Η φυσική εμφάνιση των γκρίζων μαλλιών, χωρίς βάψιμο, είναι μια απόφαση που παίρνουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι, και η οποία έχει αρχίσει να αναλύεται και από ψυχολογική σκοπιά.

Για πολύ καιρό, τα γκρίζα μαλλιά συνδέονταν με τα γήρατα, την απώλεια της νεότητας, και κατά συνέπεια, με μια ορισμένη μείωση της κοινωνικής αξίας. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, έχουν μετατραπεί σε σύμβολο προσωπικής αποδοχής, αυθεντικότητας και συναισθηματικής δύναμης.

Αυτή η αλλαγή στην οπτική δεν είναι ασήμαντη: αντικατοπτρίζει βαθιές μεταμορφώσεις στον τρόπο με τον οποίο τα άτομα σχετίζονται με την εικόνα τους και με τις εξωτερικές πιέσεις.

Η επαναπροσδιόριση της ταυτότητας

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η επιλογή να μην βάφει κανείς και να δείχνει τα γκρίζα του μαλλιά συνεπάγεται έναν επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας.

Τα μαλλιά θεωρούνται σημαντικό μέρος της φυσικής εμφάνισης και, επομένως, του τρόπου με τον οποίο κάποιος παρουσιάζεται στους άλλους. Όσοι αποφασίζουν να τα αφήσουν φυσικά, συχνά περνούν μια εσωτερική διαδικασία αποδοχής που τους οδηγεί να αμφισβητήσουν την ιδέα ότι η νεότητα είναι η μόνη πολύτιμη κατάσταση. Αντί να πολεμούν το πέρασμα του χρόνου, το αποδέχονται ως μια αναπόφευκτη διαδικασία που μπορεί να βιωθεί με αξιοπρέπεια.

Από ψυχολογική σκοπιά, αυτή η χειρονομία μπορεί να θεωρηθεί ως μια μορφή αυτοεπιβεβαίωσης. Το να μην βάφεις τα μαλλιά σου είναι ένας τρόπος να πεις: «Αυτός είμαι, έτσι νιώθω, και δεν χρειάζεται να το κρύψω». Αντιπροσωπεύει μια απόρριψη της κοινωνικής και αισθητικής πίεσης που για δεκαετίες έπεφτε ιδιαίτερα στις γυναίκες, αν και και οι άνδρες έχουν επηρεαστεί από την επιταγή να κρύβουν τα γκρίζα τους μαλλιά για να φαίνονται νεότεροι και πιο ανταγωνιστικοί. Η επιλογή του αντιθέτου μπορεί να είναι απελευθερωτική, επειδή αντιπροσωπεύει μια ρήξη με τον φόβο ότι δεν ανταποκρίνεται κανείς στα παραδοσιακά πρότυπα ομορφιάς.

Ψυχολογική ωριμότητα και αυθεντικότητα

Ταυτόχρονα, το να γκριζάρεις μπορεί να ερμηνευτεί ως σημάδι ψυχολογικής ωριμότητας. Σημαίνει αναγνώριση ότι η προσωπική αξία δεν έγκειται μόνο στην εμφάνιση, αλλά και στην εμπειρία, τον χαρακτήρα και την αυθεντικότητα. Πολλοί άνθρωποι περιγράφουν αυτή την απόφαση ως ανακούφιση επειδή εξαλείφει τη συνεχή ανάγκη να καλύπτουν τα μαλλιά τους και τους επιτρέπει να επενδύσουν την ενέργειά τους σε άλλους τομείς της ζωής. Υπό αυτή την έννοια, μπορεί να θεωρηθεί ως μια πρακτική αυτοφροντίδας και εσωτερικής συνοχής.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι μόνο ένα ατομικό ζήτημα, αλλά και ένα κοινωνικό. Η αποδοχή των γκρίζων μαλλιών μιλά για μια πολιτισμική αλλαγή που επηρεάζει τη συλλογική αυτοεκτίμηση. Η κοινωνική ψυχολογία εξηγεί ότι όταν μια ομάδα ανθρώπων αρχίζει να αμφισβητεί ένα στερεότυπο, ανοίγει το δρόμο και για άλλους να κάνουν το β. Έτσι, το να δείχνει κανείς τα γκρίζα του μαλλιά μπορεί να γίνει μια πράξη συμβολικής αντίστασης στην εμμονή με την αιώνια νεότητα και την αισθητική τελειότητα.

