οι γονείς μου, το περιβάλλον, οι δάσκαλοι και ο λογοθεραπευτής μου. Βέβαια ακόμα δε μπορώ να προφέρω το «γ»(γελάει).

Πήγες στο σχολείο κωφών όπως είπες… αυτό σε κράτησε σε ένα προστατευμένο περιβάλλον;

Για να είμαι ειλικρινής το σχολείο κωφών σε επίπεδο εκπαίδευσης δεν είναι όπως το κανονικό. Αντί για βιβλία, είχαμε φωτοτυπίες. Έπρεπε να επιμείνω και να ρωτάω ξανά και ξανά πράγματα που ήθελα να μάθω… και θυμάμαι ότι αυτή η επιμονή έκανε εντύπωση και στο δάσκαλο μου.

Όμως εκεί τα πράγματα ήταν πολύ εύκολα στην επικοινωνία αφού χρησιμοποιούσα τη δική  μου γλώσσα, τη μητρική μου γλώσσα. Και όντως ήμουν προστατευμένη, μέσα σε έναν «κόσμο» άνεσης και ασφάλειας.

Όταν βρέθηκες στο Πανεπιστήμιο προφανώς τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά…

Όταν πρωτοπήγα στη σχολή μου, πίστευα ότι κάποια βασικά πράγματα, όπως για παράδειγμα ένας διερμηνέας, θα υπήρχαν. Όταν πήγα λοιπόν είδα ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Δεν υπήρχε τίποτα κι εγώ ήμουν η μοναδική κωφή στο Τμήμα.

Μέχρι σήμερα δεν παρακολουθώ τα μαθήματα καθώς δεν υπάρχει διερμηνέας και φυσικά όλοι μιλούν γρήγορα και δεν μπορώ να ρωτάω ξανά και ξανά τι ειπώθηκε καθώς η καθυστέρηση θα ήταν μεγάλη. Δικαιούμαι 25 ώρες διερμηνείας το χρόνο που όπως είναι φυσικό δε φτάνουν για τις ώρες των μαθημάτων μου.  Υπάρχουν πολλές ελλείψεις στη δομή του τρόπου λειτουργίας του Πανεπιστημίου που φέρνουν πολλά εμπόδια σε ένα κωφό άτομο.

Σκέφτηκα να τα παρατήσω. Έκλαψα πολύ όμως η στήριξη της μητέρας μου με βοήθησε να συνεχίσω

Σκέφτηκες να τα παρατήσεις;

Σκέφτηκα να τα παρατήσω. Έκλαψα πολύ όμως η στήριξη της μητέρας μου με βοήθησε να συνεχίσω. Στο δεύτερο έτος «σήκωσα» τα μανίκια και ρωτούσα τους πάντες για το πώς μπορούν να με βοηθήσουν και πώς θα έχω σημειώσεις έτσι ώστε να είναι πιο άνετο το διάβασμά μου. Κάποια στιγμή συνήθισα να το παλεύω.

Η γραμματειακή υποστήριξη της σχολής με βοήθησε πολύ και θα ήθελα να ευχαριστήσω ειδικά την Κατερίνα που με καταλάβαινε σε όλα. Η βοήθεια της ήταν πολύτιμη.

Τι θυμάσαι από την πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο;

Είχα πάει μόνη μου. Την πρώτη μέρα χάθηκα ανάμεσα στα Τμήματα. Μία κοπέλα με βοήθησε να βρω το δικό μου και εκεί συνάντησα άλλη μία κωφή φοιτήτρια που και αυτή με στήριξε. Ήταν ανακούφιση να συναντήσω έναν κωφό άνθρωπο.

Πού έκανες την πρακτική σου άσκηση;

Την έκανα στο Ειδικό Νηπιαγωγείο Κωφών Βαρήκοων Πάτρας… Την πρώτη μέρα είχα μεγάλο άγχος για το τι θα αντιμετώπιζα αλλά όταν είδα το χώρο και κυρίως τα παιδιά, ξετρελάθηκα.

Μου αρέσει να αποδίδω τραγούδια στη νοηματική. Για να το πετύχεις πρέπει να τηρείς τον κατάλληλο ρυθμό με τους κατάλληλους στίχους του τραγουδιού

Έχεις κάποια χόμπι; Πράγματα που αγαπάς να κάνεις;

Μου αρέσει να αποδίδω τραγούδια στη νοηματική. Για να το πετύχεις πρέπει να τηρείς τον κατάλληλο ρυθμό με τους κατάλληλους στίχους του τραγουδιού. Και ο αθλητισμός ήταν μέσα στις ασχολίες μου. Πρόσφατα άφησα το καράτε έτσι ώστε να βοηθήσω στη δουλειά του πατέρα μου.

