Τι λες τώρα | Έγκυρες ειδήσεις, κοινωνικά θέματα, βίντεο και φωτογραφίες από την Ελλάδα και τον κόσμο.

Blog Σελίδα 8697

Η μάχη της δημοσιογράφου Ρένας Κουβελιώτη με την αρρώστια – Έγραψε βιβλίο για την συρρίκνωση του εγκεφάλου της

Ελλάδα
επικαιpότnτα

Stathis

17 Οκτωβρίου 2020 14:01

Η μάχη της δημοσιογράφου Ρένας Κουβελιώτη με την αρρώστια – Έγραψε βιβλίο για την συρρίκνωση του εγκεφάλου της

Η έκδοση του βιβλίου ήταν ένα μεγάλο στοίχημα για εκείνη, γιατί αφηγήθηκε στα παιδιά της τη ζωή της, ενώ τα προετοιμάζει για το μέλλον με τρόπο σπαρακτικό.

Συγκινεί με την περιπέτεια της υγείας της και τη μάχη της με τη συρρίκνωση εγκεφάλου η δημοσιογράφος Ρένα Κουβελιώτη.

Η ίδια, μάλιστα, θέλησε να αποτυπώσει τα όσα περνάει με το πρώιμο στάδιο της άνοιας σε ένα βιβλίο που αναμένεται να κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες από τις εκδόσεις ΙΑΝΟΣ, με τίτλο “Θα μ’ αγαπάς όταν δεν θα σε θυμάμαι;”.

“Ένα πρωινό μου είπανε πως σύντομα θα σωπάσει μνήμη, το θησαυροφυλάκιο μου, το απόσταγμα του Εγώ. Αν ήμουν μόνη στη ζωή μπορεί και να μη με ένοιαζε, τώρα όμως…” αναφέρει η Ρένα Κουβελιώτη στον πρόλογο του βιβλίου της περιγράφοντας τη μάχη της με τη συρρίκνωση του εγκεφάλου, πρόδρομο στάδιο της άνοιας.

Όπως ισχυρίζεται, η περιπέτεια άρχισε το 2015 με κάποια κενά μνήμης που ολοένα και πλήθαιναν. Τα blackout άρχισαν να κυριαρχούν την καθημερινότητά της. “Στη δουλειά με πείραζαν συνάδελφοι όταν ξεχνούσα τα ρεπό μου, ονόματα συνεντευξιαζόμενος και συνεργατών. Τα χρωματιστά αυτοκόλλητα σημειώματα έγιναν ο καλύτερος σύμμαχος μου”” αναφέρει.

“Δεν πεθαίνει το σώμα μου, πεθαίνει όμως το μυαλό μου”

Στο βιβλίο πρωταγωνιστεί η “Ηλέκτρα”, το alter ego της, για την οποία γράφει, ότι όση ώρα της μιλούσε ο νευρολόγος του διαγνωστικού κέντρου, για νευρώνες και εκφυλιστικές αλλοιώσεις του εγκεφάλου, η Ηλέκτρα προσποιούμενη ότι κρατάει σημειώσεις έγραφε και ξαναέγραφε στην ατζέντα της μια πρόταση: Θα μ’ αγαπάς όταν δεν θα σε θυμάμαι;

“Δεν πεθαίνει το σώμα μου, πεθαίνει όμως το μυαλό μου σιγά σιγά. Τι αξία έχει η ζωή μου χωρίς μνήμη; Θα τα ξεχάσω όλα μαζί ή σταδιακά; Δηλαδή θα ξεχάσω ποια είμαι; Τι έχω; Τι θέλω; Τα όνειρά μου; Θα ξεχάσω τα παιδιά μου;” γράφει στο βιβλίο η δημοσιογράφος, μεταφέροντας στο στόμα της Ηλέκτρας τις δικές της αγωνίες.

Η μεγάλη της αγωνία αφορά τα παιδιά της και το αν θα προλάβει να τους μάθει τη ζωή, τι να προσέξουν, τι να αποφύγουν, τι λάθη να μην επαναλάβουν.

Η έκδοση του βιβλίου ήταν ένα μεγάλο στοίχημα για εκείνη, γιατί αφηγήθηκε στα παιδιά της τη ζωή της και τα προετοιμάζει για το μέλλον με τρόπο σπαρακτικό.

“Ακόμα κι αν δεν θα σε θυμάμαι, να ξέρεις πως σε αγάπησα τόσο πολύ που φτάνει για να καλύψει δέκα ζωές σου και άλλες τόσες δικές μου.

Θέλω να μου υποσχεθείς πως αν δεν μπορώ να αυτοεξυπηρετηθώ, θα φροντίσεις να πάω σε κάποιον ειδικό χώρο, σε ένα σπίτι με ανθρώπους που έχουν αντίστοιχα προβλήματα. Μη σου περάσει ούτε μια στιγμή από το μυαλό πως η ψυχή μου δεν θα αισθανθεί τον εγκλωβισμό σου. Ακόμα κι αν το μυαλό μου κοιμηθεί, η ψυχή μου – καθότι μεγάλη αλήτισσα – θα τα αισθάνεται όλα σε διαβεβαιώ. Έτσι αν νιώσω πως σκλαβώνεσαι εξαιτίας μου, θα μαραθώ, θα πεθάνω”.

Περισσότερα στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας “Καθημερινή”.

Η μάχη της Αράχωβας: Μία από τις μεγαλύτερες νίκες της Επανάστασης

Η μάχη της Αράχωβας

Stathis

24 Νοεμβρίου 2018 17:36

Η μάχη της Αράχωβας: Μία από τις μεγαλύτερες νίκες της Επανάστασης

Η μάχη της Αράχωβας ήταν μια από τις πολεμικές εμπλοκές της επανάστασης του ’21 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες. Έγινε μεταξύ 18 και 24 Νοεμβρίου του 1826 στην Αράχωβα της Βοιωτίας.

Με την έναρξη της Επανάστασης, η Αράχωβα, το σημερινό χειμερινό τουριστικό θέρετρο στις υπώρειες του Παρνασσού, απελευθερώθηκε από τους λίγους Τούρκους που ζούσαν εκεί. Το 1823 όμως, κατά την εκστρατεία του Γιουσούφ Περκόφτσαλη πασά στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, τουρκικός στρατός ανάγκασε τους αριθμητικά λιγότερους Έλληνες να εγκαταλείψουν την κωμόπολη, η οποία κάηκε στις 10 Ιουνίου.

Η Αράχωβα βρέθηκε και πάλι στο επίκεντρο τον Νοέμβριο του 1826, όταν ο Γεώργιος Καραϊσκάκης πραγματοποίησε εκστρατεία στις «προσκυνημένες» περιοχές της Στερεάς Ελλάδας για να αναζωπυρώσει το επαναστατικό πνεύμα των κατοίκων της και να αναγκάσει τον Κιουταχή να στείλει δυνάμεις εναντίον του, εξασθενώντας το στρατόπεδό του στην Αθήνα που πολιορκούσε την Ακρόπολη.

Στις 17 Νοεμβρίου 1826 ο Καραϊσκάκης με τους άνδρες του έφθασε στο Δίστομο, όπου στρατοπέδευσε. Επειδή φοβόταν κατάληψη της Αράχωβας, περιοχής με στρατηγική σημασία, φρόντισε να την καταλάβει, προτού προλάβουν οι Τούρκοι. Από την πλευρά τους, οι Τούρκοι έχοντες πληροφορηθεί την εμφάνιση ελληνικού στρατού στην περιοχή έστειλαν από τη Λιβαδειά τον Μουστάμπεη με 2.000 επίλεκτους Τουρκαλβανούς και 200 ιππείς. Αιφνιδιάστηκαν, όμως, από την κίνηση του Καραϊσκάκη και δεν τόλμησαν να εισέλθουν στην πόλη. Αρκέστηκαν να οχυρωθούν στο ύπαιθρο, σε υψώματα του Παρνασσού γύρω από την Αράχωβα.

Την επόμενη ημέρα, 18 Νοεμβρίου, τμήματα του εχθρού επιτέθηκαν στους Έλληνες, αλλά παρά τις αρχικές του επιτυχίες δεν κατόρθωσαν να ανατρέψουν τις ελληνικές θέσεις. Μάλιστα, ο Μουστάμπεης που παρακολουθούσε τη μάχη από ένα ύψωμα δέχθηκε επίθεση από τα νώτα του και από καθαρή τύχη διέφυγε τον θάνατο. Το βράδυ της ίδιας μέρας βρήκε τους Έλληνες σε πλεονεκτική θέση, έχοντας περισφίγξει τον κλοιό γύρω από τον εχθρό, ο οποίος είχε να αντιμετωπίσει και τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Ο βοριάς που κατέβαινε από τον Παρνασσό ήταν ανυπόφορος, ενώ έκαναν την εμφάνισή τους και οι πρώτες νιφάδες του χιονιού. Αντίθετα, οι Έλληνες βρίσκονταν σε πλεονεκτικότερη θέση, αφού μπορούσαν, όταν δεν είχαν υπηρεσία, να ζεσταίνονται στα τζάκια της Αράχωβας.

Μέρα με τη μέρα η κατάσταση των Τούρκων γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Το κρύο και το χιόνι εμπόδιζε τις κινήσεις τους. Έγιναν τότε προτάσεις στους Έλληνες να τους αφήσουν να φύγουν, με αντάλλαγμα τα ζώα και τις αποσκευές τους. Ο Καραϊσκάκης ζήτησε επιπλέον να παραδώσουν τον οπλισμό τους και να εγκαταλείψουν τα Σάλωνα (Άμφισσα) και τη Λιβαδειά. Οι Τουρκαλβανοί θεώρησαν τους όρους του Καραϊσκάκη εξευτελιστικούς και τους απέρριψαν.

Μη έχοντας άλλη διέξοδο, ο Μουστάμπεης διέταξε τους άνδρες τους να ετοιμαστούν για να επιχειρήσουν έξοδο μέσα από τις ελληνικές θέσεις τη νύχτα της 23ης προς την 24η Νοεμβρίου. Όμως κι ενώ οι προετοιμασίες βρίσκονταν στο τελευταίο στάδιο μία ελληνική σφαίρα τον τραυμάτισε πολύ σοβαρά και προτού αφήσει την τελευταία του πνοή διέταξε τον αδελφό του Καριοφίλμπεη να του κόψει το κεφάλι και να το πάρει μαζί του κατά την έξοδο για να μην τον αποκεφαλίσουν νεκρό ή ζωντανό οι γκιαούρηδες κι ατιμαστεί.

Οι Τουρκαλβανοί ζήτησαν νέες διαπραγματεύσεις, που δεν κατέληξαν σε αποτέλεσμα. Τότε αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν την έξοδο. Ήταν μία μετά το μεσημέρι της 24ης Νοεμβρίου 1826, όταν εν μέσω χιονοθύελλας, με τα γιαταγάνια στα χέρια βγήκαν από τα ταμπούρια τους και κατευθύνθηκαν προς τις κορυφές του Παρνασσού. Οι Έλληνες τους αντιλήφθηκαν και όρμησαν κατά πάνω τους με γιαταγάνια και μαχαίρια, καθώς το χιόνι που έπεφτε αχρήστευσε τα όπλα τους.

Η χιονοθύελλα ήταν τόσο δυνατή, ώστε δεν μπόρεσαν να τους καταδιώξουν πέρα από τις τελευταίες πλαγιές τού Παρνασσού. Από τους 1.200 περίπου κατάκοπους Τούρκους που έφθασαν στις κορυφές του βουνού, μόνο 200 μπόρεσαν τελικά να σωθούν στο μοναστήρι της Ιερουσαλήμ, και από αυτούς οι περισσότεροι με τρομερά κρυοπαγήματα. Οι υπόλοιποι βρήκαν τον θάνατο από την παγωνιά. Κατά τη διάρκεια της Μάχης της Αράχωβας οι Έλληνες είχαν ελάχιστες απώλειες: 4 νεκρούς και 9 ελαφρά τραυματίες.

Την επομένη της μάχης, 25 Νοεμβρίου, ο Καραϊσκάκης, ακολουθώντας το παλαιό φρικιαστικό έθιμο των Τούρκων, έστησε σ’ ένα λόφο, ορατό από το Μαντείο των Δελφών, τρόπαιο σε σχήμα κόλουρου κώνου με 300 κεφάλια των εχθρών του και με την επιγραφή: «Τρόπαιον των Ελλήνων κατά των βαρβάρων Οθωμανών ανεγερθέν κατά το 1826 έτος Νοεμβρίου 24, Εν Αράχωβα». Συγχρόνως, έστειλε στην κυβέρνηση, που έδρευε στην Αίγινα, τα κεφάλια του Μουστάμπεη και του κεχαγιάμπεη, καθώς και 12 αιχμάλωτους Tούρκους αξιωματικούς.