Μια άλλη πτυχή που τονίζουν οι ειδικοί είναι η σχέση μεταξύ γκρίζων μαλλιών και συναισθηματικής ειλικρίνειας. Όσοι δεν τα κρύβουν στέλνουν ένα σαφές μήνυμα: Δεν χρειάζεται να προσποιούμαι μια ηλικία που δεν έχω, ή να παριστάνω κάτι που δεν είμαι. Αυτό ευνοεί πιο ειλικρινείς δεσμούς, επειδή το άτομο αποκαλύπτεται όπως είναι, χωρίς στρώματα επιτήδευσης. Σε ψυχολογικό επίπεδο, αυτή η διαφάνεια ενισχύει την αυτοεκτίμηση και τονώνει την αίσθηση συμφωνίας μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού.

Συμπέρασμα: Συνειδητή επιλογή ή κοινωνική επιβολή

Φυσικά, η απόφαση δεν είναι η ίδια για όλους. Κάποιοι νιώθουν πιο άνετα να βάφουν τα μαλλιά τους, και αυτό ανταποκρίνεται επίσης σε έγκυρες συναισθηματικές ανάγκες. Αυτό που είναι σημαντικό, από ψυχολογική σκοπιά, είναι η πράξη του βαψίματος ή του μη βαψίματος να είναι μια συνειδητή επιλογή και όχι μια κοινωνική επιβολή. Η διαφορά έγκειται στο αν γίνεται από προσωπικό γούστο ή από φόβο για την κρίση των άλλων.

Εν κατακλείδι, το να αφήνει κανείς τα γκρίζα του μαλλιά άβαφα είναι πολύ περισσότερο από ένα αισθητικό ζήτημα: είναι μια απελευθερωτική πράξη φορτισμένη με ψυχολογική και πολιτισμική σημασία. Αντιπροσωπεύει την αποδοχή της προσωπικής διαδικασίας ζωής, την επιβεβαίωση της ταυτότητας, και μια άσκηση ελευθερίας από τα στερεότυπα.

Για πολλούς, αυτό σημαίνει ότι αποδέχονται τον χρόνο που περνά, δείχνουν ποιοι πραγματικά είναι, και τονίζουν ότι η αξία τους δεν κρίνεται από το χρώμα των μαλλιών, αλλά από την εμπειρία και την αυτοπεποίθηση με την οποία ζουν.

Το 1995 η Disney κυκλοφόρησε την παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων «Ποκαχόντας», η οποία πλέον θεωρείται κλασική.

Η ιστορία είναι γνωστή. Η Ινδιάνα πριγκίπισσα Ποκαχόντας σώζει τον Άγγλο στρατιώτη-κατακτητή Τζον Σμιθ από τον θάνατο στον οποίο τον καταδίκασε η φυλή του πατέρα της, οι δυο τους ερωτεύονται, αυτή του μαθαίνει τα μυστικά της γης, του ανέμου και της φύσης, γενικότερα, διώχνουν τους κακούς κατακτητές (ο Τζον ήταν από τους καλούς), αλλά στο τέλος ο Σμιθ επιστρέφει στην πατρίδα του και η Ποκαχόντας μένει στη γη της.

Ωραίο καρτούν, όμορφη και δοσμένη με χιούμορ ιστορία. Τα πράγματα όμως δεν έγιναν ακριβώς έτσι.

Η Ποκαχόντας ήταν πραγματικό πρόσωπο και σαν σήμερα, το 1614, παντρεύτηκε τον Τζον, αλλά τον Ρολφ και όχι τον Σμιθ. Ας πιάσουμε όμως την συναρπαστική της ιστορία από την αρχή.

Η Ποκαχόντας κατά την περίοδο που ζούσε στη φυλή των Powhatan, όταν και έσωσε τον Τζον Σμιθ από την εκτέλεση, σε σχέδιο του καλλιτέχνη Alexander K MacDonald (1937)

Πορτρέτο της Ποκαχόντας ή Ματοάκα (1595-1617)

Ο Disney έμεινε πιστός στα βασικά στοιχεία. Η Ποκαχόντας ήταν όντως η κόρη του αρχηγού της ινδιάνικης φυλής Powhatan, που έδρευε στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται η Βιρτζίνια των ΗΠΑ.

