Αυξημένο είναι το ιικό φορτίο που εντοπίζεται στα λύματα της Αττικής τις τελευταίες μέρες, σύμφωνα με τον καθηγητή της Ιατρικής Σχολής και πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θάνος Δημόπουλος.

Ο Θάνος Δημόπουλος μιλώντας στο ραδιόφωνο του Πρώτου Προγράμματος ανέφερε χαρακτηριστικά πως: «Από ό,τι έχουμε ενημερωθεί υπάρχει μια αύξηση στο επίπεδο του ιικού φορτίου στα λύματα στην Αττική, το οποίο συνάδει με αυτό που βλέπουμε ότι είναι πολύ περισσότερα τα άτομα τα οποία βγαίνουν θετικά κάνοντας σελφ τεστ, οι οποίοι παίρνουν τα μέτρα τους και απομονώνονται αλλά αυτό δεν δηλώνεται στις πλατφόρμες και δεν καταγράφεται».

Επεσήμανε πως σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και κράτη μετά τη χαλάρωση των μέτρων και τη μη τήρηση των αποστάσεων υπάρχει έξαρση των κρουσμάτων και πρόσθεσε πως «Επιπλέον, με την Ουκρανία, όπου έχουμε συνθήκες συνωστισμού και δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης είναι αναμενόμενη μια έξαρση της πανδημίας και γνωρίζουμε ότι αυτές οι συνθήκες δημιουργούν τις προϋποθέσεις για πιθανή μετάλλαξη η οποία θα επικρατήσει».

Το ενδεχόμενο νέας μετάλλαξης

Όπως είπε μεταλλάξεις στους ιούς γίνονται συνεχώς:

«Δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι κάποια μετάλλαξη σε κάποιο μέρος του κόσμου όπου η εμβολιαστική κάλυψη παραμένει χαμηλή, πιθανόν να είναι πιο μεταδοτική αλλά και πιο επικίνδυνη».

Ως το νούμερο ένα πρόβλημα της Ελλάδας χαρακτήρισε την υπογεννητικότητα ο νευρολόγος – ψυχίατρος, πρόεδρος του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, Θάνος Ασκητής.

«Το έχουμε υποτιμήσει το πρόβλημα» είπε ο κ. Ασκητής μιλώντας στο ΘΕΜΑ 104,6.

Όπως εξήγησε για να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο της υπογεννητικότητας θα έπρεπε ο μέσος όρος γεννήσεων να είναι της τάξης των 2,3 παιδιών. «Σε διαφορετική περίπτωση θα φτάσουμε τα 7 εκατ. πληθυσμού στην Ελλάδα την προσεχή 30ετια».

Κατά τον κ. Ασκητή στην Ελλάδα υπάρχει και πρόβλημα υπογονιμότητας καθώς, όπως είπε, 500.000 ζευγάρια δεν μπορούν να κάνουν παιδιά. «Κατά 20% φταίνε οι άνδρες, κατά 20% οι γυναίκες και κατά 40% ο ψυχολογικός παράγοντας για ζευγάρια που έχουν μειώσει πολύ την σεξουαλική ζωή» εξήγησε ο ειδικός.

«Οι νέοι άνθρωποι δεν βλέπουν την ανάγκη να αφήσουν πίσω τους ένα παιδί γιατί η οικονομική κρίση το έχει επιδεινώσει πολύ αυτό επειδή οι άνθρωποι ζορίζονται οικονομικά. Γιατί θυμάστε ότι τη δεκαετία του ’70 οι οικογένειες έκαναν 3 και 4 παιδιά» πρόσθεσε ο κ. Ασκητής.

Κατά τη δική του εκτίμηση αν δεν υπήρχαν και οι μετανάστες «θα ήμασταν ήδη κάτω από τα 8 εκατομμύρια».

«Δεν είμαι αισιόδοξος ότι μπορούμε να πούμε στα παιδιά εύκολα ότι θα μεγαλώσετε και θα κάνετε οικογένεια αν σκεφτούμε ότι οι νέοι μεγαλώνουν με ένα λαπτοπ στο χέρι και τα κορίτσια βλέπουν την καριέρα που της προσφέρουν ανάπτυξη» παρατήρησε ο Θάνος Ασκητής προσθέτοντας ότι «δυστυχώς η πολιτεία δεν το αντιμετώπισε σοβαρά».

«Αν θέλουμε να κάνουμε παιδιά πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε στο βαθμό της οικογένειας από τους γονείς που πολλές φορές είναι κακό παράδειγμα π.χ. με διαζύγια» κατέληξε ο ειδικός νευρολόγος-ψυχολόγος.

Δεν εκλείπει το φαινόμενο του να έχει γκόμενα ένας παντρεμένος. Ο λόγος που δεν τα παρατάει όλα για να πάει με την γκόμενα είναι η δειλία του.

Του άντρα του αρέσει το βόλεμα. Είναι υπόγειος. Κρύβεται γιατί έχει μάθει να κρύβεται για να μην τιμωρείται. Γι’ αυτό και πιάνεται στα πράσα, ανακαλύπτεται. Μεταξύ δύο άπιστων συζύγων, αυτός που θα πιαστεί το 95% των φορών είναι ο άντρας. Για να πιαστεί η γυναίκα, θα έχει προδοθεί από μόνη της. Το περίεργο είναι ότι όταν ο άντρας μάθει ότι η γυναίκα του τον απατάει, δεν θα της ζητήσει διαζύγιο.
Η επιστήμη της ψυχολογίας βασίζεται σε μια σειρά από πολλά, μικρά και εκ πρώτης όψεως πανεύκολα συμπεράσματα.

Περιμένοντας τον Θάνο Ασκητή στο γραφείο του, εντόπισα ένα τέτοιο συμπέρασμα-οδηγία στον τοίχο απέναντί μου. Ένα ‘για ν’ αγαπήσω εσένα, πρέπει να μάθω να αγαπώ εμένα;’ ήταν γραμμένο σχεδόν χαμογελαστό σε ένα κίτρινο πλαίσιο, ψηλά πίσω από την καρέκλα του. Δεν ανακαλύφθηκε ούτε η Αμερική ούτε η πυρίτιδα, αλλά την επόμενη φορά που θα πεις ‘ε, αυτά είναι αυτονόητα’, σκέψου αν αγαπάς τον εαυτό σου όσο πρέπει.

Σχεδόν μαζί με τον κύριο Ασκητή, τον πρώτο γιατρό που είδαμε να μιλάει στον πυρήνα της mainstream τηλεόρασης τόσο ανοιχτά για σεξ όσο δε μίλησε κανείς πριν ή μετά, στο γραφείο μπήκαν και τρεις φανταστικές, φρέσκες πορτοκαλάδες (μία για εκείνον, μία για τη Φραντζέσκα και μία για μένα). Ήταν όλα έτοιμα να προχωρήσουμε υγιεινά, ειρηνικά και με καθαρή εστίαση σε όλο το ‘σεξ και σχέσεις’ που μπορεί να απασχολεί έναν 30άρη.

Ο τρόπος που ο γιατρός μιλούσε για το σεξ με λέξεις που χρησιμοποιούμε όλοι, αλλά με τρόπο που δεν χρησιμοποιεί κανείς -κάτι ανάμεσα σε λόγια, ακαδημαϊκή τοποθέτηση και κουλ κουβέντας με τον πατέρα σου για παράδειγμα.

Χρειάστηκαν ενενήντα λεπτά και ένας κεφάτος Θάνος Ασκητής για να φτιάξουμε, απ’ το Α ως το Ω, ένα αλφαβητάρι γεμάτο σεξ και σχέσεις. Στο τέλος του κειμένου, θα είσαι πολλές απορίες ελαφρύτερος.

Α όπως Αυνανισμός

“Ο αυνανισμός κατά μόνας δεν χωράει στη ζωή ενός ζευγαριού. Ποτέ. Είναι κουτό να έχεις μια σχέση και να αυνανίζεσαι μόνος σου. Γιατί να αυνανιστείς μόνος ακόμη κι αν δεν είναι κοντά η φίλη σου και δεν μπορείτε να κάνετε σεξ; Κάνεις κάτι που δεν υπάρχει για αυτήν, ‘πηγαίνεις’ κάπου που αυτή δεν είναι. Τι νόημα έχει αυτό; Το ίντερνετ είναι ένας τρόπος ζωής που σε εθίζει σε μια λογική παραίτησης και κρυψίματος. Ποια είναι η αλήθεια μου; Το πουλί μου και η οθόνη; Και αν χαλάσει το ίντερνετ, τι θα κάνω; Θα πάρω χάπια;”.

Β όπως Βαριέμαι να κάνω σεξ

“Είναι αλήθεια ότι σε ολοένα και περισσότερα ζευγάρια παρατηρείται ότι οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη όρεξη για σεξ απ’ όση οι άντρες. Ο άνδρας σήμερα έχει μαλθακοποιηθεί. Δεν διεκδικεί, είναι φοβικός, πέφτει στην εγωπάθεια του ‘πόσες γκόμενες με θέλουν’ και δεν κάνει τίποτα. Έχει απομυθοποιήσει τον εαυτό του και δεν αισθάνεται πια άντρας. Αν φωτογραφίσεις το σημερινό 30άρη των αστικών πόλεων, θα δεις από πίσω μια μάνα που τον έχει ευνουχίσει με την υπερπροσφορά. Τα αγόρια που μεγαλώνουν σε χωριά, δηλαδή σε πιο primitive καταστάσεις, είναι σκληραγωγημένα. Ο 30άρης της πόλης δε μάχεται σήμερα, είναι φυγόπονος, προτιμάει το βόλεμα. Φοβάται ότι θα εμπλακεί σε λάθος αν διεκδικήσει. Η κοινωνία του κρατάει το σκήπτρο του δυνατού, ενώ αυτός γράφει πάνω του ‘είμαι αδύναμος’”.

