Ένας 83χρονος άντρας κλήθηκε να πληρώσει πρόστιμο 166 ευρώ, αφού δεν κατάφερε να σταματήσει τον κόκορα που έχει από το να λαλήσει στις στις 4:30 το πρωί, κάτι για το οποίο είχαν παραπονεθεί ορισμένοι από τους γείτονές του. Ο Άντζελο Μπολέτι, Ιταλός, συνταξιούχος που ζει στη Λομβαρδία, κατηγορήθηκε ότι παραβίασε τους κανόνες της περιοχής, σύμφωνα με τους οποίους τα κατοικίδια πρέπει να διατηρούνται σε απόσταση τουλάχιστον 10 μέτρων από γειτονικά σπίτια.

Ωστόσο το πραγματικό πρόβλημα ήταν ότι το εν λόγω κατοικίδιο, ένας κόκορας ονόματι Καρλίνο, λαλούσε τόσο δυνατά στις 4:30 το πρωί που ξυπνούσε τους γείτονες.

Αφού έλαβε αρκετές καταγγελίες για τον κόκκορα, η αστυνομία άρχισε να παρακολουθεί τον Καρλίνο και αφού επιβεβαίωσε ότι λαλούσε στις 4.30 το πρωί του αποφάσισε να επιβάλει πρόστιμο στον συνταξιούχο.

A questo punto siamo? https://t.co/h5co4ifkyz

— charly57 ⚫️ (@ct_1957) August 8, 2020

Οι κλινικές δοκιμές του εμβολίου Pfizer-BioNTech για τις περιπτώσεις υπερδοσολογίας έχουν σταματήσει στην ταυτόχρονη χορήγηση τεσσάρων δόσεων

Όχι μία, ούτε δύο, αλλά έξι δόσεις του εμβολίου των Pfizer – BioNTech έλαβε την Κυριακή κατά λάθος μια νεαρή κοπέλα από την Ιταλία και μάλιστα αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως δεν παρουσίασε καμία επιπλοκή στην υγεία της, τουλάχιστον μέχρι αυτή την ώρα.

Μια νοσηλεύτρια σε νοσοκομείο της Τοσκάνης έκανε λάθος και αντί να χορηγήσει μία δόση του εμβολίου χρησιμοποίησε το περιεχόμενο ολόκληρου του φιαλιδίου κατά τον εμβολιασμό της 23χρονης φοιτήτριας Ιατρικής, σύμφωνα με το πρακτορείο AGI.

Οι κλινικές δοκιμές του εμβολίου Pfizer – BioNTech για τις περιπτώσεις υπερδοσολογίας έχουν σταματήσει στην ταυτόχρονη χορήγηση τεσσάρων δόσεων. Η περίπτωση της λήψης έξι δόσεων ταυτόχρονα δεν περιλαμβάνεται στην βιβλιογραφία.

Πηγή: tanea.gr

Το αισθησιακό άγαλμα μιας γοργόνας που τοποθετήθηκε σε μια πλατεία της Μονόπολης, ένα ψαροχώρι στην Απουλία, στη νότια Ιταλία, έχει προκαλέσει αναστάτωση στην τοπική κοινωνία επειδή είναι «υπερβολικά προκλητικό».

Το άγαλμα φιλοτεχνήθηκε από σπουδαστές της σχολής τέχνης “Luigi Rosso” πριν τοποθετηθεί σε μια πλατεία που φέρει το όνομα της βραβευμένης με Νόμπελ γιατρού, Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι.

Το έργο τέχνης, το οποίο δεν έχει ακόμη εγκαινιαστεί επίσημα, έγινε αντικείμενο χλευασμού μετά την κοινοποίηση φωτογραφιών που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια της εγκατάστασής του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

‘Too provocative’ mermaid statue causes stir in southern Italy: https://t.co/IVzoK49lyN via @guardianworld pic.twitter.com/UztLbgImMe

— Church of Cthulhu (@CoCthulhu) April 28, 2023

Η ηθοποιός Τιτσιάνα Σκιαβαρέλι από το γειτονικό Μπάρι, έγραψε στο Facebook ότι ένας φίλος της στη Μονόπολη είχε «δικαίως εκφράσει κάποια απορία για αυτό το ”μνημείο”».

