Όταν ακούει κανείς για «τη μεγαλύτερη λέξη», όποια γλώσσα κι αν αφορά, έρχονται στο μυαλό του περίπλοκοι επιθετικοί προσδιορισμοί ή ονόματα ξεχασμένων πριγκίπων. Η ελληνική γλώσσα, ωστόσο, έχει την ικανότητα να μας εκπλήσσει διαρκώς.

Η μεγαλύτερη λέξη στον κόσμο μετράει 172 γράμματα. Είναι ελληνική και είναι η ακόλουθη:

λεπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυποτριμμματοσιλφιοτυρομελιτοκατακεχυμενοκιχλεπικοσσυφοφατοπεριστεραλεκτρυνοπτοκεφαλιοκιγκλοπελειολαγῳοσιραιοβαφητραγανοπτερυγών.

Με την πρώτη ματιά, μοιάζει σχεδόν σαν κάποιος να απολαμβάνει να αφαιρεί τα κενά από μια πρόταση με νόημα; στην πραγματικότητα όμως είναι μια λέξη. Δημιουργός της είναι ο πατέρας της αττικής κωμωδίας, Αριστοφάνης. Και τη λέξη τη συναντάμε στις Εκκλησιάζουσες.

Αν και η γέννηση του είδους της κωμωδίας εξακολουθεί να αποδίδεται στους Σικελούς συγγραφείς Φορμίδη και Επίκαρμο, ο Αθηναίος θεατρικός συγγραφέας παραμένει ο κύριος εκφραστής του είδους και πηγή έμπνευσης για ολόκληρο τον σύγχρονο κόσμο του θεάτρου. Ίσως η πιο σημαντική πτυχή που τονίζει την αξία του Αριστοφάνη, είναι ότι τα περισσότερα έργα του έχουν παραδοθεί στα χέρια μας ανέπαφα, παρά τα 2.500 χρόνια που μας χωρίζουν από την ύπαρξή του.

Οι Εκκλησιάζουσες ανέβηκαν για πρώτη φορά το 392 π.Χ. και η υπόθεση είναι βεβαίως στους περισσότερους γνωστή. Μετά την ήττα της Αθήνας στον Πελοποννησιακό πόλεμο και με τη διαφθορά να κυριαρχεί, οι Αθηναίες, με πρωτοβουλία της Πραξαγόρας, μεταμφιέζονται σε άνδρες, πηγαίνουν κρυφά στην Εκκλησία του Δήμου και περνούν ένα ψήφισμα που τους δίνει την εξουσία. Πώς τελειώνει η ιστορία; Με ένα συμπόσιο. Εκεί συναντάμε λοιπόν τη λέξη και πρόκειται για συνταγή.

Aς την επαναλάβουμε: λεπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυποτριμμματοσιλφιοτυρομελιτοκατακεχυμενοκιχλεπικοσσυφοφατοπεριστεραλεκτρυνοπτοκεφαλιοκιγκλοπελειολαγῳοσιραιοβαφητραγανοπτερυγών.

Πρόκειται για ένα πιάτο με μεγάλη ποικιλία εδεσμάτων και εμφανίζεται στην τελευταία επανάληψη του χορού του έργου, στο σημείο όπου ο Βλέπυρος προσκαλείται στο συμπόσιο.

Αν σπάσουμε τη λέξη των 172 γραμμάτων, θα αναγνωρισούμε τις ακόλουθες λέξεις.

λεπαδο (λοπάς), τέμαχος, σέλαχο, γαλέος, κράνιον/λείψανον (κεφάλι και κόκκαλα θαλασσινών σε αυτή την περίπτωση), δριμύς/υπότριμμα, σίλφιον, τυρομελιτό (τυρί και μέλι), κατακεχυμένο, κίχλε (τα πτηνά τσίχλες), επί, κόσσυφο / φάττα / περιστέρα, αλεκτρυών, οπτός, κεφάλιο, κίγκλιο, πέλειο, λαγώο, σιραίο, βαφή τραγανό, πτερυγών.