Τον Μάιο του 1607, περίπου 100 Άγγλοι άποικοι εγκαταστάθηκαν κατά μήκος του ποταμού Τζέιμς στη Βιρτζίνια και ίδρυσαν το Τζέιμσταουν, την πρώτη μόνιμη αγγλική αποικία στην Αμερική.

Στην πορεία, ωστόσο, πολλοί πέθαναν από την πείνα, τις αρρώστιες και τις επιθέσεις των Ινδιάνων μέχρι που βρήκαν τον σωτήρα τους στο πρόσωπο του 27χρονου Βρετανού τυχοδιώκτη Τζον Σμιθ, ο οποίος διηύθυνε τις προσπάθειες επιβίωσης και χαρτογράφησε την περιοχή.

Σε μία από τις εξερευνήσεις του στον ποταμό Τσικαχόμινι το Δεκέμβριο του 1607, ο Σμιθ και δύο ακόμα άποικοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι από πολεμιστές Powhatan. Κάπου εδώ η ιστορία αρχίζει να θυμίζει πάλι το διάσημο καρτούν.

Ο Τζον Σμιθ σε πορτρέτο του που περιεχόταν στον Χάρτη της Νέας Αγγλίας του 1614, τον οποίο έφτιαξε ο ίδιος.

Εκείνη την περίοδο η συμμαχία των Powhatan αποτελούνταν από περίπου 30 φυλές με επικεφαλής τον Αρχηγό Wahunsonacock, γνωστό ως Αρχηγό Powhatan στους Άγγλους.

Οι σύντροφοι του Σμιθ δολοφονήθηκαν αλλά ο ίδιος γλίτωσε και απελευθερώθηκε έπειτα από τη δραματική μεσολάβηση της κόρης του αρχηγού Powhatan, της 13χρονης Ποκαχόντας. Το πραγματικό της όνομα ήταν Matoaka, αλλά το Ποκαχόντας ήταν το υποκοριστικό της το οποίο σήμαινε «η παιχνιδιάρα» και «η αγαπημένη μου κόρη».

Πορτρέτο της Ποκαχόντας απροσδιόριστης χρονολογίας, μετά την μεταφορά της στο Τζέιμσταουν.

Το 1608 ο Σμιθ έγινε πρόεδρος του Τζέιμσταουν αλλά η αποικία συνέχισε να υποφέρει. Μια πυρκαγιά που ξεκίνησε κατά λάθος κατέστρεψε το μεγαλύτερο κομμάτι της πόλης ενώ οι ασθένειες, η πείνα και οι επιθέσεις των Ινδιάνων συνεχίζονταν.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ποκαχόντας επισκεπτόταν συχνά το Τζέιμσταουν ως απεσταλμένη του πατέρα της, μερικές φορές φέρνοντας φαγητό μαζί της, ως δώρο και βοήθεια απέναντι στους πληγέντες αποίκους. Το 1609 ο Σμιθ τραυματίστηκε σοβαρά από μια φωτιά στο σακίδιο πυρίτιδας που κουβαλούσε και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αγγλία.

Μετά την αναχώρηση του Σμιθ τα πράγματα χειροτέρεψαν με τις επιθέσεις των Powhatan να επιδεινώνονται και τους περισσότερους αποίκους να πεθαίνουν το χειμώνα του 1609-10.

Το Τζέιμσταουν επρόκειτο να εγκαταλειφθεί, μέχρι που ο Βαρόνος De La Warr, γνωστός και ως Delaware, έφτασε στην περιοχή τον Ιούνιο του 1610 με εφόδια και ξανάχτισε την αποικία -έκτοτε η περιοχή ονομάστηκε Delaware.

Μαζί του ήρθε και ο Τζον Ρολφ, ο οποίος δύο χρόνια αργότερα καλλιέργησε την πρώτη φυτεία καπνού στην αποικία, συστήνοντας μια επιτυχημένη πηγή βιοπορισμού η οποία θα είχε στην πορεία πολύ μεγάλη σημασία για τη Βιρτζίνια, ακόμα και μέχρι σήμερα. Συγκρατείστε το όνομά του Τζον Ρολφ, θα το δούμε σε λίγο.