Ο Καραϊσκάκης ανήγγειλε τη μεγάλη νίκη στην κυβέρνηση με επιστολή, την οποία υπέγραψαν όλοι οι οπλαρχηγοί και οι αξιωματικοί που πήραν μέρος στη μάχη. Τα ονόματά τους διέσωσε ο αγωνιστής, συγγραφέας και πολιτικός Νικόλαος Σπηλιάδης (1785-1862) και είναι τα εξής, με τη σειρά υπογραφής της επιστολής:

Γεώργιος Καραϊσκάκης, Βασίλης Μπούσγος, Σπύρος Μήλιος, Νικήτας Σταματελόπουλος, Γιαννούσης Πανομάρας, Αναγνώστης Ροκάς, Γιάννης Δαγκλής, Νικόλαος Καραμέτσης, Χρήστος Χατζηπέτρος, Χατζή-Μιχάλης Νταλιάνης, Μήτρος Βάγιας, Γαρδικιώτης Γρίβας, Αθανάσιος Κουτσονίκας, Λεόντης Δαγκλής, Παναγιώτης Γαλάνης, Γεώργιος Μαλάμος, Σπύρος Ξύδης, Νικόλαος Μπαρμπιτσιώτης, Δήμος Τσέλιος (Γεροδήμος), Μήτρος Τριανταφύλλου, Κωνσταντίνος Γρίβας, Γεώργιος Βάγιας, Κώστας Νάκος, Τριαντάφυλλος Αποκουρίτης, Κωνσταντίνος Βέρης, Γιάννης Φαρμάκης, Ιωάννης Ρούκης, Νάκος Πανουριάς, Τούλιος Πανομάρας, Κωνσταντίνος Καλύβας, Γεώργιος Δυοβουνιώτης, Γεώργιος Αγαλλόπουλος, Κωνσταντίνος Γιολδάσης, Κομνάς Τράκας, Γιάννος Δούλας, Κολιός Γερονούρης, Αναγνώστης Καναβός, Γιάννης Μπαϊρακτάρης, Πίλιος Τσέχερης, Δημήτριος Μακρής, Πάσχος Κοσμάς, Βασίλειος Αντωνόπουλος, Κώστας Χορμόβας, Κολιός Πασχούλης, Αθανάσιος Χήλιος Αθανάσιος, Γιαννάκης Κίτσος, Κώ¬στας Τζαβέλλας, Γιώτας Κάτσης, Γεώργιος Μπαϊρακτάρης, Κίτσος Μπότσαρης Κίτσος, Δούκας, Ιωάννης Μελάς, Χρήστος Μπέκας, Μήτρος Μεσολογγίτης, Μήτρος Μπόκας, Νικόλαος Κάσκαρης, Κίτσος Τσάκος, Βασίλης Αργυροκαστρίτης, Σταύρος Γιωργάκης, Γιωργάκης Λακάς, Γιώργης Σκεδάς, Ναστούλης Δαγκλής, Χρήστος Μακρής, Κωνσταντίνος Πασχάλης, Αθανάσιος. Ζέρβας, Χριστόφορος Περραιβός, Πάνος Δάρος, Αθανάσιος Τρικοχωρίτης, Γιάννος Βαργιαδίτης, Δημήτριος Καλλέργης, Σταύρος Δέβερης, Αναγνώστης Κραβαρίτης, Χρήστος Βάρφης, Γεώργιος Τζαβέλλας, Γιάννης Πιλάλης, Μήτρος Γρουμπογιάννης, Διαμάντης Ζέρ¬βας, Λάμπρος Τζαβέλλας, Αν. Στουρνάρης, Γεώργιος Διάκος, Πάνος Τοσούλας, Χαράλαμπος Παπαπολίτης, Λάμπρος Βέικος, Ναστούλης Δίκας, Νικόλαος Δραγαμεστινός, Φωτούσης Φωτομάρας, Νικολός Διάκος,Αναγνώστης Κατσκαμπής, Αθανάσης Δράκος, Γιάννος Περζεκιάς, Αναστάσιος Χορμόβας, Νικόλαος Μπότσαρης, Νάστος Κοντογιάννης και Γεώργιος Ζέρβας.

Η νίκη στην Αράχοβα αναζωπύρωσε την επανάσταση στη Ρούμελη, που βρισκόταν σε κρίσιμο σημείο εξαιτίας των επιχειρήσεων του Κιουταχή και αναπτέρωσε το ηθικό των πολιορκημένων Ελλήνων στην Ακρόπολη της Αθήνας.

Η μάχη της Αλαμάνας: Ο ηρωικός Αθανάσιος Διάκος και ο μαρτυρικός θάνατός του

ιστορικά

Stathis

22 Απριλίου 2018 21:01

Η μάχη της Αλαμάνας: Ο ηρωικός Αθανάσιος Διάκος και ο μαρτυρικός θάνατός του

Μία από τις θρυλικές μορφές του 1821, είναι αναμφίβολα ο Αθανάσιος Διάκος. Ο ηρωικός του αγώνας στην Αλαμάνα απέναντι σε πολλαπλάσιους Τουρκαλβανούς και ο μαρτυρικός του θάνατος στη Λαμία, συγκλονίζουν ακόμα και σήμερα.

Ωστόσο η απώλειά του ένα μόλις μήνα μετά την κήρυξη της Επανάστασης, άφησε δυσαναπλήρωτο κενό και υπήρξε μεγάλο πλήγμα για τον Αγώνα, ιδιαίτερα στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα.

Ο Αθανάσιος Διάκος

Αν και όλοι οι Έλληνες ξέρουμε (ελπίζουμε…) τον Αθανάσιο Διάκο, αγνοούμε αρκετά στοιχεία για την ζωή του. Θα παραθέσουμε εδώ ορισμένες πληροφορίες άγνωστες ως επί το πλείστον στο ευρύ κοινό.

Γεννήθηκε στο χωριό Αθανάσιος Διάκος (παλαιότερα Άνω Μουσουνίτσα) ή στην Αρτοτίνα. Και τα δύο αυτά χωριά βρίσκονται στη Φωκίδα.

Ως έτος γέννησής του, αναφέρεται πιθανότατα το 1788 (σύμφωνα με άλλη εκδοχή γεννήθηκε το 1786).

Ο παππούς του Αθανάσιος Γραμματικός, ήταν επικεφαλής σώματος που δρούσε εναντίον των Τούρκων στην Παρνασσίδα και τη Δωρίδα. Ο πατέρας του ονομαζόταν Νικόλαος. Το επώνυμο του πατέρα του, πιθανότατα ήταν Μασαβέτας (και όχι Γραμματικός όπως αναφέρουν κάποιες πηγές).

Για τον Αθανάσιο Διάκο, γράφει ο Γερμανός ιστορικός Gustar Hertzberg (1826 – 1907):
“Ο Αθανάσιος ήτο υιός αγρότου διαλάμπων επί κάλλει νεαρώ, καταγόμενος εκ της ου μακράν του Καρπενησίου εν τη βορεία κλιτύι του Τυμφρηστού κειμένης κώμης Μυσονίτζης, καλούμενος συνήθως Διάκος (Διάκονος), διότι την της νεότητος παίδευσιν είχε λάβει εν τη περί την Αρτοτίναν παρά το όρος Κόρακα (νυν Βαρδούσια) μονή του Αγίου Ιωάννου (χωρίς όμως να χειροτονηθεί). Η βδελυρά επιθυμία, ην ο Τούρκος βοεβόδας του Λιδορικίου ησθάνετο προς τον νέον, ηνάγκασεν αυτόν να φύγει από της Μονής “εις το όρος”. Ο ηγούμενος αυτού συνέστησεν αυτόν εις περίφημον τινα κλέφτην ονόματι Σκαλτσοδήμον, εν τοις παλικαρίοις δε τούτου ασκηθείς ο Διάκος εγένετο μετ’ ολίγον άξιος πολεμιστής.

Στη Μονή (του Ιωάννου του Πρόδρομου), ο Διάκος δεν πήγε για “να ασπασθεί τον μοναχικόν βίον, αλλά να διδαχθεί παρά τινος καλογήρου εκπληρούντος χρέη διδασκάλου, όπως συνέβαινε καθ’ όλην την Ελλάδα επί τουρκοκρατίας, την Οκτάηχον και το ψαλτήρι”

(Ανδρέας Καρκαβίτσας, “Περί Αθανασίου Διάκου”)

Στη Μονή, ο νεαρός Αθανάσιος (περίπου 15-16 ετών ήταν όταν πήγε εκεί), πρόσφερε υπηρεσίες στους καλόγερους, έψελνε και διάβαζε τον “Απόστολο”. Σύμφωνα με τον Α. Καρκαβίτσα, σ’ ένα γάμο στην Αρτοτίνα, κατά τη διάρκεια του γλεντιού άρχισαν οι πυροβολισμοί στον αέρα (κάτι ανάλογο με τις μπαλοθιές στην Κρήτη σήμερα). Όμως από μια αδέσποτη σφαίρα, σκοτώθηκε ένας νεαρός. Όλοι υπέδειξαν ως υπεύθυνο για τον χαμό του τον Α. Διάκο, χωρίς όμως να είναι βέβαιο ότι ήταν αυτός ο δράστης. Ο Διάκος άρχισε να κρύβεται στα γύρω βουνά, αλλά όταν πήγε σ’ ένα πανηγύρι (ή άλλο γάμο) τον Δεκαπενταύγουστο, τον συνέλαβαν οι Τούρκοι, μαζί με κάποιον Καφέτζο και τους οδήγησαν στον πασά του Λιδορικίου, ο οποίος τους φυλάκισε. Όμως ο Διάκος και ο Καφέτζος κατάφεραν να ξεφύγουν και έφτασαν στο λημέρι του Τσαμ Καλόγηρου, ξακουστού κλέφτη της Δωρίδας.

Μετά τον θάνατο του Τσαμ Καλόγηρου, οι άνδρες του σκόρπισαν σε μπουλούκια. Ένα του Διάκου ,ένα του Γούλα και ένα του Σκαλτσοδήμου. Όταν ο Αλή πασάς, που προετοίμαζε εξέγερση εναντίον της Πύλης, κάλεσε στα Γιάννενα Έλληνες και Αρβανίτες καπεταναίους, πήγε στην πρωτεύουσα της Ηπείρου και ο Αθανάσιος Διάκος (1814). Εκεί έμεινε δύο χρόνια και έγινε φίλος, μεταξύ άλλων, και με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο.

Με την επιστροφή του στη Ρούμελη, άφησε το αρματολίκι του Λιδορικίου στον Σκαλτσοδήμο και πήγε μόνο μ’ ένα σύντροφο, τον Περλίγκα, στη Λιβαδειά. “Εκεί εύρε τον φίλον του Οδυσσέα (Ανδρούτσο), οπλαρχηγόν Λεβαδείας από του 1816, όστις τον εφιλοξένησε μετά χαράς και τον διόρισε πρωτοπαλίκαρόν του”, γράφει ο Α. Καρκαβίτσας.

Το 1819, οι Διάκος και Ανδρούτσος είχαν έντονη διαφωνία, γιατί ο πρώτος δεν συγχωρούσε τη σκληρότητα του δεύτερου. Ο Ανδρούτσος έφυγε για τα Γιάννενα και οι περισσότεροι άνδρες του ακολούθησαν τον Α. Διάκο, τον οποίο ο βοεβόδας της Λιβαδειάς Καρά – Ισμαήλ, διόρισε αρματολό της περιοχής. Ο Διάκος είχε άψογη συνεργασία με τους τοπικούς άρχοντες Ιωάννη Λογοθέτη και Νικόλα Νάκο. Στη φιλική Εταιρεία μυήθηκε πιθανότατα από τον Αθανάσιο Ζαρίφη.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο Διάκος είχε συγκροτήσει πειθαρχημένο στρατιωτικό σώμα και, “ως αρχηγός των αρμάτων της Λιβαδειάς” είχε δική του σφραγίδα με τον δικέφαλο αετό και γράμματα Ο.Θ.Ν.Κ. (= ο Θεός νικά).

Αυτό είναι σε γενικές γραμμές, ένα σύντομο βιογραφικό του Αθανάσιου Διάκου. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που δίνουν διαφορετικά στοιχεία για τον ήρωα. Όπως γράφει ο Γιάννης Α. Ρουφαγάλης στο έργο του “Αρτοτίνα” (1990), ο πατέρας του Α. Διάκου καταγόταν από την Άνω Μουσουνίτσα και η μητέρα του από την Αρτοτίνα. Ο πατέρας του ονομαζόταν Γιώργος Πανουργιάς και στάλθηκε από τους γονείς του σαν ψυχογιός – τσοπάνης, στον αρχιτσέλιγκα θείο του Θανάση Γραμματικό στην Αρτοτίνα, γύρω στο 1760. Ο Ψυχογιός, όπως ήταν γνωστός πλέον στην Αρτοτίνα, παντρεύτηκε αργότερα την Χρυσούλα Καφούρα ή Μπουκουβάλα, που καταγόταν από την Αρτοτίνα και μπήκε “σώγαμπρος” στο σπίτι της οικογένειας της συζύγου του. Το ζευγάρι απόκτησε πέντε παιδιά, τρία κορίτσια και δύο αγόρια. Ένα από αυτά ήταν ο Θανάσης (Αθανάσιος Διάκος).

Για τις διχογνωμίες και τις αντικρουόμενες πληροφορίες, γράφει σχετικά, και πολύ εύστοχα, ο Σαράντος Ι. Καργάκος στο έργο του “Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821”:
“Η σύγχυση ως προς το επώνυμο και την γενέτειρα οφείλεται στο ότι τότε δεν υπήρχαν δημοτολόγια ούτε βιβλία γεννήσεων, βαφτίσεων κλπ. To όνομα τότε δεν το κληρονομούσες, το δημιουργούσες. Επίσης, λόγω του κτηνοτροφικού βίου, οι κάτοικοι των ορεινών περιοχών κινούνταν από οικισμό σε οικισμό έτσι που τα παιδιά μιας πολυμελούς οικογένειας μπορεί να είχαν γεννηθεί σε μέρη διαφορετικά. Μετά την απελευθέρωση, οι κάτοικοι διαφόρων περιοχών, στις οποίες ζούσαν απόγονοι διακεκριμένων αγωνιστών διαγωνίζονταν και διαγωνίζονται για την καταγωγή των ηρώων”.

Η Επανάσταση στην Ανατολική Στερεά

Το ξέσπασμα της Επανάστασης στον Μοριά τον Μάρτιο του 1821, εξαπλώθηκε αστραπιαία στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα. Από τις 24 Μαρτίου ως τις 8 Απριλίου, οι επαναστάτες απελευθέρωσαν τα Σάλωνα (Άμφισσα), το Λιδορίκι, τη Λιβαδειά, την Αταλάντη, τη Θήβα και την Μπουδουνίτσα (Μενδενίτσα)
Αυτό οφειλόταν κυρίως στο ότι η Ανατολική Στερεά είχε ισχυρή αρματολική και κλέφτικη παράδοση και οπλαρχηγούς έμπειρους, με τόλμη και υψηλό φρόνημα (Οδυσσέας Ανδρούτσος , Δήμος Σκαλτσάς , Πανουργιάς, Βασίλης Μπούσγος, Ιωάννης Δυοβουνιώτης και φυσικά, ο Αθανάσιος Διάκος ). Οι περισσότεροι ήταν μυημένοι στη Φιλική Εταιρεία, ενώ αρκετοί είχαν θητεύσει στον στρατό του Αλή πασά!