Γ όπως Γκόμενα όπως ‘εξωσυζυγική σχέση’

“Δεν εκλείπει το φαινόμενο του να έχει γκόμενα ένας παντρεμένος. Ο λόγος που δεν τα παρατάει όλα για να πάει με την γκόμενα είναι η δειλία του. Του άντρα του αρέσει το βόλεμα. Είναι υπόγειος. Κρύβεται γιατί έχει μάθει να κρύβεται για να μην τιμωρείται. Γι’ αυτό και πιάνεται στα πράσα, ανακαλύπτεται. Μεταξύ δύο άπιστων συζύγων, αυτός που θα πιαστεί το 95% των φορών είναι ο άντρας. Για να πιαστεί η γυναίκα, θα έχει προδοθεί από μόνη της. Το περίεργο είναι ότι όταν ο άντρας μάθει ότι η γυναίκα του τον απατάει, δεν θα της ζητήσει διαζύγιο.

Ο άντρας είναι αδύναμος να φύγει από το γάμο γιατί έχει βουλιάξει μες στη συζυγική του καθημερινότητα. Απέξω, προσπαθεί να παίξει τον γκόμενο. Η γυναίκα δεν απιστεί εύκολα. Για να το κάνει πρέπει να έχει πρόβλημα με τον άντρα της. Η γυναίκα δεν θα προδώσει εύκολα τον άνθρωπο που αγαπάει. Όπως και να ‘χει, το κέρατο είναι ένα ανοιχτό τραύμα μέσα μας. Συχνά μπορεί να σκεφτείς ότι εσύ φταις που σε απάτησε ο σύντροφός σου και να πέσεις σε μια καταθλιπτική διάθεση. Άλλες έρευνες δείχνουν ότι η απιστία είναι θεραπευτική, γιατί σε βοηθάει να ξυπνήσεις και να δεις ότι η γυναίκα σου είναι γκόμενα. Πάντα το παιχνίδι της ζήλιας στο σεξ είναι ένα καλό και νόστιμο προϊόν”.

Δ όπως Δυαδικό σεξ

“Νομίζω το πιο έντονο σεξ είναι το δυαδικό σεξ γιατί ζω τι μου κάνεις και ζεις τι σου κάνω. Το δυαδικό σεξ είναι το ισόρροπο μιας πραγματικά δυναμικής σχέσης. Στο τρίο κάποιος θα κυριαρχήσει. Αν κάνεις σεξ με δύο γυναίκες ταυτόχρονα, κάποια θα σου αρέσει πιο πολύ, κι αυτό είναι το σημείο μηδέν της σχέσης. Πολλές γυναίκες κάνουν δώρο γενεθλίων στον άντρα τους μια ακόμη γυναίκα, συνήθως πληρωμένη. Αν διανοηθείς να τελειώσεις με την άλλη κοπέλα, η γυναίκα σου θα συννεφιάσει γιατί στην έφερε για να παίξεις, όχι για να τη θες περισσότερο. Αυτό σηματοδοτεί την εξουσία της δυαδικότητας. Κατά τ’ άλλα, το σεξ είναι ελεύθερο να γίνει όπως θέλει. Ποιος μπορεί να κρίνει; Αν γνωρίσεις δύο άτομα σε ένα μπαρ και αποφασίσετε ότι θέλετε να κάνετε σεξ όλοι μαζί, μπορεί να βγει κάτι πάρα πολύ ωραίο. Ο καθένας διαχειρίζεται όπως θέλει το σώμα και το μυαλό του”.

Ε όπως Έρωτας

“Βεβαίως και υπάρχει έρωτας, και όποιος λέει ότι κρατάει μόνο 2-3 μήνες είναι αστείος. Υπάρχει έρωτας ο οποίος ανανεώνεται. Αν πάει κανείς στον εγκέφαλο, θα δει ότι πολλές ορμόνες όπως οι φερομόνες και η ωκυτοκίνη που μιλάει για την εγγύτητα και την αγάπη είναι προϊόντα ανάπτυξης. Αν έχεις έναν άνθρωπο που σε κάνει ευτυχισμένο και τον θέλεις, ανανεώνεσαι συνέχεια μαζί του. Ο έρωτας είναι σαν το καλό κρασί. Αν ξέρεις να το ζυμώσεις, να το γευτείς και να το απολαύσεις, έχει αξία στα χρόνια. Στο χέρι σου είναι να είσαι με κάποιον με τον οποίον ανανεώνεστε. Ό,τι δεν ξεχνιέται, ζει”.

Ζ όπως Ζήλια

“Αποτελεί ένα παιχνίδι για το ζευγάρι. Το να ξέρεις ότι κάποιος παραμονεύει στη γωνία για τη γυναίκα σου, σε κάνει μαχητικό και διεκδικητικό. Αλλιώς το ρίχνεις στην παράνοια ή το ποτό (πολλοί άντρες πίνουν επειδή δεν έχουν τη δύναμη να μιλήσουν) ή στη βία. Υπάρχει και η εξάρτηση. Οι άντρες ζουν τη μεγαλύτερη περίοδο ανασφάλειας σήμερα, είναι τα πιο εξαρτητικά ζώα στο ανθρώπινο βασίλειο. Η ζήλια είναι υγιές αίσθημα, αλλά όταν ξεφύγει, γίνεται παράνοια. Ο παρανοϊκός έχει παθολογία στη φύση του. Αυτός που πιστεύει ότι η γυναίκα δεν σηκώνει το τηλέφωνο γιατί απιστεί, είναι άρρωστος και επενδύει στη ζηλοτυπία ως άμυνα”.

Η όπως Ηρωισμοί

“Ο Έλληνας είναι σκυλί, δε χάνει στη μάχη. Όποιος τα βάζει με Έλληνα έχει βρει το διάολό του. Νομίζω ότι διατηρεί ένα περίεργο εγώ. Αν τον θίξει κάποιος, θα του ορμήξει. Είναι πιο μαλθακός από παλιά, αλλά παραμένει ήρωας”.

Θ όπως το Θηλυκό

“Η σύγχρονη κοινωνία έχει φέρει τη γυναίκα πρωταγωνιστική στη ζωή του άντρα. Πάντα ήταν το δυνατό πρόσωπο (μάνα, σύζυγος, τροφός, ερωμένη), αλλά σήμερα αυτό φαίνεται περισσότερο από ποτέ. Η γυναίκα που μπήκε στην κοινωνική μηχανή εργάζεται, σπουδάζει, δεν παντρεύεται, χωρίζει, σου λέει ‘άι στο διάολο’ και πάει παρακάτω. Δεν υπήρχαν αυτά τα μοντέλα παλιότερα. Παλιά, ο άντρας αποφάσιζε να παντρευτεί και έπαιρνε μια προίκα ως πριμ. Σήμερα υπάρχουν γυναίκες που πληρώνονται καλύτερα απ’ τον άντρα και εταιρίες που ζητούν γυναίκες και όχι άντρες, γιατί τις θεωρούν πιο στιβαρές και ικανές”.

Ι όπως Ιστορίες πόνου από παλιές αγάπες

“Γιατί μας αρέσει τόσο να αφηγούμαστε ιστορίες από γυναίκες που μας πόνεσαν; Γιατί είναι δραματικό και είμαστε δραματικός λαός. Η ελληνική τηλεόραση τι είναι; Όλες οι εκπομπές με δράμα σκίζουν. Είμαστε συνυφασμένοι με αυτό, γιατί είναι η μητέρα μας από πίσω. Ο Έλληνας χτίζει ένα σπίτι και από πάνω χτίζει του παιδιού του. Γιατί; Δήθεν ότι είναι πιο οικονομικό. Δεν ρώτησε το παιδί του αν θέλει να μείνει από πάνω. Όταν περιγράφεις γυναίκες που σε τραυμάτισαν, ουσιαστικά θυματοποιείς τον εαυτό σου μέσα από τους ελεγκτικούς ρόλους που σου επιβλήθηκαν”.

Κ όπως Κινηματογράφος

“Νομίζω πως μας αρέσει και δεν μας κάνει κακό το πώς βλέπουμε τις σχέσεις στο σινεμά. Ο κινηματογράφος γίνεται όλο και πιο ρεαλιστικός, δεν δείχνει μόνο παραμυθένιες καταστάσεις. Δουλεύοντας τόσα χρόνια νομίζω ότι έχω δει τα πάντα. Σίγουρα, ο άνθρωπος θέλει να έχει ένα ρομαντικό κομμάτι εαυτού. Αλίμονο, γιατί να σκοτώσουμε το ρομαντισμό ή το παραμύθι; Αρκεί να μην είναι παιδικό. Ο ενήλικας που θέλει να ζήσει ένα παραμύθι δεν μπορεί να καθορίζεται από μια ταινία”.

Λ όπως Λίμπιντο

“Είναι διαφορετική η λίμπιντο στον υποθάλαμο του εγκεφάλου του άντρα, αλλά και η γυναίκα αυνανίζεται. Έχω αρκετές περιπτώσεις γυναικών που ζουν με τους άντρες τους, που δεν τους απατούν λόγω παράδοσης ή θρησκείας ή ενοχικής σχέσης και αυνανίζονται. Τις παρατηρώ, ρωτώ γιατί δε μιλάνε στο σύντροφό τους. Πολλές γυναίκες το κάνουν γιατί δεν ικανοποιούνται από τους άντρες τους, οι οποίοι γίνονται πολύ μαλάκες και συντηρητικοί. Πιάνουν τις γυναίκες μετά τις ειδήσεις, τους κάνουν σεξ για τέσσερα λεπτά και μετά ροχαλίζουν. Γιατί αυξήθηκαν οι εξωσυζυγικές σχέσεις; Οι άνθρωποι δεν αντλούν χαρά από τις σχέσεις τους και ζουν συμβατικά, συμβιωτικά και καταναγκαστικά για τα παιδιά ή για την κοινωνία”.