Η Ινδιάνα πριγκίπισσαΠοκαχόντας βαπτίζεται Χριστιανή και παίρνει το όνομα Ρεββέκα (Τζέιμσταουν, 1614)

Την άνοιξη του 1613, ο Άγγλος καπετάνιος Σάμιουελ Άργκαλ κράτησε όμηρο την Ποκαχόντας για να διαπραγματευτεί μια μόνιμη ειρήνη με τον πατέρα της. Την έφερε στο Τζέιμσταουν και την έθεσε υπό την κηδεμονία του Σερ Τόμας Γκέιτς, του στρατάρχη της Βιρτζίνια.

Ο Γκέις συμπεριφέρθηκε στην Ποκαχόντας σαν να ήταν τιμώμενη καλεσμένη του και όχι αιχμάλωτη, ενθαρρύνοντάς την να μάθει τη γλώσσα και τα αγγλικά ήθη και έθιμα. Λίγο αργότερα η Ινδιάνα πριγκίπισσα ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και βαφτίστηκε Λαίδη Ρεβέκκα.

Οι Powhatan τελικά συμφώνησαν στους όρους για την απελευθέρωσή της, μέχρι τότε όμως η Ποκαχόντας είχε ήδη ερωτευτεί τον Τζον Ρολφ (ο άλλος Τζον που λέγαμε στην αρχή). Στις 5 Απριλίου του 1614, η Ποκαχόντας και ο Ρολφ παντρεύτηκαν με τις ευλογίες του Αρχηγού Powhatan και του Κυβερνήτη της Βιρτζίνια.

Η γαμήλια τελετή της Ποκαχόντας, πλέον Ρεββέκας, και του Τζον Ρολφ (πίνακας του Henry Brueckner, γύρω στο 1855)

Η Ποκαχόντας με παραδοσιακό ένδυμα, την περίοδο του γάμου της με τον Τζον Ρολφ, μέσα από τα μάτια του ζωγράφου Jean Leon Gerome Ferris

Ο γάμος τους έφερε μόνιμη ειρήνη ανάμεσα στους Άγγλους αποικιοκράτες και τους Powhatan και το 1615 η Ποκαχόντας έφερε στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, τον μικρό Τόμας. Το 1616 το ζευγάρι επέστρεψε στην Αγγλία, όπου και η Ινδιάνα Πριγκίπισσα, όπως την αποκαλούσαν, έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στους κύκλους της ανώτερης βρετανικής κοινωνικής τάξης και παρουσιάστηκε στην αυλή του Βασιλιά Τζέιμς του Πρώτου.

Τον Μάρτιο του 1617 Ποκαχόντας και Ρολφ ετοιμάζονταν να γυρίσουν στη Βιρτζίνια, μια μέρα πριν το ταξίδι τους όμως η Ποκαχόντας πέθανε, πιθανότατα από ευλογιά. Θάφτηκε στην εκκλησία της ενορίας του Αγίου Γεωργίου στο Gravesend της Αγγλίας.

Πορτρέτο της πρώην Ποκαχόντας και νυν Ρεβέκας Ρολφ, μετά το γάμο της με τον Τζον Ρολφ και την ενσωμάτωσή της στην αγγλική κοινωνία (1616)

Ο σύζυγός της Τζον Ρολφ επέστρεψε στην Βιρτζίνια όπου και σκοτώθηκε σε μια σφαγή οργανωμένη από τους Ινδιάνους το 1622. Ο γιος τους, Τόμας Ρολφ, εκπαιδεύτηκε στην Αγγλία και έπειτα επέστρεψε και αυτός στην Βιρτζίνια όπου και έγινε μόνιμος κάτοικος.

Ο Τζον Σμιθ μπορεί να μην έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε στην ταινία, έπαιξε όμως έναν σημαντικό ρόλο στην πραγματική ιστορία. Επέστρεψε στον Νέο Κόσμο το 1614 και εξερεύνησε τις ακτές της Νέας Αγγλίας. Σε ένα άλλο ταξίδι του, αιχμαλωτίστηκε από πειρατές αλλά κατάφερε να δραπετεύσεις έπειτα από τρεις μήνες. Γύρισε στην Αγγλία όπου και πέθανε το 1631.