Η περιοχή είχε όμως ένα μεγάλο μειονέκτημα. Αποτελούσε την οδό απ’ όπου θα επιχειρούσαν να περάσουν οι σουλτανικές δυνάμεις προς την εστία της Επανάστασης, την Πελοπόννησο.
Ομέρ Βρυώνης και Κιοσέ Μεχμέτ στη Ρούμελη.

Από την Πύλη δόθηκε εντολή στον Χουρσίτ πασά να καταπνίξει την Επανάσταση. Αυτός όμως ήταν καθηλωμένος στα Γιάννενα όπου πολιορκούσε τον Αλή πασά.
Έτσι έστειλε τον κεχαγιά μπέη του Μουσταφά επικεφαλής 3.000 Αλβανών να περάσει στην Αχαΐα από την Αιτωλοακαρνανία μέσω του Ρίου. Θεωρώντας ανεπαρκή την αποστολή αυτή, διέταξε τον έμπιστό του Κιοσέ Μεχμέτ να συγκεντρώσει μεγάλες δυνάμεις και να κατευθυνθεί από την Βοιωτία στον Ισθμό και από εκεί στον Μοριά. Έπρεπε όμως πρώτα να εκκαθαριστεί η Ανατολική Στερεά από τους Έλληνες επαναστάτες. Η αποστολή αυτή ανατέθηκε στον Ομέρ Βρυώνη, πασά του Βερατίου, ικανότατο στρατηγό. Λόγω της παλιάς φιλίας του με τον Αλή πασά, δεν ενέπνεε όμως ιδιαίτερη εμπιστοσύνη.

Ο Ομέρ Βρυώνης γνώριζε από την αυλή του Αλή πασά τους περισσότερους Έλληνες οπλαρχηγούς. Τις πολεμικές τους συνήθειες, τις αρετές και τα ελαττώματά τους. Μιλούσε άπταιστα ελληνικά και ήταν πανέξυπνος και εμπειροπόλεμος.

Σύντομα, μια μεγάλη στρατιά από 8.000 πεζούς και 1.000 ιππείς (κατά τον Σπυρίδωνα Τρικούπη, 7.000) κινήθηκε ενάντια στους Έλληνες. Ο Διάκος και ο Δυοβουνιώτης κρίνοντας απαραίτητη την κατάληψη της στενής διάβασης του Σπερχειού προς τις Θερμοπύλες, κατευθύνθηκαν προς τα εκεί για να εμποδίσουν την κάθοδο των Τουρκαλβανών.
Έπρεπε πρώτα όμως να εξασφαλίσουν ότι δεν θα έχουν ενοχλήσεις από τις ήδη υπάρχουσες στην περιοχή εχθρικές δυνάμεις. Ιδιαίτερη δυσκολία παρουσίαζε η κατάληψη του Πατρατζικίου (Υπάτης). 800 ένοπλοι Τούρκοι και Αλβανοί, αγωνίζονταν με πάθος, καθώς είχαν μάθει ότι έρχονται ενισχύσεις.

Η αρχική άρνηση του οπλαρχηγού της περιοχής Μήτσου Κοντογιάννη να λάβει μέρος στην επιχείρηση εναντίον της Υπάτης, ήταν καθοριστική.
Ο Διάκος, ο Δυοβουνιώτης και ο Πανουργιάς αναγκάστηκαν να πολιορκήσουν με τις δικές τους δυνάμεις την πόλη. Τελικά, στις 18 Απριλίου με 8 μέρες καθυστέρηση ,συνέπραξε μαζί τους και ο Κοντογιάννης. Η πολιορκία της Υπάτης ήταν σκληρή. Λίγο όμως πριν η φρουρά παραδοθεί πληροφορήθηκε ότι ο Ομέρ Βρυώνης βρισκόταν στο Λειανοκλάδι. Οι Έλληνες έλυσαν την πολιορκία και έφτασαν στο χωριό Καμποτάδες. Ο Μήτσος Κοντογιάννης αποσύρθηκε στη μονή Αγάθωνος, μετανιωμένος που πήρε μέρος στην επιχείρηση.
Στις 20 Απριλίου έγινε σύσκεψη στους Καμποτάδες για να αποφασίσουν οι Έλληνες οπλαρχηγοί τον τρόπο δράσης τους. Ο Δυοβουνιώτης πρότεινε να τοποθετηθούν οι ελληνικές δυνάμεις σε δύο οχυρώματα κοντά στον Γοργοπόταμο. Ο Διάκος και ο Πανουργιάς υποστήριξαν ότι έπρεπε να καταληφθούν οι δυο δρόμοι που οδηγούσαν ο πρώτος στη Λοκρίδα και τη Βοιωτία και ο δεύτερος στη Φωκίδα. Η γνώμη αυτή επικράτησε.

Ο Δυοβουνιώτης με 600 άνδρες κατέλαβε τη γέφυρα του Γοργοπόταμου, ο Πανουργιάς με 600 άνδρες οχυρώθηκε στο χωριό Μουσταφάμπεη και στη Χαλκομάτα (στον δρόμο των Σαλώνων). Στην πρώτη θέση τοποθέτησε τον Κομνά Τράκα και τον Παπανδρέα Κοκκοβιστιανό, ενώ στη Χαλκομάτα έμεινε ο ίδιος μαζί με τον φλογερό πατριώτη, επίσκοπο Σαλώνων (Άμφισσας) Ησαΐα. Ο Αθανάσιος Διάκος ανέλαβε με 500 άνδρες να υπερασπιστεί τη γέφυρα της Αλαμάνας και τα Πουριά, απ’ όπου περνούσε ο δρόμος για τις Θερμοπύλες. Στους έμπιστούς του Καλύβα και Μπακογιάννη ανέθεσε τη φύλαξη της γέφυρας με λίγους άνδρες ενώ ο ίδιος οχυρώθηκε στη Δαμάστα για να ελέγχει τον δρόμο.

Η μάχη της Αλαμάνας (Σπερχειού)

Στις 22 ή 23 Απριλίου 1821, κι ενώ οι επαναστάτες είχαν μόλις προλάβει να οχυρωθούν στις θέσεις τους, έφτασε ο Ομέρ Βρυώνης από το Λειανοκλάδι ενώ ταυτόχρονα ο Κιοσέ Μεχμέτ είχε ξεκινήσει από το Ζητούνι (Λαμία).
Μόλις ο Δυοβουνιώτης είδε τη δύναμη του εχθρού κατευθύνθηκε προς τη θέση Δέμα, όπου δεν μπορούσαν να επιτεθούν οι ιππείς. Ο Ομέρ Βρυώνης αποφάσισε να κινηθεί προς τη Χαλκομάτα. Ο Πανουργιάς που βρισκόταν εκεί με τους άνδρες του, παρά τη γενναία αντίσταση αναγκάστηκε να υποχωρήσει καθώς μάλιστα είχε τραυματιστεί.
Τουρκική δύναμη άρχισε να καταδιώκει όσους υποχωρούσαν.
Ο γιγαντόσωμος επίσκοπος Ησαΐας ,ασυνήθιστος σε πολεμικές πορείες, βάδιζε με δυσκολία. Ο έφορος Σαλώνων Μαρκόπης ή Μαρκόπουλος, σήκωσε τον Ησαΐα στους ώμους του, όμως ήταν αδύνατο να τον μεταφέρει για πολύ. Ο Ησαΐαςτότε του είπε: “Άφησε με, παιδί μου, και σώσε τουλάχιστον τον εαυτό σου, που είναι χρησιμότερος”. Ο Μαρκόπουλος πειθάρχησε. Λίγο αργότερα, άκουσε τα τελευταία λόγια του Ησαΐα: “Παναγία μου, σώσε την πατρίδα”. Ένας Τούρκος έφτασε τον επίσκοπο και τον αποκεφάλισε. Στη μάχη αυτή σκοτώθηκε κι ο αδελφός του Ησαΐα, ιερομόναχος Παπαγιάννης κι ένας ανιψιός του.

Αμέσως μετά, ο Ομέρ Βρυώνης έστειλε λίγους άντρες εναντίον των οχυρωμένων στο Μουσταφάμπεη Κομνά Τράκα και Παπανδρέα και με το σύνολο των δικών του δυνάμεων αλλά κι εκείνων του Κιοσέ Μεχμέτ κινήθηκε προς την Αλαμάνα. 8.000 άνδρες, εναντίον 500 Ελλήνων! Από τους 500 Έλληνες, οι 200 με επικεφαλής τους Καλύβα και Μπακογιάννη, υπεράσπιζαν τη γέφυρα της Αλαμάνας. Σύμφωνα με μαρτυρία του Χριστόφορου Περραιβού, κοντά στη γέφυρα υπήρχε ομώνυμο χωριό που καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τους Τούρκους και σ’ αυτό οφείλεται το όνομα Αλαμάνα του Σπερχειού. Ο Διάκος, όπως προαναφέραμε, κατείχε τα Πουριά και με συχνές εφόδους προσπαθούσε να βοηθήσει τους υπόλοιπους μαχητές.

Ο Μπακογιάννης κι ο Καλύβας μαζί με δύο ακόμα συμπολεμιστές τους, κλείστηκαν σ’ ένα χάνι μπροστά στη γέφυρα για να απασχολούν τους Τουρκαλβανούς . Όσοι βρισκόταν στα Πουριά ήρθαν πλέον σε δεινή θέση. Ο Διάκος πολεμούσε με γενναιότητα μπροστά απ’ τους υπόλοιπους. Ο φίλος και συμπολεμιστής του Βασίλης Μπούσγος, ένας σπουδαίος αγωνιστής του ’21 τον εκλιπαρούσε να φύγουν, καθώς θα ήταν περισσότερο χρήσιμος στο μέλλον. Ο ιπποκόμος του Μπισμπιρίγος, έφερε τη φοράδα του ‘’Αστέρω’’ για να ξεφύγει γρήγορα. Ο Διάκος ήταν ανένδοτος : ‘’Ο Διάκος δεν φεύγει, δεν εγκαταλείπει τους συντρόφους του’’. Είχαν μείνει πλέον μόνο 48 άνδρες γύρω απ’ τον Διάκο. Τα ντουφέκια και οι πιστόλες είχαν αχρηστευθεί από τη συχνή χρήση. Οι Έλληνες τράβηξαν από τα θηκάρια τα σπαθιά, αποφασισμένοι να αγωνιστούν μέχρι τέλους . Κάποια στιγμή σκοτώθηκε ο αδελφός του Διάκου Μήτρος. Ο Διάκος αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει τη σορό του αδελφού του ως πρόχωμα και κατόρθωσε να καταφύγει στα Μανδροστάματα της μονής της Δαμάστας . Εκεί υπήρχαν βράχοι, κατάλληλοι για ταμπούρια.

Είχαν απομείνει όμως μόνο 10 άνδρες έναντι μερικών χιλιάδων. Ο αγώνας ήταν κάτι παραπάνω από άνισος. Ο Διάκος αγωνιζόταν λυσσαλέα. Όμως μια βολίδα κάποια στιγμή τον τραυμάτισε στον δεξί ώμο. Δεν μπορούσε έτσι να χρησιμοποιήσει την πιστόλα του και το σπαθί που κρατούσε στο αριστερό χέρι είχε σπάσει. Αιμόφυρτος έπεσε στα χέρια των Τσάμηδων του Τελεχά Φέζου. Ακόμα και τραυματισμένος ενέπνεε φόβο. Γι’ αυτό τον έδεσαν χειροπόδαρα και τον ανέβασαν σ’ ένα μουλάρι για να τον οδηγήσουν στους πασάδες.

Στο μεταξύ, οι Καλύβας, Μπακογιάννης και οι άλλοι δύο συμπολεμιστές τους, μην ακούγοντας πλέον πυροβολισμούς, βγήκαν απ’ το χάνι για να δουν τι συμβαίνει. Ο Διάκος τους αντιλήφθηκε και τους φώναξε: ” Καλύβα, Μπακογιάννη, δέκα χιλιάδες με κρατούν”.
Οι 4 ηρωικοί άντρες έβγαλαν τα σπαθιά τους και όρμησαν στους εχθρούς. Μετά από σύντομη μάχη έπεσαν όλοι νεκροί. Ο μόνος που γλίτωσε ήταν ο Βασίλης Μπούσγος, ο οποίος συνέχισε να προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στον Αγώνα ως το τέλος.

Το μαρτυρικό τέλος του Αθανάσιου Διάκου

Ο Διάκος μεταφέρθηκε στο τουρκικό στρατόπεδο στη Λαμία και οδηγήθηκε στη σκηνή του Ομέρ Βρυώνη. Παλιός του γνώριμος εκείνος, τον ρώτησε πώς άφησε να τον πιάσουν αιχμάλωτο.
“Αν ήξερα ότι δεν θα σκοτωνόμουν, θα κρατούσα ένα φουσέκι για τον εαυτό μου”, απάντησε ο Διάκος.
Έπειτα ήρθε κι ο Κιοσέ Μεχμέτ, ο οποίος τον ρώτησε για την αιτία και τον σκοπό της Επανάστασης: “Οι χριστιανοί όλοι σηκώθηκαν στ’ άρματα για να ξεσκλαβωθούν”, ήταν η απάντηση του Έλληνα ήρωα.
Οι δυο πασάδες θαύμασαν τη γενναιότητά του. Μάλιστα ο Κιοσέ Μεχμέτ του πρότεινε να ενταχθεί στις δυνάμεις του και να τον βοηθήσει στην κατάπνιξη της Επανάστασης.
“Ούτε σε δουλεύω (ενν. δουλεύω για σένα) ούτε σε ωφελώ αν δουλέψω για σένα”. Ο Μεχμέτ τον απείλησε ότι θα τον σκοτώσει, έλαβε όμως εκ νέου μια γενναία απάντηση: “Η Ελλάς έχει πολλούς Διάκους”. Παρ’ όλα αυτά, ο Αθανάσιος Διάκος θα γλίτωνε, καθώς ειδικά ο Ομέρ Βρυώνης τον εκτιμούσε πολύ.