Με πληροφορίες από Greek Reporter

«Λέω στα κορίτσια “κόψτε τις μαγκιές, γίνετε γυναίκες”» συμπλήρωσε η ηθοποιός

Η Βάνα Μπάρμπα μίλησε στις τηλεοπτικές κάμερες και αναφέρθηκε στους άντρες και στο πώς συμπεριφέρονται στη σημερινή εποχή. Η ηθοποιός ευχήθηκε, μάλιστα, το 2023 να της φέρει έναν έρωτα.

«Θα ήθελα το 2023 να μου φέρει μια μεγάλη αγάπη. Θα ήθελα να έχω έναν άνθρωπο που θα μπορώ να θαυμάσω. Να είναι δυνατός, να είναι άνθρωπος και να μην κυνηγάει τα χρήματα μόνο» ανέφερε αρχικά η ηθοποιός.

Δείτε το βίντεο

Όπως συμπλήρωσε στη συνέχεια για τους άντρες της εποχής: «Έχουν αλλάξει οι άντρες τη σημερινή εποχή. Σίγουρα υπάρχουν πολλά αρσενικά, αλλά είναι πιο φοβισμένοι. Φταίμε εμείς. Και αυτό λέω στα κορίτσια “κόψτε τις μαγκιές, γίνετε γυναίκες”».

Η Βάνα Μπάρμπα είπε επίσης: «Οι άντρες μου συνήθως μου λένε “μεγαλώσαμε με εσάς” κι ένα άλλο που μου λένε είναι “τι ωραία που ήσασταν στα νιάτα σας”».

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάνθηκε πως δεν υπάρχει ουδέτερο φύλο, απορρίπτοντας το αίτημα ενός 70χρονου από τη Γαλλία που ζητά εδώ και 8 χρόνια να εγγραφεί στο πιστοποιητικό γέννησης του «ουδέτερο» φύλο αντί για «αρσενικό».

Το αίτημα του 70χρονου βασίζεται στο γεγονός ότι έχει γεννηθεί χωρίς ανδρικά ή γυναικεία σεξουαλικά όργανα αρά ότι είναι μεταξύ των δύο φύλων. Είχε προσφύγει σε δικαστήριο της Γαλλίας για την αλλαγή στο πιστοποιητικό γέννησής του. Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαίωσε το γαλλικό κράτος στις 31 Ιανουαρίου.

Ο 70χρονος είδε το αίτημά του να απορρίπτεται από όλες τις βαθμίδες των δικαστηρίων της Γαλλίας, γι’ αυτό και κατέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το οποίο δέχεται να εξετάσει τέτοιες υποθέσεις σε σπάνιες περιπτώσεις.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναφέρει στην απόφασή του ότι αναγνωρίζει τον πόνο αυτού του ανθρώπου αλλά θεωρεί ότι η Γαλλία θα αποφασίσει «με το δικό της ρυθμό» αν και ποτέ θα επιλέξει να προσθέσει ένα τρίτο φύλο στα επίσημα έγγραφά της.

Αξιοσημείωτο είναι πως η Γερμανία, η Ινδία, η Αυστραλία, το Νεπάλ και η Νέα Ζηλανδία αναγνωρίζουν τρίτο «ουδέτερο» φύλο. Σε αυτό το σημείο, ο 70χρονος σκέφτεται να κάνει έφεση στην ανώτατη βαθμίδα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιάννης Σταματίου σε ηλικία 63 χρόνων. Η κηδεία του θα γίνει στη γενέτειρά του στα Καλάβρυτα την Παρασκευή 3/02/2023. Υπενθυμίζεται, ότι έφυγε από την ζωή ο Φίλιππος Τσιμπόγλου.

