Ένας θάνατος χάρισε επτά ζωές. Επτά θαύματα έγιναν σε επτά οικογένειες. Αυτό ήταν το ηχηρό μήνυμα ανθρωπιάς που έδωσε μία μητέρα, η οποία δώρισε τα όργανα της κόρης της και έδωσε έτσι ζωή σε επτά νέους ανθρώπους, καταθέτοντας τη μαρτυρία της σε εκδήλωση ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, που συνδιοργάνωσαν ο Σύλλογος Νεφροπαθών Θεσσαλονίκης και το Νοσοκομείο Παπαγεωργίου με αφορμή την Πανελλήνια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων και Μεταμοσχεύσεων.
Μετά το ατύχημα της Σοφίας και όταν πια δεν υπήρχαν περιθώρια να ελπίζει σε ανάρρωση, η κυρία Γιάννα αποφάσισε να πει «ναι» στη δωρεά των οργάνων της κόρης της. Η απόφαση ήταν δύσκολη. Ήρθε στη χειρότερη στιγμή της ζωής της. Ήταν, όμως, αυτό που μετέτρεψε τη θλίψη σε ζωή. Από τότε έχει ξεκινήσει αγώνα για την ευαισθητοποίηση των πολιτών στο θέμα της δωρεάς οργάνων.
«Έγιναν επτά θαύματα σε επτά οικογένειες. Η “χαρά” μου είναι πολύ μεγάλη, γιατί έφυγαν όλα τα όργανα του παιδιού μου και πήγαν σε νεαρούς ανθρώπους.Θέλω να γίνει γνωστό για να βοηθήσουμε κι άλλον κόσμο. Είναι κρίμα να μη βάζουμε μία υπογραφή για να σωθεί ένας ακόμη άνθρωπος. Εγώ θα κάνω τα πάντα. Θα βρω τρόπο να βοηθήσω. Όπως σήμερα, που δεν μπόρεσα να βρίσκομαι στο αμφιθέατρο, αλλά συνομιλώ μαζί σας μέσω skype». Με τη σύντομη, ειλικρινή αφήγησή της, η κυρία Γιάννα συγκλόνισε το ακροατήριο και έστειλε το δικό της μήνυμα, με την ελπίδα να αυξηθούν τα μοσχεύματα, την ώρα που χιλιάδες συνάνθρωποι εναγωνίως περιμένουν σε μία λίστα αναμονής για μεταμόσχευση.
«Η θέση της οικογένειας είναι δύσκολη, αλλά ο καθένας από εμάς πρέπει να σκεφτεί ότι έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να μπει σε μία λίστα αναμονής για έναν νεφρό, ένα ήπαρ ή μία καρδιά, παρά να καταστεί εγκεφαλικά νεκρός. Αυτό σημαίνει ότι η δωρεά οργάνων και η μεταμόσχευση αφορούν όλη την κοινωνία» επισήμανε στη διάρκεια της εκδήλωσης η Μίνα Νταντανά, τοπική συντονίστρια μεταμοσχεύσεων και προϊσταμένη της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου. Όπως πρόσθεσε, η δωρεά οργάνων εξαρτάται από την ανθρώπινη γενναιοδωρία, συνιστά όμως και θέμα παιδείας. Στην Ισπανία, για παράδειγμα, η οργανωμένη εκστρατεία για την προώθηση της δωρεάς οργάνων απέδωσε και πλέον υπάρχουν 40 δότες ανά εκατομμύριο πληθυσμού, ενώ στην Ελλάδα μόλις πέντε.
Ο πρόεδρος του Συλλόγου Νεφροπαθών Θεσσαλονίκης, Χρήστος Καραγκιόζης, ανέφερε ότι η Πολιτεία δεν έχει λάβει ακόμη τα κατάλληλα μέτρα για τον συντονισμό της διαδικασίας δωρεάς οργάνων, ώστε να ευαισθητοποιηθούν οι πολίτες και με αλληλεγγύη και αλτρουισμό να αντιμετωπίζουν θετικά τη δωρεά οργάνων.
Οι εμβληματικές δίδυμες καμινάδες του ενεργειακού σταθμού της Σκωτίας γκρεμίστηκαν ταυτόχρονα, καθώς χιλιάδες συγκεντρώθηκαν για να παρακολουθήσουν την κατεδάφιση του κτιρίου.
Το Cockenzie Power Station στο Δυτικό Λόθιαν, που κατεδαφίστηκε, ήταν ο μεγαλύτερος σταθμός παραγωγής ενέργειας στη Σκωτία όταν άνοιξε και κυριαρχούσε στον ορίζοντα της πόλης για σχεδόν μισό αιώνα.
Σε μια κατάθεση ψυχής είχε προχωρήσει ο Μανόλο Καραλής που σήμερα εκπροσώπησε επάξια την Ελλάδα στον τελικό του άλματος επί κοντώ στους Ολυμπιακούς του Τόκυο, ισοφαρίζοντας το ατομικό του ρεκόρ.
Στη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει τον περασμένο Σεπτέμβριο στο Sport24, ο Καραλής αποκαλύπτει τις επιθέσεις που έχει δεχτεί ο ίδιος αλλά και η δίδυμή του αδελφή λόγω της καταγωγής τους.
«Όταν ήμουν στο δημοτικό με την αδελφή μου, μια ομάδα παιδιών ερχόντουσαν και μας έλεγαν “πηγαίντε στη χώρα σας”, μας έσπρωχναν. Πηγαίναμε εγώ και η αδελφή μου σε ένα παγκάκι, καθόμασταν, κλαίγαμε. Γινόταν για πάρα πολύ καιρό», αφηγείται στο Sport24, σε μια συγκινητική συνέντευξη.
«Στην ηλικία των 15 ξεκίνησαν οι πιο σοβαρές λέξεις και τα πιο κακά βλέμματα». Οπως είπε, από τα 14 του μέχρι και σήμερα πηγαίνει σε ψυχολόγο για να αντεπεξέλθει σε όλη αυτή την κατάσταση.
Μίλησε για τις επιθέσεις από τους συμμαθητές του στο σχολείο και αναφέρθηκε για πρώτη φορά ευθέως στην καταγγελία του προς τον ομοσπονδιακό προπονητή στίβου, Δημήτρη Κυττέα. Όπως αναφέρουν δημοσιεύματα, ο προπονητής αναφερόταν στον Καραλή ως «ο μαύρος», έκανε άσχημους χαρακτηρισμούς για τον πατέρα και τη μητέρα του (ο πατέρας του Καραλή κατάγεται από τον Πύργο Ηλείας και η μητέρα του από την Ουγκάντα – και οι δύο αθλητές), ενώ φέρεται να έχει ειπωθεί ότι «κάνει βουντού» και ότι «οι μαύροι είναι από τη φύση τους χαζοί» (sport24.gr).
«Η οικογένειά μου με μεγάλωσε με τρόπο ώστε να λαμβάνω μόνο την αγάπη», είπε ο Μανόλο Καραλής.
Η συνέντευξή του είναι συγκλονιστική στο σύνολό της και αξίζει να την παρακολουθήσει κανείς ολόκληρη.