Ένα ζευγάρι σκουλαρίκια από κέλυφος μυδιού αποτελούν έκθεμα στο Μουσείο του Λονδίνου, καθώς πιστεύεται πως είναι από τα λίγα προσωπικά αντικείμενα της Ποκαχόντας που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα.

Παρότι η «Ποκαχόντας» του Disney παρουσίασε μια αρκετά πιο ωραιοποιημένη και αθώα ιστορία για παιδιά, η ταινία «The New World» του Terrence Malick που κυκλοφόρησε το 2006, παρουσιάζει μια αρκετά παρόμοια εκδοχή της πραγματικής ιστορίας της Ινδιάνας πριγκίπισσας.

Η γεμάτη λυρισμό και συναίσθημα ματιά του Malick, καθώς και οι υπέροχες ερμηνείες των Colin Farrell, Christian Bale και της Q’orianka Kilcher, βοήθησαν αρκετά στο να αποτυπωθούν παραστατικά οι εικόνες της εποχής και οι σχέσεις της Ποκαχόντας με τους δύο Τζον αλλά και τον βρετανικό πολιτισμό.

huffpost bio.com businessinsider

Ρουτίνα (ουσιαστικό / θηλυκό) :η μονότονη και άχαρη απασχόληση, η επανάληψη κατά τον ίδιο πάντα τρόπο.

Και αυτή ακριβώς η επανάληψη, αυτές ακριβώς οι στερεότυπες, δίχως πνευματική συνείδηση, πράξεις μας, κινήσεις μας, ζωές μας – δυστυχώς – είναι αυτές που καταφέρνουν και ρουφάνε τα χρώματα, τις γεύσεις και τις μυρωδιές απ’ την ζωή μας.

Και είναι ουσιαστικό, ουσιαστικό πρόβλημα της ζωή μας, και πλήττει τις σχέσεις θηλυκών και αρσενικών.

Ζούμε σε μια εποχή που τα πάντα τρέχουν, εμείς τρέχουμε προσπαθώντας να προλάβουμε. Προσπαθώντας να πετύχουμε. Ζούμε σε μια εποχή που η καθημερινότητα μας, έχει γίνει δύσκολη, ένας συνεχής αγώνας επιβίωσης. Ολόκληρες οι μέρες μας είναι μια συνεχής προσπάθεια.

Και έρχεται η στιγμή που επιστρέφουμε στο σπίτι μας, στον ολόδικο μας χώρο, και εκεί μας περιμένει ο ολόδικος μας άνθρωπος, ο οποίος έχει δώσει με την σειρά του και αυτός την δική του ολοήμερη προσπάθεια.

Μοιραζόμαστε με αυτόν τον άνθρωπο την καθημερινότητα μας, την ζωή μας. Αυτήν που επιλέξαμε ως κοινή. Το μοίρασμα, αυτό, της καθημερινότητας είναι άρρηκτα δεμένο με την έννοια της οικειότητας.

Η οικειότητα είναι η αίσθηση του γνώριμου, του οικείου, είναι αυτή η αίσθηση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους με κοινή πορεία, αμοιβαία συναισθήματα. Δημιουργείται μέσα στο πέρασμα του χρόνου, μέσα από το μοίρασμα στιγμών και εμπειριών. Είναι αυτή που μας δένει με τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας και είναι αυτή που φτιάχνει τα “δικά μας” καθημερινά “μυστικά” και “κώδικες”.

Τι γίνεται όμως όταν αυτή η τόσο αναγκαία για την επιβίωση της σχέσης, οικειότητα, μετατρέπεται, μεταφορφώνεται σε ρουτίνα; Ή μάλλον, τι γίνεται όταν ΕΜΕΙΣ της επιτρέπουμε να μετατραπεί σε ρουτίνα;

Ο άνθρωπος ενστικτωδώς αναζητά, επιδιώκει την ασφάλεια, τη σιγουριά. Έχει την ανάγκη από την φύση του να ανήκει κάπου, να μοιράζεται την ζωή του με κάποιον. Είναι ον που αποζητά την συντροφικότητα περισσότερο από την μοναξιά. Και το αντίθετο της μοναξιάς δεν είναι η συντροφικότητα, αλλά η οικειότητα.