Ο Γιάννης Σταματίου υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές τού ποιοτικού θεάτρου και των υποστηρικτικών του τεχνών και είχε δραστηριότητα τόσο στην Ελλάδα, τη Γαλλία και ακόμα σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης και της Αφρικής, παρουσιάζοντας αρχαίες τραγωδίες άλλα κι άλλα σημαντικά έργα του Διεθνούς ρεπερτορίου.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Καλάβρυτα. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1981. Ως ηθοποιός είχε συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, με το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής και στο Ελεύθερο Θέατρο με πολλούς θιάσους σε κλασσικούς και σύγχρονους ρόλους δραματικούς και κωμικούς σε έργα αρχαίας Ελληνικής τραγωδίας, κλασσικού θεάτρου και νεοελληνικού.

Παράλληλα με τη θεατρική του πορεία τριάντα χρόνων ως ηθοποιός, ασκήθηκε απόπολύ νωρίς και στη σκηνοθεσία. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Θεάτρου Δικαιόπολις (1982-86), του Καλλιτεχνικού Σωματείου Πεδίον (1996) και του πολύωρου Εκστάν (2010-σημερα), ενώ έχει σκηνοθετήσει το σύνολο σχεδόν των παραγωγών.

Το 2004 και 2005 παίζει στο Μπουφ ντι Νορ του Πήτερ Μπρουκ στο Παρίσι και σε διεθνή περιοδεία, το Θεράποντα στον «Οιδίποδα» του Σοφοκλή σε διασκευή́ και σκηνοθεσία Σοτιγκί Κουγιατέ και τα τελέυταία χρόνια με το μεγάλο Γάλλο σκηνοθέτη Ζαν Πολ Ντενιζόν.

Το 2006 παίζει στο «Κοστούμι» του Καν Τεμπά το κύριο αντρικό́ πρόσωπο του έργου σε σκηνοθεσία Πήτερ Μπρουκ-Σοτιγκί Κουγιατέ (που παρουσιάστηκε και στο Θέατρο Κνωσσός). Επίσης ιδιαίτερη επιτυχία είχαν οι παραστάσεις του : Κ.Π.Καβάφης – Ο υμνωδός της Αλεξάνδρειας (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 2014), Οι καρέκλες (ΘέατροΕκστάν 2017)Η περαστική (ΘέατροΕκστάν 2019), Τελέσιλα (Θέατρο Θέατρο Αττικού Αλσους 2019),Ένα γέλιο η Ζωή (Εκστάν 2020).

Τελευταία του σκηνοθεσία με τον ίδιο στο ρόλο του Κρέοντα η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή στα αρχαία Ελληνικά σε μια καθηλωτική παράσταση όπου και αν παίχτηκε.

Μνημειώδης και ιστορική υπήρξε η παρουσίαση της «Ιφιγένειας» στο Αρχαίο θέατρο του Κλείτορα στο πραγματικό του χώρο της Αρχαίας Σκηνής, πριν λίγα χρόνια, αλλά και η τελευταία του Μεγάλη παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο της Μεσσήνης η οποία μάλιστα κινηματογραφήθηκε και έγινε ταινία.

Τα τελευταία χρόνια είχε αναλάβει τον συντονισμό, την σκηνοθεσία και τον ρόλο του αφηγητή στην αναπαράσταση της μάχης του Μεγάλου Σπηλαίου που διοργανώνει η Παγκαλαβρυτινή Ένωση.

Τον Αύγουστο που μας πέρασε, σε ένα ασφυκτικά γεμάτο πολιτιστικό κέντρο Καλαβρύτων (ήταν πολλοί εκείνοι που δεν κατάφεραν να μπουν στην αίθουσα), ο Γιάννης Σταματίου και η θεατρική ομάδα του ΕΚΣΤΑΝ, υπό την αιγίδα του Δήμου Καλαβρύτων, παρουσίασαν με συγκλονιστικές ερμηνείες τη αρχαία τραγωδία “Αντιγόνη” του Σοφοκλή, στο πρωτότυπο αρχαίο κείμενο, υπερτιτλισμένο στη Νέα Ελληνική Γλώσσα, και την αγγλική

Στο τέλος της παράστασης, όρθιο το κοινό αποθέωσε τον συμπατριώτη μας Γιάννη Σταματίου και όλους του συντελεστές της παράστασης με τον ίδιο να μην μπορεί να συγκρατήσει την συγκίνησή του.