Όμως αυτό που αρέσει πολύ, είναι να ταξιδεύω σε Ελλάδα και εξωτερικό. Έχω ταξιδέψει σε Βουλγαρία, Ιταλία, Ισραήλ, Αγγλία, Γαλλία, Σλοβακία, Μάλτα, Κύπρο, Τουρκία, Ισπανία και Γερμανία.

Ποιο ταξίδι ξεχωρίζεις;

Αυτό στην Αμερική. Η διαφορά που υπάρχει με την Ευρώπη είναι τεράστια. Για παράδειγμα, υπάρχει ειδικό Πανεπιστήμιο κωφών. Δε το έχω ξανά δει αυτό.

Στα δύσκολα σκέφτομαι ένα χρυσόψαρο που είναι μέσα στη γυάλα. Και λέω: Αυτή τη γυάλα θα τη σπάσω και θα βγω στον «έξω κόσμο»

Σκέφτηκες να πας σε ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο;

Ρώτησα πληροφορίες αλλά το κόστος είναι τεράστιο. Δύο χρόνια σπουδών εκεί κοστίζουν 35.000 δολάρια. Από την άλλη, δε θα άφηνα την Ελλάδα.

Πώς επικοινωνείς στα ταξίδια σου;

Με τη διεθνή νοηματική, την παντομίμα αλλά και γράφοντας στα Αγγλικά.

Σε αυτή την Ελλάδα που δε θέλεις να εγκαταλείψεις, ποια είναι τα βήματα που θα πρέπει να γίνουν για τους κωφούς;

Θα πρέπει δάσκαλοι και καθηγητές να γνωρίζουν τη νοηματική γλώσσα έτσι ώστε κι εμείς οι κωφοί να έχουμε μία σωστή και ισότιμη εκπαίδευση. Από εκεί και πέρα, αν υπάρξει μέριμνα για την εκπαίδευση, όλα είναι πιο εύκολα.

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια  για να υπάρξει ισότητα. Γιατί θα πρέπει να μου στερήσουν το όνειρό μου να ασχοληθώ με το τραγούδι; Το ότι δε μπορώ να τραγουδήσω, δε σημαίνει ότι δε μπορώ να το αποδώσω στη νοηματική; Οι κωφοί μπορούν να τα κάνουν όλα. Το πρόβλημα μας δεν είναι η ακοή αλλά ο ρατσισμός που υπάρχει πολλές…

Θα ήθελες να δώσεις ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ρατσισμού που έχεις βιώσει;

Μία δασκάλα μουσικής στη Θεσσαλονίκης σε ένα Ωδείο μου είπε πως δεν μπορούσα.

«Δεν μπορείς. Είσαι κωφή. Τέλος»  μου είπε και ήταν σαν μια μαχαιριά. Βέβαια σιγά σιγά υπάρχει μια ελπίδα ότι γίνονται κάποια μικρά βήματα για ισότητα.

Σκέφτεσαι να κάνεις κάποιο μεταπτυχιακό;

Ναι… σχετικά με τη ψυχολογία των παιδιών. Αυτό θα ήθελα να κάνω.

Ποια είναι η φράση που λες στα δύσκολα;

Στα δύσκολα σκέφτομαι ένα χρυσόψαρο που είναι μέσα στη γυάλα.  Και λέω: Αυτή τη γυάλα θα τη σπάσω και θα βγω στον «έξω κόσμο».

Μετά από αρκετά χρόνια, η Άντζελα Γκερέκου επέστρεψε στο θέατρο και φυσικά η μοναχοκόρη της, Μαρία Βοσκοπούλου δεν θα μπορούσε να λείπει από το πλευρό της.

Η νεαρή κοπέλα βρέθηκε στο θέατρο για να δει τη μαμά της και γι’ αυτή την εμφάνιση επέλεξε να φορέσει το αγαπημένο της τζιν παντελόνι με λευκό πουκάμισο και το παλτό της από πάνω.

Για το μακιγιάζ της επέλεξε ένα μίνιμαλ look, τονίζοντας μόνο τα μάτια της.