Ο Νίκος Κοντός και η Ανθή Πάλλα μίλησαν στην εκπομπή της Ελεονώρας Μελέτη «Μεσάνυχτα» και αναφέρθηκαν στο πώς είναι η ζωή τους μετά το ατύχημα που συνέβη την ημέρα του γάμου τους.
Ο Νίκος και η Ανθή από τη Ρόδο είχαν ετοιμάσει έναν υπέροχο γάμο, με συγγενείς, φίλους και αγαπημένα τους πρόσωπα. Η βραδιά κύλησε εξαιρετικά, μέχρι που λίγα λεπτά πριν από τη λήξη της δεξίωσης, ο Νίκος αποφάσισε να πηδήξει μέσα στην πισίνα. Ωστόσο, δεν υπολόγισε καλά το βάθος της, με αποτέλεσμα να χτυπήσει στον αυχένα του.
Έκτοτε καθηλώθηκε σε αναπηρικό αμαξίδιο και στο πλευρό του βρίσκεται όλο αυτό το διάστημα η σύζυγός του, Ανθή. Τη συγκλονιστική ιστορία του ζευγαριού που μια μοιραία βουτιά στην πισίνα ανήμερα του γάμου τους άλλαξε «φιλοξένησε» το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης η Ελεονώρα Μελέτη.
Γνωρίζονταν από το δημοτικό
Όπως αποκάλυψαν οι δύο τους, γνωρίζονταν από το δημοτικό και μάλιστα εκείνη ήταν ερωτευμένη μαζί του από τότε. Εκείνος δεν είχε δείξει το ανάλογο ενδιαφέρον μέχρι που μια μέρα σε τυχαία συνάντησή τους μετά από καιρό άλλαξαν όλα. Από τότε αποφάσισαν να είναι μαζί και πέρασαν επτά χρόνια μέχρι ο Νίκος να της κάνει πρόταση γάμου χωρίς εκείνη να το πάρει είδηση. Η πρόταση έγινε στη Μελβούρνη και σχεδόν έναν χρόνο μετά παντρεύτηκαν.
Η περιγραφή για τη στιγμή που έπεσε στην πισίνα
«Όταν είσαι σε μια χαρούμενη στιγμή, δεν σκέφτεσαι ότι θα γίνει κάτι κακό. Επειδή δεν έχω πάει πίσω στην πισίνα να τη δω, φαντάζομαι ότι δεν είχε το ύψος που έπρεπε. Έτρεξα κι εγώ, έπεσα με φόρα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι καθόταν η πεθερά μου στο παγκάκι και η Ανθή δίπλα. Έβγαλα πουκάμισο, κινητό κλπ. Κάνω τη βουτιά και μετά είχα τις αισθήσεις μου, αλλά δεν μπορούσα να γυρίσω. Ήμουν μέσα στο νερό, δεν είχα καταλάβει ότι χτύπησα, αλλά ένιωθα ένα μούδιασμα σε όλο μου το σώμα και δεν μπορούσα να γυρίσω. Πέφτει ο κολλητός μου και με βγάζει έξω. Μας έλεγαν κάποιοι φίλοι να μην πάμε στο νοσοκομείο, ότι δεν θα είναι κάτι. Δεν είχα καταλάβει ότι δεν είχα αίσθηση των άκρων. Με μετέφεραν με το ασθενοφόρο και μετά δεν θυμάμαι», περιέγραψε ο Νίκος Κοντός.
Έφτιαξαν και κανάλι στο YouTube
Στη συνέχεια, μίλησαν και για τον τρόπο με τον οποίο προσπάθησαν να συνεχίσουν τη ζωή τους, αλλά και για το κανάλι που έφτιαξαν στο YouTube, όπου ανεβάζουν διάφορα βίντεο. «Θεώρησα ότι θα είναι και ένα είδος ψυχοθεραπείας», εξομολογήθηκε ο Νίκος, ενώ η Ανθή συμπλήρωσε πως «η επιτυχία είναι το ότι μας βρήκαν και άλλα ζευγάρια». Επιπλέον, η Ανθή αναφέρθηκε στην ομάδα WAGS της οποίας είναι πρέσβειρα. Πρόκειται για μία ομάδα συζύγων και συντρόφων ατόμων με αναπηρία στον μυελό των οστών, που ξεκίνησε από τον Καναδά, και όπου ανταλλάσσονται χρήσιμες καθημερινές πληροφορίες που μπορούν να βοηθήσουν και να κάνουν την καθημερινότητα των ατόμων με αναπηρία, αλλά και των συζύγων τους, πιο εύκολη.
Σε παλαιότερη συνέντευξή τους, τον περασμένο Νοέμβριο, μιλώντας στη Ροδιακή, ο Νίκος είχε εξηγήσει τι ακριβώς συνέβη. «Κάταγμα στην αυχενική σπονδυλική στήλη. Ο 5ος αυχενικός σπόνδυλος μετατοπίστηκε και συμπίεσε τον νωτιαίο μυελό. Ο νωτιαίος μυελός είναι αυτός που δίνει όλες τις εντολές. Την επομένη του ατυχήματος με χειρούργησε ο Δημήτρης Μακρής και τον ευχαριστώ πολύ. Μετά από περίπου έναν μήνα βγήκα από το νοσοκομείο της Ρόδου και ο πρώτος στόχος ήταν να σηκωθώ από το κρεβάτι».
Η πρώτη ημέρα που σηκώθηκε από το κρεβάτι
«Θέλαμε να περάσουμε τα Χριστούγεννα εδώ στο σπίτι με τις οικογένειές μας, γιατί αυτό είχαμε ανάγκη ψυχολογικά. Είχαμε βάλει το κρεβάτι στη μέση εδώ στο σαλόνι για να βλέπω τη θάλασσα και είχαμε δημιουργήσει μια ομάδα από νοσηλευτές και γιατρούς που έρχονταν στο σπίτι. Τα Χριστούγεννα ήταν η πρώτη ημέρα που σηκώθηκα από το κρεβάτι κι έκατσα σε αμαξίδιο. Όλα τα πράγματα είναι στη ζωή, κι ό,τι τύχει πρέπει να το αντιμετωπίζεις. Ο καθένας κουβαλά τον δικό του σταυρό, δεν είναι ότι ο δικός μας είναι πιο βαρύς. Η ζωή στο αμαξίδιο είναι απλώς διαφορετική. Κάνεις τα πάντα, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Ξαναμαθαίνεις τη ζωή», είχε φανερώσει.
Στην ίδια συνέντευξη, η Ανθή είχε τονίσει πως ήταν μεγάλο το σοκ και είχε εξηγήσει πώς το αντιμετώπισαν. «Αυτό που έγινε μας έδεσε πιο πολύ. Εγώ ποτέ δεν του χάιδεψα τα αυτιά. Και ποτέ δεν άκουσα κάποιον που μπορεί να μου έλεγε πώς να του φερθώ. Ήξερα. Δεν άλλαξε τίποτα στη συμπεριφορά μου. Είχαμε πολλές μικρές νίκες. Είχα πάρει ένα ημερολόγιο κι έγραφα ό,τι καινούριο πετυχαίναμε. Εμείς οι ίδιοι άνθρωποι είμαστε που ήμαστε και πριν. Αλλά δεν ήμαστε από την αρχή δυνατοί. Και θα γελάσεις και θα κλάψεις και θα χαρείς και θα τσακωθείς. Όπως όλα τα ζευγάρια».