Δυστυχώς όμως, πάντα κάνει το λάθος να την συγχέει με το βόλεμα, να την οδηγεί σε μια βαρετή, ανιαρή ρουτίνα. Η δίχως συνείδηση σιγουριά, συχνά μετατρέπεται σε αδράνεια και μοιραία σε αδιαφορία και αποξένωση. Αφηνόμαστε, με δικαιολογία την οικειότητα, και παύουμε να προσπαθούμε για την υγιή διατήρηση της. Και τελικά μόνο οι ανασφαλείς έχουν ανάγκη από μια τέτοια ασφάλεια και σιγουριά.

Μια σχέση για να διατηρήσει την λειτουργικότητα της, για να συνεχίσει να μας καλύπτει και να μας ενθουσιάζει, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως δεδομένη κατάσταση. Ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας δεν έχει κάποιο αιώνιο συμβόλαιο που τον υποχρεώνει να μείνει μαζί μας, ακόμα και αν εμείς δεν τον καλύπτουμε. Οι σχέσεις για να συνεχίσουν να “ζούνε” και όχι απλά να επιβιώνουν χρειάζονται συνεχή επαναπροσδιορισμό.

Και όσο τρομακτικό και κουραστικό μοιάζει αυτό, αν το καλοσκεφτούμε, σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής μας το κάνουμε αδιαμαρτύρητα. Στη δουλειά μας, καθημερινά, οφείλουμε να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας, να είμαστε παραγωγικοί, για να συνεχίσουμε να έχουμε τη δουλειά αυτή. Γιατί λοιπόν στις σχέσεις μας τείνουμε να γινόμαστε οκνηροί και “βολεμένοι”; Και σαφώς και δεν πρέπει να δούμε την σχέση ως υποχρέωση, όπως την δουλειά μας, αλλά της αξίζει να “δουλέψουμε” για την ύπαρξη της.

Και όπως στη δουλειά μας, όταν νιώθουμε πως έχουμε κουραστεί, παίρνουμε άδεια, για να ξεκουραστούμε και να κάνουμε πράγματα για τον εαυτό μας, το ίδιο θα έπρεπε να γίνεται και στις σχέσεις. Η σχέση έχει την ανάγκη ανανέωσης. Έχει την ανάγκη να δοκιμάζει καινούργια πράγματα, για να μην χάνεται το μυστήριο, για να αναταράσσονται τα λιμνάζοντα νερά.

Όλοι μας έχουμε κάπου – κάπου την ανάγκη για μια βουτιά στην “ελευθερία” και στο καινούργιο, μετά από την οποία, η “ρουτίνα” θα μας φανεί υπέροχη. Μέσα σε μια σχέση δεν πρέπει να νιώθουμε σκλάβοι, με μια αίσθηση ανικανοποίητου. Πρέπει πρώτα να νιώθουμε γεμάτοι και ικανοποιημένοι, συνειδητοποιημένοι, εμείς οι ίδιοι με τον εαυτό μας. Διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε να νιώσουμε έτσι με κανέναν άλλο.

Και επειδή οι αληθινές αγάπες, οι υγιείς σχέσεις, δεν είναι αυτές που επιβιώνουν και δεν οδηγούνται σε χωρισμό, αλλά αυτές που αντέχουν στη μακροχρόνια οικειότητα, και επειδή η οικειότητα είναι τόσο όμορφη, όσο το μοίρασμα και συντροφικότητα, χρειάζεται κοινή φροντίδα, δημιουργικότητα, εκπλήξεις. Και από τις δύο πλευρές. Στο χέρι μας είναι να μην βουλιάξουμε σε ρουτίνα, που θα μας κάνει να νιώθουμε συμβιβασμένοι και δυστυχείς. Δεν πρέπει ούτε μια μέρα, ούτε μια στιγμή να αφεθούμε και να αντιμετωπίσουμε τον άνθρωπο δίπλα μας ως δεδομένο. Αυτή θα είναι η αρχή της ρουτίνας μας…

” Κύλησαν γρήγορα σε μια οικειότητα, απ’ την οποία ποτέ δεν ανέκαμψαν… “

(“They slipped briskly into an intimacy from which they never recovered.”)