Εκεί βραβεύτηκε για την προσφορά του και για την διαχρονική του διαδρομή.
Δάκρυσε στην σκηνή σαν να αποχαιρετούσε του συμπατριώτες και φίλους του.
Στην ευχαριστήρια επιστολή που απέστειλε για τη βράβευσή του σημειώνει χαρακτηριστικά «…Για το λόγο αυτό θέλω να σας εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου κι ένα βαθύ ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε.

Οι αρχές που καθόρισαν τη ζωή μου για πάνω από σαράντα χρόνια στο θέατρο ήταν ότι ένας καλλιτέχνης αν έχει το κουράγιο, σκοπούς αδέκαστους κι αν πιστεύει στην αξία της τέχνης, μπορεί να καταφέρει πολλά. Η συνεργασία μας το απέδειξε».

Η ανάρτηση της συζύγου του

Η γιαγιά κυκλοφορούσε γυμνή και «έβαζε το δάχτυλό της στον πρωκτό του»

Δεν τα χωράει ο νους όλα όσα περιέγραψε ένα αγοράκι μόλις 4 ετών για τον ίδιο του τον πατέρα και την γιαγιά του, οι οποίοι διώκονται για σεξουαλική κακοποίηση του παιδιού. 

Πρόκειται για την φρικιαστική υπόθεση βιασμού ενός 4χρονου αγοριού στη βόρεια Ελλάδα το περασμένο καλοκαίρι από τον ίδιο του τον πατέρα, γιο ιερέα, ο οποίος βιντεοσκοπούσε τα μαρτύρια του παιδιού παρουσία της πρεσβυτέρας.

Η μητέρα του μικρού αγοριού κατήγγειλε στις Αρχές ότι αντιλήφθηκε την περίεργη συμπεριφορά του 4χρονου, ενώ παράλληλα διαπίστωσε και σημάδια σε όλο του σώμα.

Τα όσα λέει στην κατάθεσή της η μητέρα προκαλούν φρίκη και αποτροπιασμό: «Όταν παρέλαβα το παιδί πήγαμε μαζί στο σούπερ μάρκετ και εκεί σε μια στιγμή που έβγαλε το παιδί το καπέλο είδα ότι ήταν χτυπημένος στο μέτωπο από την αριστερή πλευρά. Τότε του είπα να σηκώσει τη μπλούζα του και διαπίστωσα ότι ήταν χτυπημένο και στο στέρνο. Στη συνέχεια, όταν πήγαμε σπίτι και τον έκανα μπάνιο είδα ότι ήταν χτυπημένος στα πόδια και στα χέρια», αναφέρει στην κατάθεσή της η μητέρα, την οποία δημοσίευσε το protothema.gr.

Έπειτα η μητέρα περιγράφει: «Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι το παιδί δεν είχε όρεξη να φάει και ήταν συνέχεια στεναχωρημένο και δεν μιλούσε καθόλου. Το τελευταίο διάστημα το παιδί έχει χάσει τέσσερα με πέντε κιλά. Το παιδί μου για πρώτη φορά άρχισε να κλαίει στον ύπνο του και να ξυπνάει. Στις 6 Ιουλίου είδα το παιδί ξαπλωμένο, γυμνό στο κρεβάτι και να παίζει με το μόριο του. Τότε, τον ρώτησα τι κάνει και μου είπε ότι ο μπαμπάς έκανε έτσι και ότι τον ακούμπησε με το μόριό του, το οποίο ο μικρός λέει βίδα, στον πισινό του».

Μάλιστα, στην κατάθεσή της αναφέρει ότι κάθε φορά που μιλούσε μαζί του μέσω βίντεοκλήσης, τον έβλεπε γυμνό.

Σύμφωνα με την ίδια, η γιαγιά του παιδιού, η παππαδιά κυκλοφορούσε μέσα στο σπίτι γυμνή, χτυπούσε και φιλούσε το αγοράκι στα γεννητικά όργανα.