Ο δρόμος προς την αποκατάσταση
Σύμφωνα με τη Ροδιακή, πήγαν σε Κέντρο Αποκατάστασης της Ελβετίας, για τρεις μήνες και στη συνέχεια της Αθήνας, ενώ πήγαν και σε έναν σύλλογο της Κομοτηνής. «Πας για να μάθεις να ζεις με αυτό που σου συμβαίνει. Να σε κάνουν ανεξάρτητο, με αυτά που ήδη έχεις. Να μπορείς να φας μόνος σου, να κινήσεις το αμαξίδιο σωστά, να κάθεσαι σε αυτό σωστά, να μεταφερθείς από το κρεβάτι στο αμαξίδιο, να οδηγήσεις ξανά», είχε σχολιάσει ο Νίκος.
Από την πλευρά της, η Ανθή είχε αναφέρει το εξής: «Στην Ελβετία κάποια στιγμή χωριστήκαμε λόγω κορωνοϊού. Ο Νίκος στο Κέντρο κι εγώ έξω κι αυτό λίγο μας έριξε. Στο Κέντρο Αποκατάστασης των Αθηνών μείναμε στο ίδιο δωμάτιο, ξαναβρήκαμε ο ένας τον άλλο. Αυτό όμως για το οποίο έχουμε να πούμε τα καλύτερα είναι ο σύλλογος Περπατώ, στην Κομοτηνή που βοηθάει ανθρώπους με κινητικά προβλήματα και μάλιστα δωρεάν. Μείναμε ένα μήνα και βοηθηθήκαμε πάρα πολύ και οι δύο. Ήταν το ιδανικό μέρος για να βρούμε τα πατήματά μας πριν να επιστρέψουμε σπίτι. Εκεί, με προτροπή του αργυρού παραολυμπιονίκη της κολύμβησης Αλέξανδρου Ταξιλδάρη, έπεσε ο Νίκος πρώτη φορά και σε αγωνιστική πισίνα με προπονητές τους Γιώργο Τρίκα, Σίσσυ Βουζουκίδου και Χρήστο Πετσάνη».
«Υπάρχει άγνοια και δεν ξέραμε ποιον δρόμο να ακολουθήσουμε»
Και έχουν αντιμετωπίσει και πολλά προβλήματα. «Υπάρχει άγνοια. Ούτε κι εμείς ξέραμε ποιον δρόμο να ακολουθήσουμε. Αν τώρα κάποιος άλλος έχει ένα παρόμοιο ατύχημα, είμαι ο πρώτος που θα πάει να του πει τι να κάνει. Κι εμείς δεν γνωρίζαμε, αλλά ήμαστε τυχεροί γιατί όπου κι αν πήγαμε αποδείχτηκε ότι έπρεπε να πάμε και οι άνθρωποι που συναντήσαμε μάς έδιναν ο καθένας κάτι καλό», είχε φανερώσει ο Νίκος στην ίδια συνέντευξη.
Ένα παράλληλο δράμα με αυτό της τραγωδίας των Τεμπών αποκαλύφθηκε σήμερα, με πρωταγωνιστή τον Βαγγέλη Βλάχο, ο οποίος τέσσερα χρόνια πριν χάσει τον 34χρονο αδερφό του, Βάιο στο σιδηροδρομικό δυστύχημα, είχε ζήσει την απώλεια του ίδιου του του παιδιού.
Η ιστορία έγινε γνωστή σήμερα, κατά τη διάρκεια συνέντευξης του κ. Βλάχου, ο οποίος μίλησε για την ψυχολογική υποστήριξη που θα έπρεπε να λαμβάνουν οι συγγενείς των θυμάτων. Όπως εξήγησε, η μητέρα του -και μόνο αυτή από την οικογένεια- έλαβε ένα τηλεφώνημα από γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης. Ωστόσο, ο ίδιος τόνισε ότι ένα τέτοιο τραύμα χρειάζεται συστηματική ψυχική στήριξη και όχι ένα τηλεφώνημα. Ειδικά αν κάθε φορά σε καλεί άλλος ψυχολόγος, στον οποίο θα πρέπει να επαναλαμβάνεις από την αρχή τα όσα έχεις πει στον προηγούμενο, υπογράμμισε.
“Το μήνυμα αυτό το έλαβε η μητέρα μου. Δεν θέλω να πουλήσω προσωπικό δράμα. Τέσσερα χρόνια βρίσκομαι σε ψυχανάλυση που έθαψα το κορίτσι μου, το παιδί μου. Έχασα την κόρη μου πριν από τέσσερα χρόνια. Είμαι τέσσερα χρόνια σε ψυχανάλυση για να βγω από αυτή την κατάθλιψη, κάθε εβδομάδα. Περάσαμε πανδημία με αυτό, ούτε μηνύματα ούτε βιντεοκλήσεις βοηθούν σε αυτό. Θέλεις έναν άνθρωπο εξειδικευμένο για σένα και μόνο, δεν μπορείς να μιλάς σήμερα με έναν κι αύριο να έρθει κάποιος άλλος να του τα ξαναπείς” δήλωσε χαρακτηριστικά στον ΑΝΤ1.
“Δεν μπορεί ούτε μήνυμα, ούτε ένα τηλεφώνημα να κάνει τίποτα. Εγώ είμαι εδώ και τέσσερα χρόνια με κρίσεις πανικού, με κρίσεις φόβου, θες έναν άνθρωπο έναν γιατρό για να είναι εκεί μαζί σου. Κάποιος μπορεί να πάθει συγκοπή από αυτό το μήνυμα” πρόσθεσε.
Ο Βαγγέλης Βλάχος έχασε την κόρη του όταν εκείνη ήταν μόλις 28 ημερών εξαιτίας μίας σοβαρής καρδιοπάθειας από την οποία έπασχε, με τους δημοσιογράφους της εκπομπής “Το Πρωινό” να σαστίζουν από την αποκάλυψη.
“Πάνω που έβγαινα από την κατάθλιψη με την απώλεια της κόρης μου, χάνω τον αδελφό μου” είπε, εμφανώς φορτισμένος συναισθηματικά, τονίζοντας ότι το κράτος θα έπρεπε να μεριμνήσει, ούτως ώστε να υπάρχει συγκεκριμένος ψυχολόγος για κάθε οικογένεια θύματος.
Ο άτυχος Βάιος επέστρεφε από την Αθήνα στην Θεσσαλονίκη, μαζί με την σύντροφό του, η οποία νοσηλεύεται με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις στην ΜΕΘ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας. Το ζευγάρι με καταγωγή από την Καρδίτσα ζούσε στη Θεσσαλονίκη και είχε μεταβεί στην Αθήνα για το τριήμερο της Αποκριάς.