«Μοιάζει με μια γοργόνα με δύο στήθη σιλικόνης και, κυρίως, έναν τεράστιο πισινό που δεν έχω ξαναδεί ποτέ σε γοργόνα. Τουλάχιστον όχι σε καμία απ′ όσο γωρίζω».

Η ηθοποιός τόνισε ότι δεν έχει κάποιο θέμα με τους φοιτητές τέχνης ή με το τοπικό δημοτικό συμβούλιο, το οποίο είχε αναθέσει το έργο. «Αλλά το βρίσκω πολύ διασκεδαστικό αυτό το πράγμα … ποιος ξέρει αν θα αποτελέσει μια επιπλέον ατραξιόν για τους τουρίστες», πρόσθεσε.

Ο Aντόλφο Μαρτσιάνο, διευθυντής της σχολής τέχνης “Luigi Rosso”, υπεραμύνθηκε του αγάλματος, λέγοντας ότι αποτελεί ένα «φόρο τιμής στη μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών που έχουν καμπύλες». Εξήγησε ότι ο δήμαρχος της Μονόπολης ανέθεσε στους μαθητές να δημιουργήσουν διάφορα αγάλματα για την πόλη, μεταξύ των οποίων και ένα με θέμα τη θάλασσα.

«Οι σπουδαστές μας συγκεντρώθηκαν και σκέφτηκαν την ιδέα μιας γοργόνας», δήλωσε ο Μαρτσιάνο. «Το δημοτικό συμβούλιο είδε το μοντέλο σε κλίμακα και είπε ότι ήταν καλό και στη συνέχεια αποφάσισε ότι το ολοκληρωμένο γλυπτό θα τοποθετηθεί στην πλατεία».

Ο Μαρτσιάνο δήλωσε ότι δεν θέλει να κρίνει την έμπνευση των φοιτητών του, αλλά ότι θεωρεί το έργο «ως μια αναπαράσταση της πραγματικότητας, στην προκειμένη περίπτωση του γυναικείου σώματος».

Πρόσθεσε: «Βλέπετε διαφημίσεις στην τηλεόραση με μοντέλα που είναι πολύ αδύνατα, αλλά η γοργόνα είναι σαν ένας φόρος τιμής στη μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών που είναι με καμπύλες, ειδικά στη χώρα μας. Θα ήταν μεγάλο λάθος αν είχαμε παρουσιάσει μια γυναίκα που ήταν πολύ αδύνατη».

Ο Μπέπε, κάτοικος της Μονόπολης, δήλωσε ότι το γλυπτό, το οποίο διατηρήθηκε καλυμμένο μέχρι τα εγκαίνιά του, έχει προκαλέσει πολλές και έντονες συζητήσεις τις τελευταίες ημέρες, με ορισμένους να το επικρίνουν ως «υπερβολικά προκλητικό».

«Είναι κρίμα, καθώς οι φοιτητές τέχνης αξίζουν να επαινούνται αντί να επικρίνονται».

Γυναικεία αγάλματα σε άλλες περιοχές της Ιταλίας έχουν προκαλέσει παρόμοιες αντιδράσεις. Το 2021, ένα χάλκινο άγαλμα που απεικόνιζε μια γυναίκα με διαφανές φόρεμα στην πόλη Σάπρι της Καμπανίας προκάλεσε αντιπαράθεση για σεξισμό. Το έργο, του γλύπτη Eμανουέλε Στιφάνο, προοριζόταν ως φόρος τιμής στη “La Spigolatrice di Sapri” (Η συλλέκτρια του Σάπρι), που έγραψε ο ποιητής Λουίτζι Μερκαντίνι το 1857. Το άγαλμα, το οποίο χαρακτηρίστηκε «προσβλητικό για τις γυναίκες», αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια τελετής στην οποία παρέστη και ο πρώην πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε.