Όμως ένας σημαίνων Τούρκος του Ζητουνίου (Λαμίας) ,ο Χαλήλ μπέης, που ήταν παρών στις στιχομυθίες, έπεσε στα πόδια του, εκλιπαρώντας τον να σκοτώσει τον επαναστάτη που ευθυνόταν για τον θάνατο πολλών Τούρκων στην περιοχή. Πρότεινε μάλιστα να εκτελεστεί με παραδειγματικό τρόπο. Αποφασίστηκε τότε, να εκτελεστεί με ανασκολοπισμό.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας, οδηγήθηκε σε μια μάντρα, εκεί που σήμερα βρίσκεται το μνημείο του. Με την είσοδο του στο Ζητούνι, δέχτηκε ύβρεις και χλεύη από τους ντόπιους Τούρκους. Του έδωσαν μάλιστα έναν πάσσαλο που προοριζόταν για το μαρτύριό του για να τον μεταφέρει ο ίδιος. Όταν κατάλαβε τον προορισμό του ξύλου, το πέταξε και φώναξε προς τους Αλβανούς φρουρούς του: “Δεν βρίσκεται από σας εδώ κανένα παλικάρι να με σκοτώσει με πιστόλι να με γλιτώσει από τους χαλντούπηδες;” Δεν βρέθηκε κανείς και η θανατική ποινή εκτελέστηκε.

Ο Διάκος, σύμφωνα με τοπική παράδοση, ρίχτηκε σε κοντινό χαντάκι. Ήταν ακόμα ζωντανός! Δεν μπορούσε όμως να φύγει καθώς δεν μπορούσε ούτε να συρθεί. Λέγεται ότι έζησε μια-δυο μέρες βογκώντας από τους πόνους και πως τη “χαριστική βολή” του την έδωσε ένας αθίγγανος.

Άλλη παράδοση αναφέρει ότι πέθανε από τη δίψα και την αιμορραγία. Οι Χριστιανοί της πόλης βρήκαν το σώμα του και το έθαψαν. Ο χώρος της ταφής ξεχάστηκε και ανακαλύφθηκε από τον αντισυνταγματάρχη Ρούβαλη το 1881.

Ο Φίλος Αλεξίου

Ένα πρόσωπο που συμμετείχε άθελά του στον μαρτυρικό θάνατο του Αθανάσιου Διάκου και για τον οποίο υπάρχει μόνο μία αναφορά δύο αράδων στο διαδίκτυο, ήταν ο λεπτοξυλουργός Φίλος Αλεξίου από τη Λαμία. Γεννήθηκε το 1888. Έμεινε στην ιστορία επειδή ήταν αυτός που εξαναγκάστηκε από τους Οθωμανούς να κατασκευάσει τη σούβλα με την οποία θανατώθηκε ο Αθανάσιος Διάκος. Η τοπική εφημερίδα της Λαμίας “Φωνή του Λαού” σε άρθρο της στις 10 Απριλίου 1882, έγραφε: “Απεβίωσεν άρτι εν Λαμία και εις ηλικίαν 94 ετών ο λεπτουργός Φίλος Αλεξίου ον οι κατά το 1821 εν Λαμία κρατούντες Οθωμανοί βία και ραβδισμοίς ηγγάρευσαν, ίνα λεπτύνει και προπαρασκευάσει τον πάλον δι’ ον ο ήρως Αθανάσιος Διάκος ανεσκολοπίσθη. Ο δυστυχής γέρων επί ήμισυ και πλέον έκτοτε αιώνα ζήσας, ουκ επαύετο ευχόμενος τω πανοικτίρμονι Θεώ ίνα συγχωρήσει αυτό το ακούσιον εκείνον αμάρτημα” (Εγκ/δεια ΔΟΜΗ, τ. 2, εκδ. 2005).

Επίλογος

Ο Αθανάσιος Διάκος με την ωραιότητα του σώματος και της ψυχής του και με τον μαρτυρικό του θάνατο ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς και καλλιτέχνες. Ίσως θα μπορούσε να έχει γλιτώσει αν έφευγε από το πεδίο της μάχης. Εκ του αποτελέσματος, δικαιώνεται και ο Απόστολος Ε. Βακαλόπουλος που γράφει ότι ήταν “σφάλμα στρατηγικό του Διάκου ότι απέρριψε τη γνώμη του Δυοβουνιώτη ο οποίος πρότεινε να τοποθετηθούν συσσωματωμένοι οι Έλληνες σε δύο οχυρώματα κοντά στον Γοργοπόταμο και δέχτηκε το σχέδιο του Πανουργιά που ανέπτυσσε το μέτωπο καταμερίζοντας τις μικρές και απειροπόλεμες ελληνικές δυνάμεις απέναντι του όγκου των έμπειρων Τούρκων και Αλβανών.

Ο θάνατός του σκόρπισε θλίψη και παγωμάρα στους Έλληνες της Ανατολικής Στερεάς. Από καθαρά στρατηγικής άποψης όμως ο θάνατός του άφησε ένα τεράστιο κενό στην ηγεσία των επαναστατημένων Ελλήνων από την αρχή του Αγώνα…

Πηγές:
“Ιστορία του Ελληνικού Έθνους”, τ. ΙΒ’ Εκδοτική Αθηνών
Νίκος Γιαννόπουλος: “1821: Οι Μάχες των Ελλήνων για την Ελευθερία”, εκδόσεις HISTORICAL QUEST, 2016
ΣΑΡΑΝΤΟΣ Ι. ΚΑΡΓΑΚΟΣ, “Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821”
ΓΟΥΣΤΑΥΟΣ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ ΧΕΡΤΣΒΕΡΓΚ, “ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ”, Α’ έκδοση 1916, Β’ έκδοση, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΕΙΡΟΣ

Η μάχη της αδελφής του Γιώργου Μανίκα με τον καρκίνο και το βίντεο από το νοσοκομείο – «Για εσένα θα γυρίσω τον κόσμο ανάποδα»

Ελλάδα

Τι λες τώρα;

26 Οκτωβρίου 2026 14:37

Η μάχη της αδελφής του Γιώργου Μανίκα με τον καρκίνο και το βίντεο από το νοσοκομείο – «Για εσένα θα γυρίσω τον κόσμο ανάποδα»

Γιώργος Μανίκας: Η συγκλονιστική περιπέτεια της αδελφής του με τον καρκίνο του μαστού – Το συγκινητικό μήνυμα αγάπης

Μια δύσκολη περίοδο της ζωής της επέλεξε να μοιραστεί δημόσια η Λίλια Μανίκα, αδελφή του Γιώργου Μανίκα, δημοσιεύοντας βίντεο από την περίοδο κατά την οποία υποβαλλόταν σε θεραπείες για τον καρκίνο του μαστού.

stigmiotypo othonis 2026 10 26 23.36.10

Με αφορμή τον μήνα ενημέρωσης για τη νόσο, θέλησε να υπενθυμίσει τη σημασία της πρόληψης, ενώ ο αδελφός της αναδημοσίευσε το υλικό, εκφράζοντας με λίγα λόγια τη βαθιά αγάπη του για εκείνη.

«Η πρόληψη μπορεί να γίνει η αρχή μιας δεύτερης ευκαιρίας»

Η Λίλια Μανίκα αναφέρθηκε στους φόβους που αντιμετώπισε και στη δύναμη που χρειάστηκε να βρει κατά τη διάρκεια της περιπέτειας με την υγεία της. Το βίντεο καταγράφει στιγμές από τη νοσηλεία και τις θεραπείες της, έχοντας στο πλευρό της τον αδελφό της.

Στο μήνυμά της εξήγησε γιατί ο Οκτώβριος έχει ιδιαίτερη σημασία για την ίδια, καθώς δεν αποτελεί απλώς μια περίοδο ενημέρωσης για τον καρκίνο του μαστού, αλλά συνδέεται με τη δική της εμπειρία.

stigmiotypo othonis 2026 10 26 23.36.17

«Οκτώβριος. Μήνας ενημέρωσης για τον καρκίνο του μαστού. Για κάποιες από εμάς δεν είναι απλά ένας μήνας. Είναι μια υπενθύμιση μιας μάχης που δώσαμε, των φόβων που νικήσαμε και της δύναμης που ανακαλύψαμε μέσα μας. Η πρόληψη μπορεί να γίνει η αρχή μιας δεύτερης ευκαιρίας. Μην αμελείς τον εαυτό σου», έγραψε.

Η δημόσια εκδήλωση αγάπης από τον Γιώργο Μανίκα

Ο Γιώργος Μανίκας αναδημοσίευσε το βίντεο της αδελφής του, συνοδεύοντάς το με μια προσωπική αφιέρωση. Με τη φράση του εξέφρασε τη διάθεσή του να βρίσκεται δίπλα της σε κάθε δυσκολία, δείχνοντας πόσο σημαντική είναι για εκείνον.

Δείτε το βίντεο:

«Για εσένα μπορώ να γυρίσω τον κόσμο ανάποδα και αν χρειαστεί θα το κάνω, αδελφούλα», έγραψε ο ίδιος.

Η μάχη στο Χάνι της Γραβιά: Μια απρόσμενη Ελληνική νίκη με τεράστια σημασία

Σαν Σήμερα

Stathis

8 Μαΐου 2018 16:22

Η μάχη στο Χάνι της Γραβιά: Μια απρόσμενη Ελληνική νίκη με τεράστια σημασία

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος (1790-1825) γιός του φημισμένου κλεφταρματολού Ανδρέα Βερούση ή Ανδρούτσου από τις Λιβανάτες, είχε γεννηθεί στην Ιθάκη το 1790. Τον βάφτισε στο νησί ο συμπολεμιστής του πατέρα του, ο ονομαστός Λάμπρος Κατσώνης από τη Λειβαδιά, αξιωματικός του ρωσικού στρατού που έδρασε την περίοδο του ρωσο-τουρκικού πολέμου 1787-1792 στο Αιγαίο αναπτύσσοντας εντυπωσιακή ναυτική δράση εναντίον του οθωμανικού στόλου.

Όταν ξέσπασε η εξέγερση του Αλή πασά των Ιωαννίνων ενάντια στην Πύλη (Ιούλιος 1820), ο Οδυσσέας, ως οπλαρχηγός της Λιβαδειάς, ήδη μυημένος στη Φιλική Εταιρεία από το 1818, έφυγε για τα Γιάννενα για να τον υποστηρίξει στη σύγκρουσή του με τον σουλτανικό στρατό που στάλθηκε εναντίον του, αφήνοντας τον Οκτώβριο στη θέση του το πρωτοπαλίκαρό του, Αθανάσιο Διάκο.

Με την πολιορκία του Αλή πασά να γίνεται όλο και πιο στενή προς τα τέλη του χειμώνα του 1820, πολλοί Έλληνες οπλαρχηγοί μυημένοι στη Φιλική Εταιρεία, ανάμεσά τους ο Ανδρούτσος και ο Καραϊσκάκης, και σύμφωνα με τις οδηγίες της, προσπαθούσαν – όπως και οι Σουλιώτες – να παρατείνουν όσο μπορούσαν τη σύγκρουση με την Πύλη, προς όφελος της επανάστασης, που επρόκειτο σε λίγο να ξεσπάσει.

Για να μην εγκλωβιστεί στα Γιάννενα διέφυγε προς τη νότιο Ελλάδα και άρχισε τις πρώτες προεπαναστατικές επαφές. Στις 30 Ιανουαρίου 1821 έγινε η μεγάλη σύσκεψη των αρματολών της Ρούμελης στο νησί της Λευκάδας, παρουσία και του Ανδρούτσου, ο οποίος ανέλαβε μαζί με τον Πανουργιά των Σαλώνων την εξέγερση στη δυτική Στερεά. Στις 15 Μαρτίου αφού ήρθε πρώτα σε επαφή με επαναστατικούς κύκλους της Πάτρας (τον πρόξενο της Ρωσίας, Ιωάννη Βλασόπουλο και τον Π. Π Γερμανό), πέρασε έπειτα στο Γαλαξίδι, παρακινώντας στις 22 του μήνα με το περίφημο γράμμα του τους κατοίκους να διαθέσουν τον στόλο τους στην επαναστατική υπόθεση και ανέλαβε να ξεσηκώσει τη δυτική Στερεά. Στις 22 Μαρτίου αφού εξόντωσε στη γέφυρα της Τατάρνας Ευρυτανίας οθωμανική χρηματαποστολή 60 ανδρών υπό τον Χασάν Γκέκα, κατευθύνθηκε προς την περιοχή Βάλτου-Ξηρομέρου.

Η εξάπλωση της επανάστασης

Το 1821 ξεκίνησε με τη συνεχιζόμενη σύγκρουση του Αλή πασά με τον σουλτάνο να έχει λάβει πλέον εκρηκτικές διαστάσεις. Ήδη διαρκούσε πάνω από 7 μήνες. Η εμπλοκή 36.000 τουρκικού στρατού υπό τον ικανότατο Μόρα-βαλεσή Χουρσίτ πασά (διοικητή της Πελοποννήσου και πρώην μεγάλο Βεζύρη) ως νέο αρχισερασκέρη (επικεφαλή της εκστρατείας) που διατάχθηκε να αφήσει την Πελοπόννησο και να εκστρατεύσει στα Γιάννενα, διευκόλυνε αφάνταστα την πορεία της επανάστασης.

Στις Ηγεμονίες της Μολδοβλαχίας ο Αλέξανδρος Υψηλάντης σημείωνε επιτυχίες ενώ στα νησιά η επανάσταση είχε φουντώσει και ο ελληνικός στόλος κυριαρχούσε πλήρως στον θαλάσσιο χώρο.

Στην Πελοπόννησο, ήδη από τα τέλη Μαρτίου τα κυριότερο κάστρα πολιορκούνταν από τους επαναστάτες, ενώ το κέντρο της οθωμανικής διοίκησης, η Τρίπολη, βρισκόταν από αρχές Απριλίου αποκλεισμένο όλο και πιο στενά από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, με την εκεί τουρκική φρουρά να περιμένει απελπισμένα βοήθεια από τον Χουρσίτ στα Γιάννενα.