Το μετάλλιο της ζωής του o Αντώνης Τσαπατάκης το κυνηγούσε από το Λονδίνο και το Ρίο ντε Τζανέιρο και τελικά το κατάφερε, να φορέσει στο στήθος του το πιο λαμπρό μετάλλιο της καριέρας του στις πισίνες. Ο 33χρονος πρωταθλητής από τα Χανιά με συγκλονιστική προσπάθεια κατάφερε να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στα 100μ. πρόσθιο SB4 με 1:40.20.
Kαι πώς άλλωστε να μην το κατάφερνε, ένας άνθρωπος σαν τον Αντώνη, που δεν θα ήταν υπερβολή να τον χαρακτηρίσουμε «μαχητή». Τίποτα δεν του χαρίστηκε και την στιγμή που η ζωή κρέμονταν από μία κλωστή, εκείνος δεν το έβαλε κάτω. Με πίστη και υπομονή, μόλις λίγα χρόνια μετά το ατύχημά του, κατάφερε να κρεμάσει στο στήθος του το μετάλλιο που τόσο ήθελε.
Το τραγικό ατύχημα και η δύναμη της ψυχής…
Το κολυμβητήριο Χανίων ήταν κάτι σαν δεύτερο σπίτι για τον Αντώνη Τσαπατάκη, πράγμα πολύ λογικό, αν σκεφτεί κανείς πως ήταν μόλις 5 χρόνων, όταν περνούσε το κατώφλι. Στην πισίνα του κολυμβητηρίου είχε βρει ένα είδος ελευθερίας που δεν βίωνε πουθενά αλλού. Μεγάλωνε πάντα μέσα στο νερό, ως παίκτης της θρυλικής ομάδας πόλο του Ν.Ο. Χανίων.
Στα 19 του χρόνια φοιτούσε ήδη στη Σχολή Δοκίμων Αστυφυλάκων και είχε όνειρο να κάνει καριέρα στο Αστυνομικό Σώμα, όταν ο Αντώνης, με το χέρι κολλημένο στο γκάζι, πλησίαζε τη στιγμή που θα άλλαζε τη ζωή του. Η μηχανή στην οποία επέβαινε ανατράπηκε λόγω υπερβολικής ταχύτητας, κάποια μέτρα από το κολυμβητήριο Χανίων. Η ζωή, όπως την ήξερε, δεν θα ήταν πια η ίδια. Ο Αντώνης δεν θα μπορούσε να περπατήσει ξανά.
«Δεν σκέφτηκα ποτέ “αν τότε δεν έτρεχα…”, γιατί εγώ έφταιγα. Εγώ πάτησα τέρμα το γκάζι! Δεν το πάτησε ούτε ο Θεός, ούτε κανείς άλλος. Ανέλαβα πλήρως την ευθύνη, το αντιμετώπισα και συνεχίζω να το αντιμετωπίζω σαν άντρας» μου λέει με τόνο που φανερώνει την αποφασιστικότητά του. Δεν ήταν μόνος του σε όλο αυτό, δεν κλείστηκε στον εαυτό του, αφού «είχα την αμέριστη συμπαράσταση των αγαπημένων μου προσώπων. Αν δεν είχα αυτούς, δεν θα μιλούσαμε τώρα. Η οικογένεια και οι φίλοι είναι τα πόδια μου!» είχε πει παλαιότερα ο χάλκινος Ολυμπιονίκης.
«Όλο αυτό συνέβη, το τροχαίο ατύχημα με τη μηχανή που είχα στα 18, γιατί ήμουν όπως κάθε παιδί επηρεασμένο από τη ματαιοδοξία και τον υλισμό. Δηλαδή πιστεύει στην ύλη, στα ρούχα, στις μηχανές. Ότι αυτά είναι σημαντικά. Όταν άνοιξα τα μάτια μου κατάλαβα ότι αυτό ήταν το λάθος. Κατευθείαν. Δεν έπρεπε να δίνω αξία σε αυτές τις ψεύτικες αξίες. Άνοιξα τα μάτια μου και είπα “οκ δεν μπορώ να περπατήσω αλλά μπορώ να ανοίξω το μυαλό μου και να το κάνω να τρέξει μπροστά”.
Δεν είπα ποτέ “Θεέ μου, γιατί μου το έκανες αυτό;” ή “γιατί μπαμπά μου πήρες τη μηχανή και μου έτυχε αυτό”. Είχα σπάσει μία πόρτα στο σπίτι για να μου πάρει τη μηχανή. Δεν έφταιγε ο πατέρας μου. Εγώ έφταιγα που έκανα τη μητέρα μου να κλαίει κάθε μέρα και όποτε βλέπει συνεντεύξεις μου. Τώρα κλαίει αυτή τη στιγμή.»
«Άργησες πολύ»
Ο Έλληνας Παραολυμπιονίκης Κολύμβησης πρωταγωνιστεί στο video clip του Γιώργου Σαμπάνη για το τραγούδι «Άργησες πολύ». Μετά από ένα τραγικό δυστύχημα, ένας πρωταθλητής κολύμβησης χάνει τον πιο πολύτιμο φίλο του και την κίνηση στα κάτω άκρα, αλλά κερδίζει τον εαυτό του και τη δύναμη να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του με πάθος και αξιοπρέπεια…
Αυτή είναι τηλεγραφικά η υπόθεση του νέου video clip του Γιώργου Σαμπάνη για το τραγούδι «Άργησες Πολύ», το οποίο σε σκηνοθεσία Γιάννη Δημολίτσα και επιμέλεια Μιχάλη Παπανικολάου, μπλέκει την πραγματική ιστορία του Παραολυμπιονίκη κολύμβησης.
Όταν τον Οκτώβριο του 1940 ξέσπασε ο πόλεμος, το μόλις 13 ετών τότε αγόρι αποφάσισε χωρίς περιστροφές να τρυπώσει κρυφά σε ένα από τα τρένα, που πήγαινε τους επιστρατευμένους άνδρες από την πρωτεύουσα στα ελληνοαλβανικά σύνορα, προκειμένου να βρεθούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου υπερασπιζόμενοι τα πάτρια εδάφη.
Ηκήρυξη του πολέμου αναστατώνει την παιδική ψυχή του 13χρονου Αναστάσιου Χαραλαμπόπουλου. Παρακαλεί τον πατέρα του που ετοιμάζεται για το μέτωπο να τον πάρει μαζί του να πολεμήσουν παρέα.
Ο πατέρας του προσπαθεί να τον ηρεμήσει αλλά η ψυχή του μικρού Αναστάση έχει πάρει φωτιά. Ακολουθεί τον πατέρα του στον Σταθμό Λαρίσης και αφού τον αποχαιρετά, κρύβεται στις αποσκευές. Το τρένο ξεκινά και μόνο όταν φτάνει στην Κοζάνη ανακαλύπτουν τον μικρό Αναστάση που τους εξηγεί γιατί κρύφτηκε, τους λέει ότι ο πατέρας του είναι στο ίδιο τρένο και ότι για τίποτα στον κόσμο δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω.