Inaugurazione della statua dedicata alla spigolatrice di Sapri…ora: nel passato la spigolatrice lavorava duramente nei campi di grano… l'outfit individuato mi sembra altamente improbabile e sto' stuolo de' maschi in ammirazione proprio imbarazzante! #maccheteguardi pic.twitter.com/mHaLGNjOkw

— Rossella Muroni (@RossellaMuroni) September 26, 2021

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας αποφάνθηκε ότι «οι μετανάστες πρέπει να προσαρμόζονται στις αξίες των κοινωνιών που τους φιλοξενούν, οι οποίες γνωρίζουν ότι είναι διαφορετικές από τις δικές τους».

Με τον τρόπο αυτό, οι ανώτατοι δικαστές απέρριψαν ένα αίτημα Ινδού Σίχ, ο οποίος είχε ζητήσει να μπορεί να κυκλοφορεί με «ιερό μαχαίρι», όπως προβλέπει η θρησκεία του.

Ο ‘Αρειος Πάγος της Ιταλίας τόνισε ότι: «δεν είναι δυνατόν, η τήρηση αξιών που μπορεί να είναι νόμιμες στις χώρες προέλευσης, να οδηγεί στην παραβίαση των νόμων της χώρας η οποία φιλοξενεί τους μετανάστες».

Η απόφαση αυτή αναμένεται να αποτελέσει κύριο σημείο αναφοράς, σε ότι αφορά, για παράδειγμα, την στάση μέρους των μουσουλμάνων μεταναστών σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών και των ομοφυλόφιλων.

Δυο κύριας σημασίας σημεία τα οποία ήταν ήδη αντικείμενο πολλών δημοσιογραφικών ερευνών των ιταλικών μέσων ενημέρωσης.

[ethnos]

«Λουκέτο» στον πρώτο οίκο ανoχής με κούκλες του σeξ φτιαγμένες από σιλικόνη έβαλαν οι Ιταλικές αρχές, μόλις εννέα μέρες αφότου ξεκίνησε να λειτουργεί, για μια σειρά παραβάσεων που αφορούν τις διατάξεις περί μισθώσεων, αλλά και τους υγειονομικούς κανόνες.

Η επιτυχία του εγχειρήματος έμοιαζε εξασφαλισμένη, καθώς οι οκτώ ρεαλιστικές κούκλες από σιλικόνη (επτά γυναικείες και μία ανδρική) υπόσχονταν αξέχαστες εpωτικές στιγμές, έναντι 80 ευρώ το ημίωρο.

Έρευνα για το εάν οι κούκλες καθαρίζονται σωστά

Ωστόσο, λίγο μετά την έναρξή του διαπιστώθηκε ότι παραβίαζε τους ιταλικούς νόμους για τη μίσθωση καταλυμάτων.

Παράλληλα, ο οίκος ανoχής έχει βρεθεί στο στόχαστρο των αρχών υγείας του Τορίνο, που διερευνούν εάν οι κούκλες, αξίας 2.000 ευρώ εκάστη, καθαρίζονται σωστά μετά από κάθε χρήση.

Είχαν κρατήσεις για πολλές εβδομάδες

Ο πρωτοποριακός οίκος ανoχής άνοιξε τις πόρτες του στις 3 Σεπτεμβρίου. Αν και το μέρος που είχε εγκατασταθεί ήταν μυστικός, οι μάνατζερς διαβεβαίωναν ότι υπήρχε ουρά στη λίστα των κρατήσεων, που ήταν κλεισμένη για πολλές εβδομάδες.

Έναντι 80 ευρώ για ημίωρη συνεδρία με μια «πολύ ρεαλιστική» κούκλα από σιλικόνη, οι πελάτες μπορούσαν να επιλέξουν επτά διαφορετικές γυναικείες κούκλες και μία αντρική, ονόματι Αλεσάντρο, με ρυθμιζόμενο γεννητικό όργανο από 12 έως 25 εκατοστά, ανάλογα με τα γούστα του πελάτη ή της πελάτισσας.

Σύμφωνα με τον οίκο ανoχής, οι κούκλες, αξίας 2.000 ευρώ εκάστη, θα καθαρίζονταν για δύο ώρες μετά από κάθε χρήση.

Κούκλες για όλα τα γούστα

Οι πελάτες επέλεγαν το ντύσιμο της κάθε κούκλας -με τις επιλογές να περιλαμβάνουν τη «δασκάλα αερόμπικ» και τη «γραμματέα» καθώς και τη στάση στην οποία θα ήθελαν να τη βρουν, που μπορούσε να περιλαμβάνει οτιδήποτε περιέχει το Καμασούτρα, σύμφωνα με τους υπεύθυνους του οίκου ανοχής.