Στην ανατολική Στερεά (αντίθετα με τη δυτική όπου δεν είχε σημειωθεί ακόμη καμία επαναστατική κίνηση) οι τουρκικές φρουρές εκκαθαρίστηκαν σχετικά γρήγορα το διάστημα 23 Μαρτίου-13 Απριλίου 1821 (Δερβενοχώρια, Μεγαρίδα, Σάλωνα, Γαλαξίδι, Λιδωρίκι, Μαλανδρίνο, Λιβαδειά, Αταλάντη, Θήβα, Μενδενίτσα, Τουρκοχώρι). Εξαιρώντας κανείς την περιοχή της Υπάτης (και φυσικά της Λαμίας που αποτελούσε μεγάλο οθωμανικό στρατιωτικό κέντρο, της Αθήνας και της Εύβοιας), όλη η ανατολική Στερεά έως τον Σπερχειό ποταμό βρισκόταν πλέον υπό τον έλεγχο των επαναστατών.

O Χουρσίτ Πασάς

Σχέδια και ενέργειες αντίδρασης των Τούρκων

Οι ανησυχητικές εξελίξεις στο μέτωπο της ανατολικής Στερεάς και ο κίνδυνος που συνεπαγόταν για την άμυνα της Τρίπολης, που ήταν ήδη υπό ασφυκτικό κλοιό, έγιναν γρήγορα αντιληπτές από τον πολύπειρο Χουρσίτ πασά. Διατηρώντας τους θησαυρούς και το χαρέμι του στην Τρίπολη και μη μπορώντας να επέμβει ο ίδιος για να καταστείλει την επανάσταση, αποφάσισε να δράσει άμεσα, αποστέλλοντας ενισχύσεις.

Στις 3 Απριλίου έφτασαν από τα Γιάννενα στην Πάτρα 600 άνδρες υπό τον Γιουσούφ Σελίμ πασά Σερεσλή για ενίσχυση της πόλης, ενώ στις 6 Απριλίου 3.500 Τουρκαλβανοί υπό τον Μουσταφά μπέη, κεχαγιάμπεη του Χουρσίτ, αποβιβάστηκαν στο Ρίο της Πάτρας για να ενισχύσουν την πολιορκημένη Τρίπολη και στις 15 Απριλίου μπήκαν στη Βοστίτσα (Αίγιο).

Παράλληλα μέσα Απριλίου, ένα εξαιρετικά ισχυρό στράτευμα από 8.000 πεζούς και 800 ιππείς υπό τους ικανότατους Κιοσέ Μεχμέτ (ως νέο βαλή του Μοριά) και Ομέρ Βρυώνη (σαντζάκ μπεη του Βερατίου, πρόσφατα αυτομολήσαντα από τον Αλή πασά), ξεκίνησε κι αυτό από τα Γιάννενα, σταλμένο από το Χουρσίτ, με σκοπό την καταστολή της επανάστασης στη Στερεά και το πέρασμα μέσω του ισθμού της Κορίνθου και της Ιτέας στην Πελοπόννησο για την ενίσχυση του κάστρου της Τριπολιτσάς. Ο κίνδυνος για την πορεία της επανάστασης ήταν πλέον ορατός.

Στις 19 Απριλίου οι δύο πασάδες έφθασαν στη Λαμία με εντολές για συντονισμό της δράσης τους με τους Γιουσούφ πασά και Μουσταφάμπεη στην Πελοπόννησο.

Στις 23 Απρίλιου τα ελληνικά επαναστατικά σώματα (1.500) υπό τους Αθανάσιο Διάκο, Γιάννη Δυοβουνιώτη και Πανουργιά, προσπάθησαν να αναχαιτίσουν την κάθοδο της τουρκικής στρατιάς προς νότο, αλλά ηττήθηκαν στην άνιση αναμέτρηση της Αλαμάνας ενώ ο Διάκος αιχμαλωτίστηκε και βρήκε μαρτυρικό θάνατο με ανασκολοπισμό στη Λαμία.

Ο Ομέρ Βρυώνης

Κινήσεις των αντιπάλων μετά τη μάχη της Αλαμάνας

Μετά τη νικηφόρα μάχη του Σπερχειού, οι δύο πασάδες παρέμειναν στη Λαμία για ξεκούραση και ανεφοδιασμό, αναζητώντας την πλέον ενδεδειγμένη οδό καθόδου στην Πελοπόννησο, σίγουροι για την διαφαινόμενη επιτυχία της εκστρατείας τους.

Οι ελληνικές δυνάμεις (1.000 άνδρες) ανασυντάχθηκαν κοντά στην Αμφίκλεια από τον Βασίλη Μπούσγο ενώ στις 26 Απριλίου άρχισε η πολιορκία της τουρκικής φρουράς στην Ακρόπολη από τις ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις.

Μαθαίνοντας τις εξελίξεις, ο Οδυσσέας στις 3 Μαΐου έφτασε από τον Βάλτο στη Γραβιά και συναντήθηκε με τους Γκούρα, Πανουργιά και Δυοβουνιώτη, καταστρώνοντας σχέδιο αντιμετώπισης των πασάδων που σε λίγο θα κατέβαιναν προς νότο.

Αποφασίστηκε η υλοποίηση της αρχικής απόφασης των Κομποτάδων (από τις 14 Απριλίου) για γενική σφαγή των 2.000 Τούρκων αιχμαλώτων από τις διάφορες φρουρές που παραδόθηκαν στην ανατολική Στερεά (Σάλωνα, Λιδωρίκι, Λιβαδειά, Μενδενίτσα, Αταλάντη, Τουρκοχώρι) και η κάλυψη του δρόμου προς Σάλωνα, ώστε να εμποδιστεί η πορεία των Τούρκων προς Πελοπόννησο μέσω Φωκίδας.

Η βεβαιότητα του Ανδρούτσου ότι θα επιχειρούνταν τουρκική προέλαση στον άξονα Λαμίας-Άμφισσας με στόχο τη διαπεραίωση στον Μοριά μέσω Γαλαξιδίου, πήγαζε και από τις προτάσεις (ίσως να έλαβε και επιστολή) υποταγής που είχε από τον Ομέρ Βρυώνη (παλιό του γνώριμο από την αυλή του Αλή πασά) με τόπο συνάντησης την περιοχή της Γραβιάς.

Εξάλλου εκείνες τις μέρες ο Μουσταφά κεχαγιάμπεης είχε ήδη προελάσει επιτυχώς και διαμέσου Ρίου-Αιγίου-Ναυπλίου είχε μπει από τις 6 Μαΐου στην Τρίπολη, ενισχύοντας την πολιορκημένη πόλη. Η ανάγκη συντονισμού έκανε επιτακτική την επανεκκίνηση του τουρκικού στρατεύματος.

Η μάχη στο χάνι της Γραβιάς

Στις 7 Μαΐου οι Ομέρ Βρυώνης και Κιοσέ Μεχμέτ (με 9.000 στρατό) κινήθηκαν από τη Λαμία προς τη Φωκίδα. Αφού διέλυσαν στο Ελευθεροχώρι την ελληνική άμυνα υπό τον Βασίλη Μπούσγο (1.000), που υποχώρησε προς τη Λειβαδιά, ο μεν Κιοσέ Μεχμέτ με 1.000 άνδρες έμεινε στη Μενδενίτσα, ενώ ο Ομέρ Βρυώνης με το υπόλοιπο στράτευμα (περίπου 7.000 πεζοί και 1.000 ιππείς υπό τους Τελεχάμπεη και Μουστάμπεη Κιαφεζέζη) κατευθύνθηκε προς τα Σάλωνα μέσω Γραβιάς.

Στο μεταξύ οι οπλαρχηγοί Ανδρούτσος, Πανουργιάς και Δυοβουνιώτης όρισαν ως σημείο αντίστασης ένα χάνι στο χωριό Γραβιά, πάνω στη διαδρομή από όπου θα περνούσε η τουρκική στρατιά που θα μεταβαλλόταν σε κέντρο της ελληνικής αμυντικής προσπάθειας.

Ο Ανδρούτσος, αφού έσυρε πρώτος το χορό με το τραγούδι «Κάτω στου Βάλτου τα χωριά…» με 117 εθελοντές (ανάμεσά τους ο Γ. Γκούρας ως πρωτοπαλίκαρό του, οι Κομνάς Τράκας και παπα-Αντρεάς, μαχητές της Αλαμάνας, ο Αγγελής Γοβγίνας μετέπειτα αρχηγός στην Εύβοια και ο Αλβανός φίλος του Οδυσσέα από την αυλή του Αλή πασά, Γκίκας Μουσταφά) μπήκαν μέσα στο πλινθόκτιστο χάνι, ενώ οι άλλοι δύο οπλαρχηγοί με 1.200 άνδρες, έπιασαν τις πλαγιές αριστερά και δεξιά. Καθώς ετοιμάζονταν οι θέσεις μάχης και ανοίγονταν πολεμίστρες στο χάνι, ο έφορος των Σαλώνων Αναγνώστης Κεχαγιάς, μόλις που πρόλαβε να τους μεταφέρει πολεμοφόδια, ενώ οι Τούρκοι πλησίαζαν.

Φτάνοντας στη Γραβιά το πρωί της 8^ης Μαΐου, ο Ομέρ Βρυώνης και αφού ανέτρεψε εύκολα την άμυνα των Πανουργιά-Δυοβουνιώτη, που υποχώρησαν προς το βουνό, επικέντρωσε την προσοχή του στο χάνι, στέλνοντας τον γνωστό στον Ανδρούτσο, Χασάν δερβίση με προτάσεις υποταγής. Ο Οδυσσέας μετά από ανταλλαγή ύβρεων, σκοτώνοντάς τον, έδωσε και την περήφανη απάντηση για αντίσταση. Αμέσως οι Τουρκαλβανοί εφόρμησαν κατά κύματα με στόχο να μπούν μέσα στο αδύναμο οίκημα, αλλά η αποφασιστικότητα των υπερασπιστών και το μεθοδικό, εύστοχο και συνεχές πυρ, έφεραν σε αδιέξοδο τις εχθρικές επιθέσεις.

Μέχρι το απόγευμα όλες οι προσπάθειες του τουρκικού στρατού να πατήσει το χάνι είχαν αποτύχει. Τότε ο Ομέρ Βρυώνης έστειλε ειδοποίηση να του φέρουν κανόνια από τη Λαμία ώστε την άλλη μέρα να το γκρεμίσει.

Οι υπερασπιστές αντιλαμβανόμενοι τον κίνδυνο να παραμείνουν κι άλλο μέσα στο χάνι, και αφού πλέον είχαν πετύχει το σκοπό τους, φθείροντας όσο μπορούσαν το εχθρικό στράτευμα, αποχώρησαν τα μεσάνυχτα νότια προς το όρος Χλωμό.

Η νίκη τους ήταν παραπάνω από εντυπωσιακή και απρόσμενη. Με μόλις 6 νεκρούς συντρόφους τους, προκάλεσαν απώλειες στους επιτιθέμενους 300 νεκρών και 600 τραυματιών.

Ο Οδυσσέας είχε εκδικηθεί τον θάνατο του Διάκου και αντιστάθμισε την ήττα της Αλαμάνας. Εξάλλου και η επανάσταση στην Πελοπόννησο είχε σε μεγάλο βαθμό σωθεί. Στις 12-13 Μαΐου ο Θ. Κολοκοτρώνης θα νικούσε τον Μουσταφά μπέη στο Βαλτέτσι και ο κλοιός γύρω από την Τρίπολη θα γινόταν πλέον ασφυκτικός.

Το μικρό και άσημο χάνι, μέσα σε μια μέρα, θα πέρναγε για πάντα στην ιστορία, ως αιώνιο σύμβολο αντίστασης, μνημείο, μιας εντελώς απρόσμενης για τους στρατιωτικούς συσχετισμούς, νίκης.

Τη θυσία του Διάκου στην Αλαμάνα και τον θρίαμβο του Ανδρούτσου στο χάνι της Γραβιάς, μας διασώζει και το γνωστό δημοτικό τραγούδι:

«Τ’ Ανδρούτσου η μάνα χαίρεται, του Διάκου καμαρώνει

Γιατί έχουν γιους αρματολούς, και γιους καπεταναίους

Ανδρούτσος φυλάει τη Γραβιά, Διάκος την Αλαμάνα»

Ο Ανδριάντας του Οδ. Ανδρούτσου στο Χάνι της Γραβιάς

Προσπάθειες περαιτέρω καθυστέρησης του τουρκικού στρατού

Ο Ομέρ Βρυώνης αιφνιδιασμένος από την απρόσμενη αντίσταση και τη δυσαναπλήρωτη φθορά που υπέστη, καθυστέρησε για άλλες 8 μέρες στην περιοχή της Γραβιάς και μέσω του Χρήστου Παλάσκα προσέφερε, μάταια, αμνηστία και προτάσεις υποταγής. Παράλληλα διενήργησε επίθεση με 3.000 άνδρες στα βλαχοχώρια της Γκιώνας, όπου είχαν ασφαλιστεί οι άμαχοι της περιοχής, αλλά αναχαιτίστηκε με επιτυχία από τον Γκούρα στη μάχη της Ντρέμιτσας (Πανουργιάς Φωκίδας).

Στις 16 Μαΐου επέστρεψε από τη Γραβιά στη Μενδενίτσα όπου βρίσκονταν ο Κιοσέ Μεχμέτ και από κοινού αποφασίστηκε πλέον η πορεία προς νότο μέσω Βοιωτίας. Στη θέση Καστράκι (Τιθρώνιο Καλλιδρόμου), στον δρόμο Μενδενίτσας-Αμφίκλειας, σώμα από 2.200 άνδρες υπό τους Ανδρούτσο και Δυοβουνιώτη, προσπαθώντας μάταια να αναχαιτήσουν την τουρκική κάθοδο προς Βοιωτία, διαλύθηκαν υποχωρώντας αντίστοιχα προς Τιθορέα και Αγόριανη.