«Έβαζε το παιδί να χαϊδεύει το μόριό του και και έβαζε το δάχτυλό της στον πρωκτό του» κατέθεσε η μητέρα.

Το παιδί με τη βοήθεια ψυχολόγου περιέγραψε την φρίκη που έζησε στα χέρια του πατέρα του και της γιαγιάς του. Σε σημεία της εξέτασής του, ο 4χρονος ανέφερε:

-«Με μάλωνε ο μπαμπάς, παιδί κακό με έλεγε»,

-«Εγώ ακούμπησα τη βίδα του μπαμπά»

Επιπλέον το  παιδί ανέφερε πως ο πατέρας του τον πόνεσε με τη «βίδα» του που την έβαλε «σιγά-σιγά»…

-«Ο μπαμπάς έδινε σφαλιάρες στην γιαγιά όταν παίζαμε ‘κλέφτες και αστυνόμους’. Οταν παίζαμε τη ‘βίδα’ τραβούσε με κάμερα».

Μάλιστα, από τα όσα ανέφερε το παιδί στην ψυχολόγο, η γιαγιά του έβαζε το στήθος της στο στόμα του, ενώ λέει ότι του έβαλε «κόκκινο κραγιόν» στα γεννητικά του όργανα, με το στόμα της.

Η φρίκη δεν τελειώνει εδώ, αφού σύμφωνα με το παιδί, ο πατέρας του κατέγραφε με κάμερα τις αρρωστημένες πράξεις του. «Ο μπαμπάς με κολλητική ταινία έκλεισε το στόμα και μου έδεσε τα πόδια…Ο μπαμπάς με χτύπησε, με μάλωνε, με είπε π….ι”…Με τραβούσε με την κάμερα και μετά με έδειχνε η τηλεόραση», περιέγραψε το παιδί.

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς, βρίσκεται στην Ελλάδα, που το Σαββατοκύριακο θα αγωνιστεί με τα χρώματα της Εθνικής. Ο Έλληνας τενίστας, μίλησε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 και τον Νίκο Χατζηνικολάου και αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και στον τελικό απέναντι στον Νόβακ Τζόκοβιτς.

«Είναι μεγάλη χαρά και τιμή που θα έχω να παίξω με τα χρώματα της Εθνικής στο ΟΑΚΑ το Σαββατοκύριακο και θέλω να αφιερώσω τη συμμετοχή αυτή στους δύο ηρωικούς πιλότους που έχασαν τη ζωή τους» ανέφερε αρχικά ο Στέφανος Τσιτσιπάς.

Σχετικά με τους αγώνες του Σαββατοκύριακου και την επιστροφή μετά από 19 χρόνια στην 1η κατηγορία του Davis Cup, o Στέφανος Τσιτσιπάς είπε: “Έχει περάσει πάρα πολύς χρόνος από τότε που είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε κάτι παρόμοιο. Είναι μια καλή ευκαιρία για εμάς να περάσουμε στην πρώτη κατηγορία, η ομάδα μας βρίσκεται σε πολύ καλή κατάταξη. Έχουμε πολύ καλύτερους παίκτες”.

Για τον δραματικό τελικό κόντρα στον Νόβακ Τζόκοβιτς, ανέφερε: “Σίγουρα, μπορεί να αλλάξει πολύ ένας αγώνας αν καταφέρεις να πάρεις ένα σετ, ιδιαίτερα κόντρα στον καλύτερο παίκτη όλων των εποχών. Αλλα ήμουν πολύ κοντά, όμως δεν έγινε αυτό που ήθελα. Μπορεί να άλλαζε, αν πήγαινε 1-1 σετ, αυτή τη στιγμή, δεν το σκέφτομαι, πήρα το μάθημά μου από αυτόν τον τελικό.”