Δείτε τις φωτογραφίες:

Τρία χρόνια από τον θάνατο του Τόλη Βοσκόπουλου, η κόρη του Μαρία τελείωσε με επιτυχία το πρώτο έτος της σχολής υποκριτικής.

Ένα από τα πράγματα που είναι δεδομένα στη ζωή είναι πως ο χρόνος περνάει ό,τι και να γίνεται στη ζωή μας. Κάπως έτσι, πέρασαν και τρία χρόνια από τότε που έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ερμηνευτής, Τόλης Βοσκόπουλος.

Η Άντζελα Γκερέκου λοιπόν, που εδώ και τρεις σεζόν απολαμβάνουμε στη σειρά του Mega Η Γη της Ελιάς, ενημέρωσε με μια ανάρτησή της στο Instagram πως θα τελεσθεί μνημόσυνο για τα τρία χρόνια από την απώλεια του συζύγου της, έτσι ώστε όποιος επιθυμεί να παραστεί την Κυριακή 14 Ιουλίου στο Ά νεκροταφείο Αθηνών.

Η αλλαγή που έκανε η Μαρία Βοσκοπούλου και οι σπουδές στην υποκριτική

Η 23χρονη σήμερα Μαρία Βοσκοπούλου έχει ακολουθήσει τα καλλιτεχνικά βήματα των γονιών της, αφού ασχολείται με την υποκριτική. Την είχαμε δει μάλιστα, να συμμετέχει και στον δεύτερο κύκλο της σειράς «Τα καλύτερά μας χρόνια».

Η ίδια ωστόσο, τελείωσε επιτυχώς το πρώτο έτος στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν στα μέσα αυτού του Ιούνη.

«Με γέλια, κλάματα, προσπάθεια, αγκαλιές και χαρουμενοκουρασμένες φάτσες τελείωσε το πρώτο έτος!!! Μωρέ σας αγαπώ!» είχε γράψει στην ανάρτηση της η Μαρία Βοσκοπούλου.

Η Μαρία Βοσκοπούλου έχει κληρονομήσει ούτως ή άλλως τα γαλάζια μάτια της Άντζελας Γκερέκου και με το νέο της look μάς θύμισε την περίοδο που η ηθοποιός και πρόεδρος του Ε.Ο.Τ. στα πρώτα χρόνια της σχέσης της με τον Τόλη Βοσκόπουλο είχε τα μαλλιά της πολύ κοντά.

Η σχέση της Άντζελας Γκερέκου με την κόρη της

Η Άντζελα Γκερέκου και η Μαρία Βοσκοπούλου είναι ενωμένες σαν μια γροθιά.

Η ηθοποιός είχε αναφέρει σε συνέντευξή της στη Νίκη Λυμπεράκη στα τέλη Μαΐου πως καμιά φορά αισθάνεται ότι λόγω της πολιτικής στέρησε κάποιες ώρες από τον χρόνο που θα μπορούσε να έχει περάσει με την κόρη της, της έδειξε όμως πώς είναι μια δυναμική γυναίκα και το πώς να διεκδικείς αυτά που θες στη ζωή.

«Σίγουρα έκανα λάθη σαν μαμά. Προσπάθησα να είναι όσο καλύτερη μπορούσα. Η πολιτική με στέρησε από τη Μαρία αλλά ίσως της έδειξα και ένα άλλο κομμάτι, μιας γυναίκας δυναμικής που πάλεψε για να κερδίσει πράγματα, να σταθεί επάξια απέναντι στους ρόλους ευθύνης που είχε.. Αυτό είναι ίσως ένα δείγμα μιας γυναίκας που ενδεχομένως τη βοηθήσει ναι αισθανθεί κι εκείνη ότι στη ζωή μας πρέπει να κερδίζουμε τα πράγματα μόνοι μας, με τη δουλειά μας, χωρίς να μας χαρίζονται πράγματα.

Για όλα τα παιδιά που γεννιούνται με γονείς που έχουν καριέρες έκθεσης είναι ένα βάρος το επώνυμό τους. Προσπαθήσαμε να μεγαλώσουμε τη Μαρία με έναν πολύ γήινο τρόπο. Πολύ Κέρκυρα, πολύ φύση, γη, κτήμα… Χαίρομαι και το αναγνωρίζω στη Μαρία ότι προσπαθεί να μη χρησιμοποιεί τα ονόματά μας. Στο σχολείο πολλές φορές το έκρυβε» είχε πει χαρακτηριστικά.