Οι δύο πασάδες έφτασαν στο Τουρκοχώρι (δίπλα στην Ελάτεια) και στρατοπέδευσαν. Για να ανακουφιστεί το μέτωπο της Βοιωτίας, συγκεντρώθηκαν στην Καστανιάς Υπάτης δυνάμεις υπό τους Σαφάκα, Γκούρα, και Σκαλτσοδήμο με στόχο μια επίθεση αντιπερισπασμού στην Υπάτη. Δύναμη 1.500 Αλβανών από την Υπάτη που τους επιτέθηκε, αναχαιτίστηκε με απώλειες 200 ανδρών στη θέση Αετός στην Καστανιά.

Ο Οδυσσέας από τη Βελίτσα (Τιθορέα), αδυνατώντας να σταματήσει την τουρκική προέλαση προς Λιβαδειά και για να την καθυστερήσει όσο ήταν εφικτό, άρχισε ψεύτικες διαπραγματεύσεις, δήθεν προσκυνήματος (καπάκια), με τον Ομέρ Βρυώνη, έως τις 9 Ιουνίου, που θα γίνει αντιληπτή η εξαπάτηση από τους Τούρκους πασάδες.

Η αποτίμηση της μάχης-συμπεράσματα

Οι μάχες Αλαμάνας-Γραβιάς, αλλά και όλες οι επιχειρήσεις Απριλίου-Μαΐου στην ανατολική Στερεά ήταν καθοριστικές για τη σωτηρία του επαναστατικού εγχειρήματος, αφού καθυστέρησαν επαρκώς και έφθειραν ανεπανόρθωτα την τουρκική στρατιά εμποδίζοντας την κάθοδό της στην Πελοπόννησο.

Οι δύο πασάδες χρειάστηκαν πάνω από 50 μέρες από την άφιξή τους στη Λαμία, στις 19 Απριλίου, για να προελάσουν μέχρι τη Λιβαδειά, χρόνος υπέρ-πολύτιμος για τους Έλληνες ώστε να καταστήσουν ασφυκτικότερη την πολιορκία της Τριπολιτσάς.

Παράλληλα άλλες περιοχές, ενθαρρυμένες από την επιτυχία του Ανδρούτσου, έπαιρναν κι αυτές με τη σειρά τους, τα όπλα ενάντια στον σουλτανικό ζυγό. Μέσα σε 25 μέρες, μετά τη νίκη στη Γραβιά, επαναστάτησαν το Ξηροχώρι (Ιστιαία) στην Εύβοια, τα Άγραφα, το Ξηρόμερο, η Λίμνη Ευβοίας, το Μεσολόγγι, το Αιτωλικό, η Κύμη, ενώ πολιορκήθηκαν η Ναύπακτος, το Βραχώρι (Αγρίνιο) και το Καρπενήσι. Έτσι και η δυτική Στερεά έμπαινε δυναμικά στην απελευθερωτική προσπάθεια.

Η επόμενη μεγάλη νίκη των επαναστατών στα Βασιλικά Λοκρίδας (26 Αυγούστου 1821) και η εξολόθρευση μιας νέας τουρκικής στρατιάς 8.000 ανδρών και τεσσάρων πασάδων υπό τον Χατζή Μεχμέτ Μπεϋράν πασά, που έφτασε για ενίσχυση της αρχικής δύναμης των Ομερ Βρυώνη-Κιοσέ Μεχμέτ, που παρέμενε εγκλωβισμένη στην Αττικο-Βοιωτία, επέτρεψε την άλωση της Τριπολιτσάς από τον Θ. Κολοκοτρώνη (23 Σεπτεμβρίου 1821), κάτι που εν πολλοίς οφείλεται στην αρχική επιτυχία του Οδυσσέα Ανδρούτσου.

Δυστυχώς η μοίρα επεφύλασσε άδοξο τέλος στον ήρωα της Γραβιάς. Το κυνήγι του από την κυβέρνηση ήταν ανελέητο. Τον Απρίλιο του 1822 υπονομεύτηκαν απροκάλυπτα οι υπό την ηγεσία του επιχειρήσεις έξω από τη Λαμία (Αγ. Μαρίνα-Στυλίδα) και ακολούθησε η καθαίρεση, ο αφορισμός, η επικήρυξη και η καταδίκη του σε θάνατο (!) τον Ιούνιο του 1822 που όμως ανακλήθηκε. Η μετέπειτα στοχοποίηση, καταδίωξη και φυλάκισή του στην Ακρόπολη την εποχή του εμφυλίου, με την κατηγορία του προδότη (!) καθώς και η άνανδρη δολοφονία του (5 Ιουνίου 1825) από ανθρώπους του Γκούρα, κατ’ εντολήν της κυβέρνησης Κουντουριώτη–Κωλέττη-Μαυροκορδάτου, θα αποτελεί αιώνιο στίγμα και μαύρη σελίδα του 9χρονου τιτάνιου αγώνα της ανεξαρτησίας, ικανή όμως για εξαγωγή συμπερασμάτων και προβληματισμών για τις μέλλουσες γενιές.

Το μνημείο της μάχης

** όλες οι ημερομηνίες που αναφέρονται αφορούν το παλαιό ιουλιανό ημερολόγιο

Πηγή: ardin-rixi

Η μάχη ανάμεσα σε ένα γκνου και ένα λιοντάρι δεν εξελίχθηκε όπως θα περίμενε κανείς!

βίντεο

Stathis

3 Φεβρουαρίου 2016 20:07

Η μάχη ανάμεσα σε ένα γκνου και ένα λιοντάρι δεν εξελίχθηκε όπως θα περίμενε κανείς!

Όταν βλέπεις ένα λιοντάρι να έχει ακινητοποιήσει στο έδαφος τη λεία του, συνήθως όλα έχουν τελειώσει…

Όχι όμως και στην περίπτωση ενός πεισματάρικου γκνου (γένος μεγάλου βοοειδούς) που βρέθηκε στα δόντια ενός λιονταριού, αλλά κατάφερε να γλιτώσει μετά από μια σκληρή μάχη.

Δείτε το βίντεο που κατέγραψε ομάδα τουριστών σε ένα σαφάρι στη Νότια Αφρική.

Η μάχη 35χρονης στο νοσοκομείο μετά την επίθεση από πιτ μπουλ που υιοθέτησε

Ελλάδα
επικαιpότnτα

Stathis

18 Μαρτίου 2021 10:00

Η μάχη 35χρονης στο νοσοκομείο μετά την επίθεση από πιτ μπουλ που υιοθέτησε

Το βράδυ της υιοθεσίας του σκύλου, τη στιγμή που η 35χρονη πήγε να του βγάλει το λουρί, της επιτέθηκε ξαφνικά δαγκώνοντάς την στο πρόσωπο – Τα δόντια του έκοψαν τη μύτη και το στόμα της γυναίκας

Η αγάπη της για τα ζώα και η λαχτάρα της να αποκτήσει ένα σκυλάκι, παραλίγο να της στοιχίσουν τη ζωή. Ο λόγος για μια 35χρονη η οποία δέχθηκε επίθεση από τον σκύλο που υιοθέτησε το βράδυ της υιοθεσίας.

Όλα ξεκίνησαν πριν από περίπου δυο μήνες

όταν μια φίλη της 35χρονης Ιωάννας της έδειξε αγγελία στο facebook η οποία ανέφερε ότι χαρίζεται ένα πιτ μπουλ ηλικίας ενός έτους.

Η Ιωάννα, η οποία δείχνοντας την ευαισθησία της για τα ζώα αποφάσισε να το υιοθετήσει. Το συγκεκριμένο τετράποδο το έδινε προς υιοθεσία μια φιλόζωος η οποία το είχε βρει στο δρόμο, όπου οι ιδιοκτήτες του το είχαν παρατήσει.

Η φιλόζωος είχε και άλλα ζώα και δεν μπορούσε να το συντηρήσει, έτσι αποφάσισε να βάλει αγγελία στο facebook στην οποία ανέφερε ότι χαρίζει το συγκεκριμένο σκύλο.

Η 35χρονη κανόνισε ραντεβού με την γυναίκα η οποία χάριζε το πιτ μπουλ και βρέθηκαν για να το πάρει. Βλέποντας το σκύλο, προβληματίστηκε, καθώς ήταν μεγαλύτερος από αυτόν που θα ήθελε, όμως ήταν αρκετά φιλικός και παιχνιδιάρης κάτι που την έκανε να νιώσει μια άνεση μαζί του.

screenshot 2021 03 17 at 8 00 53 pm

screenshot 2021 03 17 at 8 01 09 pm

Πράγματι τον πήρε και τον πήγε σπίτι της για να τον ταϊσει. Τον πήγε βόλτα και έπαιξε μαζί του. Το ίδιο βράδυ της υιοθεσίας, τη στιγμή που πήγε να του βγάλει το λουρί, εκείνο της επιτέθηκε ξαφνικά δαγκώνοντάς την στο πρόσωπο. Τα δόντια του έκοψαν τη μύτη και το στόμα. Μετά από μάχη και αφού ο φίλος της 35χρονης έβαλε τα χέρια του στο στόμα του σκύλου, η Ιωάννα είχε γεμίσει αίματα και δεν μπορούσε να αναπνεύσει.

«Ο φίλος μου έβαλε τα χέρια του μέσα στο στόμα του σκύλου για να με σώσει. Όταν τελικά με άφησε το πίτμπουλ, έπειτα από μεγάλη μάχη, μου είχε κόψει τη μύτη και το στόμα. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω, το σαλόνι είχε γεμίσει με αίματα. Νόμιζα ότι θα πεθάνω. Με μετέφεραν αμέσως στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο».

«Η μύτη μου βρέθηκε έπειτα από οκτώ ώρες. Ήταν όμως κακοποιημένη και δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί πλήρως. Οι γιατροί έπρεπε ουσιαστικά να μου φτιάξουν μια νέα μυτούλα. Στο χειρουργείο μου έβαλαν ένα ειδικό ιατρικό υλικό για να καλύψουν τα τραύματα, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί και σε ανθρώπους που υπέστησαν εγκαύματα στη φωτιά στο Μάτι. Ο γιατρός μου Γιώργος Χαρκιολάκης, Διευθυντής Πλαστικής και Επανορθωτικής Χειρουργικής Κλινικής του νοσοκομείου “Ευαγγελισμός”, μου είπε από την πρώτη στιγμή, πως θα πρέπει να έχω πίστη και υπομονή. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στον γιατρό μου, ήδη μέσα σε ενάμιση μήνα είδα μεγάλη αλλαγή, από την εικόνα που είχα εκείνο το βράδυ. Έχω υποβληθεί σε τέσσερα χειρουργεία και σε λίγες ημέρες θα μπω για ακόμη ένα. Ευχαριστώ όλους τους γιατρούς της κλινικής, την διευθύντρια Μαρία Κοτρώτσιου που εκείνο το βράδυ εφημέρευε, τις νοσηλεύτριες και τον διοικητή του Ευαγγελισμού Αναστάσιο Γρηγορόπουλο, για το ενδιαφέρον που έδειξαν και συνεχίζουν να δείχνουν. Με αντιμετώπισαν σαν να ήμουν η κόρη τους», θα πει η 35χρονη στο protothema.gr.

Η Ιωάννα νοσηλεύτηκε έξι εβδομάδες στον Ευαγγελισμό, υποβλήθηκε σε 4 χειρουργεία. Οι γιατροί πέτυχαν ένα ιατρικό θαύμα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Χρησιμοποιώντας ένα ειδικό ιατρικό υλικό που είχαν χρησιμοποιήσει και σε τραυματίες από τη φωτιά στο Μάτι και αναδόμησαν μια νέα μύτη, ενώ κατάφεραν να σώσουν τα χείλη.

Ωστόσο θα χρειαστούν και άλλες επεμβάσεις μέχρι να φτάσει το πρόσωπό της σε ένα ικανοποιητικό βαθμό.

Η μαφία των Ρομά απειλεί να σκοτώσει πασίγνωστο Έλληνα ηθοποιό

Ελλάδα
επικαιpότnτα

Τι λες τώρα;

9 Ιουλίου 2024 11:03

Η μαφία των Ρομά απειλεί να σκοτώσει πασίγνωστο Έλληνα ηθοποιό

Σοκάρουν τα όσα καταγγέλλει ο γνωστός ηθοποιός

«Με θέλουν νεκρό. Μου έκαψαν το σπίτι στην Ξάνθη με σκοπό να μου το καταπατήσουν και όλο το κτήμα των 10 στρεμμάτων. Έριξαν μολότοφ στη σκεπή και μέσα σε λίγα λεπτά το μοναδικό ακίνητο που είχα κάηκε. Έχω κάνει μηνύσεις σε συγκεκριμένους Ρομά και εδώ και δυο χρόνια ζω έναν εφιάλτη με απειλές και ξυλοδαρμούς. Είμαι άστεγος και περιμένω πότε θα με αποτελειώσουν…».

Με αυτά τα λόγια ο ηθοποιός, Γιώργος Σταυρόπουλος, περιγράφει στην εφημερίδα Espresso τον εφιάλτη που βιώνει στην Ξάνθη.

Σήμερα, σε ηλικία 80 ετών ζει τον απόλυτο εφιάλτη. Πριν από τρία χρόνια αποφάσισε να πουλήσει το κτήμα του στην Ξάνθη και να έρθει στην Αθήνα. Το κτήμα του βρίσκεται ανάμεσα σε δυο χωριά και θεωρείται «φιλέτο» για την περιοχή.

«Το 2021 βρέθηκε ένας αγοραστής για το κτήμα, εξάλλου ήθελα και εγώ να έχω λίγα χρήματα. Η τιμή που το έβαλα ήταν 300.000 ευρώ. Υπάρχει ένας συγκεκριμένος οικοπεδοφάγος Ρομά, ο οποίος ενδιαφέρθηκε. Μου έδωσε αρχικά 40.000 ευρώ ως προκαταβολή ωστόσο είχε άλλα σχέδια. Άρχισε να πουλάει το κτήμα μου σε άλλους Ρομά, χωρίς να το γνωρίζω εγώ. Από κάθε στρέμμα έβγαζε 5 οικόπεδα. Πήγαιναν να χτίσουν και φυσικά δεν μπορούσαν, δεν υπήρχαν χαρτιά και τους έλεγε ‘υπομονή θα πεθάνει ο γέρος’».