Οι κούκλες βρίσκονταν σε οκτώ ειδικά διαμορφωμένα δωμάτια με κρεβάτι, μπάνιο και τηλεόραση που δείχνει πορνό.

Οι πελάτες προτιμούσαν το πρωί ή το απόγευμα για τις κρατήσεις τους

Πριν το άνοιγμα, ο οίκος ανοχής, ιδιοκτησίας ισπανικής εταιρείας με υποκαταστήματα στη Μόσχα και στη Βαρκελώνη, είχε καταστήσει γνωστό ότι είχε κρατήσεις για πολλές εβδομάδες με μερικές μικρές εξαιρέσεις.

«Έχουμε πελάτες που έχουν κάνει κράτηση από τη Βενετία και πολλοί προτιμούν τα πρωινά ή τα απογεύματα για τα ραντεβού τους», είχαν πει υπεύθυνοι της επιχείρησης.

Πάντως η επιχείρηση παρέμενε κλειστή το βράδυ, ενώ δεν δεχόταν ομαδικές κρατήσεις.

Οι οίκοι ανοχής με ανθρώπους είναι παράνομοι στην Ιταλία. Ωστόσο η σeξουαλική εργασία από μόνη της δεν συνιστά έγκλημα.

Δείτε το βίντεο

Επί δεκαετίες, η ιταλική Αριστερά υπήρξε η πιο λαμπερή της Ευρώπης, πριν σχεδόν εξαφανιστεί.

Τον ερχόμενο Μάρτιο, τα κόμματα που τοποθετούνται στην «sinistra» δεν είναι βέβαιο ότι θα μπουν στη βουλή.

Υπάρχει μια χώρα όπου δεν υπάρχει πια Αριστερά. Αυτή η χώρα είχε μάλλον την λαμπρότερη Αριστερά της Ευρώπης και είναι η Ιταλία. Ποιός κατακλυσμός μπόρεσε να την χτυπήσει, σε λιγότερο από δύο δεκαετίες, ώστε να είναι σχεδόν απούσα από το πολιτικό σκηνικό, και σχεδόν διαγραμμένη από τις σελίδες της Ιστορίας;

Ακόμη και ο ιταλικός κινηματογράφος αποκαλύπτει πολλές πτυχές για την κατάρρευση της ιταλικής αριστεράς. Ετσι, στην ταινία Viva la Liberta, ο Toni Servillo ενσαρκώνει τον καταθλιπτικό πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος (PD), στριμωγμένο από τις κακές δημοσκοπήσεις και από τα μαχαιρώματα στο ίδιο του το κόμμα. Οταν τη θέση του παίρνει ο δίδυμος αδελφός του, ο οποίος μόλις βγήκε από το ψυχιατρείο, το κόμμα ανεβαίνει. Μια κινηματογραφική ματιά που λέει πολλά για την ιταλική πολιτική ατμόσφαιρα.

Στην ταινία Aprile, ο Νάνι Μορέτι εκλιπαρεί τον Μάσιμο Ντ’Αλέμα, ηγέτη της κεντροαριστεράς στη δεκαετία του 1990, να «πει κάτι αριστερό», μετά «να πει τουλάχιστον κάτι» ή ακόμη «να αντιδράσει λίγο».

Οι ηγέτες του Δημοκρατικού κόμματος (PD), όπως ο Ματέο Ρέντζι, αρνούνται να χρησιμοποιήσουν τη λέξη «Αριστερά» μιλώντας για το κόμμα τους. Ετσι, η ιταλική «sinistra» έχει περιοριστεί σε έναν πολιτικό χώρο που εκπροσωπεί εκλογικά κάτω από το 10% της πρόθεσης ψήφου.