Θέλει και αυτός να πολεμήσει τον εχθρό δίπλα στον πατέρα του, που μπροστά στην επιμονή του γιου του υπογράφει ότι δέχεται να υπηρετήσει ως εθελοντής και τον παίρνει στο λόχο του. Εννοείται πως δεν τον βάζουν στην πρώτη γραμμή αλλά του αναθέτουν βοηθητικά καθήκοντα στη μονάδα. Όταν στις 22 Νοεμβρίου ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει την Κορυτσά, ο Αναστάσης παρελαύνει τιμητικά πρώτος από όλους. Θα συνεχίσει αρκετό καιρό ακόμη στη μονάδα του μέχρι που κρυολογεί βαριά από το δριμύ ψύχος.
Αναγκαστικά, τον αφήνουν για να αναλάβει δυνάμεις σε ένα χάνι στην Κορυτσά. Ένα βράδυ ακούει από το διπλανό δωμάτιο περίεργους ήχους. Χωρίς να χάσει χρόνο ειδοποιεί τους ιδιοκτήτες και αυτοί με τη σειρά τους τον ελληνικό στρατό που μετά από έρευνα ανακαλύπτει ότι ο διπλανός πελάτης του Αναστάση είναι Αλβανός κατάσκοπος που εκείνη τη στιγμή έδινε πληροφορίες μέσω ασύρματου στους Ιταλούς για την κίνηση των των ελληνικών μονάδων, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το sigmalive.
Ο Διοικητής της Μεραρχίας του απονέμει τιμητικά τον βαθμό του δεκανέα για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα. Η ιστορία του μικρού ήρωα Αναστάση γίνεται γνωστή και δημοσιεύεται από τις εφημερίδες της εποχής. Μετά το τέλος του πολέμου το Γενικό Επιτελείο Στρατού, η Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού κ η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού αποφασίζουν να εντοπίσουν τον μικρό ήρωα, χωρίς επιτυχία. Τα ίχνη του μικρότερου δεκανέα του κόσμου είχαν χαθεί…
Ο Άγιος Φανούριος είναι αναμφίβολα μια άγια, σημαντική νεανική μορφή, που ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο ανάμεσα στους άλλους Αγίους της χριστιανοσύνης, γιατί δεν τιμάται απλώς σε μια μόνον ημερομηνία, αλλά η πίστη των χριστιανών κάνει συχνά τη γνωστή φανουρόπιτα.
Ο Άγιος Φανούριος, που έζησε στα Ρωμαϊκά χρόνια, συγκρούσθηκε τότε θαρρετά με τον κόσμο της ειδωλολατρίας, γιατί το χριστιανικό πνεύμα του θεανθρώπου, δεν του επέτρεπε ν’ αρνηθεί τις αναμφισβήτητα ενάρετες αρχές του. Έτσι τα 12 μαρτύρια που υπόφερε ο Άγιος, αποτελούν για μας ένα δυνατό κίνητρο για αντοχή και προσκόλληση στις ηθικές αξίες του χριστιανισμού, για να βγούμε νικητές από ένα αδιάκοπο αγώνα, ενάντια στην απιστία και αδικία της εποχής μας. Ο Άγιος μας δίδαξε με την πραγματική θυσία του, πως εμείς τώρα δεν παλεύουμε βέβαια με στρατοκράτες Ρωμαίους και απαίσιους Αγαρηνούς, αλλά έχομε ν’ αντιμετωπίσουμε τις πιο έντεχνα στημένες παγίδες του υλισμού και αθεϊσμού, που προσπαθούν μαζικά να σαρώσουν τις τάξεις των χριστιανών.
Ο Άγιος Φανούριος ακόμα μας δίδαξε, πως το στεφάνι της ενάρετης ζωής δεν κερδίζεται εύκολα, αλλά μόνον με συνεχείς δοκιμασίες, με θάρρος, υπομονή και αντοχή. Επομένως σαν αληθινοί αγωνιστές της πίστεως ας μιμηθούμε την υποδειγματική και άμεμπτη ζωή του Αγίου, για να καταξιωθούμε κάποτε κι εμείς να τιμήσουμε το χριστιανικό όνομα που φέρουμε, όπως κι αυτός επάξια το τίμησε.
1. Γενικά για τη ζωή του
Για την καταγωγή και τη ζωή του Αγίου Φανουρίου δεν υπάρχει τίποτε συγκεκριμένο, επειδή όλα τα στοιχεία της ζωής του χάθηκαν σε καιρούς ανωμαλίας.
Τα μόνα στοιχεία που έχομε αναφορικά με τον Άγιο είναι η εύρεση της εικόνας του, γύρω στα 1500 μ.Χ., σύμφωνα με τα συναξάρια, ή κατ’ άλλους γύρω στα 1355-1369 μ.Χ. Άλλοι υποστηρίζουν πως η εικόνα του Αγίου βρέθηκε στη Ρόδο και άλλοι στην Κύπρο.
2. Η εύρεση της εικόνας
Επιστρέφομε στο παρελθόν, όταν οι Αγαρηνοί εξουσίαζαν τη Ρόδο και αποφάσισαν να ξαναχτίσουν τα τείχη της πόλης, που βάρβαρα κατέστρεψαν και κατεδάφισαν στον πόλεμο λίγα χρόνια πριν.
Άρχισαν λοιπόν να στέλλουν εργάτες έξω απ’ το νότιο μέρος του φρουρίου και να μαζεύουν πέτρες απ’ τα μισογκρεμισμένα σπίτια των κατοίκων, για να ξαναφτιάξουν τα νέα και ισχυρά τείχη της πόλης τους. Ξαφνικά μέσα στα χαλάσματα βρήκαν μια ωραιότατη, αλλά μισοχαλασμένη στη μια πλευρά εκκλησία κι εκεί μέσα βρήκαν ένα σωρό εικόνες, που απ’ την πολυκαιρία δεν ξεχώριζαν τις μορφές των Αγίων καθώς και τα γράμματα, που είχανε επάνω τους.
Μια μόνο καταπληκτική εικόνα ξεχώριζε απ’ όλες, που ο χρόνος δεν την άγγιξε και παρίστανε ένα νέο ντυμένο σαν στρατιώτης. Ο Μητροπολίτης της Ρόδου Νείλος έτρεξε αμέσως επί τόπου και διάβασε καθαρά το όνομα του Αγίου, που λεγόταν Φανούριος. Συγκινημένος ο Σεβασμιώτατος, για τη φανέρωση του Αγίου, παρατήρησε, πως ήταν ντυμένος σαν Ρωμαίος στρατιωτικός, κρατώντας στο αριστερό χέρι του ένα σταυρό και στο δεξιό μια αναμμένη λαμπάδα. Ο αγιογράφος ακόμα ολόγυρα της εικόνας ζωγράφισε σε δώδεκα παραστάσεις τα μαρτύρια, που υπόφερε ο Άγιος και, που εξιστορούν ολοφάνερα την όλη ζωή του.