Μ όπως Μονογαμία

“Το πιο δύσκολο και δυνατό σεξ είναι το μονογαμικό. Να γουστάρεις τη γυναίκα σου, να θες να τη γλείψεις, να κάνετε σεξ. Το ‘αυτά δεν γίνονται σε κανένα γάμο’ είναι η εύκολη απάντηση. Υπάρχουν μυστικά. Κατ’ αρχήν η γοητεία. Το σεξ το έχει η γυναίκα στα σκέλια της, νόμος απαράβατος. Άμα θέλει, σε κάνει και τρέχεις. Μπορεί να σε φέρει από το Χονγκ Κονγκ στην Αθήνα, γιατί ξέρει καλά το κουμπί του άντρα που λέγεται πόθος. Βέβαια, όταν η γυναίκα χάσει τον πόθο του άντρα της, πολύ δύσκολα θα τον ξανακερδίσει”.

Ν όπως Νιάτα και σεξ

“Τα νέα ζευγάρια κάνουν λιγότερο σεξ απ’ ό,τι παλιά. Δεν υπάρχει το πάθος της σεξουαλικής πείνας στην Ελλάδα. Ο Έλληνας είναι έντονος εραστής, κυνηγάει τη γυναίκα περισσότερο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και καλός εραστής. Όσον αφορά τους πιο νέους, θα σου πω ένα περιστατικό με τον γιο μου που είναι 14. Έρχεται μια μέρα και με ρωτάει αν μπορεί ένα κορίτσι να σου ζητήσει να κάνετε σεξ. Του το ζήτησε μια συμμαθήτριά του λέγοντάς του μάλιστα ‘μη φοβάσαι’, έχω ξανακάνει. Αυτά δεν γίνονταν παλιά.

Ξ όπως Ξύλο

“Γιατί ο άντρας χτυπάει τη γυναίκα; Γιατί είναι αδύναμος. Δεν μπορεί να τη διαχειριστεί διαφορετικά. Λεκτικά η γυναίκα τον πεθαίνει. Τότε, αυτός θυμώνει, δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μαζί της, και ασκεί το πρωτογενές ερέθισμα της βίας, την επιθετικότητά του. Δεν το κάνουν όλοι. Το κάνουν οι περισσότερο ανώριμοι, οι παρορμητικοί, αυτοί που χρησιμοποιούν ουσίες, αυτοί που έχουν ψυχολογικό υπόστρωμα παθολογίας, αυτοί που πιστεύουν ότι με τη βία είναι πιο άνδρες. Αν σηκώσεις χέρι σε μια γυναίκα με προσωπικότητα και ωριμότητα, δεν θα σε δεχτεί εύκολα στη ζωή της”.

Ο όπως Ομοφυλοφιλία

“Η ομοφυλοφιλία στην αρχαιότητα ήταν μιλιταριστική, ήταν αδερφική. Σκέψου, οι Μακεδόνες πολεμούσαν δέκα χρόνια μακριά από τα σπίτια τους. Λογικό ήταν να ερωτευτούν, να κοιμηθούν, να κάνουν έρωτα μεταξύ τους. Φημολογείται ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν τόσο ζηλότυπος που σκότωσε τον στρατηγό του, Κλείτο, επειδή κοιμήθηκε με έναν αξιωματικό. Αυτά ήταν συνέπειες του τρόπου ζωής, του κοινόβιου. Το κοινόβιο δένει τα μέλη του με έρωτα και σεξουαλικότητα.

Οι συντηρητικές κοινωνίες από την αγγλοσαξονική εποχή της βικτοριανής καταδίωξης του σεξ, έχτισαν τη συνείδηση στον άνθρωπο ότι οι σχέσεις πρέπει να έχουν έναν άντρα και μια γυναίκα, γιατί αυτό είναι η γονιμότητα. Παγιδεύσαμε τη σεξουαλικότητα πίσω από το δίπολο της γονιμότητας και δημιουργήσαμε μια χρεωστική λογική: την απιστία, την ανηθικότητα, την ηθική. Η ομοφυλοφιλία είναι φαινόμενο σεξουαλικότητας όπως και η ετεροφυλοφιλία. Το γιατί κάποιοι έγιναν το ένα ή το άλλο είναι γονιδιακό. Δεν είναι ότι μεγαλώσαμε με έναν πατέρα αδιάφορο και μια μάνα αυστηρή. Απλώς τα πρότυπα της ανδροκρατούμενης κοινωνίας έφτιαξαν τις λέξεις αδερφή, κύναιδος, πούστης, γκέι.

Γιατί είναι ομοφοβική η κοινωνία μας; Γιατί δε θέλει να ανατρέψεις τα μοντέλα της. Προσωπικά, από το 1986 που είμαι στην Ελλάδα απορρίπτω να χαρακτηρίσω κάτι ομαλό και κάτι άλλο ανώμαλο. Σεβασμός στα κοινωνικά ήθη και έθιμα, αλλά στο κρεβάτι είναι τελείως δική σου επιλογή αυτό που θα κάνεις. Υπάρχουν όρια που καθορίζουν τις συμπεριφορές μας, αυτά τα όρια είναι οι νευρώσεις μας.

Κάναμε οκτώ βιβλία για την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και τα πάγωσε η εκκλησία, η μεγάλη τροχοπέδη της σεξουαλικότητας, που θεωρεί ότι το παιδί δεν πρέπει να μάθει τίποτα για το σεξ μέχρι να παντρευτεί”.

Π όπως Πρόωρη εκσπερμάτιση

“Έχουν αυξηθεί σχεδόν είκοσι φορές τα προβλήματα σε σχέση με πριν 30 χρόνια. Πού οφείλεται αυτό; Στη μάνα που λέει συνέχεια ‘πρόσεχε μη σε τυλίξει’, ‘μην την γκαστρώσεις’. Ο άντρας είναι συνέχεια με ένα ‘πρόσεχε’, είναι ο ισχυρός και δεν μπορεί να κάνει λάθη. Τα δυτικά μοντέλα πριμοδότησαν περισσότερο τη γυναίκα, τα ανατολικά έχουν τον άντρα ισχυρό, αφέντη, φαμιλιάρη και επιβήτορα. Η Δύση το ευνούχισε αυτό, χρησιμοποίησε τα δυο φύλα σε ένα δήθεν συναγωνιστικό φάσμα ανάπτυξης, με τη γυναίκα μπροστά. Αυτή αποφασίζει αν αγοράσουμε τηλεόραση, αυτοκίνητο, οικόπεδο. Αυτή είναι ο στρατηγός της σχέσης. Ο άνδρας σήμερα είναι πολύ μαλθακός και φοβισμένος κι αυτό είναι ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο που δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί στο μέλλον”.

Ρ όπως Ρεκόρ

“Το να έχει ένας άντρας πολύ λίγες εμπειρίες μέχρι μια ηλικία, κάτι κρύβει. Μια δειλία; Μια έντονη εκλεκτικότητα; Μια ακαμψία στην ψυχολογία; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Είναι αλήθεια ότι θα ήταν καλό να έχουν και οι δύο εμπειρίες μέχρι το γάμο, ώστε να καταλάβουν ότι αυτή είναι μια σταθερή επιλογή ζωής”.

Σ όπως Στύση

“Όταν έχεις πρόβλημα στύσης λόγω άγχους ή επειδή χρωστάς στην εφορία ή επειδή σε έδιωξαν απ’ τη δουλειά, μια καλή σύντροφος θα σε στηρίξει. Αν η σύντροφος είναι καχύποπτη ή δεν τα πάτε καλά και σου πει ότι δεν τη θες, αρχίζουν τα προβλήματα. Το σεξ τότε θα φαίνεται σαν αιτία, αλλά θα είναι το αιτιατό. Η αιτία μπορεί να είναι η κακή σας επικοινωνία. Ένας καυγάς μπορεί να γεννήσει ένα καλό σεξ, αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν φτάνει για να είναι όλη η αλήθεια. Λείπει η μισή, η οποία είναι η αποφυγή αντιμετώπισης των πραγματικών προβλημάτων”.

Τ όπως Τσόντες

“Η τσόντα είναι ένα εθιστικό είδος, ένας αυνανισμός. Αυτή είναι η βασική τάση των καιρών μας, οι άντρες δεν θέλουν να εμπλακούν. Έχουν αναπτύξει μια εγωπαθητική ψυχολογία. Το εγώ μου, οι ανέσεις μου, το αυτοκίνητό μου, τα χρήματα μου. Αυτό το ‘μου’ χτίστηκε πολύ μες στην νεοελληνική πραγματικότητα. Αν έχω ίντερνετ σήμερα, βλέπω ό,τι θέλω, τον παίζω όσο θέλω και δεν έχω τίποτε να αποδώσω σε ευθύνη για να κοστολογηθώ ή να πρέπει να δημιουργήσω δεσμεύσεις”.

Υ όπως Υστερία στα σχολεία

“Δύο χρόνια σύμβουλος στο υπουργείο Υγείας με το Λοβέρδο, γύρισα πάνω από πεντακόσια σχολεία της χώρας. Τα αγόρια έλεγαν όλα τα κορίτσια σπαστικά. Τα κορίτσια απομυθοποιούνται από πολύ νωρίς στο σχολείο, πετάνε την περίοδο στο θρανίο. Στα αρρένων και θηλέων που μεγαλώσαμε, έπρεπε να φας τα κάγκελα για να μυρίσεις ένα κορίτσι. Σήμερα το έχεις δίπλα σου, σχεδόν γυμνό. Το σεξ στις τουαλέτες, οι φωτογραφίες, το σεξ μες στο σχολείο… Όλα αυτά απομυθοποιούν πολύ γρήγορα το κυνήγι του σεξ. Πολλά αγόρια τραυματίζονται από όλο αυτό, είναι πιο ονειρικά. Ονειρεύονται ένα κορίτσι και ξαφνικά μαθαίνουν ότι είναι στις τουλέτες με τον τάδε. Σου φέρνω ένα πολύ σκληρό, αλλά αληθινό παράδειγμα”.