Για την κατάκτηση της πρώτης θέσης στην παγκόσμια κατάταξη, καθώς τώρα βρίσκεται στο νούμερο 3, ο Έλληνας τενίστας δήλωσε: “Εύχομαι φέτος. Μπορώ φέτος, έχω βελτιωθεί πολύ σε σχέση με το παιχνίδι μου, έχω μεγάλη αυτοπεποίθηση ότι θα γίνουν μεγάλα πράγματα φέτος. Έχω πολλούς πόντους να υπερασπιστώ φέτος και είχα μεγάλα κενά σε πόντους που μπορώ να εκμεταλλευτώ για να μαζέψω και προσθέσω πόντους αντί να υπερασπίζομαι κάθε εβδομάδα.”

Ο συγγραφέας Αύγουστος Κορτώ με αφορμή τον βιασμό του 4χρονου από τον ίδιο του τον πατέρα στη Βόρεια Ελλάδα, με ένα κείμενο γροθιά στο στομάχι για την αμεσότητα, την ειλικρίνεια και τον ρεαλισμό του -τονίζει το αυτονόητο: Πως δεν πρέπει όλοι οι άνθρωποι να κάνουν παιδιά και πως ο ίδιος τρέμει στην ιδέα να είχε ένα γιο ή μια κόρη που θα τραβούσε όσα τράβηξε εκείνος από τη μητέρα του λόγω της ψυχική νόσου από την οποία έπασχε.

H ανάρτηση του συγγραφέα

“Διαβάζω με πόνο ψυχής και σώματος για τον αδιανόητο άντρα που κατηγορείται ότι κακοποιούσε σεξουαλικά τον μικρό του γιο, και σκέφτομαι τι έγκλημα είναι η επιβολή της αναπαραγωγής ως ηθικού, κοινωνικού και έμφυλου χρέους.

Σκέφτομαι όλους αυτούς τους γονείς, παππούδες, φίλους, που πιέζουν διαρκώς, με κάθε τρόπο, παιδιά κι εγγόνια και κολλητούς να γίνουν γονείς. Να “ολοκληρωθούν” οι γυναίκες, να “ωριμάσουν” οι άντρες, και ποιος νοιάζεται για τη μοίρα του παιδιού που γεννιέται καταναγκαστικά.

Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, όσο κι αν κλονίζει τα θεμέλια της ιερής ελληνικής οικογενειοκρατίας, ορισμένοι άνθρωποι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να κάνουν παιδιά, κι ορισμένοι, ευτυχώς πολύ λιγότεροι, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να κάνουν παιδιά. Γιατί ο ψυχισμός τους δεν το σηκώνει, γιατί έχουν αδιάγνωστες αλλά εμφανείς ψυχοπάθειες ή κοινωνιοπάθειες, ακραίους ναρκισισμούς, διαταραχές που θα σακατέψουν – τουλάχιστον ψυχικά – τα δύσμοιρα παιδιά τους.

Και όλα αυτά τα λέω χωρίς να βγάζω την ουρά μου. Γιατί κι αν δεν ήμουν ομοφυλόφιλος, κι αν δεν ήταν πρακτικά ανέφικτη η τεκνοθεσία στην περίπτωσή μου, με το ιστορικό μου, δεν θα τολμούσα να φέρω στον κόσμο ένα παιδί που να τραβήξει όσα τράβηξα απ’ τη μάνα μου, που να υποστεί, έστω και χωρίς την πρόθεσή μου, τις συνέπειες της διπολικής διαταραχής, του αλκοολισμού, της αδύναμης θέλησής μου. Η σκέψη ενός γιου ή μιας κόρης που θα κληρονομούσε την αρρώστια μου – που μπορεί να βίωνε την κατάθλιψη και τον αυτοκτονικό ιδεασμό όπως τα βίωσα εγώ – μου φέρνει τρόμο.

Πίσω από κάθε σπαραχτική περίπτωση κακοποίησης παιδιού κρύβεται τουλάχιστον ένας άνθρωπος που όχι μόνο δεν δικαιούται να λέγεται γονιός, μα που υπήρξε εξαρχής ακατάλληλος γι’ αυτόν τον τόσο ζωτικό και δύσκολο ρόλο.”