Οταν η Αριστερά έλαμπε
Μια ταινία είναι πάλι αυτή που τα λέει όλα για την ισχύ και την λάμψη της ιταλικής αριστεράς. Το «Addio a Berlinguer », του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, αφιερωμένο στην κηδεία του κομμουνιστή ηγέτη, το 1984. Ο Ενρίκο Μπερλινγουέρ έπαθε εγκεφαλικό, ενώ βρισκόταν σε κομματική σύσκεψη στην Πάντοβα και πέθανε μερικές ημέρες αργότερα. Πάνω από 2 εκατομμύρια άνθρωποι συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία τον χαρισματικό ηγέτη του κομμουνιστικού κόμματος Ιταλίας (PCI). Εκείνη την ημέρα, το PCI και η ιταλική αριστερά έζησαν την αποκορύφωση. Οι μαρτυρίες πολλών Ιταλών, στην ταινία, δείχνουν σε ποιό σημείο η αριστερά ήταν ισχυρή και ριζωμένη στη συνείδηση των ανθρώπων.

Ο Μπετίνο Κράξι προσπάθησε, με το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα PSI να ρίξει τη σκιά του στο  PCI, αλλά δεν τα κατάφερε. Ο Κράξι υπήρξε τα πάντα και τίποτα, αναζήτησε στο εξωτερικό μοντέλα-πρότυπα, υπηρέτησε τον φιλελευθερισμό, έκανε δεσμούς με τους χριστιανοδημοκράτες, όχι απαραίτητα τους πιο προοδευτικούς, και καθιέρωσε ένα σύστημα διαφθοράς, σε βιομηχανικά μεγέθη. Ο ίδιος αναγκάστηκε να εξοριστεί και το PSI πέθανε. Η συνεισφορά του, επομένως, στην πολιτισμική κυριαρχία της αριστεράς, υπήρξε σχετική.

Η απώλεια του Μπερλινγκουέρ είναι αυτή που έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στην ιταλική αριστερά. Η αντίθετη με τους προκατόχους του ήταν τεράστια. Ο Μπερλινγκουέρ σημάδεψε την εποχή του και την ιστορία της. Σε μια άλλη ταινία που έκανε ο Walter Veltroni, προσωπικότητα της προερχόμενης από το PCI κεντροαριστεράς, Quando c’era Berlinguer, θυμίζει τις καλές στιγμές της ιταλικής αριστεράς, όταν κυριαρχούσε το PCI, προκαλώντας αν όχι νοσταλγία, τουλάχιστον ερωτήματα για την αριστερά του σήμερα.

Ο Μπερλινγουέρ κατόρθωσε να δώσει πραγματική δυναμική στην μετά-Μουσολινική Ιταλία και να σχεδιάσει έναν νέο πολιτικό ορίζοντα για το PCI. Το 1974, το PCI κέρδισε άνω του 30% στις εκλογές και ο Μπερλινγκουέρ έθεσε, για πρώτη φορά, το ερώτημα της συμμετοχής στην εξουσία. Ο «ιστορικός συμβιβασμός» θεωρείται ακόμη σήμερα ως μια από τις σημαντικότερες πολιτικές πρωτοβουλίες της δεκαετίας του 1970. O Μπερλίνγουερ, με τον Ιστορικό Συμβιβασμό αποδέχτηκε η Ιταλία να ενσωματωθεί στη Δύση. Την ίδια ώρα, έτεινε χείρα στους Χριστιανοδημοκράτες και στην πιο προοδευτική τους πτέρυγα -όπως αυτή του Αλντο Μόρο- για να προχωρήσουν «βαθιές μεταρρυθμίσεις» και να σχηματιστεί ένα κοινωνικό μέτωπο αρκετά ισχυρό για να τις υποστηρίξει. Ο Ιστορικός Συμβιβασμός δεν ήταν μια απλή συμφωνία διακυβέρνησης, αλλά στόχευε στην δημιουργία ενός συνασπισμού με αριστερή κατεύθυνση, ο οποίος περιελάμβανε από κομμουνιστές ως προοδευτικούς καθολικούς.