Φ όπως Facebook

“Το Facebook είναι μια καθαρά υστερική, δραματική προβολή της σημερινής ναρκισσιστικής εικόνας. Κατ’ αρχήν πολλοί άνθρωποι είναι τελείως ψεύτικοι, πολλοί άντρες γίνονται γυναίκες και πολλές γυναίκες γίνονται άντρες. Είναι ένας χώρος που ο καθένας μπορεί να φαντασιώσει τον εαυτό του στρατηγό, βασιλιά, υπουργό, γκόμενο, γκόμενα. Παίζεις αυτό που θα ‘θελες να είσαι, αυτό που νομίζεις ότι είσαι και συνήθως όχι αυτό που είσαι. Θεωρώ ότι είναι καθρέφτης μιας απωθημένης ψυχολογίας και μιας υποκριτικής αποφυγής. Είμαστε λιγότερο αυθόρμητοι, περισσότερο καχύποπτοι και χρησιμοποιούμε μάσκες.

Δεν παράγονται σχέσεις στο Facebook. Αυτοί που βγαίνουν ραντεβού είναι ήδη διαταραγμένοι, γιατί ψάχνουν να βρουν μια εικόνα του εαυτού τους που δεν έχουν. Ο άντρας ψάχνει μια εύκολη, ωραία γκόμενα που θα του κάτσει στο πρώτο ραντεβού και η γυναίκα βγαίνει συνήθως για να παίξει και να δει ότι αρέσει. Κυρίως, ραντεβού μέσω Facebook βγαίνουν άνθρωποι που κουβαλούν πολλά ψυχολογικά τραύματα.

Προφανώς υπάρχουν και υγιείς σχέσεις που ξεκίνησαν από το μέσο, αλλά το δείγμα είναι πάρα πολύ μικρό σε σχέση με το σύνολο που κινείται μέσα του. Εκτιμώ ότι θα χάσει σιγά σιγά το κύρος του, ήδη πολλοί έχουν εκτεθεί και τιμωρηθεί από αυτό. Δεν το θεωρώ ποιοτικό μέσο επικοινωνίας, αλλά παραδέχομαι ότι επαγγελματικά είναι μεγάλο εργαλείο, εξασφαλίζοντας εύκολη και γρήγορη επικοινωνία. Σίγουρα, δε μειώνει τη μοναξιά που είναι το μεγάλο πρόβλημα της εποχής, ενώ δημιουργεί έννα ψεύτικο κόσμο που πιστεύεις ότι εκεί μέσα θα βρεις την αλήθεια και χαρά”.

Χ όπως Χρήμα

“Το χρήμα είναι το καλύτερο αφροδισιακό. Φυσικά και δεν είναι το απόλυτο μέγεθος και κριτήριο για μια σχέση, αλλά παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Δε σημαίνει ότι αν παρκάρει μια Πόρσε κάπου, όλες οι γυναίκες θα θέλουν να μπουν μέσα. Αναμφίβολα όμως, το χρήμα, το σπίτι, οι καλύτερες διακοπές ή η πιο άνετη ζωή μετράνε μεταξύ των γυναικών. Μεταξύ των αντρών, όχι και τόσο”.

Ψ όπως Ψηφιακή εποχή

“Όπως διάβαζα πρόσφατα και στο εξαιρετικό ‘Love + Sex with Robots’, οι άνθρωποι θα παγιδευτούν ακόμη περισσότερο απ’ την ψηφιακή τεχνολογία, θα χάσουν τη μεταξύ τους δομή και θα λειτουργούν πλέον ως μηχανήματα. Μπορείς να κάνεις οτιδήποτε χωρίς το κομπιούτερ; Δες δύο νέους που είναι έξω για φαγητό. Κοιτάνε όλη την ώρα τα κινητά τους. Αυτό δεν είναι ένα είδος σεξ; Μια επικοινωνία; Αυτή η επικοινωνία ικανοποιεί πολύ το εγώ. Η κατανάλωση είναι το μήνυμα της ευμάρειας. Κι άλλη τηλεόραση, κι άλλο ρούχο, κι άλλο κινητό. Το smart ειναι ο εγκέφαλός σου. Έχουν βγει ήδη ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη, σου κάνουν σεξ, βογκάνε, τελειώνουν μαζί σου. Για σκέψου το. Τι χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που γκρινιάζει ή σου σπάει τα νεύρα; Προγραμματίζεις το ρομπότ και κάνει ό,τι θες. Δε σε νοιάζει αν είναι ωραία, αν θα την αφήσεις έγκυο, αν θα παχύνει. Είναι και θα παραμείνει όπως θες να είναι”.

Ω όπως Ω, τι κόσμος μπαμπά

“Σίγουρα το παραδοσιακό μοντέλο μας ενοχοποιεί το παρελθόν του συντρόφου μας. Το λέω και το ξαναλέω. Όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο, το παρελθόν είναι δικό σου. Δε χρειάζεται να ξέρει με πόσους έχεις πάει. Το θεωρώ εξαιρετικά χαζό και ποταπό γι’ αυτόν που ρωτάει. Οι άνθρωποι επειδή ενθουσιάζονται και νομίζουν ότι ο άλλος θέλει να ακούσει την ιστορία της ζωής τους, λένε όλο το ερωτικό παρελθόν τους. Μια γυναίκα που έχει έντονη σεξουαλικότητα δεν σημαίνει a priori ότι είναι η εύκολη ή η πουτάνα. Απλά έχει μια τάση να αναπτύσσει περισσότερο το σεξουαλικό της σύστημα από κάποια άλλη που αγαπάει πιο ψυχικά και εγκεφαλικά, αλλά δεν θα κάνει καλό κρεβάτι στον άντρα της. Δεν μπορείς να έχεις και έντονο σεξ και μια γυναίκα που είναι σαν να βγήκε απ’ το μοναστήρι. Το σακί δεν τα χωράει όλα. Δε σημαίνει ότι αυτή με την έντονη σεξουαλική ζωή θα παντρευτεί και θα απατάει τον άνδρα της. Σε καμία περίπτωση. Δεν μπαίνουν κλισέ εδώ”.

Πηγή: oneman.gr

«Όσοι κακοποιούν, κάνουν και τα παιδιά τους έτσι» – Ο Θάνος Ασκητής εξηγεί κοινωνικά και ψυχιατρικά τη δολοφονία της Κυριακής – Ο ρόλος της μάνας, τα λάθη των γυναικών και τα συμπλέγματα των ανδρών

Ποιος ο λόγος; Μα φυσικά η Κυριακή! Μα φυσικά ο ανδρικός, νεοελληνικός πρωταθλητισμός στο «σπορ» της Γυναικοκτονίας. Αν και προτιμώ το «δολοφόνοι γυναικών». Αυτά τα ανατριχιαστικά περιστατικά που μέχρι πρότινος τα βλέπαμε στο σινεμά, μασουλώντας άφθονες ποσότητες ποπ κορν, με έσπρωξαν στο διώροφο ιατρείο του δόκτορος Θάνου Ασκητή.

Με το που μπαίνεις ένα μότο βλέπεις: «Το σεξ είναι ζωή και ο έρωτας δικαίωμα». Ο άνθρωπός μου, σκέφτηκα. Ο Ασκητής είναι ο star τόσο στη σεξοθεραπεία όσο και στην ψυχική ανατομία.

Οταν τον είδα, τον ρώτησα:

Δημήτρης Δανίκας: Λες ότι το σεξ είναι ζωή και ο έρωτας δικαίωμα. Και το σεξ δεν είναι δικαίωμα;

Θάνος Ασκητής: Αυτό το λέω από το 1987. Το σεξ είναι ζωή. Αμα πηδάς, έχεις παιδιά, γεννάς παιδιά, αισθάνεσαι ωραία.

Σκηνή 1η:

Σκοτώνεις γιατί πιστεύεις ότι καλά κάνεις

Θ.Α.: Σκοτώνεις αυτό που φοβάσαι. Ο άνδρας είναι φοβικός, είναι αδύναμος, έχει μεγαλώσει με μια μαμά που τον κρατάει παιδί. Ενώ απελευθερώθηκε η κοινωνία, οι γονεϊκοί ρόλοι δεν δίνουν το δικαίωμα, στο αγόρι κυρίως, να αναπτυχθεί, να αυτονομηθεί. Συν τα συμπαρομαρτούντα: οι κοινωνικές συνθήκες, ο τρόπος ζωής μας, το πώς συμπεριφερόμαστε στα παιδιά μας, πώς τα μεγαλώνουμε. Είναι τα τρία F. Flight, δηλαδή θυμός∙ flight, δηλαδή πέταγμα, φυγή∙ και freeze, δηλαδή παγώνουμε

Δ.Δ.: Μπερδεύτηκα.

Θ.Α.: Οι άνθρωποι σήμερα ζουν σε μια γρήγορη αναπτυξιακή εποχή. Δεν προλαβαίνουν να απορροφήσουν, να κατανοήσουν νοήματα και να λειτουργήσουν με πρωτοβουλιακές συμπεριφορές. Αυτό φέρνει fight (θυμώνω, δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα), φέρνει flight (θέλω να φύγω από αυτό το οποίο με καταπιέζει, με ενοχλεί, με απειλεί), ή πάγωμα (freeze). Αυτά είναι κομμάτια του εγκεφάλου μας. Από την παιδική ηλικία βάζουμε το παιδί σε μια επιτάχυνση. Ο επιταχυντής είναι ο χειρότερος νοσογόνος παράγοντας της ανθρώπινης ανάπτυξης.

Δ.Δ.: Επιτάχυνση σε τι πράγμα;

Θ.Α.: Σε όλα. Στον τρόπο που ζούμε, που λειτουργούμε, οι χρόνοι που τρέχουν. Το παιδί μας το βιάζουμε, θέλουμε να το κάνουμε να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί, να πετύχει πιο γρήγορα. Εχουμε το άγχος και τον φόβο της αποτυχίας. Δεν βάζουμε όρια. Τα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς όρια∙ τι είναι σωστό, τι είναι λάθος, το όχι, το ναι. Η βία συσχετίζεται με αυτά πάρα πολύ άμεσα. Τι είναι η βία; Μια συμπεριφορά όπου η επιθετικότητα, η παρορμητικότητα, η εκρηκτικότητα δημιουργούν το δικαίωμα του δικαίου. Δηλαδή σκοτώνεις γιατί πιστεύεις ότι καλά κάνεις, έχεις δίκιο. Ή σκοτώνεις, βέβαια, γιατί είσαι και ψυχικά άρρωστος. Εχεις διαταραχές συμπεριφοράς, κάνεις χρήση ουσιών – σήμερα έχουμε μεγάλη χρήση ουσιών, σε πάρα πολλά επίπεδα. Εχουμε ενδοοικογενειακή αποσύνδεση, ο γάμος αποτελεί μια δυσφορία για τους ανθρώπους που παντρεύονται.