― F. Scott Fitzgerald, This Side of Paradise

…ας προσπαθήσουμε να κάνουμε την οικειότητα, ένα αίσθημα απ’ το οποίο δεν θα χρειάζεται να ανακάμψουμε, ούτε και θα θέλουμε.

Πηγή

Ο σκληρότερος πορτιέρης του κόσμου είναι ο Σβεν Μάρκουαρντ και δουλεύει σ’ ένα από τα πιο διάσημα κλαμπ παγκοσμίως, το Berghain, που βρίσκεται στο Βερολίνο.

Ο σκληρότερος πορτιέρης του κόσμου: Μ’ ένα νεύμα του σ’ έβαζε μέσα στο κλαμπ ή σε απέρριπτε

Η ουρά ήταν ατέλειωτη εκείνο το βράδυ, έξω από την είσοδο του διάσημου κλαμπ Berghain, όπου εκατοντάδες άνθρωποι περίμεναν υπομονετικά να έρθει η σειρά τους, μπολιασμένοι με ανάμικτα συναισθήματα. Όλοι ανεξαιρέτως θα έπρεπε να περάσουν από τον άνθρωπο που με ένα νεύμα του ή σε έστελνε μέσα στον ηδονιστικό κόσμο του Βερολινέζικου ναού ή σε απέρριπτε ρίχνοντας σου μια ευγενική μεν ξεγυρισμένη δε «πόρτα».

Ο σκληρότερος πορτιέρης του κόσμου: Μέχρι και οι διάσημοι περίμεναν υπομονετικά στην ουρά

Στο «όλοι ανεξαιρέτως» μπορείτε να συμπεριλάβετε και τους διάσημους σταρ απ’ όλους τους χώρους, οι οποίοι θα έπρεπε να περιμένουν ως κοινή θνητοί στην ουρά για να εισέλθουν σε ένα από τα πιο διάσημα κλαμπ του κόσμου.

Ο σκληρότερος πορτιέρης του κόσμου: Η Μπρίντεϊ Σπίαρς έφαγε “πόρτα”

Η Μπρίτνεϊ Σπίαρς ήθελε πάση θυσία να μπει γι’ αυτό και δεν είπε τίποτε περιμένοντας για πάνω από μια ώρα στην ουρά μέχρι να φτάσει μπροστά στον Σβεν Μάρκουαρντ. Ο τύπος με τα τατουάζ και τους κρίκους στα χείλη του ζύγισε την σταρ της ποπ και αποφάσισε ότι δεν ταίριαζε με την εν γένει φιλοσοφία του Berghain. Έτσι, επέλεξε να μην της επιτρέψει την είσοδο στο κτήριο που όπως έγραψαν οι New York Times στεγάζεται και λειτουργεί το καλύτερο κλαμπ του κόσμου.

Ο σκληρότερος πορτιέρης του κόσμου: Ελέγχει εξονυχιστικά μαζί με την ομάδα του χιλιάδες κόσμο κάθε Σαββατοκύριακο

Κτισμένο κάπου ανάμεσα στις περιοχές Κράουζμπεργκ και Φρίντριχσάϊν του Ανατολικού Βερολίνου, σε ένα κτίσμα που στέγαζε παλιότερα ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικούς ρεύματος, το Berghain είναι ένα κατά βάση γκέι κλαμπ, πολύ διαφορετικό όμως από τα άλλα. Είναι αυτό που γέννησε-μαζί με το περίφημο Studio 54-τον ορισμό της σκληρής «πόρτας», ο οποίος εκφράζεται στο πρόσωπο του Σβεν Μάρκουαρντ. Ένα πρόσωπο «ζωγραφισμένο» με τατού, που ελέγχει εξονυχιστικά μαζί με την ομάδα του χιλιάδες κόσμο κάθε Σαββατοκύριακο-οι ουρές μοιάζουν ατέλειωτες-αποφασίζοντας ποιοι θα εισέλθουν και ποιο θα φύγουν.