Τα χαϊδεμένα παιδιά της νομεκλατούρας του PCI ή της εφημερίδα «Unita» ανέλαβαν να μετακινήσουν το κόμμα-διάδοχο του PCI προς τον φιλελευθερισμό. Ολα άρχισαν στην Μπολόνια, στην ιστορική πόλη της ιταλικής αριστεράς, όταν ο Ακίλε Οτσέτο έδωσε στο κόμμα μια ιστορική στροφή. Από χρόνια, το PCI δεν προκαλούσε φόβο και δεν επικαλείτο τον μπολσεβικισμό. Κατείχε τη θέση ενός κυβερνητικού, αναθεωρητικού κόμματος. Ο Ιστορικός Συμβιβασμός είχε τελειώσει.

Τον Μάρτιο του 1989, ο Οτσέτο χρωμάτισε την ομιλία του στο Συνέδριο του PCI με περίεργα εγκώμια στην ελεύθερη αγορά. Τρεις ημέρες μετά την Πτώση του Τείχους, τον Νοέμβριο του 1989, ανακοίνωσε στην Μπολόνια την εξάλειψη της κομμουνιστικής ταυτότητας, και ένα μεγάλο κομματικό σχήμα «της αριστεράς». Ετσι, το 1989, ένα κομμάτι του PCI πήρε μαζί του το σφυροδρέπανο και την κληρονομιά του Γκράμσι και του Τολιάτι και ίδρυσε την Rifondazione Comunista. Ενα άλλο κομμάτι ίδρυσε το Partito democratico della Sinistra -Δημοκρατικό κόμμα της αριστεράς.

Ολο το στοίχημα ήταν πλέον να δοθεί πολιτική ταυτότητα σε αυτό το νέο κόμμα. Αρχισαν έτσι οι αναζητήσεις συμμαχιών με κομμάτια των χριστιανοδημοκρατών, με ανοίγματα στο ευρωπαϊκό περιβάλλον και το κοινό νόμισμα, αλλά και δυσκολίες να ευρεθεί ένα κεντρικό μήνυμα που θα αντικαθιστούσε αυτό του PCI. Επομένως, αυτό το στοίχημα δεν κερδήθηκε ποτέ.

Από τον Ντ’Αλέμα στο Μάαστριχτ

Για το πρώην PCI που έγινε PDS, Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς, το ερώτημα της ταυτότητας που θα αντικαθιστούσε τον κομμουνισμό ετέθη από την πρώτη ημέρα. Δεν υπήρχε καν η σκέψη να δοθεί η ετικέτα «σοσιαλιστικό» που θύμιζε τις σκοτεινές ημέρες Κράξι. Ακόμη λιγότερο υπήρχε η σκέψη να ονομαστεί «σοσιαλ-δημοκρατικό», αφού κάτι τέτοιο ήταν ξένο στα στελέχη που προέρχονταν από το PCI. Ο Μάσιμο Ντ’Αλέμα είχε λοιπόν τη φοβερή ιδέα να ταυτιστεί το πολιτικό μέλλον του PDS με την πολιτική λογική που περιλαμβανόταν στο Σύμφωνο του Μάαστριχτ. Να γίνουν, δηλαδή, οι καλύτεροι μαθητές του Μάαστριχτ…

Ο Νίνο Μορέτι στην ταινία Aprile, μιλάει για «κέντρο κέντρο κέντρο κέντρο κέντρο αριστερά». Για να δείξει ότι επί είκοσι χρόνια, τα πρώην στελέχη του PCI έδειχναν φοβισμένα μπροστά στα δημαγωγικά ουρλιαχτά της «κεντροδεξιάς» των Μπερλουσκόνι, Φίνι και Μπόσι -αυτή την χαοτική αλλά νικηφόρα ομάδα του 1994.

Σε απάντηση, το PDS συμμαχώντας με το κόμμα των Χριστιανο-δημοκρατών έφερε στη βουλή, το 1996, τον «Professore», Ρομάνο Πρόντι, πρώην φίλο του Αλντο Μόρο. Αλλά τα σύμβολα του Πρόντι (είναι δύσκολο να ταυτιστείς με μια ελιά, σύμβολο της συμμαχίας του PDS με τους χριστιανοδημοκράτες), η έλλειψη κοινωνικής βάσης και η έλλειψη πραγματικής κατεύθυνσης, εξασθένισαν τη συμμαχία.