Δ.Δ.: Δυσφορία; Από τι;

Θ.Α.: Μεταξύ τους δεν επικοινωνούν, υπάρχει κατάθλιψη. Υπάρχει μια φοβική συμπεριφορά των ανθρώπων που όλο και πιο πολύ μπαίνουν στη σιωπή. Υπάρχει ένα Διαδίκτυο που έκλεψε τη ζωή μας – στην κυριολεξία την έκλεψε. Ολοι οι άνθρωποι είναι βουτηγμένοι σε ένα smartphone. Και μέσα από κει βλέπουν αυτά που δεν μπορούν να πουν, που δεν μπορούν να εκφράσουν, που δεν θέλουν να επικοινωνήσουν και βυθίζονται σε ένα παραμύθι. Σαν ναρκωτικό είναι κι αυτό. Το οποίο ουσιαστικά σε ταξιδεύει σε μια μη ρεαλιστική εικόνα ζωής. Αυτά, αν τα συνδέσεις, βλέπεις μια επιφανειακή ανθρώπινη ρηχότητα. Βλέπεις το έλλειμμα της προληπτικής αγωγής. Η λέξη «αγωγή» είναι ταυτισμένη με τη συμπεριφορά. Η αγωγή μας δεν είναι καλή. Θέλουμε να αναπτύξουμε περισσότερο την κοινωνική αγωγή, την ενσυναίσθηση της αγωγής, τα όρια της ανθρώπινης αξίας, το αξιακό μας σύστημα. Να προλαβαίνουμε το κακό.

Σκηνή 2η:

Το προφίλ των δραστών

Δ.Δ.: Αυτή είναι η πραγματικότητα;

Θ.Α.: Αυτή είναι. Και σε αυτή την πραγματικότητα, θέλουμε δεν θέλουμε, πρέπει να ενταχθούμε. Το παιδί το εγκλωβίζει η υπερπροστασία. Μετά, στην ζωή έξω βλέπει τη δική του αδυναμία. Οτι οι άνθρωποι έξω δεν είναι ο πατέρας του και η μητέρα του που θα τον συγχωρέσουν, θα του πουν δεν πειράζει, έκανες λάθος, προχώρα παρακάτω. Εξω θα πληρώνει το λάθος του. Εχουμε δει πολλές προσωπικότητες τα τελευταία χρόνια να αναπτύσσουν ακραίες συμπεριφορές: αντικοινωνικότητα, ναρκισσισμό, χρήση τοξικών ουσιών, απομόνωση, κατάθλιψη. Δηλαδή φαινόμενα κοινωνικής παθολογίας, όχι ψυχιατρικής διαταραχής, όπως είναι η σχιζοφρένεια, η χρόνια κατάθλιψη, οι φοβίες.

Δ.Δ.: Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την οικογένεια. Η μάνα έχει μεγάλη ευθύνη για το παιδί, αυτό δεν είπες;

Θ.Α.: Δεν έχει ευθύνη με την έννοια ότι το κάνει επίτηδες. Σηκώνει πολύ ψηλά τις φτερούγες της, το υπερπροστατεύει. Και φοβάται ότι το παιδί της θα κάνει λάθος. Αρα δεν το εμπιστεύεται στην πραγματικότητα.

Δ.Δ.: Μια τέτοια μάνα μεγάλωσε αυτόν που μαχαίρωσε την Κυριακή;

Θ.Α.: Δεν ξέρω με τι μάνα μεγάλωσε. Σίγουρα όμως όλη η συμπεριφορά του και όλη του η εικόνα δείχνουν έναν άνθρωπο που δεν ήταν φυσιολογικά τοποθετημένος στη ζωή του. Δεν είχε δηλαδή φυσιολογική, ισόρροπη ζωή. Ενας άνθρωπος που ασκεί βία δεν είναι ψυχικά καλά. Γιατί η βία δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα. Ποιος σκοτώνει; Ο αδύναμος, ο εξαρτημένος, αυτός ο οποίος είναι θυμωμένος, έχει την επιθετικότητα ως όπλο, αισθάνεται ότι η δικαιοσύνη προέρχεται από εκεί, έχει λάθος μηνύματα, δεν ξέρει να δεχτεί το όχι. Το πρώτο κεφάλαιο στην παιδική ηλικία είναι το παιδί να μάθει ότι υπάρχει το όχι και το ναι. Αυτά είναι χαρακτηριστικά στοιχεία της ζωής.

Δ.Δ.: Ναι, εγώ έτσι μεγάλωσα.

Θ.Α.: Οταν λοιπόν δεν μάθεις το όχι, δεν ξέρεις και το ναι. Αρα τι αισθάνεσαι; Οτι είσαι κυριαρχικός. Αυτό δημιουργεί μια κτητική, απόλυτη σχέση με το υποκείμενο. «Η Κυριακή είναι δική μου, αποκλειστική μου περιουσία, κανείς δεν μπορεί να μου την πάρει». Αρα, αυτό του δημιουργούσε και μια ζηλοτυπική σχέση.

Δ.Δ.: Ναι, αλλά πολλοί άντρες το πιστεύουν αυτό, ότι η γυναίκα τους είναι δική τους. Δεν βγάζουν μαχαίρι να τη σκοτώσουν.

Θ.Α.: Ακριβώς, γι’ αυτό λέμε ότι η ακραία συμπεριφορά δείχνει και τη δική του ψυχοπαθητική στάση. Εκανε μια κίνηση για να πάρει τη ζωή της γυναίκας που ουσιαστικά του είπε «δεν σε θέλω άλλο». Που τον αμφισβήτησε, που τον απέρριψε. Η απόρριψη, να ξέρεις, είναι το μεγαλύτερο πλήγμα της ζωής, όχι η υποτίμηση.

Σκηνή 3η:
Ο παράγοντας «απόρριψη»

Δ.Δ.: Ολοι έχουμε πληγωθεί από την απόρριψη. Κι εσένα πόσες γυναίκες σε έχουν απορρίψει;

Θ.Α.: Πάνω από τριάντα.

Δ.Δ.: Τόσες πολλές;

Θ.Α.: Ναι, διότι αυτό το στοιχείο της ζωής είναι η βασική συναλλαγή της ύπαρξής μας. Οταν διεκδικείς στη ζωή σου, θα πρέπει να ξέρεις ότι η απόρριψη είναι μέσα στο παιχνίδι. Ο κανόνας είναι ότι θα κερδίζω πάντα. Θέλεις να κερδίσεις, προσδοκάς, έχεις την επιθυμία, αλλά θα πρέπει να κρατάς και την πιθανή σου απόρριψη.

Δ.Δ.: Για να σε απορρίψει μια γυναίκα σε μια σχέση πάει να πει ότι κάτι έχεις κάνει.

Θ.Α.: Εκεί υπάρχουν λάθη και από τις δύο πλευρές. Η απόρριψη, για να γίνει ξαφνικά, θα πει ότι υπήρχε ένα κενό το οποίο δεν είχαμε καταλάβει, δεν θέλαμε να το δούμε. Και κάποιος άλλος έρχεται να καλύψει αυτό το κενό.

Δ.Δ.: «Ηρθε ο άλλος και μου πήρε τη γυναίκα». Και βγάζεις το μαχαίρι και σκοτώνεις.

Θ.Α.: Και σκοτώνεις. Γιατί θεωρείς δεδομένο ότι αυτή η γυναίκα σού ανήκει. Φαίνεται ότι είσαι όμως κι εσύ ετερόφωτος, δεν πιστεύεις στον εαυτό σου. Γιατί, ξέρεις, η έννοια της βίας έχει και μεγάλο ποσοστό αυτοκαταστροφής. Οι περισσότεροι που έχουν σκοτώσει έχουν προσπαθήσει μετά να αυτοκτονήσουν.

Σκηνή 4η:
Μένουν γιατί πιστεύουν ότι θα αλλάξει

Δ.Δ.: Γιατί η Κυριακή έμεινε μαζί του τρία χρόνια; Γιατί αυτές οι γυναίκες εξακολουθούν να παραμένουν εκεί;

Θ.Α.: Γιατί πάντα πιστεύεις ότι μπορεί να γίνει η διόρθωση.

Δ.Δ.: Γι’ αυτό ή γιατί η ίδια είχε συνηθίσει να είναι «υπό»; Μήπως η γυναίκα στην Ελλάδα πιστεύει ότι πρέπει να είναι «υπό»; Μπας κι έχουν εξοικειωθεί με αυτό τον ρόλο, ότι είναι δεύτερης κατηγορίας;

Θ.Α.: Κοίταξε, κανείς δεν μπορεί να ξέρει πώς σκέφτεται ένας άνθρωπος όταν υπομένει έναν βασανισμό. Από την εμπειρία μου, οι πιο πολλές πιστεύουν ότι θα γίνει διόρθωση. Οτι θα πείσουν τον άλλον να δει το λάθος του και να το αλλάξει.