Είναι τέτοια η εμμονή εκατομμυρίων φανατικών για το Berghain, που έχουν δημιουργηθεί δεκάδες forum όχι μόνο για την πόρτα του, αλλά και για το τι γίνεται μέσα σε αυτό το κλαμπ, όπου απαγορεύεται αυστηρά η βιντεοσκόπηση και η λήψη φωτογραφιών. Κάποιος που το έκανε και ανέβασε την φωτό στα social media, έγινε αυτόματα και για πάντα persona non grata σε αυτόν τον ναό της electronica.

Ο σκληρότερος πορτιέρης του κόσμου: Η «πόρτα του τρόμου» με μπροστάρη τον Σβεν

Εκεί όπου θα αναγκαστείς να βγάλεις αρκετά ρούχα, αφού η θερμοκρασία ξεπερνάει κατά πολύ την απαιτούμενη και επιτρέπονται σχεδόν τα πάντα. Πρώτα όμως πρέπει να μπεις. Η «πόρτα του τρόμου» με μπροστάρη τον Σβεν έχει γίνει σημείο αναφοράς στο παγκόσμιο κλάμπινγκ, ενώ έχουν βγει ακόμη και t-shirt με το motto «Έφαγα κι εγώ πόρτα στο Beghain».

Trendy παρέες με trendy ντυσίματα κόβονται στο δευτερόλεπτο, όπως και αυτοί που φωνάζουν ή μιλούν δυνατά στην ουρά, οι οποίοι εντοπίζονται άμεσα από τον Μάρκουαρντ και το team του.
Καλό είναι να μιλάς γερμανικά, αφού οι τουρίστες δεν είναι η αγαπημένη φυλή του συγκεκριμένου κλαμπ και σε ποσοστό 99% «κόβονται» και αποχωρούν, ενίοτε βρίζοντας.

Ο σκληρότερος πορτιέρης του κόσμου: Ακολουθεί την προσωπική του αισθητική

Ο Σβεν που δεν πεθαίνει να τον αποκαλείς «πορτιέρη» ακολουθεί την προσωπική του αισθητική όταν σκανάρει τον υποψήφιο κλάμπερ, υιοθετώντας τον κλασσικό όρο-προϋπόθεση: «Μου αρέσει η μούρη σου και το στυλ σου; Μπήκες. Δεν μου αρέσει; Έφυγες».

Γεννημένος στο Ανατολικό Βερολίνο, ξεκίνησε αυτή την δουλειά βοηθώντας τον αδερφό του Όλιβερ-ανερχόμενο αστέρι της Βερολινέζικης ηλεκτρονικής σκηνής-μετά την πτώση του τείχους. «Με την διάλυση της Ανατολικής Γερμανίας, μπορούσες να εκμεταλλευτείς τις συγκυρίες και τις ευκαιρίες, στήνοντας ένα μπαρ, ένα κλαμπ σε ένα έρημο διαμέρισμα ή σε μια εγκατελελειμένη αποθήκη» έχει πει ο Σβεν.

Η πρώτη του δουλειά ήταν σε ένα πάρτι του αδερφού του που έλαβε χώρα σε ένα μεγάλο κατάστημα παπουτσιών, για τρία συνεχόμενα Σαββατοκύριακα. Ακολούθησε το Ostgust, ένα gay fetish πάρτι, μέσα από το οποίο γεννήθηκε το Berghain και ο μύθος του Σβεν, του πιο σκληρού πορτιέρη στον κόσμο.

Ο σκληρότερος πορτιέρης του κόσμου: Το βλέμμα του θα στα πει όλα, όταν έρθει η ώρα της κρίσης

Ο ίδιος όταν του λένε τα tips που έχουν βγει και πρέπει να ακολουθήσει κάποιος για να περάσει την είσοδο του διάσημου κλαμπ, συνήθως γελάει και αποφεύγει να πει κάτι παραπάνω. Το βλέμμα του όταν βρεθείς μπροστά του, εσύ που αποφάσισες να περάσεις τέσσερις ώρες αναμονής με την ελπίδα να χορέψεις μέχρι τελικής πτώσης, θα στα πει όλα όταν έρθει η στιγμή της κρίσης από τον Σβεν.