Κόντεψαν να τον κάψουν ζωντανό!

«Όταν την περασμένη Τρίτη μου έριξαν μολότοφ πάνω στη στέγη του σπιτιού μου, πίστεψα ότι έφτασε το τέλος μου. Βγήκα την τελευταία στιγμή από το σπίτι. Ήρθε η Πυροσβεστική και βρήκε 3 μολότοφ, έκανα μήνυση και ο εισαγγελέας άσκησε ποινική δίωξη. Η Αστυνομία φοβάται και η ίδια τους Ρομά. Κάθε φορά που γίνεται μια επιχείρηση πηγαίνουν έξω από τα δικαστήρια και κάνουν συγκέντρωση. Είμαι πλέον άστεγος, φοβάμαι να βγω έξω τα βράδια», πρόσθεσε ο Γιώργος Σταυρόπουλος, ο οποίος φιλοξενείται από έναν φίλο του.

Πηγή: newsbomb.gr

Η μαφία των Πακιστανών στα κρεμμυδοχώραφα της Θήβας.

Ελλάδα
επικαιpότnτα

Stathis

16 Ιουνίου 2016 23:10

Η μαφία των Πακιστανών στα κρεμμυδοχώραφα της Θήβας.

Συμφωνα με το ρεπορτάζ του ethnos.gr στις καλλιέργειες κρεμμυδιών -και όχι μόνο- της περιοχής Πακιστανοί εργάτες που δουλεύουν στα χωράφια και παραγωγοί κάνουν λόγο για συμπατριώτες τους εργολάβους, οι οποίοι μεσολαβούν αποσπώντας μέρος του μεροκάματου προς όφελός τους.

Ολα ξεκίνησαν από ένα τροχαίο εργατικό ατύχημα, την περασμένη Παρασκευή, σε επαρχιακό δρόμο της περιοχής. Ο οδηγός του μικρού φορτηγού με καρότσα “αγρότης και ο ίδιος” είχε παραλάβει 30 Πακιστανούς για να τους μεταφέρει για δουλειά στο κτήμα κρεμμυδιών που διαθέτει.

Το όχημα ανέπτυξε υπερβολική ταχύτητα, με αποτέλεσμα ο οδηγός να χάσει τον έλεγχο και οι εργάτες να εκτοξευθούν από την καρότσα και να πέσουν στο κανάλι. Ο οδηγός συνελήφθη “αφέθηκε ελεύθερος την περασμένη Δευτέρα”, ενώ 20 από τους εργάτες μεταφέρθηκαν με κατάγματα σε χέρια και πόδια στο Γενικό Νοσοκομείο Θήβας. Ενας εξ αυτών βρίσκεται στο Νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς στην Αθήνα με κατάγματα στο σαγόνι. Αμέσως ενεργοποιήθηκε η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας, η οποία, μέσω των εκπροσώπων της στη Θήβα, έφτασε στο σημείο.

Οι πρώτες καταγγελίες αφορούσαν πρακτικές τύπου Μανωλάδας στην περιοχή. Πρόκειται για τη γνωστή περίπτωση, όπου οι Πακιστανοί δούλευαν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες σύγχρονης δουλείας σε καλλιέργειες φράουλας. Κάτι αντίστοιχο επιχειρήθηκε αρχικά να παρουσιαστεί και στις καλλιέργειες κρεμμυδιών της Θήβας.

Ομως οι μαρτυρίες τόσο της Πακιστανικής Κοινότητας όσο και των Θηβαίων καλλιεργητών περιγράφουν ένα νέο για την περιοχή φαινόμενο… Το «Εθνος» βρέθηκε στην περιοχή και συνομίλησε με τους εμπλεκόμενους.

Τι λένε οι τραυματίες

Οικονομική εκμετάλλευση καταγγέλλουν αγρότες και εργάτες από το Πακιστάν που δουλεύουν στα χωράφια κρεμμυδιών και όχι μόνο στη Θήβα. Κυκλώματα Πακιστανών εργολάβων μεσολαβούν στην επιλογή των εργατών και αποσπούν μέρος του μεροκάματου

«Δουλεύουμε 11 με 12 ώρες την ημέρα» αναφέρει ο Μαχαμάντ Ελιάς. Είναι ένας από τους τραυματίες του ατυχήματος. Το κεφάλι του είναι γεμάτο ράμματα και ο πόνος φαίνεται στο πρόσωπό του. Ηρθε στην Ελλάδα πριν από τρεις μήνες μαζί με τον φίλο του Μαχαμάντ Ταχέρ (σ.σ.: είναι ξαπλωμένος στο διπλανό κρεβάτι) και έκτοτε κάνουν μεροκάματα στον συγκεκριμένο καλλιεργητή τρεις ημέρες την εβδομάδα. Καλλιεργούν μαζί με κάποιους άλλους την 14 στρεμμάτων έκταση, για την οποία θα αμειφθούν με 40 ευρώ ανά στρέμμα. Ενας απλός υπολογισμός δείχνει ότι θα πάρουν περίπου 19 ευρώ την ημέρα. Αλλοι πληρώνονται με διαφορετικό καθεστώς και δηλώνουν ότι το μεροκάματό τους ανέρχεται σε 20 ευρώ την ημέρα. Παρ’ όλα αυτά δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν ποιος αποφασίζει το τελικό ποσό της αμοιβής τους. Επομένως εύλογα σκέπτονται ότι ευθύνονται οι εργοδότες…

«Η εκμετάλλευση προέρχεται από τους ομοεθνείς τους» λέει στο «Εθνος» ο Ηλίας Χατζηδούρος, πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Φυτικής Παραγωγής Θήβας. «Δεν δίνουμε μεροκάματο κάτω των 25 ευρώ. Και εάν κάποιος καλλιεργητής δεν παρέχει τροφή στους εργάτες του, θα τους δώσει από δύο έως πέντε ευρώ παραπάνω για το φαγητό τους». «Υπάρχουν τέσσερα συγκεκριμένα άτομα που διαμένουν χρόνια στην πόλη. Εκείνοι είναι που φέρνουν νέο κόσμο από το Πακιστάν και τους εκμεταλλεύονται, ενώ έχουν και συνεργάτες που ελέγχουν τα γύρω χωριά» υποστηρίζει.

Αλλωστε η Θήβα καλύπτει το 70% περίπου της παραγωγής σε κρεμμύδια πανελλαδικά, επομένως οι ανάγκες σε εργατικό προσωπικό είναι αυξημένες. «Εάν εξαιρέσουμε τους δύο με δέκα ”μόνιμους” εργάτες που απασχολεί ένας αγρότης, όταν χρειάζεται μαζικά εργάτες να δουλέψουν στα κτήματά του είναι ευκολότερο να απευθυνθεί σε εργολάβο. Αυτοί όμως φέρνουν νέους εργάτες από 18 έως 35 ετών, οι οποίοι δεν γνωρίζουν ούτε τη γλώσσα ούτε πού να απευθυνθούν για υποστήριξη και τους… τσουβαλιάζουν σε παραπήγματα διαφόρων ειδών. Παίρνουν προμήθεια ακόμα και για τη σίτιση ή τη στέγαση» καταγγέλλει.

Επιπλέον, όπως αναφέρεται, υπάρχει συγκεκριμένη διαπραγμάτευση (σ.σ.: παζάρι το ονομάζει) για το μεροκάματο που θα πάρουν οι εργάτες. Ανάλογα με τα άτομα που χρειάζεται κάθε καλλιεργητής, οι διαμεσολαβητές βλέπουν το αγροτεμάχιο, διαπραγματεύονται το μεροκάματο και καλούν τον αγρότη να παραλάβει τους εργάτες από προκαθορισμένο σημείο. «Ειδικά η καλλιέργεια κρεμμυδιών αμείβεται με το στρέμμα» εξηγεί ο κ. Χατζηδούρος. «Ο αγρότης ζητά μια τιμή για το κτήμα του, εκείνοι προτείνουν μια άλλη τιμή και βρίσκεται μια μέση λύση. Επιπλέον είναι οι ίδιοι που επιτηρούν την εργασία των εργατών ή αναθέτουν την επιστασία σε κάποιον δικό τους» καταλήγει.

«Το κακό γίνεται από τους εργολάβους», λέει ευθαρσώς ο κ. Αντώνης Τζουμανέκας, ένας από τους «καλούς» εργοδότες, όπως ομολογούν οι εργάτες του.

Τζαβέντ Ασλάμ:

Πρέπει ο καθένας να δουλεύει ελεύθερα, χωρίς μεσάζοντες

Δέκτης καταγγελιών από συμπατριώτες του που δουλεύουν στη Θήβα γίνεται καθημερινά ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας, Τζαβέντ Ασλάμ. «Οι εργάτες έχουν παράπονα τόσο από τους εργοδότες όσο και από τους εργολάβους. Θέλουν να δουλεύουν ως άνθρωποι και όχι σαν δούλοι. Φοβούνται, όμως, και δύσκολα θα πάνε στην Αστυνομία. Δεν ξέρουν τα δικαιώματά τους και δεν θα διαμαρτυρηθούν» αναφέρει.

Οι Πακιστανοί είναι φιλήσυχοι άνθρωποι, με αποτέλεσμα να γίνονται ευκολότερα θύματα εκμετάλλευσης. Συχνά οι οικονομικές συμφωνίες δεν τηρούνται. Αλλοτε ευθύνονται γι’ αυτό οι εργοδότες. Συνήθως όμως οι εργολάβοι, οι οποίοι μπορεί να πληρώνονται από τον αγρότη, όταν όμως έρθει η ώρα να μοιράσουν τα χρήματα στους εργάτες δεν τους δίνουν τα συμφωνηθέντα.

Αλλωστε ο εργολάβος θα κρατήσει κάτι και για τον εαυτό του, είτε πρόκειται για 50 λεπτά ή ένα ευρώ. Μαζεύεται έτσι ένα κάποιο ποσό. Θεωρούν ότι είναι υπεράνω της Δικαιοσύνης και αυτό φαίνεται στη συμπεριφορά τους. Αυτό που ζητάμε από τους εργοδότες είναι να προσλαμβάνουν οι ίδιοι τους εργάτες και να καθοριστεί μια συγκεκριμένη (φιξ) τιμή για το στρέμμα. Πρέπει καθένας να δουλεύει ελεύθερα, χωρίς μεσάζοντες, και να πληρώνεται κανονικά. Γι’ αυτό, όμως, χρειάζεται συνεργασία τόσο από το νομοθετικό πλαίσιο όσο και από τα συνδικάτα, το Εργατικό Κέντρο και την πολιτεία.

Ο Μαχαμάντ Ελιάς, ένας εκ των τραυματιών στο τροχαίο της περασμένης Παρασκευής

ΣΤΑ 25 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ

Αρνούνται οι αγρότες τις καταγγελίες για «νέα Μανωλάδα»

Εξαλλοι με τις καταγγελίες περί «νέας Μανωλάδας» είναι οι καλλιεργητές της Θήβας. Αντιπαρέρχονται τις κατηγορίες και δηλώνουν ότι τα μεροκάματα που δίνουν κυμαίνονται από 22 έως 25 ευρώ και ότι παρέχουν φαγητό στους εργάτες τους. Παραδέχονται τις δύσκολες συνθήκες εργασίας, αλλά, όπως λένε, δουλεύουν και εκείνοι μαζί τους. Επιπλέον, πολλοί φροντίζουν και για τη στέγασή τους. «Εχω τέσσερις μόνιμους και πέντε-έξι εποχικούς εργάτες» λέει ο κ. Αντώνης Τζουμανέκας. Οι μόνιμοι αμείβονται με τον μήνα, ενώ στους εποχικούς δίνω 25 ευρώ την ημέρα, μαζί με στέγη, τροφή, νερό και το ρεύμα για όλες τις ανάγκες τους. Το κακό γίνεται από τους εργολάβους».

Μαφιόζικες πρακτικές καταγγέλλει ο κ. Κώστας Βενιζέλος. «Υπάρχουν άτομα μέσα και έξω από τη Θήβα, τα οποία μαζεύουν τους Πακιστανούς που μόλις έχουν έρθει στην Ελλάδα. Εκείνοι δεν ξέρουν ούτε να συνεννοηθούν ούτε πού να δουλέψουν ούτε πού να μείνουν. Ολα κανονίζονται από τους εργολάβους που τους εκμεταλλεύονται για να κάνουν τη δουλειά τους» λέει. «Αλλά και οι εργοδότες δεν γνωρίζουν πάντα τι γίνεται. Κάποιοι πέφτουν στην παγίδα τους και φαντάζονται ότι οι Πακιστανοί λειτουργούν σαν… οικογένεια. Δεν είναι έτσι όμως».

Οι καλλιεργητές εκτιμούν ότι καταστήματα που λειτουργούν από συγκεκριμένα πρόσωπα στη Θήβα ενδεχομένως να εξυπηρετούν σκοτεινούς σκοπούς και είναι αποφασισμένοι να αντιδράσουν στις κατηγορίες που δέχονται.

ΣΥΝΤΑΞΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΥΡΙΤΣΗ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΧΑΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ

Πηγή: ethnos.gr

Η μαφία των κυνομαχιών στήνει αρένες θανάτου σε όλη την Ελλάδα

Ελλάδα
κυνομαχίες

Stathis

22 Ιανουαρίου 2017 22:35

Η μαφία των κυνομαχιών στήνει αρένες θανάτου σε όλη την Ελλάδα

Καταγωγή από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης και του πρώην ανατολικού μπλοκ έχουν οι συμμετέχοντες στα κυκλώματα που στήνουν αιματοβαμμένες αρένες θανάτου για κυνομαχίες στην Αττική και στην περιφέρεια.

Τον Οκτώβριο, ύστερα από επιχείρηση της Αστυνομίας σε αγρόκτημα της περιοχής του Πλόβντιβ στη Νότια Βουλγαρία, βρέθηκε ρινγκ όπου διοργανώ-νονταν κυνομαχίες.