Δ.Δ.: Οταν σου λένε από το υπουργείο ότι έχουν καταγραφεί 14.000 περιστατικά σε έναν χρόνο, ε αυτό είναι θέμα τρομερό. Τα ανεπίσημα, δε, θα είναι πολύ περισσότερα. Πολλές δεν το λένε. Πώς μένουν αυτές οι γυναίκες;

Θ.Α.: Οπως σου είπα, μένουν γιατί πιστεύουν ότι αυτή η εικόνα θα αλλάξει. Εχουν μια ψευδαίσθηση λειτουργική με τον εαυτό τους, ότι αν πραγματικά μ’ αγαπάει αυτός ο άνθρωπος θα τον επηρεάσω προς το καλό. Ο άνθρωπος πάντα, όταν βλέπει το κακό, αισθάνεται ότι υπάρχει και το καλό. Είναι αδυναμία; Ναι, είναι. Γιατί θα έπρεπε να είχε φύγει καιρό. Αρα και η ίδια πιθανώς να μην πίστευε στον εαυτό της, να μην είχε τόσο πολύ ισχυρή δομή με τον εαυτό της γνωσιακά. Και να θεωρούσε ότι αυτή η στάση της θα τον αλλάξει, θα τον επηρεάσει. Αυτό εσύ το λες υποταγή, εγώ δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτές τις λέξεις.

Δ.Δ.: Μου είπες ότι η μάνα φταίει για το αγόρι. Η δε σύζυγος ή ερωμένη ή αγαπημένη, με την υποταγή της, δεν βοηθάει την κατάσταση, δεν τον βελτιώνει τον άλλον. Αρα η γυναίκα φταίει, μπορεί να είναι θύμα, αλλά ταυτόχρονα είναι και ένοχος αυτής της αναπαραγωγής.

Θ.Α.: Οχι, δεν φταίει η γυναίκα. Είναι βαριές λέξεις αυτές.

Σκηνή 5η:
Σήκω φύγε

Δ.Δ.: Περιστατικά τέτοια έχεις από γυναίκες ταλαιπωρημένες, κακοποιημένες;

Θ.Α.: Ναι.

Δ.Δ.: Τι σου λένε;

Θ.Α.: Η ενοχή αυτών των γυναικών έχει το νόημα ότι «μήπως γίνει καλύτερος». Ο κακοποιητής έχει πάντα τον χειρισμό. Δηλαδή, «με συγχωρείς, πάνω στα νεύρα μου σου ’δωσα μια γροθιά, σε χαστούκισα, ήταν κακιά στιγμή, δεν θα ξαναγίνει, εγώ σε αγαπάω, εγώ σε θέλω». Αυτό θέλει να το ακούσει εκείνη. Οπότε δίνει μέσα της μια αναγνώριση, ψευδαίσθηση, πες το όπως θέλεις, ότι αυτός θα αλλάξει. Αυτός όμως αρχίζει και επαναλαμβάνει τη συμπεριφορά.

Δ.Δ.: Κι εσύ τι τους λες ακριβώς;

Θ.Α.: Προφανώς είμαι υπέρ του να φύγει. Εγώ με τη βία ποτέ δεν συμβιβάστηκα θεραπευτικά. Εχω πολλά περιστατικά βίας, και υπάρχουν πολύ περισσότερα που δεν έρχονται. Ξέρεις, η γυναίκα είναι η πιο λογική, στο σύστημα. Ο άντρας είναι πιο εκρηκτικός στον θυμό του. Η γυναίκα, για να γκρεμίσει το σπίτι της, πρέπει να δουλέψει πολύ. Αλλά αν το γκρεμίσει, τελείωσε. Ο άντρας κάθε μέρα το γκρεμίζει και το βράδυ είναι εκεί.

Δ.Δ.: Τι είπες τώρα!

Θ.Α.: Αυτή είναι η διαφορά των δύο φύλων. Ο παρορμητισμός του, η εκρηκτικότητά του, τον κάνει το πρωί να χωρίζει και το βράδυ να της λέει: «Εφτιαξες τα μπιφτέκια που θέλω;». Ή: «Σε λατρεύω!». Ή θα κάνει σεξ. Γιατί ο άντρας πάντα πιστεύει ότι το σεξ τα σβήνει όλα, ενώ δεν σβήνει τίποτα, να ξέρεις. Η επικοινωνία είναι αυτή που κρατάει το ζευγάρι. Το σεξ είναι μια παρόρμηση πολύ ωραία, έχει ηδονή, έχει χάρη, έχει αίσθηση, έχει οργασμό, αλλά εκεί τελειώνει αυτό. Οι κακοποιητές θα βγάλουν και παιδί κακοποιημένο. Θα γίνει κακοποιητής πιθανότατα το παιδί αύριο.

Σκηνή 6η:
Καμένοι εγκέφαλοι

Δ.Δ.: Τα παιδιά που σήμερα εγκληματούν προέρχονται από τέτοιες οικογένειες;

Θ.Α.: Πιθανώς. Δεν είναι μόνο μια ταμπέλα, είναι πολλοί παράγοντες. Σήμερα τα παιδιά μας έχουν χάσει λίγο το νόημα των ορίων. Δηλαδή, είμαστε περισσότερο μια κοινωνία παιδοκεντρική παρά γονεοκεντρική. Εγώ έχω δουλέψει στο υπουργείο Παιδείας, στο υπουργείο Υγείας παλιά, και είχαμε κάνει πολλά βήματα σχετικά με σχολές γονέων. Σήμερα οι γονείς πολλές φορές κολυμπάνε στο πουθενά, ψάχνουν να βγάλουν λεφτά, να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη, εννοώντας στην ευμάρεια, στην ύλη, αλλά έχουν χάσει τη συναισθηματική επικοινωνία. Δεν μιλάνε, μπαίνουν στο σπίτι μέσα και υπάρχει θυμός. Μια σιωπή περίεργη, ένας ήχος που δεν εκφράζεται, μια διαμαρτυρία που δεν εκδηλώνεται.

Δ.Δ.: Και το παιδί;

Θ.Α.: Μετά κάνουν παιδί, και το υπηρετούν. Αλλά το υπηρετούν παθολογικά, υπερπροστατευτικά, του φουσκώνουν τα μυαλά. Ξέρεις ότι υπάρχουν γονείς οι οποίοι στερούνται, για να βγει ο έφηβος και να χαλάσει το βράδυ 50 ευρώ; Σήμερα οι νέοι παίρνουν πολλά ναρκωτικά. Γιατί ο τρόπος της ζωής τους δεν έχει οραματισμό. Η φτώχεια τη δεκαετία του ’50, του ’60, έφτιαξε έναν οραματισμό από τα χαλάσματα. Ηταν μια Ελλάδα μες στα χαλάσματά της. Σήμερα ζούμε σε μια εποχή που έχουμε πολλά αγαθά, έχουμε πολλή ελευθερία, έχουμε πολλή κοινωνικότητα, στην πραγματικότητα όμως έχουμε κενό μέσα στους ρόλους τους εξελικτικούς. Εχουμε αντικοινωνικότητα, παθητικότητα, έχουμε ένα ψηφιακό δίκτυο που μας καίει τον εγκέφαλο.

Δ.Δ.: Τόσο πολύ;

Θ.Α.: Γιατί στεγνώνει τον εγκέφαλο το κινητό. Παίρνει μια πληροφορία τόσο μεγάλη που δεν μπορεί να τη διαχειριστεί, δεν προλαβαίνει να την απορροφήσει. Η οποία πληροφορία δεν είναι συμβατή με την ηλικία του παιδιού. Η μεγάλη δεκαετία του παιδιού είναι 6 με 16, εκεί χτίζεις το παιδί σου. Αμα εκεί δεν το χτίσεις το παιδί σου, έχεις πρόβλημα. Και το πρόβλημα αυτό μεταφέρεται στη ζωή του – και στη ζωή άλλων.

Δ.Δ.: Χτυπώντας τον άλλον;

Θ.Α.: Ναι. Η βία ήταν πάντα μέσα στην ανθρώπινη ζωή, διαχρονικά τοποθετημένη. Το παιδί εκδηλώνεται με τη βία. Εγώ θυμάμαι ως παιδί να παίζω ξύλο με άλλα παιδιά. Αλλά δεν είχαμε σουγιάδες, δεν είχαμε μαχαίρια, δεν είχαμε πιστόλια, δεν σκοτώναμε. Δεν είχαμε συμμορίες, δεν κλέβαμε, δεν μπαίναμε στην παραβατικότητα. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αναπτύσσει τη βία ως μορφή αυτοσυντήρησης. Οπως στο ζώο. Το ζώο έχει βία, γιατί θέλει να ζήσει, να επιβιώσει. Οταν λέμε βία, μη φαντάζεσαι μόνο αυτόν που σκοτώνει και σου παίρνει τη ζωή. Η βία έχει πολλές μορφές. Από την αντίδραση του παιδιού που γκρινιάζει, που φωνάζει, που πετάει το ποτήρι κάτω, που δεν ακούει τη μάνα του, που δεν διαβάζει στο σχολείο – κι αυτό μια βία είναι. Απλώς η εξελικτική μορφή της βίας έχει πάρει πλέον διαστάσεις επικίνδυνες. Οι άνθρωποι επιτίθενται σε ένα σύστημα.

Δ.Δ.: Σε ποιο σύστημα;

Θ.Α.: Δυστυχώς καλλιεργήθηκε στα νεότερα χρόνια της Ελληνικής Ιστορίας ότι η κοινωνία φταίει. Ο Ελληνας πάντα αισθάνεται ότι φταίει ο άλλος, δεν έχει δει ποτέ τον εαυτό του. Δεν έχει αναρωτηθεί ο ίδιος ως γονιός ποιος είναι, πώς είναι. Η σημερινή πολιτεία είναι ευαίσθητη στα θέματα αυτά. Βάλαμε σχολικούς ψυχολόγους, εγώ είμαι αντιπεριφερειάρχης Ψυχικής Υγείας. Στο κομμάτι αυτό προσπαθούμε να κάνουμε δουλειά. Δουλειά τέτοια ώστε να έρθει η πρόληψη. Μια γυναίκα που τη δέρνει ο άντρας της δεν έχει νόημα να πάει στο Αστυνομικό Τμήμα. Πρέπει να πάει να το ζητήσει από έναν χώρο που είναι ο Δήμος, που είναι οι Δομές Υπηρεσίας.