Τα διάδοχα σχήματα του PDS συνέχισαν να δρουν στο Κέντρο, ενώ αυτό χανόταν μπροστά στα μάτια τους, όταν παράλληλα ορκίζονταν στον φιλελευθερισμό. Η συμμαχία έπεσε σταδιακά σε τεχνητό κώμα. Ωσπου έφτασε ο Ματέο Ρέντσι και ίδρυσε το Δημοκρατικό Κόμμα  (PD), το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την αριστερά.

Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον Ματέο Ρέντσι, εκτός του ότι ήταν πρόσκοπος και «δεν διάβασε ποτέ Γκράμσι». Ο Ρέντσι είναι γιός στελέχους των Χριστιανοδημοκρατών. Στο κόμμα του, Δημοκρατικό Κόμμα (PD) συνυπάρχουν πρώην στελέχη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και των Χριστιανοδημοκρατών. Αλλά είμαστε πολύ μακριά από τον Ιστορικό Συμβιβασμό, ως προς το περιεχόμενο: η πολιτική γραμμή του PD α λα Ματέο Ρέντσι συνίσταται στο να επιβάλλει φορολογία η οποία καθορίζεται από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Η ιταλική αριστερά, αρχίζοντας από τους επιγόνους του PCI στο οποίο ανήκουν, πειραματίστηκε, αλλά εις βάρος της, με τα μαθήματα του Γκράμσι. Μέσα σε τριάντα χρόνια, η πτώση της ήταν ιλιγγιώδης και αποδείχθηκε ανίκανη να συγκρατήσει ή να απομονώσει τον μπερλουσκονισμό. Αλλάζοντας καπέλο από «κομμουνιστική» σε «αριστερή», οι ηγέτες των PDS/DS/PD έκαναν τα πάντα για να πετάξουν από πάνω τους την ταμπέλα της αριστεράς που στεκόταν εμπόδιο.

Αν η Αριστερά δεν υπάρχει πια στην Ιταλία, είναι γιατί, κατά βάθος, η ίδια αποφάσισε να μην υπάρχει πια. Πηγή Slate

[iefimerida]

Το «πράσινο φως» άναψαν Γερμανία και Ιταλία στις εταιρείες τους για άνοιγμα λογαριασμών σε ρούβλι, προκειμένου να μην μείνουν χωρίς φυσικό αέριο – Όπως αναφέρουν οι πηγές, η κίνηση αυτή έγινε μετά από συζητήσεις με την Κομισιόν

Oι απειλές της Ρωσίας φαίνεται πως πιάνουν τόπο, καθώς την Παρασκευή, όπως μεταδίδει το Reuters, η Γερμανία και η Ιταλία άναψαν το «πράσινο φως» στις εταιρείες τους ότι μπορούν να ανοίξουν λογαριασμούς σε ρούβλια για να συνεχίσουν να αγοράζουν ρωσικό φυσικό αέριο χωρίς να παραβιάζουν τις κυρώσεις που επέβαλε η ΕΕ στη Μόσχα. Όπως αναφέρουν οι πηγές, η κίνηση αυτή έγινε μετά από συζητήσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Την είδηση μετέδωσε και το Russia Today.

Ωστόσο ως προς την πληρωμή του φυσικού αερίου το τοπίο παραμένει θολό. Δύο πηγές δήλωσαν στο Reuters ότι οι Γερμανοί εισαγωγείς φυσικού αερίου έχουν ενημερωθεί από το Βερολίνο ότι μπορούν να ανοίξουν λογαριασμούς σε ρούβλια για να πληρώσουν για το ρωσικό αέριο χωρίς να παραβιάσουν τις κυρώσεις, εφόσον οι πληρωμές που κάνουν στην Gazprombank δεν είναι στο ρωσικό νόμισμα. Οι πηγές ανέφεραν ότι η Γερμανία, η οποία είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας ρωσικού φυσικού αερίου στην περιοχή, ενέργησε για το θέμα σε στενό συντονισμό με την ΕΕ.