Οι παραστάσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:
Α΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται όρθιος μπροστά στο Ρωμαίο ανακριτή του και φαίνεται ν’ απολογείται με θάρρος και να υπερασπίζει την χριστιανική πίστη του.
Β΄. Οι στρατιώτες εδώ επεμβαίνουν και χτυπούν με πέτρες στο κεφάλι και στο στόμα τον Φανούριο, για ν’ αναγκασθεί να υποκύψει και ν’ αρνηθεί τον Κύριο.
Γ΄. Οι στρατιώτες έχουν εξαγριωθεί πια απ’ την επιμονή του Φανουρίου, γι’ αυτό τον έριξαν κάτω και τον χτυπούν τώρα άγρια με ξύλα και ρόπαλα, για να κάμψουν το ακμαίο ηθικό του.
Δ΄. Ο Φανούριος είναι στη φυλακή κι εκεί βασανίζεται με αποτρόπαιο τρόπο. Φαίνεται εντελώς γυμνός κι οι στρατιώτες ολόγυρα του ξεσχίζουν τις σάρκες του με αιχμηρά σιδερένια εργαλεία. Ο Άγιος υπομένει αγόγγυστα το τρομερό μαρτύριό του.
Ε΄. Ο Φανούριος βρίσκεται και πάλι στη φυλακή και προσεύχεται στον θεό, για να τον ενισχύσει ν’ αντέξει μέχρι τέλους τα βασανιστήρια.
ΣΤ΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται και πάλιν μπροστά στον Ρωμαίο ανακριτή για ν’ απολογηθεί για τη στάση του. Απ’ την ατάραχη έκφραση του προσώπου του φαίνεται, πως ούτε τα βασανιστήρια που υπόφερε, ούτε οι μελλοντικές απειλές του τυράννου του εκλόνισαν την πίστη και έτσι απτόητος περιμένει ακόμη χειρότερα μαρτύρια.
Ζ΄. Οι δήμιοι του Φανουρίου με μανία και σκληρότητα καίουν με αναμμένες λαμπάδες το ολόγυμνο σώμα του, που φαίνεται έτσι η ανυπέρβλητη θυσία του για τον Εσταυρωμένο. Ο Άγιος νικά και πάλιν με την αδάμαστη θέληση και καρτερία του στον Κύριο.
Η΄. Εδώ οι άγριοι βασανιστές του χρησιμοποιούν και μηχανικά μέσα για να φθάσουν στο κορύφωμα του μαρτυρίου του. Έχουν δέσει τον Άγιο πάνω σ’ ένα μάγκανο κι αυτό σαν περιστρέφεται, του συντρίβει τα κόκκαλα. Υποφέρει εκείνος αγόγγυστα αλλά στο ωραίο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμένη ανέκφραστη αγαλλίαση, γιατί υποφέρει για χάρη του Κυρίου.
Θ΄. Ο Φανούριος ρίπτεται σ’ ένα λάκκο, για να γίνει βορά άγριων θηρίων κι οι δήμιοί του από πάνω παρακολουθούν να δούνε το τέλος του. Τα θηρία όμως έχουν κυριολεκτικά εξημερωθεί απ’ τη χάρη του Θεού, γι’ αυτό τον περιτριγυρίζουν ήσυχα σαν αρνάκια και απολαμβάνουν θαυμάσια τη συντροφιά του.
Ι΄. Οι δήμιοί του δεν ικανοποιούνται απ’ το προηγούμενο αποτέλεσμα κι έτσι τον βγάζουν απ’ τον λάκκο και τον καταπλακώνουν μ’ ένα μεγάλο λίθο, βέβαιοι πια πως θα τον αποτελειώσουν. Τίποτε όμως δεν πετυχαίνουνε κι αυτή τη φορά.
ΙΑ΄. Η σκηνή παρουσιάζει τον Άγιο μπροστά σε βωμό, όπου οι δήμιοί του τον προτρέπουν να θυσιάσει, βάζοντας στις παλάμες του αναμμένα κάρβουνα. Ο Φανούριος βγαίνει και απ’ αυτή τη δοκιμασία νικητής και αυτό διακρίνεται από ένα διάβολο, που έχει τη μορφή δράκου, που πετά στον αέρα και κλαίει για την αποτυχία του.
ΙΒ΄. Η τελευταία σκηνή είναι το τέλος του μαρτυρίου του, με τον Φανούριο ριγμένο σ’ ένα μεγάλο καμίνι να στέκεται όρθιος πάνω σ’ ένα σκαμνί και να τον περιζώνουν φλόγες και καπνοί. Ο Άγιος φαίνεται να προσεύχεται αδιάκοπα στον Θεό, χωρίς να εκφράζει κανένα παράπονο ή γογγυσμό κι έτσι άκαμπτος κι ανυποχώρητος πέταξε στα ουράνια, γεμάτος ικανοποίηση για όσα βάσανα υπόφερε για χάρη του Κυρίου.
3. Το χτίσιμο του ναού
Ο Μητροπολίτης τότε του νησιού, ο Νείλος, όταν μελέτησε επισταμένα την εικόνα που βρέθηκε, αποφάνθηκε, πως ο Φανούριος ήταν ένας απ’ τους σπουδαιότερους μεγαλομάρτυρες της Πίστεώς μας. Αμέσως έστειλε αντιπροσωπεία στον ηγεμόνα του νησιού και τον παρακαλούσε να του δώσει άδεια για ν’ ανακαινίσει την εκκλησία. Όταν όμως ο ηγεμόνας αρνήθηκε, τότε ο Μητροπολίτης μετέβη ο ίδιος προσωπικά στην Κωνσταντινούπολη και κατόρθωσε να εξασφαλίσει απ’ τον Σουλτάνο την άδεια που ζητούσε. Επέστρεψε σύντομα στη Ρόδο κι αναστήλωσε το ναό ακριβώς στην παλιά θέση του, έξω από τα τείχη του. Ο ναός σώζεται ως τα σήμερα και αποτελεί από τότε ιερό προσκύνημα όλων των Χριστιανών.
4. Στοιχεία απ’ την εύρεση της εικόνας
Βλέποντας την εικόνα του Αγίου Φανουρίου που βρέθηκε στη Ρόδο, εξάγουμε πολλά αξιόλογα στοιχεία που είναι τα ακόλουθα:
1. Σαν διαβάσουμε στην εικόνα το όνομα του Αγίου συμπεραίνομε αμέσως, πως είναι ελληνικής καταγωγής.
2. Επίσης συμπεραίνομε πως οι γονείς του ήταν πολύ ευσεβείς, για να του δώσουν ένα τόσο χριστιανικό όνομα.
3. Ο νέος αυτός ακόμα θα ήταν πολύ μορφωμένος για να γίνει στρατιωτικός.
4. Υπολογίζουμε ακόμα πως τα μαρτύρια του Αγίου Φανουρίου έγιναν τον β’ και γ’ αιώνα, όταν οι διωγμοί των χριστιανών βρίσκονταν στο αποκορύφωμά τους.