Δ.Δ.: Δηλαδή αυτές οι γυναίκες πού μπορούν να πάνε; Σε ειδικά κέντρα;

Θ.Α.: Ναι, σε ειδικά κέντρα φιλοξενίας, υποστήριξης, υποδομής. Ηδη η πολιτεία προσπαθεί να φτιάξει περισσότερες τέτοιες δομές, γιατί ξέρει ότι όταν μια γυναίκα πάει πίσω στον άνθρωπο που τη δέρνει και του πει «εγώ πήγα στην Αστυνομία και σε κατήγγειλα», το λέει για να τον φοβερίσει, θα τη σκοτώσει ο άλλος. Η Αστυνομία πρέπει να αποκτήσει πιο δυναμικό ρόλο, να διαχειριστεί πιο εύκολα αυτά τα ζητήματα.

Σκηνή 7η:
Η βία θα είναι αυξανόμενη

Θ.Α.: Εγώ τι κρίνω; Οτι πρέπει να εκπαιδευτούμε περισσότερο, ότι πρέπει τα σπίτια μας να τα φωτίσουμε περισσότερο. Εγώ κατέβηκα με το σύνθημα «Να φέρω την υγεία στο σπίτι σου». Δηλαδή να μπούμε στα σπίτια, να δούμε τους ανθρώπους που ζουν εκεί, να δούμε τα προβλήματά τους, πώς είναι με τα παιδιά τους, ποια είναι η σχέση με τη ζωή τους, ποιες είναι οι ανάγκες τους, ποιες είναι οι επιθυμίες, οι φόβοι τους. Σήμερα οι πιο πολλοί άνθρωποι είναι φοβικοί.

Δ.Δ.: Τι φοβούνται δηλαδή;

Θ.Α.: Φοβούνται τη ζωή την ίδια. Είναι αρνητές, δεν θέλουν να ακούσουν το αρνητικό μήνυμα. Ανοίγουν την τηλεόραση και λένε οι ειδήσεις «την έσφαξε έξω από το σπίτι», «της έριξε πέντε σφαίρες στο κεφάλι». Ολα αυτά τα μηνύματα μας εξοικειώνουν με τη βία. Oι σύγχρονες γενιές έχουν εξοικειωθεί πάρα πολύ με τη βία. Οι ταινίες οι βίαιες…

Δ.Δ.: Δηλαδή φταίει το σινεμά γι’ αυτό το πράμα;

Θ.Α.: Δεν φταίει το σινεμά. Το σινεμά δείχνει την πραγματικότητα της ζωής. Αυτό όμως πουλάει. Δηλαδή όταν σήμερα το παιδί μου παίρνει μια παιχνιδομηχανή που του λέει «γίνει καλός πυροβολητής και σκότωνε ανθρώπους», μετά δεν πρέπει να εκπλαγείς αν ο γιος σου γίνει δολοφόνος. Και δεν είναι μόνο στην Ελλάδα. Η βία υπάρχει παντού στις αστικές κοινωνίες. Η αστική κοινωνία πέτυχε την απρόσωπη ζωή. Ολοι είμαστε απρόσωποι. Δεν μιλάμε με τους ανθρώπους δίπλα μας, δεν χαιρετιόμαστε, δεν λέμε καλημέρα, ζούμε σε μια πολυκατοικία και δεν ξέρουμε ο ένας τον άλλο. Αυτές οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν αποσυνδεθεί. Οι άνθρωποι είναι καταθλιπτικοί, είναι φοβικοί.

Σκηνή 8η:
Η γυναικεία ευφυΐα

Δ.Δ.: Υπάρχει το ενδεχόμενο ο άντρας να μισεί τη γυναίκα και να θέλει να έχει σχέση ομοφυλοφιλική με έναν άντρα;

Θ.Α.: Τώρα με πας σε ιδιαίτερα κεφάλαια της Ψυχοπαθολογίας. Ολα παίζουν. Δεν αφαιρώ τίποτε απ’ όλα αυτά που λες, αλλά προσθέτω το κλασικό, ότι οι πιο πολλοί βίαιοι άνθρωποι μπορεί να είναι καθημερινοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Μπορεί να είναι άνθρωποι που έχουν ένα κύρος κοινωνικό, που έχουν μια ζωή που φαίνεται προς τα έξω πολύ ωραία, πολύ φυσιολογική. Οταν αρχίσει η διαδικασία της σχέσης να προκαλεί συγκρούσεις.

Δ.Δ.: Εξήγησέ το αυτό.

Θ.Α.: Στο παιδί πρέπει να πεις ότι υπάρχει η ήττα, ότι μπορεί να χάσεις, ότι αν ο άλλος δεν σε θέλει, τελείωσε, βάζεις τελεία εκεί. Αυτό δεν το μαθαίνει στα 25 του χρόνια, το μαθαίνει στα 10. Αυτό είναι μια διαπραγμάτευση. Η ανθρώπινη ζωή στηρίζεται στη διαπραγμάτευση και τη διαχείριση. Οι πιο πολλοί άνθρωποι που σκοτώνουν έχουν μηδενική ανοχή, δεν ανέχονται την απόρριψη, δεν δέχονται ότι δεν τους θέλουν άλλο, δεν κατανοούν, δεν έχουν ενσυναίσθηση ότι έχει ο άλλος το δικαίωμα να τους πει ότι δεν τους θέλει στη ζωή του. Και του λέει «όχι, εγώ θα είμαι στη ζωή σου, θες δεν θες, θα σου το επιβάλλω με τη βία, με το ξύλο, με τον θάνατο».

Δ.Δ.: Ναι, αλλά αυτό συμβαίνει από τη μεριά των αντρών προς τις γυναίκες. Οι άντρες σκοτώνουν γυναίκες.

Θ.Α.: Και οι γυναίκες σκοτώνουν άντρες.

Δ.Δ.: Υπάρχει ανισότητα στα φύλα, αυτό εννοώ κι εγώ.

Σκηνή 9η:
Θα σε σφάξω!

Δ.Δ.: Ποιο το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του άντρα;

Θ.Α.: Ο ναρκισσισμός. Η ναρκισσιστική διαταραχή πάει πιο πολύ στον άντρα και λιγότερο στη γυναίκα. Η γυναίκα έχει πιο πολύ την εκδραμάτιση. Παίζει πιο πολύ το θεατρικό της, για να επηρεάσει τον άντρα της. Ο άντρας είναι πιο πολύ ναρκισσιστικός. Θέλει να του λες ότι είναι δυνατός, ότι αξίζει, γι’ αυτό και δεν ανέχεται την κριτική εύκολα. Επειδή, όπως λες, έχει ένα υπερεγώ, που του έχουν δημιουργήσει και οι κοινωνικές συνθήκες και το οικογενειακό του περιβάλλον, όταν η γυναίκα τού λέει «ξέρεις κάτι, δεν είσαι και τόσο δυνατός όσο πιστεύεις», αυτό τον θυμώνει και τον γκρεμίζει. Ή θα κλειστεί λοιπόν στον εαυτό του και δεν θα μιλάει από φόβο, ή θα πάρει ένα μαχαίρι και κάποια στιγμή θα πει «θα σε σφάξω». Ο άντρας θέλει να τιμωρήσει τη γυναίκα που τον αμφισβητεί και τον απορρίπτει.

Δ.Δ.: Το μήνυμα λοιπόν προς τις γυναίκες ποιο είναι; Οτι πρέπει να φύγουν από αυτή τη σχέση.

Θ.Α.: Αμέσως. Με το πρώτο χαστούκι που θα φάει, η γυναίκα πρέπει να καταλάβει ότι θα έρθει και το δεύτερο και το τρίτο, και πιο δυνατό, και πιο βίαιο. Και πρέπει να φύγει.

Δ.Δ.: Το δεύτερο μήνυμα αφορά τις μητέρες και τα αγόρια τους.

Θ.Α.: Το είπε και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας αυτό. Οτι πρέπει η μάνα να αναθεωρήσει τη σχέση με τον γιο της, να μην τον υπερπροστατεύει τόσο πολύ.

Δ.Δ.: Εχεις υπόψη σου ότι αν πουν κάτι οι καθηγήτριες, έρχεται η μητέρα, ο πατέρας και τις βρίζουν και απειλούν ότι θα πάνε στα κανάλια;

Θ.Α.: Αυτό που λες το ζω κάθε μέρα. Οτι «η καθηγήτρια προσέβαλε την προσωπικότητα του γιου μου», 15 χρόνων, γιατί του ’πε να κουρευτεί ή να μην ξανάρθει με τέτοιο ρούχο ή να κλείσει το κινητό του. Εκεί είναι το πρόβλημα. Οτι πρέπει να εκπαιδεύσεις τους γονείς. Αν με ρωτήσεις, απ’ όλη τη συζήτησή μας, πού είναι το πρόβλημα, πού είναι η ρίζα του κακού… Στο σπίτι μας είναι. Στους γονείς…

Δ.Δ.: Ε, πού είναι;

Θ.Α.: Στο σπίτι μας είναι. Στους γονείς είναι το πρόβλημα. Πρέπει να κάνουμε σχολές γονέων, να αναπτύξουμε περισσότερο την ενσυναίσθηση ενός ανθρώπου που θέλει να κάνει ένα παιδί, αλλά πρέπει να ξέρει να το μεγαλώσει, να του δώσει την αλήθεια, ρεαλισμό, πραγματικότητα.
Επίλογος: Οταν ζεις με τους γονείς σου, είσαι πάντα παιδί

Επίλογος:
Το ορόσημο των 30

Δ.Δ.: Ναι, αλλά πώς θα κάνει το δικό του σπίτι με φραγκοδίφραγκα;

Θ.Α.: Οταν σήμερα εγώ έχω ένα μεγάλο σπίτι και πω στο παιδί μου «μείνε μαζί μας», ουσιαστικά το καταδικάζω αυτό το παιδί. Είναι αναπόφευκτη η σύγκρουση ενός 30χρονου παιδιού με τους γονείς του, υπό πλήρεις, ομαλές συνθήκες. Στα 17-18 σήμερα δεν μπορεί να γίνει, ακριβώς λόγω των οικονομικών συνθηκών που είπες. Πρέπει το παιδί κάποια στιγμή, μετά τη στρατιωτική του θητεία, εκεί είναι το ορόσημο, εγώ το λέω 30…

Φεύγοντας, μετάνιωσα. Ο Ασκητής είναι χειρουργός της ψυχής. Κοντά του μαθαίνεις τόσα μα τόσα πολλά. Οχι, δεν είναι ζωντανή εγκυκλοπαίδεια, απλώς σκαλίζει εσωτερικά όπως οι μεγάλες πολυεθνικές με τις εξορύξεις για τον μαύρο χρυσό. Εκείνες με την ύλη, ο Ασκητής με τον Ανθρωπο!