«Η απόφαση είναι σύμφωνη»

Η ιταλική κυβέρνηση μίλησε επίσης με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και έλαβε «σαφήνεια» σχετικά με το πώς να αγοράζει νόμιμα ρωσικό αέριο, δήλωσε στο Reuters ανώτερη κυβερνητική πηγή. Αυτό συνέβη προτού η ιταλική ενεργειακή εταιρεία Eni ανακοινώσει την Τρίτη ότι είχε ξεκινήσει διαδικασίες για το άνοιγμα δύο λογαριασμών, έναν σε ευρώ και έναν σε ρούβλια, είπε η πηγή. «Η απόφαση είναι σύμφωνη με όσα κοινοποιήθηκαν από το τμήμα», είπε η πηγή, αναφερόμενη στο τμήμα ενέργειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Υπενθυμίζεται πως η συζήτηση για την απαίτηση της Ρωσίας να πληρώσουν οι ξένοι αγοραστές για το φυσικό αέριο ανοίγοντας δυο λογαριασμούς, ο ένας εκ των οποίων σε ρούβλια έχει δοκιμάσει την αποφασιστικότητα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να τηρήσουν σκληρή γραμμή κατά της Μόσχας. Η Πολωνία, η Βουλγαρία και η Φινλανδία αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με το αίτημα της Μόσχας και δεν λαμβάνουν πλέον ρωσικό φυσικό αέριο.

Το… ok από τις Βρυξέλλες

Οι Βρυξέλλες έδωσαν γραπτές οδηγίες για το πώς θα γίνονται οι αγορές χωρίς να παραβιάζονται οι κυρώσεις, αλλά η νομική οδός δεν έχει ακόμη ξεκαθαριστεί, καθώς αξιωματούχοι της ΕΕ συμβούλεψαν επίσης τις εταιρείες σε μια κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση να μην ανοίγουν λογαριασμούς σε ρούβλια στην Gazprombank.

Ορισμένοι διπλωμάτες από κράτη μέλη της ΕΕ στις Βρυξέλλες δήλωσαν ότι πιστεύουν ότι οι συμβουλές ήταν σκόπιμα ασαφείς για να μπορέσουν οι χώρες να ανοίξουν λογαριασμούς σε ρούβλι και να συνεχίσουν να αγοράζουν ρωσικό αέριο.

Στη Ρώμη, η ευθύνη για την εισροή μεταναστών στην Ευρώπη ανήκει στη Γαλλία, που έπεισε τις χώρες του ΝΑΤΟ να απαλλαγούν από τον Καντάφι. Ως αποτέλεσμα, η Λιβύη έχει πλέον συνθλιβεί από αντίπαλες φατρίες και μια συνεχιζόμενη σύγκρουση μεταξύ των δύο κυβερνήσεών της.

“Είναι πλέον αναμφισβήτητο ότι αυτή η χώρα (Λιβύη) βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση επειδή κάποιος, το 2011, έθεσε τα δικά του συμφέροντα μπροστά από αυτά του λαού της Λιβύης και της ίδιας της Ευρώπης”, γράφει η ιταλική υπουργός Άμυνας Elisabetta Trenta στο Facebook. “Η Γαλλία, από αυτήν την άποψη, είναι εν μέρει υπεύθυνη”, πρόσθεσε.

Ο Ιταλός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Roberto Fico ήταν ακόμα πιο σαφής, δείχνοντας “ένα σοβαρό πρόβλημα που έρχεται από τη Γαλλία”.

Ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάτεο Σαλβίνι επίσης κατηγόρησε τον πρώην Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί για το ξέσπασμα του πολέμου στη Λιβύη και τη σημερινή κυβέρνηση για την υποδαύλιση της λυβυκής σύγκρουσης.

Οι Ιταλοί είναι γεμάτοι νοσταλγία κάθε φορά που θυμούνται την εποχή που η Ρώμη και η Τρίπολη υπέγραψαν συμφωνίες εξαγωγής πετρελαίου από τη Λιβύη μέσω των ιταλικών επιχειρήσεων.

Η κυβέρνηση Καντάφι συγκρατούσε τη ροή των μεταναστών στην Ευρώπη και το ΑΕΠ της χώρας ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο στην Αφρική και το πρώτο μεταξύ των αραβόφωνων κρατών του Μαγκρέμπ.

Στη Ρώμη, υποστηρίζουν ότι η απόφαση για την ανατροπή του Καντάφι έγινε χωρίς να ληφθούν υπόψη οι απόψεις της Ιταλίας.

Πηγή: freepen