5. Ο Φανούριος ολοφάνερα αποδεικνύεται πως ήταν Μεγαλομάρτυρας απ’ τα πολλά και φοβερά μαρτύρια που υπέφερε.
6. Βεβαιωνόμαστε επίσης πως ετιμάτο απ’ τους πιστούς χριστιανούς απ’ τα χρόνια του μαρτυρίου του σε χριστιανικούς ναούς, για να βρεθεί μάλιστα ένας τέτοιος ναός και στη Ρόδο.
7. Απ’ την απεικόνιση του Αγίου φαίνεται πως ο Φανούριος μαρτύρησε σε νεαρά
ηλικία.
5. Θαύματα του Αγίου
Ο Άγιος Φανούριος έκανε αρκετά θαύματα στους πιστούς που επικαλούνται το όνομά του κι ένα απ’ αυτά είναι το ακόλουθο:
Σε μια περίοδο της ιστορικής ζωής της η Κρήτη ήταν υποδουλωμένη στους Λατίνους (1204 – 1669 μ.Χ.), που είχαν δικό τους Αρχιεπίσκοπο και γι’ αυτό προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να παρασύρουν τους κατοίκους του νησιού στον Καθολικισμό (Παπισμό).
Έτσι οι Λατίνοι πήρανε σαν καταπιεστικό μέτρο ενάντια στην Ορθοδοξία να μην επιτρέπουν να χειροτονούνται ιερείς στην Κρήτη, οπότε οι Κρητικοί αναγκάζονταν να μεταβαίνουν στο νησί Τσιρίγο (Κύθηρα) για να χειροτονηθούν ιερείς από Ορθόδοξο Αρχιερέα, που έδρευε εκεί.
Κάποια εποχή λοιπόν ξεκίνησαν απ’ την Κρήτη τρεις διάκονοι για το Τσιρίγο κι αφού χειροτονήθησαν εκεί ιερείς, επέστρεφαν τρισευτυχισμένοι στο πολύπαθο τότε απ’ τη σκλαβιά νησί τους. Κατά κακή τους τύχη Αγαρηνοί πειρατές τους συνέλαβαν στο πέλαγος, τους μετέφεραν στη Ρόδο, όπου τους πώλησαν σε τρεις διαφορετικούς Αγαρηνούς αφέντες.
Η θέση των τριών ιερέων ήταν αξιοθρήνητη κι όμως μια γλυκειά προσμονή ήλθε να γλυκάνει το πικρό παράπονό τους. Μάθανε πως στη Ρόδο ο Άγιος Φανούριος θαυματουργούσε και σ’ αυτόν στήριξαν τις ελπίδες τους κι ολοένα προσεύχονταν και τον επικαλούνταν ο καθένας τους ξεχωριστά, για να τους λυτρώσει απ’ την σκληρή αιχμαλωσία στους μιαρούς Αγαρηνούς.
Ζήτησε, λοιπόν, ο κάθε ιερέας, χωρίς να συνεννοηθούν μεταξύ τους, απ’ τον αφέντη του, να του δώσει άδεια να μεταβεί στην εκκλησία για να προσκυνήσει την εικόνα του Αγίου Φανουρίου. Πήρανε κι οι τρεις τους μ’ ευκολία την άδεια, προσκύνησαν μ’ ευλάβεια την εικόνα του Αγίου βρέχοντας τη γη με τα δάκρυά τους γονατιστοί σαν προσεύχονταν και με όλη τη δύναμη της ψυχής τους παρακαλούσαν τον Άγιο Φανούριο να μεσολαβήσει για να γλυτώσουν πια απ’ τα χέρια των Αγαρηνών.
Αφού οι ιερείς αναχώρησαν, ανακουφισμένοι απ’ τον πόνο τους, ο Άγιος Φανούριος παρουσιάστηκε τη νύχτα και στους τρεις αφέντες τους και τους διέταξε να ελευθερώσουν τους σκλάβους ιερείς τους, διαφορετικά θα τους τιμωρούσε σκληρά. Οι Αγαρηνοί όμως άρχοντες θεώρησαν την επέμβαση του Αγίου σαν κάποια μαγεία, γι’ αυτό αλυσόδεσαν τους σκλάβους τους κι άρχισαν να τους βασανίζουν με χειρότερο τρόπο.
Την άλλη όμως νύχτα ο Άγιος Φανούριος επέμβηκε πιο αποτελεσματικά, έλυσε τους τρεις ιερείς απ’ τα δεσμά τους και τους υποσχέθηκε, πως θα τους ελευθέρωνε από τους Αγαρηνούς την άλλη μέρα. Φανερώθηκε και πάλι στους Αγαρηνούς και τους απείλησε αυτή τη φορά, πως αν δεν ελευθέρωναν το πρωί τους ιερείς, θα μεταχειριζότανε σκληρά μέτρα γι’ αυτούς.
Το άλλο πρωί οι Αγαρηνοί αισθάνθησαν την τιμωρία, γιατί έχασαν όλοι το φως τους και το κορμί τους έμεινε παράλυτο. Έτσι αναγκάσθησαν τότε να συμβουλευτούν τους συγγενείς τους, για να συζητήσουν το κακό που τους βρήκε. Όλοι δε οι άρχοντες αποφάσισαν να καλέσουν τους τρεις ιερείς, μήπως μπορούσαν να τους βοηθήσουν. Οι ιερείς την μόνη απάντηση που έδωσαν ήταν, πως αυτοί θα παρακαλούσαν τον Θεό τους κι Εκείνος θα αποφάσιζε.
Την τρίτη νύχτα παρουσιάστηκε πάλι ο Άγιος Φανούριος στους Αγαρηνούς και τους ανακοίνωσε πως αν δεν έστελναν οι τρεις άρχοντες γραπτώς στο ναό του τη συγκατάθεση τους για την απελευθέρωση των ιερέων, δεν θα ξανάβρισκαν πια την υγεία τους. Οι Αγαρηνοί τότε θέλοντας και μη έγραψαν το γράμμα που ζήτησε ο Άγιος Φανούριος και δήλωναν απερίφραστα, πως παραχωρούσαν, στους τρεις ιερείς την ελευθερία τους. Αυτές οι δηλώσεις τους κατατέθηκαν στον ιερό ναό του Αγίου.
Πριν ακόμα επιστρέψει η αντιπροσωπεία των Αγαρηνών απ’ το ναό, οι τυφλοί και παράλυτοι άπιστοι έγιναν εντελώς καλά με το θέλημα του Αγίου. Οι πλούσιοι Αγαρηνοί έδωσαν στους τρεις ιερείς όλα τα έξοδα του ταξιδιού τους κι αυτοί πριν αναχωρήσουν κατέφυγαν στην εκκλησία, και αφού ευχαρίστησαν τον Άγιο για την απελευθέρωσή τους, αντέγραψαν πιστά την εικόνα του Αγίου Φανουρίου και την πήραν στην Κρήτη, όπου την τιμούσαν κάθε χρόνο με δοξολογίες και λιτανείες.