Ο ψυχίατρος έχει 40 χρόνια διαδρομής στον χώρο της ιατρικής αναλαμβάνοντας υποθέσεις περισσοτέρων από 70.000 ζευγαριών

Ο Θάνος Ασκητής έκανε λόγο στο «MEGA Καλημέρα» αναφορικά με τα μυστικά των συγχρόνων σχέσεων, τον γάμο του και τον Στέφανο Κασσελάκη. Ο κ. Ασκητής είναι υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος, στην περιφέρεια Αττικής στον βόρειο τομέα με τον συνδυασμό του Νίκου Χαρδαλιά, «Αττική μπροστά».

Πιο συγκεκριμένα, ο γνωστός ψυχίατρος, έκανε λόγο για τα κοινωνικά προβλήματα που έχουν αναδυθεί μετά από τις συνεχιζόμενες κρίσεις στην χώρα μας.

Ποια προβλήματα συναντούν οι σημερινές σχέσεις

«Το πρώτο κομμάτι του προγράμματος μου αφορά την πρόληψη στην οικογένεια. Η οργή, ο θυμός, η σιωπή, η άρνηση, ο φόβος, η επιθετικότητα και η βία κυριαρχούν στην ψυχή και το μυαλό σας μετά την οικονομική κρίση», είπε αρχικά ο Θάνος Ασκητής.

Η γνώμη του για τον Στέφανο Κασσελάκη

«Ο Στέφανος Κασσελάκης μπορεί να πει κάποιος ότι είναι ένα «φαινόμενο». Η εκλογή του ως πρόεδρος κόμματος, έχει βαθύ προβληματισμό. Το σεξαπίλ και η προσωπική ζωή του Στέφανου Κασσελάκη έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην επιτυχία του. Δεν θα «χειροκροτούσα» τον γιο μου αν μου έλεγε ότι είναι γκέι και θέλει παιδί. Για έμενα, το γονίδιο δεν μεταφέρεται από δυο συστήματα ομόφυλα», συμπλήρωσε ο Θάνος Ασκητής.

Ο γάμος είναι θεσμός, που δίνει το νόημα στο ζευγάρι

Είμαι απόλυτος και κάθετος στο γεγονός ότι ζευγάρι για έμενα είναι ο άνδρας και η γυναίκα που κυοφορούν και γεννούν», πρόσθεσε.

Για την σύζυγό του αποκάλυψε πως, «μαζί με τη σύζυγό μου διατηρήσαμε τη σχέση μας, αν και είχαμε “σύννεφα” και φορτίσεις. Δεν υπάρχει ”τέλεια σχέση”, έχοντας καταγράψει το ιστορικό μου 70.000 ζευγάρια. Στην ερώτηση αν υπάρχει απιστία στα ζευγάρια, η απάντηση είναι «ναι”. Ένας γάμος μπορεί να συνεχιστεί αν ξεπεραστεί η απιστία».

Ο ρόλος της γυναίκας στις σχέσεις

«Η γυναίκα μεγαλώνοντας θέλει τρία πράγματα: ασφάλεια, ένα παιδί και φροντίδα. Είναι τραγικό να λέμε ότι θα ζήσομε κάποιον εφ’ όρου ζωής. Αν αύριο δεν θέλω να ζήσω με κάποιον, ανοίγω την πόρτα και φεύγω, είναι μήνυμα ωριμότητας χωρίς να βασανίζει ο ένας τον άλλον», υπογράμμισε κλείνοντας.

Για τον έρωτα στις μέρες μας μίλησε σε εκπομπή της ΕΡΤ ανήμερα της εορτής του Αγίου Βαλεντίνου, ο Θάνος Ασκητής, πρόεδρος του Ινστιτούτου ψυχικής και σεξουαλικής υγείας.

Ο κ. Ασκητής έστειλε ένα σημαντικό μήνυμα, προτρέποντας όλους να αφήσουν για λίγο τους υπολογιστές και την εικονική πραγματικότητα και να έρθουν σε άμεση επαφή με τους άλλους ανθρώπους.

Για τον έρωτα στις μέρες μας, μετά την Covid-19, τις καραντίνες και όσα πέρασε η κοινωνία:

«Ο έρωτας είναι η ζωή. Αλίμονο αν δεν ερωτευόμαστε και δεν επικοινωνούμε με το μυαλό μας, με τις αισθήσεις και τις επιθυμίες. Αυτό που έχει αλλάξει σημαντικά είναι ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε και ασφαλώς η πανδημία και όχι μόνο, όλες οι μεταβαλλόμενες κοινωνικές συμπεριφορές τα τελευταία 10 χρόνια καταγράφουνε μία αρνητική στάση ζωής στη σύνδεση και οι άνθρωποι είναι πιο φοβικοί, έχουν περισσότερα ψυχολογικά πρόβληματα, με το άγχος, την κατάθλιψη, την αϋπνία με έναν Κοβιντ που μας κλείδωσε, μας έβαλε μάσκες, για τρία χρόνια διανύουμε ακόμα τον φόβο της μόλυνσης και ασφαλώς δημιούργησε μια απορρύθμιση του καθημερινού τρόπου ζωής μας.

Κλειστήκαμε στα σπίτια, περάσαμε καραντίνες, ζούμε συνέχεια αρνητικά μηνύματα και η ανθρώπινη σχέση δοκιμάζεται σε επίπεδο διαχειριστικό, συναισθηματικό και κυρίως λειτουργικό»

Για τον έρωτα στους ενήλικους και τους έφηβους αλλά και για τα προβλήματα του έρωτα σήμερα:

«Ο έρωτας δεν έχει ηλικία. Ο έρωτας διαφοροποίητε από τις ηλικιακές ομάδες με κάποια κριτήρια, με τον τρόπο που εκφραζόμαστε εμείς και οι έφηβοι. Οι έφηβοι είναι περισσότερο αυθόρμητοι, περισσότερο δραστικοί, μεταβλητοί, συνδέονται με τις ομάδες πιο εύκολα, επικοινωνούν με διαφορετικό συντελεστή απορρόφησης των μηνυμάτων. Οι ενήλικες εκφράζονται κυρίως μέσω των συναισθημάτων, μέσω επικοινωνίας, ποιότητας και προσδοκιών.

Δηλαδή ο έφηβος ζει το “εδώ και τώρα” ενώ ο ενήλικας προσδοκά το αύριο, στο οποίο προσπαθεί να φτιάξει ένα κύκλο ζωής. Ο έρωτας όμως έχει μια μηνυματική αντίληψη. Το νόημα του γιατί υπάρχω. Δηλαδή έχω ένα ονειρικό αίτιο που πραγματώνεται με έναν άνθρωπο που μπαίνω σε μια λογική σύνδεσης. Αυτή η σύνδεση είναι σήμερα προβληματική.

Οι άνθρωποι μαθαίνοντας πιο πολύ στην εικονική πραγματικότητα, στα social media, στο Διαδίκτυο και στο έλλειμμα του λόγου γιατί σήμερα οι κοινωνίες μας είναι πιο φτωχές στο λεκτικό μήνυμα σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια αφού τα βιβλία δεν διαβάζονται, η μουσική ακούγεται λιγότερο ή είναι πολύ ιδιόμορφη και οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ πιο κλειστές. Δεν βγαίνουμε έξω, δεν συνδεόμαστε, δεν επικοινωνούμε, δεν ανταλλάσσουμε το φλερτ.

Ένα μήνυμα θέλω να στείλω. Ας βγούμε λίγο έξω από τον υπολογιστή και ας ξαναδούμε τον άνθρωπο. Αυτή είναι μια πολύ σημαντική πλευρά. Να είμαστε αυθόρμητοι και αληθινοί».

Ο γνωστός επιστήμονας μίλησε για τον Στάθη Παναγιωτόπουλο

Τις πράξεις του Στάθη Παναγιωτόπουλου και συγκεκριμένα την επιλογή του να δημοσιοποιήσει τις ερωτικές του στιγμές με την πρώην σύντροφό του, προσπάθησε να εξηγήσει ο διδάκτορας της ψυχιατρικής, Θάνος Ασκητής.

Ο γνωστός γιατρός και πτυχιούχος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών μίλησε στο STAR για τον πρώην παρουσιαστή των «Ράδιο Αρβύλα».

Ανέλυσε επιστημονικά τις πράξεις του Παναγιωτόπουλου, μετά από τις καταγγελίες που ήρθαν στο φως από την πρώην σύντροφό του.

«Ψυχοπαθολογικά αίτια πίσω από τις πράξεις του»

Ο Θάνος Ασκητής μιλώντας στο STAR, είπε για τα άτομα τα οποία προχωρούν στις παραπάνω πράξεις: «Είτε έχεις το αίσθημα χαμηλής σεξουαλικής αυτοεκτίμησης, αυτό είναι το σύνηθες φαινόμενο.

Είτε θες να εκδικηθείς έναν άνθρωπο ο οποίος σε εγκαταλείπει και σε απορρίπτει, άρα ναρκισσιστικά τραυματίζεται το εγώ σου και θες να τιμωρηθεί με το αίσθημα του ευτελισμού της κοινωνικής προβολής.

Είτε είσαι παραφιλικός, δηλαδή έχεις κάποιου είδους σεξουαλική διαστροφή με το να προβάλεις τον ερωτικό σου σύντροφο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».