Η περίπτωση του Βόλου, όπου ένας 30χρονος ρωσικής καταγωγής κατακρεουργήθηκε από τον σκύλο του, ράτσας πιτ μπουλ, για το οποίο οι Αρχές έχουν υπόνοιες ότι είχε εκπαιδευτεί για κυνομαχίες, φέρνει στο προσκήνιο όσα σοκαριστικά γίνονται στον σκοτεινό κόσμο των κυκλωμάτων που εκπαιδεύουν αθώα τετράποδα μετατρέποντάς τα σε φονικές μηχανές, στον βωμό του παράνομου κέρδους και των αρρωστημένων θεαμάτων.

Οι καταγγελίες για διοργάνωση αγώνων είναι συνεχείς, αλλά οι συλλήψεις ελάχιστες, ενώ όσοι κάθονται στο εδώλιο πέφτουν στα «μαλακά», παρά τις αυστηρές προβλέψεις του νόμου. Δεν λείπουν βέβαια και οι οπαδοί του φριχτού θεάματος που ταξιδεύουν στα Βαλκάνια για να ζήσουν με ασφάλεια το αρρωστημένο πάθος τους.

«Το πάνω χέρι έχουν σήμερα άτομα από τη Γεωργία, τη Ρωσία, τη Ρουμανία και άλλες χώρες του ανατολικού μπλοκ, ενώ εκτός από πιτ μπουλ χρησιμοποιούν και άλλες ράτσες, όπως ροτβάιλερ, καυκάσια κ.ά.», λέει στο «Εθνος της Κυριακής» ο Γιώργος Μήλιας, μέλος του ΔΣ του Σωματείου Περίθαλψης και Προστασίας Αδέσποτων «Stray», και προσθέτει:

«Πριν από έναν χρόνο ειδοποιήσαμε την αστυνομία για κυνομαχίες στο Μενίδι, αλλά μέχρι να φτάσουν εκεί οι αστυνομικοί είχαν εξαφανιστεί όλοι. Επειδή έχει ξαναγίνει αυτό, έχουμε την υποψία πως οι διοργανωτές μπορεί να έχουν και εσωτερική πληροφόρηση».

Kυνομαχίες διοργανώνονται σε στεγασμένους και ανοιχτούς χώρους σε διάφορες περιοχές της Αττικής (Λαύριο, Μαρκόπουλο, Ασπρόπυργο, Ελευσίνα κ.ά.), ακόμα και στον αστικό ιστό (Μενίδι, Κερατσίνι κ.ά.), πέριξ της Θεσσαλονίκης, σε διάφορες πόλεις της περιφέρειας και στα μεγάλα νησιά.

Τα ποσά που ποντάρονται κυμαίνονται από 50 έως και 3.000 ευρώ για μια μονομαχία μέχρι τελικής πτώσης. Οι πιο δυνατοί από τους τετράποδους μονομάχους φέρουν ονόματα γνωστών πυγμάχων, όπως «Μάικ Τάισον», ή παλαιστών σύνθετων πολεμικών τεχνών, ενώ οι ιδιοκτήτες τους χαίρουν σεβασμού στους κύκλους των φαν.

Οπως διευκρινίζουν οι φιλόζωοι, τα πιτ μπουλ δεν είναι γεννημένα δολοφόνοι, αλλά μετατρέπονται σε τέτοιους παίρνοντας τον χαρακτήρα που τους δίνει ο ιδιοκτήτης, εκμεταλλευόμενος την αθλητική σωματοδομή, την ευελιξία, την αντοχή και την ταχύτητα που έχουν από φύση τους.

«Η εκπαίδευση ξεκινάει ήδη από τη γέννηση του ζώου. Από τα δέκα κουτάβια μιας γέννας κάποια είναι πιο δυνατά και σπρώχνουν τα υπόλοιπα για να πάνε πρώτα στις θηλές της μαμάς. Αυτά επιλέγονται για να εκτραφούν και να εκπαιδευτούν κατάλληλα. Τα κακοποιούν, τα παροτρύνουν να επιτίθενται σε αδέσποτα στον δρόμο και τα επιβραβεύουν γι’ αυτό» εξηγεί ο κ. Μήλιος.

Η υπόθεση του Βόλου Παράλληλα, εντός της εβδομάδας και αφού υποβληθεί και σε δεύτερη χειρουργική επέμβαση, αναμένεται να δώσει κατάθεση στους αστυνομικούς του Τμήματος Νέας Ιωνίας Βόλου, ο 30χρονος, ρωσικής καταγωγής, που δέχτηκε επίθεση από πιτ μπουλ. Οι αστυνομικές Αρχές είναι σχεδόν πεπεισμένες ότι η επίθεση έγινε από το δικό του πιτ μπουλ, καθώς υπήρχαν αίματα μέσα στο σπίτι του, στην οδό Προύσσης, ενώ ο ίδιος υποστήριξε ότι δέχτηκε επίθεση από αδέσποτο σκυλί στην αυλή του.

Φιλόζωοι και ειδικοί εξηγούν ότι για να εκδηλώσει μια τόσο βίαιη συμπεριφορά ένα σκυλί και μάλιστα εναντίον του αφεντικού του, πρέπει να έχει δεχθεί άγρια κακοποίηση και ξυλοδαρμό. Οι συγγενείς του θύματος πάντως υποστηρίζουν πως ο 30χρονος δεν του φερόταν βίαια.

Στον Βόλο είναι κοινό μυστικό πως γίνονται κυνομαχίες, κάποιες φορές μάλιστα κυκλοφορούν μέχρι και… αφίσες σε στύλους της ΔΕΗ με την ημέρα και την ώρα. Στις Αλυκές, στο Σαρακηνό και στη Νέα Ιωνία στήνονται αυτοσχέδιες αρένες. «Διοργανωτές» είναι άτομα μέχρι 30 χρόνων, κυρίως αλλοδαποί.

Εντονες αντιδράσεις προκάλεσε βίντεο στο Διαδίκτυο, όπου εικονίζονται δύο πιτ μπουλ να παλεύουν σε σκάφος, που ήταν δεμένο στο λιμάνι της Ρόδου.

Η πιο… αιματηρή αρένα είναι τα Αϊβαλιώτικα στις Αλυκές, όπου έχουν οριοθετηθεί κάποια σημεία ακόμη και μέσα στον αρχαιολογικό χώρο. Πληροφορίες αναφέρουν ότι υπάρχει μια παρέα νεαρών αλλοδαπών ηλικίας 18-25 χρόνων που ρίχνουν τα σκυλιά στην αρένα -πάντα νυχτερινές ώρες- στοιχηματίζοντας μεγάλα ποσά. Τους τελευταίους μήνες φαίνεται πως έχουν σταματήσει οι κυνομαχίες στο ελικοδρόμιο της Νέας Ιωνίας, καθώς οι Αρχές είχαν πληροφορίες και έθεσαν υπό παρακολούθηση συγκεκριμένα πρόσωπα.

«Ακούγονται πολλές φήμες για σκληρές μάχες, αλλά όσες φορές έχουμε πάει όπου μας υποδείχτηκε, δεν εντοπίσαμε κάτι. Ενας άνθρωπος που εκπαιδεύει ένα σκυλί ώστε να γίνει μηχανή θανάτου δεν έχει καμία αναστολή και δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα», λέει συγκλονισμένη στο «Εθνος» η πρόεδρος του Φιλοζωικού Συλλόγου Βόλου «Κόσμος και Φύση», Φλωρίκα Τσιρογιάννη.

Ο Μπαλού ήταν μόλις ενός έτους τον Μάρτιο του 2013, όταν τον έριξαν στην αυτοσχέδια αρένα στην Κατερίνη.

Στα Βαλκάνια Αξίζει, εξάλλου, να σημειωθεί ότι ο φόβος της σύλληψης οδηγεί τους «μυημένους» και στις βαλκανικές χώρες -κυρίως σε ΠΓΔΜ και Βουλγαρία-, όπου οι κυνομαχίες είναι συχνά δημόσιο θέαμα και διεξάγονται ακόμη και υπό το φως του ηλίου, παρουσία ενηλίκων και παιδιών (!), υπό την απάθεια ή την ανοχή των διωκτικών Αρχών.

Μέλη του φιλοζωικού σωματείου Συμμετέχω-Αδέσποτα Κατερίνης φροντίζουν τις πληγές του Μπαλού

Τα κυκλώματα που δρουν στην Ελλάδα έχουν διασυνδέσεις μαζί τους. Στην ΠΓΔΜ οι κυνομαχίες διοργανώνονται σε περιοχές όπως το Τέροβο και η Στρούγκα, όπου ζουν κυρίως Αλβανοί, αλλά και στην Μπίτολα (Μοναστήρι) κοντά στα σύνορα. Είναι τόσο θρασείς οι διοργανωτές που ανεβάζουν και φωτογραφίες στο Διαδίκτυο.

Ό Μπαλού σήμερα

Τον Οκτώβριο σε επιχείρηση της αστυνομίας σε αγρόκτημα στο Πλόβντιβ στη Νότια Βουλγαρία, όπου οργανώνονταν κυνομαχίες, βρέθηκαν 30 σκυλιά, τόσο «μαχητές» που έφεραν εμφανή τραύματα όσο και νεαρά που ήταν στο στάδιο της εκπαίδευσης, ένα «ρινγκ» για αγώνες, ενώ συνελήφθησαν δύο άτομα.

ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ – ΣΟΚ Το «ρινγκ» της Κατερίνης και το παράνομο εκτροφείο στο Λαύριο

Το 2012 είχαν βρεθεί στο Λαύριο 28 πιτ μπουλ δεμένα σε δέντρα, αλλά η υπόθεση μπήκε στο αρχείο, όταν ο εκτροφέας ισχυρίστηκε πως ήταν… αδέσποτα. Ο Μπαλού ήταν μόλις ενός έτους τον Μάρτιο του 2013, όταν τον έριξαν στην αυτοσχέδια αρένα που είχε στηθεί σε έναν στάβλο έξω από την Κατερίνη. Επειτα από έφοδο της Αστυνομίας, μέλη του φιλοζωικού σωματείου «Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης» τον βρήκαν «αγκαλιά» με ένα μεγαλύτερο πιτ μπουλ να σκίζουν ο ένας τις σάρκες του άλλου.

Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, απολαμβάνει ακόμη τη θαλπωρή του σπιτιού της προέδρου του σωματείου, Αντωνίας Νατσιοπούλου, και έχει ηρεμήσει, αλλά υπάρχουν στιγμές που ξυπνούν τα επιθετικά ένστικτα στα οποία έχει εκπαιδευτεί. «Είναι πολύ φιλικός με τους ανθρώπους, αλλά όχι πάντα με τα άλλα ζώα. Τον έχω σε έναν χώρο μόνο του και τον αφήνω για πεντάλεπτα ή δεκάλεπτα να έρχεται σε επαφή με τα άλλα», ανέφερε στο «Εθνος της Κυριακής» η κ. Νατσιοπούλου. «Μια μέρα στο κτήμα τον ξεσήκωσαν σκυλιά κτηνοτρόφων που περνούσαν απ’ έξω, εκνευρίστηκε και ρίχτηκε σε μια μικρή σκυλίτσα», προσέθεσε.

Η αστυνομική έφοδος έγινε το βράδυ στις 2 Μαρτίου 2013, έπειτα από ανώνυμη καταγγελία. Οι έξι αστυνομικοί που έφτασαν επί τόπου σάστισαν βλέποντας δεκάδες άτομα να τρέχουν στα γύρω χωράφια για να μη συλληφθούν. Κλήθηκαν ενισχύσεις και τελικά συνελήφθησαν 17 άτομα, μεταξύ των οποίων τέσσερα από την ΠΓΔΜ. Στο αυτόφωρο καταδικάστηκαν οι 13 σε φυλάκιση από 2 έως 8 μήνες με αναστολή ενώ σε κάποιους επιβλήθηκε και χρηματική ποινή 5.000 ευρώ. Ηταν η πρώτη καταδικαστική απόφαση στο πλαίσιο του νόμου 4039/2012, αλλά δεν δικαίωσε τις προσδοκίες των φιλόζωων για παραδειγματική τιμωρία.

«Παράθυρα» Μεταξύ των καταδικασθέντων στην Κατερίνη ήταν και ένας εκτροφέας σκύλων από το Λαύριο, παλιός «γνώριμος» των φιλοζωικών σωματείων, που έχουν ανοίξει πολυετή δικαστικό αγώνα εναντίον του.

Το 2012 είχαν βρεθεί στο Λαύριο 28 πιτ μπουλ δεμένα σε δέντρα, αλλά η υπόθεση μπήκε στο αρχείο όταν ο εκτροφέας και οι συνεργάτες του ισχυρίστηκαν πως ήταν… αδέσποτα της περιοχής τα οποία περιέθαλπαν. «Υπάρχουν κενά νόμου και παράθυρα που τους βοηθούν πάντα να ξεφεύγουν», εξήγησε εκπρόσωπος της Πανελλαδικής Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας, που ασχολείται με παρόμοιες υποθέσεις.

Το πιο πρόσφατο περιστατικό στην Ελλάδα αποκαλύφθηκε τον περασμένο Οκτώβριο στη Ρόδο, μέσα από ένα σοκαριστικό βίντεο. Σε αυτό φαίνονται δύο πιτ μπουλ να παλεύουν πάνω σε σκάφος, στο λιμάνι της πόλης, υπό τις επευφημίες του κοινού, μεταξύ των οποίων και ενός παιδιού. «Εγινε αυτεπάγγελτη δίωξη κατά τριών ατόμων -δύο Πακιστανών και ενός Ρομά-, ενώ έπειτα από αίτησή μας τα κακοποιημένα ζώα που ήταν σε άθλια κατάσταση δόθηκαν στη Φιλοζωική Ρόδου», μας είπε η νομική εκπρόσωπος του Συλλόγου Μύριαμ Νεοφύτου.

[ethnos]

1...8,6968,6978,698...15,942 Σελίδα 8,697 από 15,942