6. Η πίτα του Αγίου Φανουρίου
Η μεγάλη τιμή που τρέφουν οι χριστιανοί στον Άγιο Φανούριο, έγινε αιτία να δημιουργηθεί στο λαό το παραδοσιακό έθιμο της πίτας του Αγίου ή καλύτερα της φανουρόπιτας.
Η πίτα συνήθως είναι μικρή και στρογγυλή και γίνεται από καθαρό αλεύρι, ζάχαρη, κανέλλα, λάδι κι αφού όλα αυτά τα υλικά ανακατευθούν, ζυμώνονται, μπαίνουν σε στρογγυλή φόρμα και η πίττα ψήνεται σε μέτρια θερμοκρασία στο φούρνο.
Η πίτα γίνεται για να φανερώσει ο Άγιος σε κάποιον ένα χαμένο αντικείμενο, κάποια δουλειά αν ένας είναι άεργος, κάποια χαμένη υπόθεση, την υγειά σε κάποιο άρρωστο και άλλα παρόμοια.
Η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη του στις 27 Αυγούστου.
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Ήχος δ΄. Βασίλειον διάδημα
Ουράνιον εφύμνιον εν γη τελείται λαμπρώς, επίγειον πανήγυριν νυν εορτάζει φαιδρώς Αγγέλων πολίτευμα, άνωθεν υμνωδίαις, ευφημούσι τους άθλους, κάτωθεν Εκκλησία την ουράνιον δόξαν. ην εύρες πόνοις και άθλοις τοις σοις, Φανούριε ένδοξε.
Τους ασπαζομένους την σην σεπτήν εικόνα εν πίστει και αιτούντας σην αρωγήν, Μάρτυς, κληρονόμους της Θείας Βασιλείας, Φανούριε, λιταίς σου πάντας ανάδειξον.
Ο Izzettin Parlak είναι ένας από τους χιλιάδες Τούρκους που καταστράφηκαν από το σεισμό των 7,6 ρίχτερ. Δεν είναι μόνο που έπεσε εντελώς το σπίτι του στην περιοχή Göksun του KAHRAMANMARAŞ, αλλά έχασε και τη γυναίκα του, Rabia Parlak.
Ο ίδιος σώθηκε γιατί δεν βρισκόταν μέσα στο σπίτι εκείνη τη στιγμή, καθώς ήταν στον αχυρώνα σε αντίθεση με την άτυχη γυναίκα του που ήταν μέσα και σκοτώθηκε.
Σεισμός Τουρκία: Η συγκλονιστική ιστορία
Αμέσως προσπάθησε να τη βρει και να τη βγάλει από τα συντρίμμια αλλά δεν τα κατάφερε. Κάλεσε βοήθεια αλλά ούτε τότε μπόρεσαν να βγάλουν τη γυναίκα έξω. Δυστυχώς κάποια στιγμή ανασύρθηκε νεκρή.
Μετά την κηδεία της ο Izzettin συνειδητοποίησε ότι κάτω από τα ερείπια του σπιτιού του βρίσκονται και οι 4 γάτες του. Έψαξε να τις βρει. Με τα χέρια του μετακινούσε όπως μπορούσε τα ερείπια. Οι γάτες δεν είχαν πάθει τίποτα. Έτσι κατάφερε να τις βγάλει και τις 4 ζωντανές.
Ο Izzettin μένει σε μια σκηνή που του έδωσε το κράτος.
Όπως είχε αναφέρει στους διασώστες: «Δεν έχω πια σπίτι. Η γυναίκα μου πέθανε. Έχω παιδιά αλλά εδώ ζούσα με εκείνη. Μένω σε μια σκηνή που μου έδωσε η κυβέρνηση. Η γυναίκα μου σταμάτησε να προσευχηθεί. Πήγα να φτυαρίσω τον αχυρώνα. Και μου λέει, “Μη δουλεύεις σκληρά”. Είπα “Θα δουλέψω λιγότερο.”Ο θεός να τους έχει όλους καλά. Είμαι συντετριμμένος αλλά κανείς δεν το ξέρει», αναφέρει.
Όσο περνάει ο καιρός, «σβήνουν» οι ελπίδες για επιζώντες σε μία από τις χειρότερες καταστροφές που έχει χτυπήσει τη χώρα, ενώ αυξάνονται οι φόβοι για επιδημίες. Εκτιμάται, χωρίς να μπορεί να υπολογιστεί σαφώς, πως τουλάχιστον 100.000 άνθρωποι έχουν θαφτεί στα συντρίμμια, οι οποίοι θεωρούνται νεκροί.
Mέχρι στιγμής, ο αριθμός των επιβεβαιωμένων θανάτων στην Τουρκία ανέρχεται σε 40.462. Περισσότεροι από 108.000 είναι οι τραυματίες, ενώ οι επιχειρήσεις για τον εντοπισμό επιζώντων στα χαλάσματα οδεύουν προς το τέλος τους. Οι συγγενείς των αγνοουμένων περιμένουν στα χαλάσματα για να εντοπιστούν οι σοροί των δικών τους ανθρώπων, προκειμένου να τους κηδέψουν.
Ο George Stinney Jr είναι το νεαρότερο άτομο που καταδικάστηκε ποτέ σε θάνατο στις ΗΠΑ στον 20ο αιώνα.
Ήταν μόλις 14 ετών όταν εκτελεστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα στις 16 Ιουνίου 1944.
Κατά τη διάρκεια της δίκης του, και μέχρι την εκτέλεση του κουβαλούσε μια Βίβλο στα χέρια του υποστηρίζοντας την αθωότητα του. Κατηγορήθηκε ότι σκότωσε δύο κορίτσια. Την Μπέτυ 11 ετών και την Μαίρη 7, τα σώματα των οποίων βρέθηκαν κοντά στο σπίτι όπου ο George έμενε με τους γονείς του.
Οι ένορκοι στη δίκη του που κράτησε μόλις 2 ώρες, ήταν λευκοί και η καταδίκη ήρθε 10 λεπτά αργότερα.
Στους γονείς του παιδιού απαγορεύτηκε να έχουν επαφή κατά τη διάρκεια της δίκης και έπειτα εξορίστηκαν από την πόλη.
Πριν την εκτέλεση ο George πέρασε 81 ημέρες χωρίς να μπορεί να τους δει, παγιδευμένος σε απομόνωση 80 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη του.
Θανατώθηκε δεχόμενος 5.830 volt στο κεφάλι.
70 χρόνια αργότερα, αποδείχθηκε η αθωότητά του από έναν δικαστή στη Nότια Καρολίνα. Η δοκός που χρησιμοποιήθηκε στο φόνο των δύο κοριτσιών ζύγιζε πάνω από 19 κιλά, βάρος που ο Stinney δε θα μπορουσε να έχει σηκώσει πόσο μάλλον να χτυπήσει αρκετά δυνατά με αυτή τα δυο κορίτσια. Το παιδί ήταν αθώο και κάποιοι τον παγίδευσαν στο όνομα του ρατσισμού.
Ο Stephen King εμπνεύστηκε από αυτή την υπόθεση για να γράψει το βιβλίο του, «The Green Mile» το οποιο έγινε ταινία 20 χρονια πριν, το 1999.
